quality-time Archieven - barbarasevenstern.nl

barbarasevenstern.nl

Categorie: quality-time

zaken die het leven aangenaam maken

  • Met de hond naar de film

    Met de hond naar de film

    Vijftig Hollandse herders, politiereddingshonden en politiehond Bumper, de feestelijke première van de IMAX film Superpower dogs laat er geen twijfel over bestaan: alles draait hier om avontuurlijke helden op vier poten.

    Het is druk bij het Omniversum en deze keer niet alleen met volwassenen en kinderen, maar vooral ook met honden. Herdershonden, om precies te zijn. Kortharig, ruwharig, langharig, klein en groot, ze zijn in grote getalen aanwezig voor de demonstraties van politiehond Bumper en reddingshonden van de RHWW.

    Onmisbaar

    Reddingshonden zijn de belangrijkste schakels, en daardoor onmisbaar, bij het zoeken naar vermiste personen. Ze zijn zowel overdag als ‘s nachts en bij elk weertype inzetbaar. Ieder persoon geeft voortdurend microscopisch kleine deeltjes af, die het de hond, op grond van zijn enorm ontwikkeld reukvermogen, mogelijk maakt een vermist persoon te lokaliseren.

    Jaarlijks vinden er zo’n 10 tot 20 daadwerkelijke zoekacties plaats. En een keer per jaar vertrekken de honden van het RHWW met hun baasjes naar het buitenland, opzoek naar vermiste Nederlanders.

    Typisch geurtje

    Maar we zijn hier natuurlijk ook voor de film Superpower dogs en deze keer mogen de viervoeters mee de zaal in. Dat leidt tot een wat typisch geurtje om ons heen, maar voor de rest zijn de beestjes verrassend rustig. Pas aan het eind van de film, wanneer de lichten aangaan, klinkt her en der enthousiast geblaf.

    Opmerkelijk

    Terecht, want de film is een aanrader. We volgens zes opmerkelijke honden die levens redden en mensen helpen. Rode draad in de familiefilm is de Hollandse herder Halo, die als pup wordt uitgekozen voor een opleiding tot een echte K9-hond. Halo is aandoenlijk, maar doet zeker niet onder voor de Italiaanse badmeester Reef of de Californische surflegende Ricochet, die mensen met een handicap en PTSS helpt hun angsten te overmeesteren. Of de bloedhonden Tipper en Tony, die onmisbaar zijn in de jacht naar stropers in Kenia.

    Ontdekken

    De film biedt meer dan aandoenlijke beelden van dappere viervoeters. Zo volgen we het spoor door hondenogen en ontdekken we de wetenschappelijke geheimen achter hun superkrachten. Maar voor kinderen is het vooral het verhaal van superhelden. De waarschuwende woorden van Henry, reddingsexpert bij lawines in de Canadese Rocky Mountains, zijn dan ook niet overbodig. ‘Koop niet zomaar een hond.’

    De discussie bij ons thuis is nog niet beslecht.

    En de kinderen?

    Superpower dogs is een familiefilm, vonden de kinderen hem net zo leuk als ik?

    Anouk (8 jaar)
    Het was een hele schattige film, maar vooral leerzaam om naar te kijken. Je kan van te voren snacks halen, dus ga er voor zitten en geniet ervan, zal ik zeggen. Als eerst was er een hele show en er waren wel 100 honden (allemaal Herdershonden). Er was een heleboel pers, maar er waren ook 2 meneren. Ze waren heel erg aardig. Eentje was van een vereniging (weet niet meer welke) wel iets met honden en een politieagent met een hond. De hond heet Bumper (niet de hond van Enzo Knol) maar een politiehond. Ik ben zelfs nog met hem op de foto geweest samen met mijn broer Luuk. De film ging over ongeveer 5 redders honden. De eerste redde mensen in de sneeuw/bergen, de tweede in het water en de derde waren er twee. Tipper en Tony, die redde je in het wild of je kon ze bellen als er wat aan de hand was. Ze speurden/roken dan de diefs geur op. De laatste waar het eigenlijk allemaal om draait, was Halo. Zij was getraind en getraind en uiteindelijk was ze geslaagd of gezakt voor haar examen. Dat ga ik nog niet verklappen, daarvoor moet je de film maar zelf kijken. Jammer joh! Nou, dit was mijn verslag dan alweer. Tot de volgende keer!!!

    Luuk (10 jaar)
    Hallo, ik ben Luuk en ik ga wat over het Omniversum vertellen omdat ik er vandaag naar toe ben geweest. Het ging over hulphonden en van tevoren was er nog een kleine voorstelling. En er was zelfs een echte politiehond (Bumper) geregeld. Hij was heel rustig, maar als het er op aankwam, dan was hij niet meer zo schattig. Maar even over de film; echt een aanrader. Hij was schattig, grappig en hij was een beetje spannend, maar dat was leuke spanning. Het ging over honden die al hulphonden waren, maar er was er eentje die net begon en je kan hem al als puppy zien. Hij moest mensen zoeken die verstopt waren in een puinhoop, omdat, stel je eens voor dat er echt een orkaan of tornado is, dan moet zij ook gaan zoeken in de puinhoop. Er was er ook eentje voor in de sneeuw en in het water en zelfs in het wildgebied om stropers tegen te houden (2 bloedhonden). Van één op de tien, een 9,5. Echt een hele goede film.

    Superpower dogs Omniversum: meet & greet Bumper

    Superpower dogs is vanaf 2 juli een half jaar lang te zien in het Omniversum in Den Haag.

  • Marie Kondo: opruimen in theorie

    Marie Kondo: opruimen in theorie

    Mijn leven inrichten zoals ik dat zelf wil? Dat lijkt me wel wat. Volgens de Japanse opruimguru Marie Kondo is het ook mogelijk. Als je maar O P R U I M T. Het is precies dit woord waar ik op aansla, want opruimen is nou niet echt mijn ding. Zoals mijn echtgenoot regelmatig verzucht, ‘jij ruimt niet op, jij verplaatst.’ 

    Ken je dat? De uitpuilende kledingkast waar je echt een keer doorheen moet, de stapel knutselwerkjes van de kinderen of foto’s van jezelf, om nog maar te zwijgen over de zolder, garage, gangkast of elke plek waarvan je kunt doen alsof er niets achter zit. Uit het oog, uit het zicht. Of in de terminologie van Marie Kondo gesproken: het hart.

    Een groot hart

    Volgens Kondo gaat het bij het opruimen niet om het functionele besef dat je iets nodig hebt of dat iets nog zo goed als nieuw is (en dus zonde om weg te doen). Nee, de vraag die je jezelf volgens haar moet stellen, is hoeveel je van je spullen houdt. Het komt neer op omdenken: kijken (voelen) wat je wilt houden in plaats van wat je wilt weggooien. De liefde voor je spullen bepaalt de uitkomst.

    Maar wat als ik nou eens een heel groot hart heb?

    Heft in eigen hand

    Volgens Marie Kondo biedt haar KonMari-methode uitkomst. Wie op deze manier opruimt, ontdekt waar hij of zij blij van wordt en dat effect geeft vertrouwen in het eigen vermogen om beslissingen te nemen. Als je kamer vervolgens schoon en netjes is, kun je niets anders dan naar binnen kijken. Het resultaat is dat je veel duidelijker ziet wat je nodig hebt in het leven en wat niet.

