Categorie: quality-time

zaken die het leven aangenaam maken

Wandelen langs de Belgische kust

De meningen over de Belgische kust lopen nogal uiteen. Zo las ik een deprimerend stuk waarin gesteld werd dat het ongetwijfeld één van de meest onaantrekkelijke kusten van heel Europa is, met name vanwege de foeilelijke appartementencomplexen en promenades. De hoofdredacteur van een Belgische lifestyle magazine spreekt echter vol enthousiasme over ruime zandstranden en duinen met levendige kuststeden.

Ook is men niet eenduidig over de lengte. Als ik een kustwandeling uitstippel als verrassingsweekend voor echtgenoot, ga ik uit van 60 kilometer en niet de 72 die het in de praktijk blijkt te zijn.

Ambitie
Hoewel 30 kilometer per dag zeer ambitieus (en volgens vriendinnen volkomen irrealistisch) is voor mijn ongetrainde lijf, lijkt het mij haalbaar. Echtgenoot heeft vaker deze afstand langs de Nederlandse kust gelopen en ik wil België graag in één weekend aftikken. Daarnaast heb ik net professionele hardloopschoenen gekocht en in geval van nood is er ook altijd nog de kustlijn, de tram die in tweeëneenhalf uur het gehele tracé van Knokke naar De Panne aflegt.

Aandachtspunten
Wij zullen dat dus te voet in twee dagen doen, met een overnachting in Oostende, halverwege de route. Aandachtspunten zijn de havens van Blankenbergen, Oostende en Nieuwpoort, waarbij de afwezigheid van een veerpont een flink stuk extra wandelen betekent. Over het getij maak ik mij op voorhand niet druk, ook bij vloed zal er toch wel een stuk begaanbaar strand overblijven?

Strak programma
Lijkt mij half tien een prima start voor ons wandelprogramma (we zijn tenslotte dit weekend kinderloos), echtgenoot is als ervaren en vooral enthousiaste kustwandelaar van mening dat de uurtjes in de vroege ochtend goud zijn. Dus starten wij zaterdagochtend klokslag acht uur onze tocht. Te beginnen over de Zeedijk (het is bijna altijd de Zeedijk in België), waar we al snel één van de vele bordjes van de Kust Fietsroute tegenkomen. Deze genummerde knooppunten zullen ons de rest van de tijd richting blijven geven, afgewisseld met die van de Kust Wandelroute.

Asfalt en standkarren
De eerste kilometers leiden ons via een weinig inspirerende weg om de grote haven van Zeebrugge heen, om uit te komen op een boulevard waar de stilte hoorbaar is. Op het strand zijn verweerde witte strandhuisjes op ogenschijnlijk willekeurige wijze neergezet. We zullen ze de gehele weg tegenkomen, soms in oude stijl, met fris geschilderde strepen, vaak in nogal vervallen staat.

Hoogbouw en villa’s
De boulevard zelf is dus verlaten, op een enkele hondenuitlater en hardloper na. De meeste toeristenshops in de plint van de inderdaad foeilelijke appartementencomplexen aan onze linkerzijde zijn dicht, evenals de meeste eetgelegenheden. We laten de boulevard al snel achter ons en lopen tegen wellicht wel de grootste verrassing van het weekend aan. Grote villa´s in oude stijl staan op een rijtje langs een wandelpad dat parallel loopt aan het strand. Ondanks de graafwerkzaaheden die zich daar in de verte afspelen, is de ligging prachtig; hier zou ik zo kunnen wonen.

Croissants en de veerboot
Het eind van het wandelpad leidt ons via de duinen, het strand op tot Blankeberge, ooit een klein vissersdorp, inmiddels één van de meest populaire badplaatsen aan de Belgische kust. We hebben inmiddels ruim 2 uur gelopen en dus is het de hoogste tijd voor koffie en iets lekkers bij één van die typische Belgische bakkers waar wij Nederlanders nog wat van kunnen leren. Met een met room gevulde croissant in onze hand gaan wij vol goede moed opzoek naar een veerboot, zodat wij niet genoodzaakt zijn om de haven heen te lopen. We hebben geluk, voor 1 euro per persoon brengt een weinig spraakzame heen- en weerman ons in minder dan vijf minuten naar de overkant.

Explosief
We vervolgen onze weg via Wenduine, waar een groot bord aan de rand van het strand ons bericht over het ruimen van conventionele en toxische explosieven langs de stranden van de Vlaamse kust. Even later wordt deze toch wat zorgwekkende activiteit bevestigd door een ander bord waarop duidelijk een bom staat afgebeeld. Weer eens wat anders dan de ‘verboden voor honden bordjes.’

We lunchen in De Haan, de enige badplaats met een boulevard zonder sombere hoogbouw en daarmee direct een stuk aantrekkelijker.

Mul zand en blote piemels
Met de buik weer gevuld, lopen we via het strand naar Oostende, het eindpunt van de eerste dag. De vloed jaagt ons dicht tegen de lage duinen aan, waar het zand mul is en het wandelen zwaar. Het is een opvallend lang stukje onbebouwd strand voor Belgische begrippen, waarbij we ter hoogte van Bredene tot onze verrassing een stuk naaktstrand aantreffen (het enige in België, lees ik achteraf). Het biedt weer afwisseling van uitzicht (en daarmee afleiding van mijn inmiddels pijnlijke heupen), maar toch ben ik blij wanneer we de haven bereiken. En helemaal als ook hier een veerboot ons naar de overkant brengt.

Koningin der Badsteden
Oostende is de enige stad aan de Belgische kust en kreeg in de vorige eeuw dan ook niet voor niets de naam Koningin der Badsteden. De boulevard is een stuk groter dan die van Scheveningen, maar het toeristische sfeertje is vergelijkbaar.

Aandachtspunt voor degenen die gezellig op het strand willen eten: in een Belgische strandtent dineert men niet. Wie honger heeft, gaat naar één van de tentjes op de boulevard of zoekt een betere kwaliteit op in de achterliggende straten. Wij eten die avond in het populaire Den Artiest, waar vlees en vis vers van de grill worden bereid.

