schrijfflow Archieven - barbarasevenstern.nl

Tag: schrijfflow

  • National Novel Writing Month (NaNoWriMo)

    National Novel Writing Month (NaNoWriMo)

    Het is alweer week twee van National Novel Writing Month (NaNoWriMo)* en ik ben goed op stoom.  13 scènes (ca. 22.000 woorden) heb ik geschreven sinds afgelopen maandag, wat betekent dat ik er twee voorloop op schema.

    Informatie overload
    Dat is evenwel geen reden om lui achterover te hangen. Ik weet inmiddels als geen ander dat de personages in mijn verhaal de neiging hebben activiteiten te ontwikkelen die ik van te voren niet heb bedacht. De geplande 35 scènes voor november zijn slechts een indicatie van het aantal dat ik werkelijk zal schrijven en de ervaring leert dat het er eerder meer dan minder zullen worden.

    Wordt het dan niet een brei aan informatie? vraag je je nu wellicht af.
    Het is een terechte vraag waar ik zelf ook mee worstel. Zeker als ik weer ergens lees dat je het aantal personages en verhaallijnen beperkt moet houden, zodat de lezer niet in totale verwarring het boek halverwege weglegt om nooit meer te openen. Daar staat tegenover dat alles wat ik schrijf een reden heeft.

    Alle mensen en gebeurtenissen in het verhaal hebben een functie.

    Soms is zelfs voor mij die functie niet direct duidelijk. Zo schreef ik enkele dagen geleden een parkeerwachter in mijn verhaal. Een hele pagina dialoog met mijn hoofdpersoon, waarvan ik mij tijdens het schrijven afvroeg, ´is dit nu echt nodig?’

    Als ik dat al denkt, wat moet de lezer dan wel niet denken?

     Toch liet ik mijn parkeerwachter er in staan, en wat bleek? Niet alleen was hij de noodzakelijke aanleiding om mijn hoofdpersoon op een gewenste locatie te krijgen, ik weet ook dat hij een cruciale rol gaat spelen in een latere scène, die nog geschreven moet worden.

    Realiteit versus fantasie
    Vaag? Wellicht. Het is een wonderlijk proces, dat schrijven. Als ik een hele dag met mijn boek bezig ben geweest, moet ik echt weer landen in mijn eigen wereld. Een wereld die onbekend is met mijn fictie personages. Echtgenoot kijkt altijd licht glazig als ik hem enthousiast vertel hoe achterbaks mijn slechterik zich heeft gedragen en hoe ontzettend leuk de love-interest van mijn hoofdpersonage is. Die mensen zeggen hem niets, voor mij zijn het mijn collega’s van die dag. Ik weet nu al dat ik ze ga missen als het boek klaar is.

    Schrijfflow
    Vanochtend ging ik met grote vastberadenheid achter de computer zitten en begon onmiddellijk met tikken. Nu ik dagelijks veel schrijf, zit ik in een zodanige flow dat ik relatief makkelijk de draad weer kan oppakken en direct door kan schrijven. Deze keer merkte ik dat mijn gedachten steeds wegliepen van het verhaal. Mijn ergernis over de tijdrovende boodschappenronde van die ochtend zat nog enorm in mijn systeem. Ik bedacht me dat ik de was op moest hangen en het feit dat mijn internet verbinding er uit lag, zag ik niet als kans (geen afleiding), maar als duidelijke tegenwerking.

    Dergelijke onrust is funest voor mijn schrijfproces. Dan wordt het te vol in mijn hoofd en kan ik mij niet meer concentreren op mijn verhaal. En dus besloot ik deze blog te schrijven.

    Ik zou er ook de brui aan kunnen geven en een boek gaan lezen

    Onder het mom van ‘onderzoek en inspiratie bij anderen’.  Ik weet evenwel ook dat ik daar een heel ontevreden gevoel aan overhoud. Een blog schrijven houdt mij in het schrijfproces en omdat het een afgeronde activiteit is (de blog is binnen afzienbare tijd klaar en online) geeft het ook een voldaan gevoel.