    Onkunde

    Het voorwoord van Kondo’s besteller Opgeruimd! vertelt me niet alleen wat de KonMari-methode voor me kan betekenen, het benadrukt vooral het enorme succes ervan. Deze “wij van wc-eend” houding maakt me nogal kregelig, maar met het vooruitzicht op een opgeruimd leven, geef ik het een kans.

    “Opruimen,” zo lees ik, “is een reeks simpele handelingen waarbij objecten van de ene plek naar de andere verplaatst worden”. Zou echtgenoot dan toch ongelijk krijgen? Nee, blijkt als snel, want waar het om gaat, is dat je de objecten terugzet waar ze thuishoren. En dat is precies waar het misgaat, aldus onze Japanse opruimgoeroe. De meeste mensen zijn hiertoe niet in staat, omdat ze simpelweg nooit hebben geleerd op te ruimen.

    Obsessie

    Gelukkig, ik ben een opruimsukkel, maar deze onkunde ligt niet aan mij. En vanaf nu biedt de KonMari-methode mij redding. Mijn kregeligheid gaat langzaam over in ergernis. Kondo’s obsessie met het opruimen van werkelijk alles om haar heen voelt anorectisch, waarbij elke hap wordt afgewogen op calorieën en er continue slimme manieren worden gevonden om nog meer af te vallen. Haar devotie tot het opruimen (en correct opvouwen!) van spullen roept associaties op met sektes, bepaalde geloofsovertuigingen of zelfverrijkingstromingen. Ze is enorm oordelend, wat pijnlijk schuurt op de momenten dat je je er niet in kunt vinden. Zoals haar mening over boeken. “Hun doel is dat ze gelezen worden…. Dat ze op de boekenplank staan, heeft geen nut.”

    Gelukkig

    En toch kruipt Kondo langzaam onder mijn huid. Het is haar eigen zoektocht naar een structureel opgeruimd bestaan dat me aanspreekt. Daarbij spaart ze zichzelf niet. De tegenslagen, de smoesjes, het uitstelgedrag, de neuroses en het opgeven. O zo herkenbaar en menselijk. En uiteindelijk legt ze de keus bij mij en mijn gevoel. Als ik gelukkig word van het boek, dan hoort het bij me en mag ik het houden.

    Alles verkeerd

    Dus lees ik door. Om tot de onomstotelijke conclusie te komen: ik doe werkelijk alles verkeerd. Van het denken dat ik die jas nog wel zal dragen tot het bolletjesdraaien van mijn sokken. Ik scoor bijzonder goed in de categorie Komono, Japans voor kleine dingen, verschillende spulletjes, accessoires, gadgets of kleine hulpmiddelen, onderdelen of gereedschappen. En ook ik val in de verleiding spullen te kopen die mij gaan helpen bij mijn opruimwens.

    De herkenning is te groot om nog langer te ontkennen. Het is tijd voor de KonMarie-methode!

    Wordt vervolgd…

  • Klantgerichtheid

    Klantgerichtheid

    Klantgerichtheid is een gave. Je kunt er talloze boeken over lezen, opleidingen voor volgen, maar aan het eind van het dag moet het centraal kunnen stellen van wensen van een ander ook simpelweg in je zitten. Is dit niet het geval, wat doe je dan in godsnaam in een branche waarin alles om hospitality draait?

    We hadden het hotel gekozen op de ligging, maar met een vier sterren beoordeling, kwamen we er toch ook met een zekere verwachting.

    De eerste indruk was prima. Een oubollige inrichting, maar fijne bedden en genoeg ruimte op de kamer.

    Tot zover de goede indruk.

    Scène 1
    ‘U weet dat u voor de parkeerplaats moet betalen?’
    Nee, dat wisten we niet.
    ‘Dan weet u het nu.’

    Scène 2
    ‘Uw bittergarnituur. Niet correct? O, u had bitterballen?’

    Scène 3
    ‘De badkamer stroomt over? Tot in uw kamer? We laten er iemand naar kijken. Als u bij terugkomst u wilt melden bij de balie.’

    Scène 4
    ‘Een taxi bestelt om zes uur? Bij mijn collega? Nee, we weten van niets. Een taxi duurt ongeveer een kwartier. Of iemand u kan brengen? Nee helaas, daar hebben we het te druk voor.’

    Scène 5
    ‘Uw cadeau op ons terras laten liggen? Doordat u onverwacht lang op de taxi moest wachten? U bent toch dichtbij? Wij brengen het u wel even. Wat zegt u? Niet bij het bruidspaar van 1 kilometer verderop. Nee, dan gaat het helaas niet door. 3,5 kilometer is echt te ver om voor langs te komen. Ik kan wel een taxi voor u bestellen.’

    – ontploffing mijnerzijds –

    ‘Iemand is met een kwartier bij u.’

    Driekwartier en meerdere telefoontjes later (de bezorger van het cadeau had een foutieve locatie doorgekregen) stopt er een auto voor mijn neus. Een man die ik herken van het hotel stapt uit. Ik open mijn mond om hem te bedanken, maar hij is mij voor. ‘Succes ermee.’ Met die woorden duwt hij het cadeau in mijn handen, draait zich om en stapt weer in de auto. Hij rijdt nog net niet met piepende banden weg.

    Scène 6
    ‘Een overstroming in uw badkamer? Nee, ik weet van niets.’

    Gehoord worden

    Een fout bittergarnituur is niet iets waar ik normaal gesproken over val. Net zoals ik niet snel tegen iemand uit mijn dak zal gaan, uiteindelijk ben ik zelf verantwoordelijk voor het meenemen van mijn spullen. Waar het omgaat, is dat ik verwacht als klant gehoord te worden. Dat iemand zich in mijn situatie kan inleven en op gepaste wijze reageert.

    Dus niet zoals de gastvrouw van een zeker tweesterren restaurant in Antwerpen zei, toen wij druipend van de regen binnenkwamen en stelden dat het toch wel heel vies weer was, ‘Daar kan ik niets aan doen.’

    Ontzorgen

    Als klant wil ik mij graag begrepen en geholpen voelen. Ontzorgd. Zeker wanneer er iets goed te maken valt, maar stiekem ook als ik degene ben die het probleem heeft gecreëerd. Iemand die klantgericht is, snapt dat en zal op z’n minst de indruk wekken er alles aan te doen mijn probleem weg te nemen.

    Zoals de medewerker van het hotel op Ibiza, toen ik een foute boeking had gemaakt en we met z’n vieren een dag te vroeg arriveerden.

    Of de dames achter de balie op Schiphol, die begrepen dat we geen €400 extra wilden betalen voor het aanpassen van een omschrijving op ons vliegticket, simpelweg omdat het niet onze fout was dat die omschrijving niet klopte (hier geen link, ik wil de dames niet in problemen brengen).

    Loyale klant

    Begrip en medewerking maakt van mij een mak lammetje en waarschijnlijk zelfs een merkambassadeur.

    Het hotel op Ibiza, waarvan de medewerker alsnog een kamer wist te regelen, is nu mijn favoriete verblijfplaats en iedereen die een logeeradres op het eiland zoekt, verwijs ik er heen.

    Het restaurant in Antwerpen kom ik nooit meer terug. En ik niet alleen, ook mijn omgeving is gewaarschuwd.