Vervlogen tijden
De volgende ochtend staan we alweer om kwart over acht buiten de hoteldeur, stram in de benen en heupen, maar vol goede moed. We lopen langs de Koninklijke Gaanderijen, gebouwd aan het begin van de vorige eeuw in opdracht van koning Leopold II. Deze wandelgalerij diende als beschutte passage naar de renbaan voor de koning en zijn hoge gasten en is nog steeds de moeite van een bezoek waard.

Kusttram en bunkers
Dat geldt niet voor de kustroute naar Middelkerke, waarbij de kusttram ons om het kwartier vrolijk passeert. De oude bunkers en observatieposten in de duinen links van ons zijn een welkome afleiding op de deprimerende asfaltweg die wij volgen. Ze horen bij één van de best bewaarde delen van de Duitse verdedigingslinie ‘Atlantikwall’ uit de Tweede Wereldoorlog, tegenwoordig een openluchtmuseum.

Aan onze rechterkant ligt het brede strand laag onder ons. De zwarte streep van wier vlak bij de dijk waarop wij lopen, geeft een duidelijk idee hoe dicht de zee bij vloed het land bereikt. Ik vind het typerend voor een groot deel van de Belgische kust, waarbij het strand niet meer is dan een klein stuk land dat door de zee twee keer per dag wordt ingenomen.

Verboden te zwemmen
Het verklaart ook het in eerste instantie verbazingwekkende feit dat er bijna nergens gezwommen mag worden. Leg dat je Nederlandse kind maar eens uit! Ter compensatie hiervan bieden de meeste badplaatsen skeltervertier aan op de boulevard en zijn er tussen de strandtenten goed verzorgde outdoor klim- en klauteropstellingen geplaatst, tot en met luchtkussens en trampolines aan toe.

Schietoefeningen
Na Middelkerke volgen we de weg over het strand richting Nieuwpoort. Wederom valt ons oog op een waarschuwingsbord, deze keer met de boodschap dat bij een rode vlag niet verder gewandeld kan worden wegens schietoefeningen. De rode vlag is nergens te bekennen, dus lopen wij gestaag door. Ook bij Nieuwpoort zijn de goden ons goedgezind en kunnen wij mee met de veerboot.

Koninginnenhap en zuur vlees
We hebben inmiddels ruim vier uur gelopen en dus is het de hoogste tijd voor de lunch. Niet op de toeristische boulevard, maar een eindje verderop ter hoogte van Oostduinkerke, bij een typisch Vlaams de-tijd-heeft-hier-stil-gestaan restaurant.

De laatste loodjes
De laatste dertien kilometer zijn uiteraard het zwaarst, zeker als al snel blijkt dat we het grootste gedeelte over het strand dienen af te leggen, willen we het kustgevoel behouden. Het is wederom vloed en dus lopen we over een smalle strook mul zand met links van ons de inmiddels bekende lage en vooral ook zeer smalle Belgische duinen.

Om vier uur strompel ik de boulevard van De Panne op, opzoek naar mijn welverdiende biertje. Moe, maar voldaan, want we hebben het gehaald. Een kwartier later begint het te regenen.

Ook zin om een wandeling langs de Belgische kust te maken?
Dan kan je deze informatie goed gebruiken:

Route
Volg de kunstwandelroute. Eenvoudiger kan het niet, zeker als je van te voren de app download of een kaartbrochure aanschaft (wat ik natuurlijk niet had gedaan).

Als je de gehele route zo dicht mogelijk langs de kust wilt lopen, leg je zo´n 72 km af. Wij liepen dit in twee dagen met zeven uur effectieve wandeltijd (gemiddeld 5 km per uur). Dat is best pittig als je niet regelmatig loopt en vraagt om vroeg opstaan.

Terug neem je voor 3 euro per persoon de De Kustlijn, die je in tweeëneenhalf uur van De Panne weer naar Knokke brengt.

Veerboten
De oversteek bij Blankenberge is aan de kop van de haven, ter hoogte van de vuurtoren. Het is een kleine boot, die je in het hoogseizoen elke dag van de week overzet, maar in het laagseizoen alleen in het weekend. Kosten 1 euro per persoon. Bij Oostende en Nieuwpoort loop je het havengebied op en volg je de bordjes. De boot is groot en in beide gevallen een gratis service van de stad.

Slapen
Wij logeerden in Hotel Léopold, een prima hotel, met helaas wel een te lage waterdruk op de vijfde etage. De Starbucks koffie maakt wel wat goed.

Een alternatief dat ik tijdens de wandeltocht ontdekte, is Thermae Palace Hotel, ter hoogte van De Koninklijke Gaanderijen. Het hotel is gevestigd in het voormalig badenpaleis (kuuroord) uit de glorietijd van Oostende en heeft heden ten dage nog steeds sauna faciliteiten. Best lekker na een lange wandeldag.

29 mei 2016
Het geheim van leuke ouders

Mijn eigen gezinssituatie is er één met duidelijk aanwezig nageslacht, drie stuks in totaal. Ze gaan naar diverse sportclubs, hebben vriendjes en vriendinnetjes waarmee moet worden afgesproken en ook nog zoiets als huiswerk. Daarnaast heb je echtgenoot en mijzelf.

Versuft
Wij faciliteren, stimuleren en interveniëren waar noodzakelijk. Soms verloopt dat heel soepeltjes, vaak genoeg ook niet. Als de oudste ’s avonds om negen uur in bed ligt en tegen half tien ook nog echt stil is (een goede dag), dan liggen echtgenoot en ik beiden gestrekt op de bank versuft naar Netflix te kijken. Quality time voor ouders is zeer beperkt.