    En op dat voldane gevoel kan ik weer mijn verhaal oppakken. Een verhaal waarvan ik heb gezegd dat het manuscript deze maand af is. Ik heb een deadline, en dat niet alleen: ik heb mijn deadline kenbaar gemaakt. Nu heb ik ooit gelezen dat mensen die over hun voorgenomen activiteiten praten, ze minder snel uitvoeren dan mensen die dit niet doen. Het praten erover schijnt al een dermate gevoel van voldaanheid teweeg te brengen, dat de urgentie om tot realisatie over te gaan minder wordt.

    Met andere woorden: als je iets wilt realiseren, praat er dan niet over.

    Bij mij werkt dat precies andersom. Als ik iets niet vertel, betekent het vaak dat ik het toch niet uit ga voeren. Of het op z´n minst heel vaak uitstel, er is altijd wel wat anders, meer urgent, te doen.

    Het is alweer week twee van National Novel Writing Month (NaNoWriMo) en ik heb nog 12 werkdagen om Familiegeluk af te schrijven. De hoogste tijd dus om dat nu te gaan doen!


    * National Novel Writing Month (NaNoWriMo) is een uit Amerika overgewaaid initiatief met als doel het schrijven van een roman van minstens 50.000 woorden in één maand, te weten November.  Er is een website met tutorials, peptalks, fora en zelfs merchandise. Alles om er voor te zorgen dat jij succesvol schrijvend de maand doorkomt. In Nederland hebben op dit moment 10.792 mensen een account op dit platform, of ze allemaal ook meedoen is natuurlijk de vraag 😉

  • Hoe nuttig was jouw dag?

    Hoe nuttig was jouw dag?

    Natuurlijk ben ik zelf verantwoordelijk, dat nuttig bezig zijn. Het is immers mijn tijd. Of beter gesteld: mijn prioriteit.

    Had ik gisteravond maar één in plaats van twee afleveringen van House of Cards gekeken, dan was ik vandaag niet zo moe geweest. …
    Had ik meer zelfdiscipline, dan had ik de kinderen strak om half negen bij de (vakantie)opvang afgeleverd. En niet pas om tien uur.

    Dat gezegd hebbende…
    Was de wasmachine van de week niet kapot gegaan, dan had ik vanaf vanochtend vroeg bij Dudok in de stad zitten schrijven, omdat ik daar oorspronkelijk om half één een afspraak had (het idee hier is dat ik dan zeer gefocust bezig zou zijn geweest, in de wetenschap dat het er ‘s middags niet meer van zou komen). Nu moest ik de hele dag thuis zijn, omdat het nieuwe exemplaar ergens-op-de-dag geleverd zou worden. Uiteraard pas om vier uur. En met achterlaten van een levensgevaarlijk (want glad) spoor van water door het hele huis (’mevrouwtje, uw oude wasmachine lekt’).

    Had onze oudste niet bedacht dat hij vandaag de opvang toch echt niet zag zitten, dan had ik vanaf half elf tot vier uur door kunnen schrijven. Nu werd ik om half twaalf gebeld met de mededeling dat hijvannegen boos was weggelopen en niet meer voor rede vatbaar was. Ervaring leert, dus werd het een ritje naar de parkeerplaats, waar hij met een begeleidster stond te wachten. Dikke tranen en een gebakken ei van-hem-voor-mij om het goed te maken.

    Zo komt een mens toch niet in de schrijfflow?!
    Dan maar door mijn ongelezen e-mails, het merendeel door mijzelf, aan mijzelf gestuurd ter lering ende inspiratie. Een onhebbelijke gewoonte, want een uitpuilende email-box is nooit goed voor het gemoed. WordPress geopend en weer heel snel gesloten. Trap en gang gedweild na vertrek wasmachine-mannen. Kennisgemaakt met nieuwe wasmachine.

    Genoeg gemopper.
    Want uiteindelijk heb ik ook twee hele nuttige dingen gedaan.
    Ten eerste mijn inzending voor de korte verhalen wedstrijd van Heel Nederland Schrijft ingekort van 650 naar 400 woorden. Hierover een andere keer meer.
    Ten tweede mij ingeschreven voor een stilteweekend in een klooster in Gelderland later dit jaar (bucketlist, dank Jikke).

    En vanavond ga ik echt op tijd slapen.