    De dames van Schiphol die er voor zorgden dat we zonder extra kosten onze vlucht haalden, hebben we bij terugkomst een cadeautje gebracht.

    Word of mouth

    Hoeveel moeite was het geweest om echtgenoot en mij naar de feestlocatie 3,5 km verderop te brengen, toen bleek dat het misgegaan was met de taxireservering? Zeker als je weet dat we al te maken hadden gehad met een overstroomde badkamer.

    En zo’n medewerker die mijn vergeten cadeau komt brengen, zou hij zichzelf ook niet beter voelen als hij had gezegd ‘veel plezier met geven’ in plaats van zijn chagrijn over de extra klus zo overduidelijk te tonen?

    Klantgerichtheid had een positief verhaal opgeleverd, ‘Heel vervelend dat het mis ging met de taxi, maar ze hebben het direct goed opgepakt’. Nu is het een blog over misstappen en een negatieve beoordeling op internet.

  • Waarom ik geen trampoline wil (en hij er toch kwam)

    Waarom ik geen trampoline wil (en hij er toch kwam)

    Zomervakantie. En omdat we gaan verbouwen blijven we dit jaar thuis. Wanneer je drie kinderen onder de twaalf jaar hebt, zijn dat zes hele lange weken. Te lang, moet echtgenoot gedacht hebben toen er twee weken voorbij waren. 

    ‘Mam, mag ik naar de indoor?’

    ‘Nee.’

    ‘Mam, mag ik op een schermpje?’

    ‘Nee.’

    ‘Mám, ik verveel me.’

    ‘Dat is goed voor je creativiteit.’

    Fataal moment van onoplettenheid

    Als het er op aankomt, kan ik mij zeer goed afschermen van het verveelde gehang van mijn kinderen. Daarnaast heb ik het de afgelopen weken druk. Er is een werkopdracht opgekomen en die kent een deadline. Ik ben, met andere woorden, de laatste tijd dan ook wat afgeleid. En het zijn dergelijke momenten van onoplettendheden, die later fataal blijken.

    Echtgenoot: ‘Ik ga die trampoline kopen.’

    Ik: ‘Ja, echt?’

    Dit laatste op ietwat meelevende, maar afwezige toon. Ik begrijp best dat echtgenoot gek wordt van de rol van politieagent, taxichauffeur en catering, maar hé, ik heb een betaalde opdracht. En daarnaast moeten de kinderen leren zichzelf te vermaken.

    Dat vindt echtgenoot dus ook. Met het verschil dat hij de oplossing ziet in een eigen trampoline. Lekker buiten in de eigen tuin.

    Leuk voor op de boerderij

    Ik zal eerlijk zijn, nog niet zo heel lang geleden heb ikzelf ook onderzoek gedaan naar de mogelijkheden van een dergelijk speeltuig. Om al snel tot de conclusie te komen dat het onmogelijk is om een geschikt exemplaar voor onze drie kinderen te vinden. Want het moet er wel eentje zijn waar meerdere salto’s en flips op gedaan kunnen worden. En vier man zonder problemen op gelanceerd. Met andere woorden: één van zeker drie meter, met dubbele vering, beschermrand en veiligheidsnet. Leuk voor op de boerderij, stukken minder realistisch in onze Vinex stadstuin.

    MIJN Vinex stadstuin.

    En dan heb ik het nog niet eens over:

    • de prijs van zo’n ding;
    • potentiële botbreuken, losse tanden en hersenschuddingen;
    • ruzies en huilpartijen;
    • gevraagde en ongevraagde aanloop van springfanaten;
    • en natuurlijk de gewenste catering rondom het hele springfeest.

    Nee, zo’n trampoline komt er bij mij niet in.

    Onder één hoedje

    Zo daadkrachtig als echtgenoot die bewuste ochtend was, zo weinig alert was ikzelf. Het directe bewijs hiervan is dat ik echtgenoot SAMEN MET oudste liet vertrekken. De oudste, die al weken lang zeurde om een eigen trampoline. Voor wie groot nooit groot genoeg is en alles altijd beter kan. En die meer dan wie dan ook in staat is om zijn vader met datgeen thuis te laten komen wat hij, oudste, zelf wil. En dat echtgenoot dan nog tegen mij beweert dat het zijn keus is.

    Niet blij

    ‘Mama gaat straks om twee dingen niet blij zijn,’ zei echtgenoot enkele uren later tegen oudste in de auto.

    Tot zover de realiteitszin van die dag.

    ‘Bekijk het van de positieve kant, mama. De trampoline is ideaal om op te zonnen.’

    Oudste kan daar wel eens gelijk in krijgen. Zoals het ding nu staat, blokkeert hij hoogstwaarschijnlijk vanaf drie uur s middags elke zonnestraal in mijn lounge hoek.

    ‘En je kunt er topless in liggen,’ vulde echtgenoot aan. ‘Ik span er zo een extra zeil overheen.’

    Panorama Mesdag

    Hier is schuldgevoel aan het woord. Echtgenoot vindt inmiddels ook de 3.30 meter van het gekochte exemplaar aan de te grote kant. Op de buitenplaats van het springparadijs had hij toch echt kleiner geleken.

    Tussen onze schutting en de schuur ziet de realiteit er beduidend anders uit. Het ding is zo groot, dat heel Panorama Mesdag aan de binnenkant niet zou misstaan. Het is een helikopterplatform, die het leefbare gedeelte van mijn tuin heeft gedegradeerd tot patio.

    In de woorden van onze oppas: ‘Jij hebt zeker wel een tas verdiend!’

    Hoe camoufleer ik een trampo?

    Ze heeft gelijk. Ik ben namelijk niet alleen niet-blij, ik ben woest! Het liefst stuur ik het hele gevaarte direct terug naar de winkel. Maar dat is iets wat in ons gezin wat gevoelig ligt.

    Dus ga ik opzoek naar het antwoord op de vraag “Hoe camoufleer ik een trampoline?” Zelfs Google heeft geen oplossing, Pinterest geeft wel suggesties voor alternatief gebruik.

    Zo is het hoge net ideaal voor het vertonen van films; een buitenbioscoop in je eigen achtertuin. Ook kun je er een basketbalnet in maken of de combinatie met water opzoeken. In dit laatste geval wordt wel gewaarschuwd voor de veiligheid van het springende kind in kwestie. En natuurlijk is het ding uitermate geschikt om eindelijk van mijn eigen overtollige kilo’s af te komen. Alsof je op mijn leeftijd en na drie bevallingen nog in staat bent langdurig rond te springen!

    Na lang zoeken, heb ik één potentiële ontsnappingsmogelijkheid gevonden. Een Amerikaanse dame liep tegen het feit aan dat haar verzekering verdubbelde door de aanschaf van een trampoline. Money talks!

    En als dat niet werkt, richt ik hem alsnog in als Bedoeïenentent, inclusief lichtjes en genoeg kussens om overdag comfortabel in te zonnen. Misschien zelfs topless.

  • De toewijding van de schrijver

    De toewijding van de schrijver

    Met drie kinderen in de basisschoolleeftijd is de zomervakantie – en in feite elke kindervakantie – mijn minst productieve periode als schrijver. Best frustrerend en de grote vraag die zich bij mij opdringt, is: ben ik wel toegewijd genoeg aan mijn boek?