Gestolen uurtjes
Vanaf de geboorte van de eerste hebben wij dan ook altijd veel waarde gehecht aan tijd-met-elkaar. En dan heb ik het niet over gestolen uurtjes thuis, wanneer alles onverwacht soepel verloopt. Nee, ik heb het over er-uit-zijn met z’n tweeën. Dat gaat verder dan een avondje uiteten, wat ook leuk is, maar er in de praktijk zelden van komt. Er is altijd wel een af te werken programmapunt en op de avonden dat dit niet het geval is, koester je de relatieve rust van het thuis zijn.

Spontaan
Enkele jaren geleden liep ik aan het eind van de middag door de stad. De zon scheen en overal waar ik keek zaten mensen op terrasjes te genieten van een glas wijn of biertje. Normaal gesproken denk ik op zo´n moment weemoedig terug aan de tijd dat ik zelf spontaan na het werken op een terras aanschoof, maar doe ik daar niets mee. Deze keer was de drang te groot en belde ik echtgenoot met het voorstel naar de stad te komen. Het was vrijdag, hij had ook de zon vanachter zijn kantoorraam zien schijnen en vond het een goed plan.

Gedoe
Eerst diende alleen de kinderen te worden opgehaald van de opvang, oppas gezocht en daarna zou hij op de tram naar het centrum stappen. Dik twee uur later zaten we aan de bitterballen en de drank. Ik totaal relaxed, want al de hele middag in de stad, echtgenoot nog nahijgend van al het noodzakelijk geregel voorafgaand aan dit terras-moment.

Als er iets is wat mij deze spontane actie deed realiseren, is dat quality time voor ouders er al snel bij inschiet omdat het zoveel gedoe is.

Geliefden
Terwijl het zo vreselijk belangrijk is! Ik zou tegen alle ouders met vooral ook jonge kinderen willen zeggen: ga er elk jaar op z’n minst een (lang) weekend tussenuit met z’n tweeën. Dat vraagt voorbereiding en voor sommigen van jullie klinkt het wellicht vreselijk beangstigend, zo lang weg van je kind(eren), maar realiseer je dat je meer bent dan alleen ouders. Je bent ook nog geliefden en het is belangrijk dat van elkaar te blijven.

Het is het tegenwicht voor al die momenten dat je elkaar in de stress van het gezinsleven even wat minder leuk vindt. Het is de reden dat je de ander de ruimte gunt, wanneer je ziet dat hij of zij er even doorheen zit. Het is het moment waarop je wèl dat gesprek voert, waar al die tijd geen rust voor was.

Meer mogelijk
Echtgenoot en ik grijpen onze eigen verjaardagen altijd aan om er tussenuit te gaan. Dat is soms best puzzelen, met logeeradressen of een oppas die niet alleen beschikbaar moet zijn, maar ook door alle kinderen geaccepteerd dient te worden. Om nog maar te zwijgen van de buitenschoolse activiteiten die gedurende die periode ook gewoon doorgaan en waarmee je de buitenwacht dus opzadelt.

Maar je zult zien dat er meer mogelijk is dan je denkt. Accepteer voor een keer je betweterige schoonmoeder (je bent toch weg) of het feit dat de kinderen bij je zus structureel te laat in bed liggen. Investeer in een zelfstandige oppas die kan blijven slapen of maak een deal met vrienden met kinderen, zij willen er vast af en toe ook tussenuit.

Wat doe je dan?
Je eigen uitstap kun je zo duur, goedkoop en gek maken als je zelf wil. In ons geval heeft het veelal met eten, shoppen en de buitenlucht te maken. Zo aten wij vorig jaar in een pop-up restaurant op Ibiza, bezochten we diverse mooie Nederlandse steden en maakten we afgelopen weekend een wandeling langs de Belgische kust.

Het uitgangspunt is dat je tijd en ruimte met en voor elkaar creëert. Mini-vakanties met z’n tweeën waarop je weer een aantal maanden kunt teren.

25 mei 2016
Waarom het deze keer wel lukt

Ken je deze:

summer bodies are made in winter

Of wat dacht je van:

a year from now you may wish you had started today

Dergelijke tegeltjeswijsheden schieten door mijn hoofd als ik mijzelf voor de zoveelste keer toespreek dat die overtollige kilo’s er nu echt af moeten.

‘Jij bent toch niet te dik?’ is de reactie vanuit mijn omgeving, die mij altijd in zorgvuldig gekozen tuniekjes en stretch broeken ziet.

Sluipende kilo’s
Oké, ik ben zeker niet overmatig dik, maar het mag allemaal wel wat strakker. En als ik heel eerlijk ben, kan er inmiddels ook echt wel wat af. Sinds de geboorte van de jongste (nu bijna zes) lijkt er met elk nieuw jaar ook een kilo bij geslopen te zijn. Natuurlijk weet ik wel waar die vandaan komen:

elk pondje, gaat door het mondje

om nog even terug te keren naar de tegeltjes (en ja, hij is vreselijk).

Minder en vooral gezonder eten?
Dag grote lattes, wijn, dikbelegde stokbroodjes oude kaas, toastjes met diverse smeersels, gezouten noten, pasta, curries, friet en taartjes.
Welkom ongezouten noten, havermoutkoekjes en nog meer groenten en fruit.

Het belang van levensvreugde
Er zijn twee momenten dat ik minder eten heb volgehouden. Het eerste was tijdens mijn tweede zwangerschap (te volle buik), het tweede toen ik serieus geveld werd door bronchitis (geen smaak). Aangezien drie kinderen meer dan genoeg zijn voor mij en echtgenoot kan ik niet meer rekenen op een dergelijk zwangerschapsdieet (waarbij je voor hetzelfde geld er één krijgt die je structureel doet smachten naar hamburgers met friet). En ik kan stellen dat verloren kilo’s naar aanleiding van smaakverlies niet opwegen tegen het verlies aan levensvreugde dat ik haal uit de smaak van een verse pasta met paddenstoelen en truffelolie, gesmolten mozzarella met pesto en tomaat of een grote latte macchiato met versgebakken carrot cake.

Het alternatief
Als ik dus de lekkerbek in mij aan haar trekken wil laten komen en toch die paar kilo’s kwijt wil, zal er getraind moeten worden.

Stilte.

Jarenlang heb ik geroepen dat ik niet hoef te sporten, omdat ik drie kleine kinderen heb. Mijn bovenarmspieren waren immer strak gespannen van het tillen en dragen van 4 tot 20 kg per arm en ook conditie bouw je prima op tijdens het rondrennen achter alles jonger dan vier en blind voor gevaar. De waarheid is dat die kinderen inmiddels niet meer zo klein zijn. Van ronddragen en -rennen is al enige tijd geen sprake en we stappen sneller in de auto dan op de fiets.

De kracht van het volhouden
Het punt is dat ik geen natuurlijke sporter ben. Uiteraard zijn er meerdere pogingen ondernomen om het wel te worden; van de Cindy Crawford videoband tot lidmaatschappen van diverse sportscholen. Aerobics, BBB, spinning, (online) yoga, hardlopen, tennis, het één hield ik net wat langer vol dan het ander, maar echt verslaafd raakte ik aan niets.

Tijd voor actie
En toch dient er nu wat te gebeuren. Niet alleen omdat ik van de zomer comfortabel zonder tuniek over mijn bikini op het strand wil zitten, maar ook omdat mijn conditie belabberd is en ik weet dat lichaamsbeweging goed, zo niet noodzakelijk, is om echt lekker in je vel te zitten.

Ik heb dan ook besloten om weer te gaan hardlopen. Het kan op elk moment dat ik wil, vergt geen abonnement en vindt plaats in de buitenlucht. Met een beetje geluk krijgen we een fantastische zomer die tot ver in september doorgaat, zodat ik niet zoals de vorige keer na zeven weken de brui er aangeef vanwege de sneeuw.

Voorbereiding is het halve werk
In tegenstelling tot mijn principe dat prestatie vóór beloning uitgaat, heb ik mijzelf twee dingen cadeau gedaan: een boek over hardlopen en serieuze hardloopschoenen. Het boek claimt zo aanstekelijk te zijn dat zelfs de geboren hardloophaatster zin krijgt om actie te ondernemen. Dat is natuurlijk pure marketing, maar zo’n hart onder de riem kan ik wel gebruiken. De schoenen zijn de echte stok achter de deur, want man, wat zijn die duur. En lelijk! Maar alles voor blessure-vrij rennen.

De behulpzame dame van de hardloopwinkel (uiteraard zelf een gepassioneerd hardloper) heeft er ook een hardloopschema bij gedaan en ik heb recht op een gratis trainingsbijeenkomst. Ik hou mij vast aan haar enthousiasme, mijn professionele outfit en vooruit, nog één tegelwijsheid:

de afstand van de bank naar de voordeur is het moeilijkst

Mijn hardloopschoenen kocht ik bij Run2Day, op basis van een loopanalyse, zodat ik verzekerd ben van een paar dat qua stabiliteit, demping en pasvorm het beste bij mij past.

Het boek dat mij die schoenen ook daadwerkelijk aan moet laten trekken, is Live, Love Run van Annemerel de Jongh.

Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company

24 mei 2016
Uit mijn comfortzone in Parijs

Eigenlijk ben ik helemaal niet van moderne kunst. Ik vind het vaak ingewikkeld en bedreigend, waarschijnlijk omdat ik het te weinig begrijp. Het feit dat ik mij tijdens een lang weekend Parijs voor Fondation Louis Vuitton bevond, had dan ook alles te maken met de misleidende naam en het must-see gehalte van het gebouw.

Een ijsberg met zeilen
Fondation Louis Vuitton is een gigantisch gebouw dat als een abusievelijk geland ruimteschip oprijst uit het groen van Bois de Boulogne ten Westen van Parijs. Het is de creatie van architect Frank Gehry, bekend van het Guggenhiem Museum in Bilbao. Hij liet zich inspireren door het oude Grand Palais, gebouwd voor de wereldtentoonstelling in Parijs in 1900. Gehry´s ontwerp is opgebouwd uit witte bouwblokken (ijsbergen volgens hemzelf) omringd door twaalf glazen zeilen. Deze zeilen bestaan uit ruim 3600 glazen panelen op houten spanten, elk met een andere vorm. Foto´s tonen het gebouw met alleen doorschijnend glas, wie het nu bezoekt ziet een combinatie van oranje, blauw en groen.

Filantropisch of eigenbelang?
Volgens LVMH* is deze op 27 oktober 2014 geopende Fondation Louis Vuitton een nieuwe fase in de filantropische activiteiten van de groep en haar huizen en een belichaming van hun steun aan kunst, cultuur en erfgoed van de afgelopen vijfentwintig jaar. Dat klinkt nogal narcistisch, zeker in het licht van de grootsheid van het gebouw en critici beklagen zich er over dat het museum alleen ruimte biedt aan gevestigde kunstenaars en niet het jonge talent. In de reisgids lezen wij ook dat Bernard Arnault (President van de Fondation Louis Vuitton) een plek zocht voor zijn kunstcollectie en die van LVMH.

Persoonlijk verdenk ik zo iemand dan onmiddellijk van belastingontduiking.

De account die op een goede dag zegt dat meneer Arnault nu toch echt iets met zijn geld moet doen, voordat het wegvloeit. Arnault heeft sinds zijn ontmoeting met Gehry in 2001 al een natte droom en er is nog wel een stukje grond ten westen van Parijs beschikbaar. Met het juiste netwerk staat er binnen enkele jaren een museum voor kunst uit de 20ste en 21ste eeuw.

Een gecompliceerd gebouw
Hoe dan ook, het gebouw is de moeite waard om naar binnen te gaan, zeker op een mooie dag. Een glazen lift brengt je naar de vierde en hoogste etage, wat evenals de derde, een dakterras is om over heen te wandelen en je te vergapen aan de constructie en het uitzicht over Parijs. Een leuk nationalistisch weetje: de dakterrassen zijn van Nederlandse maak.