    Er zijn schrijvers die om vijf uur ’s ochtends opstaan, zodat ze tegen achten al drie uur hebben geschreven. Ook zijn er die ’s nachts schrijven, wanneer iedereen op bed ligt. Of tussendoor, op elk moment dat ze tijd over hebben.

    Ik ben niet één van die mensen. 

    Afleiding

    ’s Ochtends vroeg ben ik überhaupt niet op mijn best en als ik ’s avonds opleef, richt mijn hernieuwde energie zich voornamelijk op samen met echtgenoot een serie kijken. Het liefst met een fles glas wijn en een schaal nootjes binnen handbereik. En die tussendoor momenten? Dan grijp ik naar mijn mobiele telefoon voor de laatste Achterklaproddels, social media berichten of stylingtips en foodporn op Pinterest.

    Focus

    Waarom? Omdat ik binnen die vijftien minuten die ik heb niet de focus op kan brengen om te schrijven. Een blog dient zich niet aan op het moment dat ik weet dat mijn tijd beperkt is en het herschrijven van mijn manuscript vraagt om een flow die zich überhaupt pas voordoet na enkele uren zwoegen op de tekst.

    Frustratie

    En ja, daar komt ook Frustratie om de hoek kijken. Frustratie uit zich niet alleen in chagrijn en ongeduld, ze is ook meesteres in ontkennen en uitstellen. Dat klinkt tegenstrijdig. Frustratie zou juist ten strijde moeten trekken tegen de barrières die mijn schrijfactiviteiten in de weg zitten. Frustratie zou met haar vuist op tafel moeten slaan en de kinderen vertellen dat het thuis geen hotel is en dat ze prima zichzelf een paar uur zelf kunnen vermaken, terwijl mama boven aan het werk is. Frustratie zou dapper genoeg moeten zijn om echtgenoot te vertellen dat schrijven nou eenmaal belangrijk voor haar is en dat hij daarom tijdens de vakantie twee dagen in de week op de kinderen moet passen en alleen naar Netflix zal moeten kijken. Maar Frustratie zwijgt in alle talen.

    Schuldgevoel

    Frustratie wordt namelijk bestreden door Schuldgevoel. En Schuldgevoel is veel sterker dan Frustratie. Schuldgevoel vindt dat ik een slechte moeder ben als ik de kinderen een paar uur alleen beneden laat, zeker als het betekent dat ze achter een schermpje kruipen. En aangezien echtgenoot hier voor het brood op tafel zorgt (zodat ik dat boek kan schrijven), is Schuldgevoel van mening dat ik op z’n minst die moedertaak op mij kan nemen in plaats van echtgenoot hiervoor in te schakelen. Schuldgevoel is daar heel duidelijk in: alleen als ik geld verdien met schrijven of aan een opdrachtgever verantwoording heb af te leggen, dan pas heb ik het recht om op mijn strepen te staan.

    Prioriteit

    Dit alles werd me maar weer eens duidelijk, toen ik enkele weken geleden voor een betaalde communicatieopdracht werd gevraagd. In de vakantieperiode, met alle kinderen thuis, heb ik bij echtgenoot werkdagen geclaimd in de agenda. Ik heb besprekingen gevoerd op locatie, ben ’s ochtends vroeg opgestaan om op zolder te gaan werken en heb de kinderen meegenomen naar de indoor in plaats van de dierentuin, zodat ik mij met een laptop kon terugtrekken. Het enige wat ik niet heb gedaan, is echtgenoot alleen Netflix laten kijken. Er zijn tenslotte grenzen.

    De vraag is of het erg is dat ik mijn schrijverschap nog steeds niet op hetzelfde niveau zet als een betaalde opdracht met een opdrachtgever en een deadline. Volgens Schuldgevoel uiteraard niet. Frustratie heeft hier onverwacht wat anders over te zeggen. Want waarom is ‘moeten leveren’ sterker dan ‘willen schrijven’?

    ‘Ho!’ roept Frustratie verontwaardigd uit. ‘Waren de kinderen ontroostbaar toen je een paar uur achter de computer kroop? En deed echtgenoot moeilijk over het extra opvangen van de kinderen?’ Ik zwijg, wetend wat het antwoord is. ‘Nou dan,’ zegt Frustratie, nu op meer begripvolle toon. ‘Waar wacht je nog op?’

  • Over het spoor | Eva Keuris

    Over het spoor | Eva Keuris

    Schrijven is ook lezen, want van wie beter leren dan van hen die je voorgingen? Een spannende opening, een smakelijke vrijscène, goed uitgewerkte personages, je kunt er een workshop over volgen, maar er ook een boek voor openslaan. 

    Het nadeel van lezen-als-schrijver is dat je een nogal gedeformeerde lezer wordt, ik in ieder geval wel. De grote vraag is niet meer ‘hoe loopt dit af?’ maar ‘is deze informatie werkelijk relevant?’, ‘wat onderscheidt de personages van elkaar?’ of ‘welke persoonlijke ontwikkeling heeft de hoofdpersonage eigenlijk doorlopen?’. Wanneer ik dan ook nog eens word uitgekozen een recensie te schrijven over een boek, dan gaat het beoordelend stemmetje in mijn hoofd helemaal los.

    272 losse A4’tjes

    Het boek in kwestie is Over het spoor van Eva Keuris. Ik heb meegedaan aan een actie op internet en ben door uitgever Prometheus geselecteerd om de thriller te mogen recenseren. Hiermee ben ik ook een stapje dichterbij om een gesigneerd exemplaar te ontvangen, maar voor nu wordt mij een geprinte proef gestuurd.

    Enkele dagen later ontvang ik 272 losse A4’tjes, inclusief snijranden. Ik weet dan nog niet dat de losbladerigheid van dit pakket een nogal afleidende werking op mij heeft en voel me bij ontvangst vooral een echte recensent. Dat het hier om een debuut gaat, spreekt mij ook erg aan. Ik ben benieuwd naar de kwaliteit van een beginneling, ofschoon je je af kunt vragen in hoeverre deze benaming opgaat voor iemand die al ruim vijftien jaar ervaring heeft als dialoogschrijver en eindredacteur en les geeft aan de Schrijversacademie.

    Vlot geschreven debuut

    Natuurlijk, een scenario schrijven is iets anders dan een psychologische thriller, maar hoe meer schrijfervaring, des te groter de kans dat er goed geschreven wordt. Over het spoor, bewijst deze stelling ook maar weer. Het is een vlot geschreven verhaal, met personages die werkelijk tot leven komen. Hoofdpersoon is dertiger Stella, ghostwriter en gefascineerd door de moord op de elfjarige Jordi de Wit in 2008, zeven jaar geleden. De grote vraag die haar bezighoudt, is of de indertijd veroordeelde pubers Ingmar, Remi en Julian daadwerkelijk schuldig waren of dat er sprake is van een gerechtelijke dwaling. Wanneer Ingmar de wens uit een boek te willen laten schrijven over wat er werkelijk gebeurd is al die jaren geleden, grijpt ze haar kans.

    De zoektocht van Stella naar het verhaal dat ze wil vertellen, brengt haar naar Hilversum. Niet alleen de stad waar de inmiddels vrijgekomen jongens hun leven weer proberen op te pakken, maar ook waar Stella’s vader na de scheiding van haar moeder met zijn nieuwe gezin is gaan wonen. We lezen over Stella’s ontmoetingen met de jongens en hun familie en zijn deelgenoot van haar struggle zich in te passen in het gezin van haar vader, bij wie ze gedurende het schrijven van het boek intrekt.