Wie hier loopt, kan zich goed voorstellen dat meer dan 400 mensen met behulp van robots serieus gepuzzeld hebben aan de realisatie van dit gecompliceerde gebouw. Een timelaps filmpje op de website van Fondation Louis Vutton geeft dit proces in een behapbare anderhalve minuut weer.

Het onbekende
De tentoonstelling ten tijde van mijn bezoek toont het werk van elf Chinese artiesten uit de collectie van Fondation Louis Vuitton. Had ik al niets met moderne kunst, Chinese kunst zegt mij al helemaal niets. Wel even kijken, want we zijn er nu toch. Daarnaast is het ook leuk iets te bezoeken wat je uit jezelf niet zou hebben uitgekozen. Wie weet wordt ik nog positief verrast.

Chinees vakmanschap
En dat word ik. Zeker niet door alles (ik heb niets met opengesneden herten en dode bomen), maar de schilderijen van Zhang Huan vind ik prachtig. Hij maakt ze met as dat hij met behulp van honderd assistenten uit tempels haalt. Blijkbaar is dat toegestaan, het lijkt mij nogal heilig. De kunstenaar ziet het als spiritueel, want het is dit aspect in combinatie met Maoïstisch iconografie, waarmee hij een eerbetoon brengt aan de gemeenschappelijke ziel van zowel de levende als de doden. Ik zie vooral twee hele grote schilderijen en verwonder mij over de precisie en realiteit van het werk. Zowel van veraf als dichtbij blijven de schilderijen van Huan indrukwekkend vakmanschap.

Zhang Huan, National Day, 2009 | ash on linen

Zhang Huan, detail van Great Leap Forward, 2007 | ash on linen

Een tweede verrassing zijn de filminstallatie. Virtual reality en de werkelijke wereld lopen door elkaar heen en enkelen zijn misselijkmakend, zoals een rollercoaster dat ook kan zijn. Niet allemaal even aansprekend en toch blijf je kijken.

Verplaatsing en immigratie
Dat laatste geldt zeker voor de installatie Ten Thousand Waves door Isaac Julien, een Engelse kunstenaar van Caribische afkomst. Stel je voor: een grote donkere zaal met meerdere projectieschermen. Ga zitten op de grond en laat jezelf opgaan in de filmdialoog van de schermen om je heen. De hogere thema’s zijn verplaatsing en immigratie. Het verhaal die van de 23 illegale Chinese vissers die in 2004 in Morecambe Bay (Engeland) door het opkomende tij werden weggevaagd naast de zestiende eeuwse Chinese legende waarin Mazu, godin van de zee, de zeilers juist redt. Oude beelden wisselen zich af met met nieuwe, verschillende camerastandpunten verschijnen op verschillende schermen en dat alles met op de achtergrond een fluisterende vrouwenstem, waarvan ik mij niet eens meer kan herinneren of het Chinees of Engelstalig was. Eén grote beleving.

Regenwater en LED-verlichting
Wie het museum verlaat, doet dit niet voordat hij langs het waterbasin aan de voet van het gebouw is gelopen. Opgevangen regenwater stort zich uit over een brede trap en verdwijnt in een gracht langs het museum. Prismavormige gele glazen kolommen vormen een moderne zuilenrij, waarom is mij niet duidelijk, maar mooi is het wel (naslag leert mij dat het hier gaat om werk van de Deense kunstenaar Olafur Eliasson, genaamd Inside the Horizon; het is een LED-licht systeem met gekleurd glas, spiegels en geluid)

Al bij al is Fondation Louis Vuitton bij mooi weer zeker een bezoek waard. Is het niet helemaal om de collectie, dan toch zeker om de constructie en het uitzicht over Parijs.

Fondation Louis Vuitton
8 Avenue du Mahatma Gandhi, 75116 Paris, France
Telefoon: +33 (0)1 40 69 96 00

A selection of works by Chinese artists from the Collection (27 januari – 29 augustus 2016)

* LVMH: Louis Vuitton Moët Hennessy of Moët Hennessy Louis Vuitton is het grootste conglomeraat ter wereld van luxeproducten

Informatie over de bouw van het project komt mede van de website van De Architect.

19 april 2016
Misschien wel het mooiste museum in Parijs

Wie aan musea in Parijs denkt, denkt al snel aan het Louvre. Dat is toch jammer, als je je bedenkt dat de stad zo’n 150 grote en kleine musea herbergt.

Eén van die musea is het Musée Jacquemart-André, gelegen aan de Boulevard Haussmann. Tegenwoordig is deze drukke boulevard bekend om zijn grote warenhuizen als Le Printemps en Galeries Layfayette. Zo’n 150 jaar geleden was dit, dankzij de stadsuitbreiding van prefect Haussmann, een nieuw-bij-Parijs-horend gebied, waar de rijke adel en succesvolle bankiersfamilies hun huizen lieten bouwen.

Erfgenaam en kunstliefhebber
Edouard André wordt in 1833 geboren in zo´n schatrijke Protestante bankiersfamilie en kan zich als enig erfgenaam van zowel zijn vaders als moeders kant wel wat veroorloven. In 1869 koopt hij een stuk grond aan de dan nog in ontwikkeling zijnde Boulevard Haussmann en geeft architect Henri Parent de opdracht een huis voor hem te bouwen dat zich kan meten met de grootste van het land. Parent, net gepasseerd door Charles Garnier voor de bouw van het nieuwe Operahuis in de stad, voert de opdracht met verve uit. In 1876 vindt de zeer succesvolle inauguratie van het huis plaats en kunnen de genodigden zich vergapen aan de theatrale smaak van de eigenaar en de architect.

Grandeur
Wie het huidige Musée Jacquemart-André bezoekt en door de poort het terrein oploopt, kan dat nog steeds. Het is goed voor te stellen hoe hier de koetsen via de deels overdekte helling uitkwamen op de binnenplaats. Negeer de lelijke moderne gebouwen die grenzen aan het huis en richt je blik op de ingang; Parent heeft aan zijn opdracht meer dan voldaan.