    Niet verrassend, wel leuk

    Keuris kiest ervoor het ik-perspectief van Stella af te wisselen met verslagen vanuit de geïnterviewden, wat bijdraagt aan de vaart in het verhaal. In tegenstelling tot wat ik lees in de vele reviews vind ik de plotontwikkeling verre van verrassend en wordt het nergens nagelbijtend spannend. Dat is niet erg, het verhaal over Ingmar, Remi en Julian leest lekker weg. De persoonlijke ontwikkeling die Stella zelf doormaakt, komt wat minder goed uit de verf. Als lezer kom je veel over haar te weten, maar haar eigenaardigheden en onzekerheden zijn vooral beschouwend. Omdat ze nergens een barrière oproepen, lijken ze los te staan van de rest van het verhaal. Zo vraag ik me nog steeds af wat de relevantie is van haar angst om in gezelschap te eten en vind ik de houding van haar moeder aan het eind van het boek ronduit ongeloofwaardig.

    Over het spoor moet het hebben van een sterke pen en aansprekende hoofdpersonages, waardoor je ondanks de weinig verrassende ontwikkelingen met plezier blijft doorlezen.

    Conclusie: een prima debuut en zeker een aanrader voor in de vakantietas.

    Over het Spoor bestel je o.m. bij de uitgever Prometheus, Bol.com en Bruna.

  • Methylfenidaat: ADHD in balans

    Methylfenidaat: ADHD in balans

    Als mensen ergens een mening over hebben dan is het wel over medicatiegebruik bij ADHD. De bijwerkingen, de onbekende risico’s op lange termijn, het gemak waarmee het geadviseerd wordt, ook ik ken de tegenargumenten. En toch slikt onze oudste al ruim twee jaar methylfenidaat*. 

    ‘Voel je zelf nu dat je een pil hebt genomen?’ Ik kijk hem vragend aan. Hij haalt ongeïnteresseerd zijn schouders op, zijn blik gericht op de iPad voor hem. Zoveel rust als dat hij nu uitstraalt, zoveel aanwezigheid was er zojuist in het zwembad. Een schril contrast en niet voor de eerste keer verbaas ik mij over het effect van zijn medicatie op zijn gedrag.

    Ruimte voor zijn omgeving

    Want dat het dat is, daar twijfel ik geen seconde aan. Hoezeer ik ook zou willen dat het de ontspanning na de fysieke inspanningen in het water is, de moeheid vanwege het late tijdstip van de avond ervoor of een natuurlijk gevolg van het feit dat hij zich op z’n gemak voelt in het huis van mijn zus waar wij sinds gisteren logeren. Ik weet dat het de medicatie is die ervoor zorgt dat hij niet meer aan een stuk door loopt te gillen, het de hele tijd beter weet en alle aandacht opeist. Dat het de reden is dat hij weer ruimte heeft om te luisteren naar en rekening te houden met zijn omgeving.

    Dat ik dit zo zeker weet, is omdat we vanochtend de medicatie waren vergeten. Het is vakantie en alles loopt wat anders dan anders. Er zijn ouders die ervoor kiezen hun kind überhaupt alleen tijdens de schoolperiode medicatie te geven, wanneer je je niet kunt permitteren overprikkeld te zijn. Enerzijds omdat er les gegeven moet worden, anderzijds omdat je als kind ook in staat wilt zijn deze les te kunnen volgen.

    Van eng naar spannend en bespreekbaar

    Ik zie het nog niet zo snel gebeuren dat oudste geen medicatie meer slikt in de vakantie. Zeker niet wanneer we op vakantie gaan, want dat betekent dat alles nieuw is en alles wat nieuw is, is eng. Een pil brengt het enge naar spannend en bespreekbaar. Vooral dat laatste is essentieel: zolang ik mijn oudste op zijn gedrag kan aanspreken, blijft hij hanteerbaar. Als ik dit niet meer kan, is hij een ongeleid projectiel.

    Ongeleid projectiel

    Een ongeleid projectiel kan heel grappig en innemend zijn. Ik geniet van zijn onbevangenheid in het zwembad, hoe hij ongegeneerd gilt en vreemde geluiden slaat en met een simpele zwemband enorm veel lol kan hebben. Onbewust van z’n omgeving of wat anderen van hem denken. Zolang ik mijn aandacht op hem gericht heb, heerst er gecontroleerde chaos. Dit is ook een kant van hem en die mag er zijn. Die kan er alleen niet altijd zijn.

    Waarom? Omdat in datzelfde zwembad nog drie kinderen spelen. Kinderen die ook de ruimte willen hebben om hun ding te doen. Die ook eens met de zwemband en de duikbril willen spelen en hun nieuwe truc laten zien. Die niet de hele tijd door de oudste afgeblaft willen worden. En omdat ik niet de hele tijd mijn blik op mijn oudste gericht kan hebben. Al was het maar voor iets praktisch als een toiletgang of een maaltijd, die niet vanzelf op tafel verschijnt.

    Interactie en redelijkheid

    Doe ik mijn oudste hiermee tekort? Hij zei net zelf dat hij geen verschil merkt van z’n pil. Deze keer niet. Net zoals het effect van zijn gedrag op z’n omgeving deze keer aan hem voorbij gaat. Op school merkt hij het wel degelijk. Hij weet hoe het voelt als de medicatie is uitgewerkt, hoe hard alle geluiden binnenkomen en hoezeer hij zich daar vervolgens aan ergert. Met alle gevolgen van dien.

    Oudste heeft zich inmiddels weer bij de anderen in het zwembad gevoegd. Deze keer met medicatie. ‘Wie doet er mee met Marco Polo?’ De rest stemt in met het spel. Oudste is de tikker en nu is er geen gezeur. Hij zoekt de interactie, is redelijk wanneer iemand het niet met hem eens is en als hij ziet dat de tuindeur openstaat, snelt hij tussendoor het bad uit om te voorkomen dat de zitkamer straks vol met vliegen zit. Voor het moment hoeven we geen politieagent te spelen, hem uit het water te halen, omdat hij de boel terroriseert met z’n gedrag.

    Dat is ook een kant van hem die er mag zijn.

    * Oudste is elf jaar, 158 lang en weegt 45 kilo. Hij is twee jaar geleden begonnen met 10 mg en slikt inmiddels 20 gram Equasym, een langdurig methylfenidaat speciaal ontwikkeld om de schoolperiode te overbruggen. Op dagen dat hij ’s middags school heeft, neemt hij sinds begin dit jaar tijdens zijn lunch 10 mg kortdurend methylfenidaat extra.

  • Berlijn: wat is nou die heilstaat?

    Berlijn: wat is nou die heilstaat?

    Berlijn, hoofdstad van Duitsland en alom bekend van de muur, die van 13 augustus 1961 tot 9 november 1989 West- en Oost-Berlijn van elkaar scheidde. Ik heb lang niets met Duitsland gehad, voornamelijk vanwege associaties met de eeuwige onredelijkheid van mijn Duitse leraar op de middelbare school jegens mijzelf en mijn vriendinnen.