Binnenin wordt direct duidelijk dat het hier zowel om een museum als om een (voormalig) woonhuis gaat. De privé vertrekken zijn klein, het grootste gedeelte van de benedenverdieping is gewijd aan formele ontvangstruimtes, waarbij de grootte van de kamers aangepast kan worden aan het aantal gasten. Een mijns inziens briljante constructie in een woonhuis uit die tijd.

Blikvanger
De absolute blikvanger in de architectuur is het trappenhuis, waarschijnlijk Parent’s zoete wraak op Garnier en zijn Operahuis. Twee sierlijke trappen kronkelen zich op symmetrische wijze een weg naar boven. Niet in het midden van de ruimte, wat in die tijd gebruikelijk was, maar geheel aan het uiteinde van het huis tussen een steunmuur en een marmeren zuil. Neem vooral de tijd dit kunstwerkje al vanuit de muziekkamer te bekijken.

Kunstliefhebber met middelen
Naast de indrukwekkende kamers is er natuurlijk de kunstcollectie. Edouard André begint zijn collectie met wat men indertijd ‘bimbelots’ noemt, oftewel ´snuisterijen´. Een relatief begrip, als je je bedenkt dat het hier gaat om kleine charmante zilverstukken, sieraden, miniaturen en tapijten. Ook verzamelt hij de typische schilderijen van zijn tijd, zoals landschappen en genre stukken van Delacroix.

In 1872 hangt hij zijn politieke carrière aan de wilgen en richt zich volkomen op het verzamelen van kunst. Niet alleen heeft hij er het huis en de middelen voor, ook houdt hij er een voor die tijd originele kijk op na door schilderijen te combineren met beeldhouwwerken, meubelstukken en kunstvoorwerpen uit dezelfde perioden (een opstelling die het Museum des Decoratifs nu als onderscheidend bestempeld bij hun tentoonstelling Fast Forward).

Gelukkig verstandshuwelijk
Edouard’s huwelijk met de veel jongere kunstenares Nélie Jacquemart is cruciaal in de realisatie van het museum zoals wij dat nu kunnen bewonderen. Over deze dame zelf is weinig bekend, wat haar voor mij een zeer intrigerend persoon maakt. Ze is van eenvoudige komaf en lijkt het vaste pad te hebben gevolgd van jonge kunstenaars uit haar tijd. In 1872 ontmoet ze Edouard André wanneer hij haar inhuurt om zijn portret te schilderen en in 1981 trouwen ze. Het is een verstandshuwelijk, maar wel zeer succesvol, dankzij hun gedeelde interesse in de uitbreiding en presentatie van hun kunstcollectie. Het feit dat Nélie na enige tijd van slaapkamer ruilt, om dichter bij haar man te zijn, vind ik persoonlijk veelzeggend.

Het echtpaar Jacquemart-André. De duidelijk meer flatteuze schilderijen zijn van de hand van Nélie.

Periodekamers en een Italiaans museum
De benedenkamers in het huis aan de Boulevard Haussmann worden ingericht als periode kamers, gewijd aan het werk van achttiende eeuwse Franse kunstenaars, zoals Nattier, Drouais, Chardin en Fragonard.

De bibliotheek maakt hier een uitzondering op. Edouard André, zich bewust van de invloed van de zeventiende eeuwse Vlaamse en Nederlandse meesters op de Franse kunstenaars, verzamelde een aantal schilderijen waar een groot museum zijn vingers bij af zou likken. In de intimiteit van de kleine kamer, die om voor de hand liggende reden aan het Mauritshuis in Den Haag doet denken, hangen maar liefst drie Rembrandt´s, een Jan De Bray, een Judith Leyster, twee Van Dyck´s, een Hals en een Ruysdael.

Vindingrijk
De eerste etage, die Edouard als verrassing voor zijn vrouw laat inrichten als studio, wordt op haar verzoek de plek waar de Italiaanse Renaissance kunstwerken worden tentoongesteld, die ze op hun vele reizen naar Italië verzamelen. Naast Italië zijn er reizen naar het Midden Oosten, Cairo, Luxor en Aswan, Berut, Constantinopel en Athene. Elk jaar worden er honderden kunstwerken naar Parijs getransporteerd, wat mij direct doet afvragen hoe zoiets dan gaat. ‘Nee, deze Tiepolo vond ik in Florence.’ En dan staat er ergens in Florence een huis met een muur of plafond minder.

Rechtszaak
In 1893 sterft Edouard, slechts zestig jaar oud, en vindt Nélie zichzelf in strijd met zijn neven, die haar ervan beschuldigden de erfenis van haar man te misbruiken. Voorzienend als deze neven zijn, hebben zij ten tijde van het huwelijk tussen Edouard en Nélie een contract laten opstellen dat voorschrijft dat Nélie bij Edouard´s overlijden niet méér krijgt dan een redelijke bruidsschat. Nélie is tenslotte arm geboren en de neven willen zich er zeker van stellen dat het familiefortuin hun kant opkomt. Helaas voor hen is ook Edouard voorzienend geweest door vlak voor zijn dood een testament op te stellen waarin hij zijn hele bezit aan zijn vrouw toekent. Een rechtszaak volgt, die uiteindelijk door Nélie gewonnen wordt.

Openbaar museum
Weduwe Nélie gaat weer reizen en vult de reeds bestaande collectie aan tot wat het nu is. Na haar dood in 1912 komt het privé huis in het bezit van Institution de France, die het conform de wens in haar testament in 1913 openstelt voor het grote publiek.

Een museum én voormalige woonhuis, misschien wel het mooiste van Parijs.

Musée Jacquemart-André
158, bd Haussmann, 75008 Paris, Frankrijk
Tél. : 01 45 62 11 59 / Fax : 01 45 62 16 36
message@musee-jacquemart-andre.com

Wie het museum bezoekt, stapt zeker ook binnen bij Café Jacquemart-André, de theesalon in de voormalige eetkamer van het huis. Geen tijd voor lunch? Neem dan wel de tijd voor één van de overheerlijke taartjes uit de keuken van Pâtisserie Stohrer en Michel Fenet’s Petite Marquise.

De foto geheel bovenaan is afkomstig van de website van het museum, evenals de afbeeldingen van het echtpaar zelf.

18 april 2016
Fashion Forward in Parijs

Musée des Arts Décoratifs, gelegen aan de rue de Rivoli in het centrum van Parijs, richt zich op toegepaste kunst. Of, om het meer tastbaar te stellen, nuttig én mooi.

Mode in het zonnetje
De huidige modecollectie van het museum is het resultaat van de samenvoeging van de oorspronkelijke collectie van Musée des Arts Décoratifs en die van de Union Française des Arts du Costume (UFAC) in 1986 en omvat meer dan 150.000 stukken. De dertigste verjaardag van de opening van dit Musée des Arts de la Mode wordt aangegrepen om dit collectieve avontuur en belangrijk modemoment in het zonnetje te zetten. De tentoonstelling Fashion Forward, drie eeuwen mode wil een nieuw licht schijnen op één van de rijkste collecties uit de wereld, door de stukken in hun menselijke, artistieke en sociale context te plaatsen.

Beleving
Wie Ode aan de Nederlandse mode in het Gemeentemuseum Den Haag heeft gezien, weet dat een dergelijke opstelling minder baanbrekend is dan het Musée des Arts Décoratifs wil doen geloven. Dat is niet erg (we zijn tenslotte in Parijs) , want evenals in Den Haag draagt deze insteek bij aan de beleving van de tentoonstelling. Wanneer eisen en vaste regels over behoud en presentatie tijdelijk kunnen worden losgelaten, ontstaat de mogelijkheid mode te laten zien als het kunstgebied dat het werkelijk is. Mode is immers zoveel meer dan alleen wisselende technieken, stoffen en ontwerpen.

Mode vertelt het verhaal van veranderende tijden en opvattingen en daarmee de kunst van het leven.

En dat is wat Fashion Forward, drie eeuwen mode doet. 300 stukken uit de collectie worden voor het eerst in het schip van het museum getoond, elke ruimte een wereld op zichzelf, dankzij de wisselwerking met objecten uit andere collecties van het museum. Denk aan achttiende-eeuwse houtpanelen of behang van Zuber. De zwart-wit videobeelden die hoog in een hoek van enkele van de ruimtes stilzwijgend toelichting bieden op de getoonde stukken, vind ik persoonlijk minder verrijkend. De muurvitrines met potjes, spiegeltjes en flacons uit het begin van de vorige eeuw zijn daarentegen wel weer zeer de moeite waard.

Toegankelijk
De chronologische volgorde die de tentoonstelling aanhoudt, maakt hem toegankelijk en leidt je in één vloeiende beweging van oncomfortabele corsetten naar hoge tailles en meer praktische two-pieces, waarbij de kleding voor de vrouw (weinig verrassend) duidelijk meer ontwikkeling doorgaat dan die voor de man. Wel onverwacht: doet kleding uit de 18de en 19de eeuw respectvol historisch aan, stukken uit begin twintigste eeuw ogen ouderwets en daarmee minder aantrekkelijk. Pailletten op een avondcape van Schiaparelli vervagen in vergelijking met de decoratie op een Dolman jas en één avondjurk roept zelfs sterk de associatie op met Prinses Leia uit Star Wars.

Kwantiteit én kwaliteit
Alle prachtige historische stukken ten spijt, het hoogtepunt van de tentoonstelling vind je in de laatste zaal. Mode van nog niet zo heel lang geleden, haute couture en prêt-à-porter, zowel klassiek als eclectisch. Van Chanel, Dior, Yves Saint Laurent, Balenciaga, Pucci, Ungaro, Kenzo, Lagerfield, Lang, Lacroix, Gaultier, Comme des Garçons, Yamamoto, Prada, Dries van Noten,(Maison) Margiela, Galliano naar Rick Owens. Het effect van kwantiteit én kwaliteit is een lust voor het oog, niet in het minst door de opstelling van de etalagepoppen op golvende trappen in het midden van een hoge witte hal. De begeleidende tekstbordjes zorgen voor wat gepuzzel, wie perse wil weten wie-wat-maakte, adviseer ik de catalogus aan te schaffen.

Fashion Forward, drie eeuwen mode is een indrukwekkende tentoonstelling, die zeker de moeite waard is voor iedereen die van mode houdt en tussen 7 april en 14 augustus in Parijs is.

Musée des Arts Décoratifs
107, rue de Rivoli 75001 Paris, France
Telefoon: +33 (0)1 44 55 57 50

Om drukte zoveel mogelijk te voorkomen, probeer je vóór één uur binnen te zijn.

Fashion Forward, drie eeuwen mode
7 april – 14 augustus
Omdat de geschiedenis van de mode ook de geschiedenis van lichaam en stijl is, heeft het museum de Britse danser en choreograaf Christopher Wheeldon de artistieke begeleiding over de tentoonstelling gegeven, waarbij hij samenwerkte met scenograaf Jérôme Kaplan en assistent Isabelle Vartan. Ook leuk om te weten: H&M is de exclusieve sponsor van de tentoonstelling.

De catalogus van de tentoonstelling kost €55 en is Franstalig (maar het gaat natuurlijk vooral om de foto’s).

14 april 2016
ADHD, was het maar zo simpel!
Afgelopen week kwam er op Facebook een filmpje voorbij met de titel ´Boy overcomes ADHD with dance´. Medicatie was niet meer nodig en volgens zijn moeder was hij een ‘ander kind’.

Dit soort berichten zetten mijn haren direct overeind.

Verwijt
Wat natuurlijk veel meer over mij zegt dan over het filmpje.
Als moeder van een zoon met de diagnose ADHD/ODD denk ik direct ‘was het maar zo simpel’ en voel ik onmiddellijk de neiging om op de barricade voor medicatie te springen. De titel leest voor mij namelijk als een verwijt. Alsof ik, door mijn zoon medicatie te geven, voor de makkelijkste weg kies. Alsof ik met andere woorden, voor mijzelf kies in plaats van voor mijn kind.