    Die man deed hoogstwaarschijnlijk ook gewoon zijn best, maar dat wil je als puber van zestien natuurlijk niet zien. Hoe frappant dan ook dat mijn eerste bezoek aan deze op één na grootste stad van Europa (Londen is groter) juist met diezelfde vriendinnen was. De tweede keer was met echtgenoot en mede dankzij zijn ijverige notities is deze blog tot stand gekomen.

    Comfortabel logeren in Oost-Berlijn

    Zelf ben ik verliefd geworden op Oost-Berlijn, of in ieder geval op het buurtje waar ik logeerde. Dat was beide keren in Berlin-Mitte bij Schoenhouse Appartements. Er zijn zeker nog meer leuke en goedkopere plekken te vinden, maar als je met een groep van vier komt, is deze locatie zeer aan te bevelen. Ze verhuren er ook fietsen, wat in Berlijn wel zo handig is.

    De appartementen zijn gelegen aan de Alte Schönhauser Strasse, een straat waar je gerust een hele middag door kunt brengen. In ieder geval met je vriendinnengroep. Kledingzaken (van nieuw tot vintage) en hebbedingwinkels worden afgewisseld met verantwoorde koffie- en eettentjes. Een absolute aanrader is te gaan eten bij het beste Vietnamese restaurant van de stad, Monsieur Vuong op nummer 46. Reserveren kan niet, dus wacht je rustig buiten op je tafeltje. Wie geen geduld heeft, vindt een alternatief bij Good Morning Vietnam op nummer 60 of Yam Yam Berlin op nummer 6.

    17_berlijn_03

    17_berlijn_01

    Ein probierteller…

    Als er één ding zeker is: in Berlijn hoeft de innerlijke mens niets te kort te komen. Voor het juiste creatieve gevoel ga je ontbijten, lunchen of koffie drinken tussen de ZZP´ers bij Sankt Oberholz, aan de Rosenthaler Straße 72a, een klein half uurtje lopen vanaf het appartement. Daarna is het tijd voor een stadwandeling door Mitte, met o.a. Alexanderplatz, Fernseheturm, La Fayette, Friedrichstraße en Hackesche Höfe. Al dat lopen maakt hongerig en dus stap je binnen bij Barcom’s Deli aan de Sophienstraasse 21 voor een probierteller: vier volwaardige stukken taart om te ‘probieren’.

    17_berlijn_02

    Het oorlogsverleden is nooit ver weg

    Met een zeer goed gevulde maag kun je de wandeling dan weer vervolgen. Museumsinsel, Gendarmenmarkt, Check Point Charly, Potzdamerplatz, Brandenburgen Tor en de Reichstag, het is allemaal de moeite van het bezoeken waard. Verreweg het meest indrukwekkend vind ik Topografie des Terrors, ooit de centrale plek vanuit waar Nazi Duitsland opereerde, tegenwoordig de plek waar de opkomst en ondergang van de structurele en planmatige opbouw van het nazi-Duitsland wordt verteld.

    17_berlijn_04

     

    2 kilometer aan meesterwerken

    Berlijn heeft evenwel meer dan alleen oorlog historie. De Gemäldegalerie’s vlak bij de Postdamerplatz huisvest een ongekend aantal top schilderijen uit de 13de tot en met de 18de eeuw. Een volledige rondleiding door het museum beslaat een kleine 2 km, je kunt er uiteraard ook voor kiezen alleen de zestien (!) schilderijen van Rembrandt te bekijken.

    Gemaldegalerie

    Candy on bone & art meets food

    Hierna heb je wel een borrel verdiend. Bij mooi weer doe je dat bij Biergarten Prater aan Kastanienallee in de wijk Prenzlauer Berg, maar bij slecht kan het ook prima met Ziegenkäsebraut und Avocadocreme bij Keyser Soze op de hoek van de Tucholskystraße en de Auguststraße. Wie van spareribs houdt gaat eten Katz Orange aan de Bergstraße 22, voor wat zij noemen hun candy on bone. De art & food liefhebber kan zijn hart ophalen bij La Soupe Populaire, Prenzlauer Allee 242, het middenklasse restaurant van sterkok Tim Raue en om de locatie (een voormalige bierbrouwerij op de Prenzlauer Allee 242) al een bezoek waardig. Wel lang van te voren reserveren!

    Amsterdam-Zuid en tirolerhose

    De volgende dag pak je vanuit het appartement de U-bahn 2 naar Wittenbergplatz om te starten met een wandeling door het Kaufhaus des Westens (KadeWe), we zijn er nu immers toch. Via de Kurfürstendamm ga je daarna richting Savignyplatz en deel je een pizza bij Die 12 Apostel aan de Bleibtreustraat 49, die echt de beste steenoverpizza van Berlijn serveert. De wijk doet denken aan Amsterdam-Zuid met prachtige huizen en mooie parkjes. Via de Nollendorfstraße en een markt loop je naar de Akazienstraße 17 waar je bij het niet zo hippe, maar wel zeer Duitse en populaire Gottlob een fles prosecco en een bordje antipasti bestelt. Zelf ben ik die avond beland bij het niet aan te raden Maximilian’s, inclusief tirolerhose bediening in een omgeving die nog het meest doet denken aan het atrium van het Haagse stadhuis.

    Op de fiets

    In Berlijn pak je ook de fiets. De lange Karl Marxallee met haar typische Oost-Duitse flatblokken brengt je naar naar Boxhagener Platz in de wijk Friedrichshain waar op zondagochtend een (niet zo heel indrukwekkende) rommelmarkt is. Geniet van een Turks-georiënteerd ontbijt in één van de vele tentjes die ook hier te vinden zijn. Daarna fiets je verder naar RAW, een groot en oud industriecomplex uit de tijd van de DDR en inmiddels een alternatieve, anarchistische vrijplaats inclusief rommelmarkt. Zeer naargeestig eigenlijk, maar daardoor ook weer zo echt. Om in de Oost-Duitse sferen te blijven, bezoek je het langste stuk bewaard gebleven ‘Muur’ waarbij de scheiding tussen Oost en West weer even zeer concreet wordt.

    17_berlijn_05

    Onheilspellende parken en hippe woonwijken

    Steek vervolgens de rivier de Spree over en je komt terecht in Kreuzberg, waar de grootste Turkse gemeenschap buiten Turkije zich bevindt. Verscholen in een zijtak van de Spree zit restaurantboot Freischwimmer, waar je zeker een drankje moet doen. Via het vuile en onheilspellende Görlitzer Park kom je terecht in de Oraniënstraße en verlaat je Kreuzberg weer richting Mitte. Het laatste stukje Berlijn per fiets gaat door Prenzlauer Berg, een hippe woonwijk met yuppen. Je kunt hier een bezoek brengen aan de plek waar het eerste concentratiekamp van de Nazi’s werd opgericht, nu een lieflijk en romantisch parkje met waterreservoir. Tegenover drink je dan een laatste drankje bij restaurant Pastenak aan de Knaackstraße 22-24.

    17_berlijn_07

    Zo veel te doen…

    Het is tijd voor vertrek en waarschijnlijk heb je net als ik nog lang niet alles gedaan wat je wilde doen. In mijn geval is dat de Drayton bar bij Cookies & Cream, het strand van Deck 5, 360 graden Berlijn bovenin de Fernsehturm om nog over al die hippe, techno feesten nog te zwijgen. Gelukkig vlieg je vanaf Amsterdam in 1,5 uur naar deze super stad.

    Nog even alle genoemde adressen op een rijtje:

    Schoenhouse Appartements | Schönhauser Allee 185
    Monsieur Vuong | Alte Schönhauser Strasse 46
    Good Morning Vietnam | Alte Schönhauser Strasse 60
    Yam Yam Berlin | Alte Schönhauser Strasse 6
    Sankt Oberholz | Rosenthaler Straße 72a
    Barcom’s Deli | Sophienstraasse 21
    Gemäldegalerie’s | Matthäikirchplatz
    Keyser Soze | hoek van de Tucholskystraße en de Auguststraße
    Katz Orange | Bergstraße 22
    La Soupe Populaire | Prenzlauer Allee 242
    Kaufhaus des Westens (KadeWe) | Tauentzienstraße 21–24
    Die 12 Apostel | Bleibtreustraat 49
    Gottlob | Akazienstraße 17
    Maximilian’s | Friedrichstraße 185-190
    Vlooienmarkt (zondagochtend) | Boxhagener Platz
    RAW | Revaler Straße 99
    Freischwimmer | Vor dem Schlesischen Tor 2
    Pastenak | Knaackstraße 22-24
    Cookies Cream | Behrenstr. 55 
    Drayton Bar | Friedrichstraße 158
    Deck 5, Schönhauser Allee 80
    Fernsehturm, Panoramastraße 1A

    Nog niet genoeg adressen? De volgende websites zijn zeker de moeite waard:

    Berlijn Blog | Persoonlijke blog van de Nederlandse Marjolein van der Kolk, die in 2011 definitief in Berlijn is gaan wonen

    Wat te doen in Berlijn | Persoonlijke blog van de Nederlandse Emma Wijninga, die in 2013 met partner en katten naar Berlijn verhuisde

    Berlijninfo.nl

    Vier keer koffie in Berlijn

  • Rotterdam, wereldstad aan de Maas

    Rotterdam, wereldstad aan de Maas

    Rotterdam, in mijn ogen de enige echte wereldstad van Nederland. En dat zeg ik niet omdat ik er woon. Misschien juist wel omdat ik er niet woon.

    De grote vraag: is Rotterdam ook leuk genoeg om te bezoeken?

    Ik bracht een driedaags bezoek aan de stad en mijn antwoord is een volmondig ja. De rauwe grootstedelijkheid doet mij sterk denken aan Berlijn, één van mijn favoriete steden. Het is nog steeds een stad in opkomst en je vindt er dan ook pretentieloze koffie- en bierbarretjes naast (zeer) conceptuele kledingwinkels en mooie meubelmakers.

    Overnachten naar gelang de behoefte

    Ofschoon het King Kong Hostel the place to be schijnt te zijn, logeerden wij in het moderne Mainport Hotel aan de Maas. Een goede prijs kwaliteit verhouding, zeer centraal gelegen, uitermate gastvrije bediening en met een heerlijke Spa op de bovenste verdieping. Wie wat originelers zoekt, kan ervoor kiezen om aan boord van de SS Rotterdam te slapen of in één van de (wel serieus prijzige) torenkamers van Hotel New York. Ook Stroom, gevestigd in een oude electriciteitsfabriek in Delfsehaven, biedt alles behalve standaard kamers aan.

    17_rotterdam_01
    Een heerlijke kamer met dito badkamer bij Mainport

    Rooftop restaurant en conceptstore

    Kom je met de trein, dan kan je je bij aankomst al direct vergapen aan de indrukwekkende architectuur van het vernieuwde Centraal Station van de stad. Direct behoefte om de innerlijke mens tevreden te stellen of opzoek naar een leuke verzamelplek? Ga dan bij buitenkomst rechtsaf en loop naar binnen bij Lebkov, een keten met smakelijke verse drankjes, sandwiches en salades. Wie meer tijd heeft, wandelt in zeven minuten naar Op Het Dak, een super leuk rooftop restaurant en koffiebar en tevens de grootste dakakker van Europa. Je kunt ervoor kiezen de lift te nemen naar de zevende verdieping, maar een afdaling met de trap is ook de moeite waard als je dat rauwe en Oost-Duitse gevoel wilt ervaren. Onderin het pand zit Goos, een conceptstore die je zeker moet binnenlopen, als je een wat leuker Rotterdams cadeautje wilt meenemen dan een Feynoord shirt of sleutelhanger van de Euromast.

    17_rotterdam_02b
    Aanrader Op het Dak heeft heerlijke biologische gerechten.

    Grootstedelijke rauwheid meets hip & happening

    Hierna wandel je via de ooit gele loopbrug naar de Hofbogen, waar tot 2010 de treinen tussen Rotterdam en Scheveningen overheen reden. Nu is het ’t langste monumentale pand van Nederland en vind je onder de oude spoorlijn horeca, interieur design, mode en vooral veel ateliers. Leuk om te stappen is Bird, een podium, club en restaurant dat staat voor jazz, maar ook voor soul, funk, hiphop en elektronica. Wil je op stand eten, dan is FG Foodlabs de plek om te reserveren. De website van het restaurant geeft aan dat er geen kledingvoorschrift is, een blik naar binnen tijdens de lunch vertelde mij toch dat hier vooral de gegoede burgerij van Rotterdam zat te eten.

    17_rotterdam_03
    Het goot van de regen, maar dat was vast niet wat ze hier bedoelde 😉

    Wij wandelen door, langs zwetende, brede mannen achter het raam bij CrossFit naar Man met Bril, een koffietentje waar ze vooral heel transparant en persoonlijk willen zijn over koffie. Dus krijgen wij een kaartje bij ons bakkie dat precies vertelt wat we drinken (en ja, je proeft de honing in de koffie!) en een enthousiaste jongeman, die ons bij vertrek nog een glas water aanbiedt. We spieken door het raam binnen bij Lloyd Industries, waar oude fabriekslampen vakkundig worden gerestaureerd en klaargemaakt naar de wensen van nu. Even verderop raken we in gesprek met de enthousiaste eigenaresse van Tafel-design, die op de stoep voor haar atelier een prachtig steenschot aan het aflakken is. Voor wie wel wat kleur in huis kan gebruiken, zijn haar bouwborden tafels zeker de moeite waard.

    De tv-kok en zijn restaurant

    Na de grootstedelijke rauwheid van de Hofbogen pakken we de tram terug naar ons hotel, om ons op te maken voor diner. Dat is deze avond bij Las Palmas, het bekende restaurant van Herman den Blijker. En het leuke is, we kunnen er met de watertaxi heen!

    17_rotterdam_04
    Een spectaculair ritje met de watertaxi is een must-do.
    17_rotterdam_06
    Let op het enorme cruiseschip links van de foto.
    17_rotterdam_05
    Prijzig, maar wel zeer smakelijk.

    Ook hier de gegoede Rotterdammer, maar ook kinderen, die opvallend rustig zijn. Las Palmas is een aanrader voor wie houdt van lekker eten in een groots opgezette sfeer en geen bezwaar heeft tegen een commerciële insteek. Wie zich door de innemende Fransman Jean laat verleiden tot een glas champagne, dient alert te zijn op het tweede glas dat voordat je het weet is ingeschonken, alsmede de caviaar-schotel, die overheerlijk, maar zeker aan de prijs is. Ook de bediening is wisselend, van zeer ervaren, tot goed bedoeld naar ronduit ongeschikt. Wij hadden een heerlijke avond, maar de prijs kwaliteit verhouding vind ik niet in balans.

    Speciaal bier en biologische happen

    Voor zondag stond de onvermijdelijke Markthal op het programma. Is deze overdekte foodmarket inmiddels een commerciële uitbuiterij geworden met serieuze leegstand of toch best gezellig? Het antwoord moet ik je helaas schuldig blijven; wegens de landskampioenschap wedstrijd van die dag was de markt gesloten. En dus togen we naar die andere versmarkt in een oude havenloods op Katendrecht, de Fenix Food Factory. Een ware heaven voor wie van industrieel, speciaal bier en biologische happen houdt. Zelf ben ik, na het proefplankje van de Kaapse bierbrouwerij, snel overgestapt op de meer neutrale witte wijn, maar de diverse hummussen, hammen en kaasjes met ambachtelijk gebakken brood kan ik zeer aanbeleven. Combineer dit met een groot en zonnig terras aan de Maas en je middag en avond kan niet meer stuk.

    17_rotterdam_08
    Ontspannen zitten op het terras in de zon.
    17_rotterdam_07
    Ook binnen is het hier prima vertoeven.

    Tijd te kort

    Rotterdam, een stad van vele mogelijkheden. Zeker de moeite waard is een bezoek aan Aloha, een bar en restaurant in het voormalig zwemparadijs Tropicana, waar ik al reeds eerder over blogde. (H)erlijk eten en drinken met zowel binnen als buiten fijne zitplekken.

    Natuurlijk mag een bezoek aan de Witte de Withstraat niet ontbreken voor een biertje bij Café de Aap of het Nieuw Rotterdams Café (NRC), waar ook gegeten en gedanst kan worden. Voor de liefhebbers G&T en gehaktballen bij Ballroom of een burger bij Ter Marsch & Co. Ik zeg je eerlijk, een deel hiervan staat ook nog op mijn wensenlijstje. Net zoals winkelen in de vele leuke boetiekjes die hier zijn te vinden en het bewonderen van de skylines vanuit nhow, The Suicide Club en Stroom. En voordat ik het vergeet, een bezoek aan de Kunsthal of Museum Boijmans Van Beuningen behoort in principe ook tot de activiteiten.

    Buiten de stad

    Voor wie nog tijd heeft, ook buiten het stadscentrum is het goed vertoeven. Bijvoorbeeld in Delfshaven, waar je dan een biertje drinkt bij Stadsbrouwerij De Pelgrim en ook het eerder genoemde Stroom zich bevindt. Of breng een bezoek aan Restaurant De Tuin direct aan de Kralingse plas. Een wandeling door het Kralingse bos behoort zeker tot de mogelijkheden, maar je kunt ook net als wij je direct laten zakken in één van de stoelen op het terras. Onder het genot van een glas wijn en één van de vele smakelijke happen van de kaart, hou je dat vakantiegevoel nog fijn even vast.

    17_rotterdam_09
    Het terras van de Tuin aan de Kralingse plas is absoluut een aanrader.
  • Aloha, wat een fijne plek!

    Aloha, wat een fijne plek!

    Gezocht: borrel- en eetplek met fijn terras in Rotterdam. Deze oproep plaatste ik op Facebook. Aloha bar in het voormalig tropisch zwemparadijs Tropicana kwam als unanieme winnaar uit de bus. Dat schept verwachtingen.

    De schildpadden bij binnenkomst roepen direct herinneringen op uit de tijd dat ik hier als kind door de wildwaterbanen roetsjte, evenals het pad dat naar de toiletten leidt (1.30 meter diep lees ik op de muur).

    Urban jungle

    Ik kom voor het terras, maar ook binnen is het fijn vertoeven. De voormalige wildwaterbaan is omgetoverd tot een urban jungle met kleine tafels om aan te werken of te eten. Ook zijn er banken en zitjes voor de meer intieme gesprekken. De grote, hoge ramen aan de boulevardkant zorgen ervoor dat het niet een donker hol wordt, maar een frisse en lichte ruimte.

    17_aloha_1

    Ik word hartelijk ontvangen door een medewerker, die als reactie op mijn enthousiasme voor de locatie onmiddellijk aangeeft dat ik zeker een rondje over het terras moet lopen. Inderdaad de moeite waard, want wie door de ramen van de ronde koepel naast het terras tuurt, kan de vergane glorie van wat ooit een mega zwemparadijs was nog steeds bewonderen. Slechts een deel van het terras is open, maar omdat het restaurant op de hoek ligt, stoort dit niet. Wel spijtig dat hierdoor de wit houten schommelbanken niet beschikbaar zijn.

    Wie een Ibiza sfeer verwacht, komt bedrogen uit. We zitten tenslotte aan de Maas en niet het strand. De inrichting is meer urban green dan bohemian. In de middag zijn het voornamelijk de twintigers en dertigers die in de plastic kuipstoelen op het terras hangen. Een internationaal ogend gezelschap, dat veelvuldig op mobieltjes kijkt. ´S avonds gaat de leeftijd omhoog en zijn het vriendinnengroepen en koppels, waarvan er één met een baby.

    17_aloha_2

    Uitzicht op stadsiconen

    Ik bestel een ijskoffie en geniet van het prachtige uitzicht op de kop van zuid met de Willemsbrug en in de verte het silouette van een van Rotterdam’s meeste bekende stadsiconen, de Zwaan. Er waait een windje, wat met 27 graden zeer welkom is, maar op wat frissere avonden wellicht wat minder aangenaam. Datzelfde geldt voor de eerder genoemde plastic kuipstoelen. Stijlvol als ze ogen, na enige tijd gaan de touwen toch te veel in benen en billen striemen. Een probleem dat overigens snel is opgelost door om een paar kussens te vragen.

    Bitterballen met oesterzammen

    Ook qua drank en eten zit je hier goed. Veel van de wijnen zijn per glas te verkrijgen en er is een ruim aanbod van cocktails, wat je ook mag verwachten van een bar die luistert naar de naam Aloha. Ik moet helaas nog rijden, dus laat de sterke drank aan mij voorbij gaan en ga voor de wijn met daarbij bitterballen van oesterzwammen en koffie mosterd. Ze zijn zeker de moeite waard om uit te proberen, zij het dat ik de voorkeur blijf geven aan normale mosterd.

    17_aloha_5
    Mijn Peking eend met hoisin saus en flensjes smaakt daadwerkelijk naar het Chinese gerecht en de portie is meer dan royaal voor één persoon. Ook de curry van mijn gezelschap doet denken aan India en is een stevige hap. We sluiten af met een cortado en muntthee (Aloha gelooft alleen in echte koffie en doet niet aan decaf).

    Het was een geslaagde avond op een ludieke locatie met prachtig uitzicht op in mijn ogen de enige echte skyline van Nederland.

    Aloha bar zit in het oude Tropicana aan de Maasboulevard 100 en is de hele week geopend vanaf 12:00 uur.  Parkeren kan op de naastgelegen parkeerplaats (na 19 uur gratis uitrijden). De foto van binnen is van de website van Aloha zelf.