Nieuwsgierigheid bracht mij ertoe het filmpje toch te bekijken, wat de titel gelukkig nuanceerde.
Wat was de context van deze jongen:
- hij reageerde slecht op medicatie;
- als hij ergens niet blij om was, begon hij met zijn voeten te schuifelen;
- zijn ADHD ontwrichtte het gezin;
- zijn ouders gingen opzoek naar een manier waarop hij zijn energie op een productieve wijze toe kon passen;
- de jongen in kwestie ging er in mee.
Iedereen is anders
Wat vertelt mij dat? Dat er geen one-size-fits-all oplossing bestaat voor ADHD. Voor deze jongen is het dansen een positieve uitlaatklep voor zijn (teveel aan) energie, voor een ander wellicht niet. Ook erkent het de impact van een kind met ADHD op het gezin. En dat wordt nogal eens ondermijnd.

Goed in je vel
Onze oudste zoon is een gezellige, sociaal vaardige jongen. Als hij goed in zijn vel zit.
‘Stuur hem maar een weekend naar ons toe,’ krijg ik wel eens te horen na een relaxte middag samenzijn met vrienden. ‘Dan is hij er zo vanaf.´ Op zo’n moment ben ik blij en trots dat hij zich heeft weten te handhaven in de andere omgeving dan thuis. Tegelijkertijd hoor ik als ouder direct weer dat, veelal onbedoelde, onderliggende verwijt: dat het aan mij ligt of dat ik op z´n minst de situatie wel wat overdrijf.

Hij was de hele dag toch gezellig?

Ja, dat was hij. Omdat hij in de basis een hele leuke jongen is. En omdat het onbekende terrein een veilige plek bleek, er lekker eten en drinken werd aangevoerd en hij mocht doen wat hij leuk vond. Ik zal je zeggen, dan ben ik ook vreselijk gezellig.

Werkelijkheid
Maar er is ook nog zoiets als de werkelijkheid. Ieder kind heeft verplichtingen (zoals school, huiswerk, slapen, groente en fruit eten) en wil dingen die zijn ouders nou juist net niet willen (zoals langer opblijven, op de iPad, meer patat eten). En elk kind voert daar een gezonde strijd over. Wat doe je echter als die strijd omslaat in weglopen van school of agressie naar zijn omgeving? Als hij rollend over de grond alleen maar weet uit te brengen dat hij televisie wil kijken? Wat doe je als hij dood wil?

Dan kan je maar twee dingen doen.
Zeggen dat je vreselijk veel van hem houdt.
En professionele hulp zoeken.

Van diagnose tot coaching en medicatie
Een orthopedagoog en kinderpsychiater kunnen op basis van uitgebreid onderzoek een diagnose stellen en zowel jou als je kind handvatten bieden hoe met het afwijkende gedrag om te gaan. In het geval van een stoornis zoals ADHD kan dat betekenen dat het kind naast coaching ook medicatie voorgeschreven krijgt.

Medicatie is geen oplossing, maar slechts één van de hulpmiddelen om een gedragsstoornis als ADHD hanteerbaar te maken. Zowel voor het kind als voor zijn omgeving.

Mis?
Als je als ouder je kind voldoende regelmaat, gezonde voeding, (bewegings)ruimte en liefde biedt, wat is er dan mis met het geven van medicatie als je ziet dat de onrust in zijn hoofd afneemt? Als je merkt dat hij zijn broer en zus weer ruimte geeft en weer meekomt in de klas en in het voetbalteam? Als hij weer redelijk kan reageren in plaats van alleen maar negatief? Als je merkt dat hij weer blij is?

Ik vraag me oprecht af, wat is daar mis mee?

De afkorting ADHD staat voor Attention Deficit/Hyperactivity Disorder. In het Nederlands: aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit. Kinderen met ADHD hebben vaker en sterker dan de meeste andere kinderen problemen met aandacht en concentratie, hyperactiviteit, impulsiviteit en regelfuncties. Meer informatie is te vinden op de website van Steunpunt ADHD.

ODD is een psychiatrische aandoening die is ingedeeld bij de ontwikkelingsstoornissen. Kinderen met ODD zijn moeilijk in de opvoeding, ongehoorzaam en in verzet, maken ruzie, zijn driftig en houden zich vaak niet aan de regels, maar feitelijk gewelddadig gedrag is niet aan de orde. Ze hebben vaak problemen in de sociale omgang, vooral met volwassenen maar ook met leeftijdgenoten. Niet zelden gaat de aandoening samen met andere stoornissen, bijvoorbeeld ADHD of autisme, waardoor de diagnose niet eenvoudig te stellen is. Meer informatie over ODD is te vinden op de website van Balans Digitaal.

Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company, de afbeelding is van Suzanne Tucker/Shutterstock.
7 april 2016
Op de fiets met Jelle

Eigenlijk ben ik fan van zijn zus.
Van hemzelf had ik nog nooit wat gelezen, laat staan van zijn vader.
Het was mijn moeder, die met het boek kwam aanzetten en aangezien ik haar zeer hoog heb zitten wat betreft leesreferenties (overigens om meer dingen, maar die zijn hier irrelevant), gaf ik het graag een kans.

Niet dat ik iets heb met ‘afscheidsverhalen’ en als ik er over nadenk, heb ik nog nooit een reisverhaal gelezen. Ik wist dan ook niet echt wat ik moest verwachten van een boek dat verslag doet van een 1.620 kilometer lange fietstocht, ook al gaf de achterflap aan dat het om een verhaal vol absurditeiten ging. Achterflappen zijn er op gericht de lezer nieuwsgierig te maken, en Jelle Brandt Corstius geeft mij altijd de indruk te serieus te zijn. En dus verre van absurd. Wellicht komt het door de dubbele achternaam en die Rusland interesse. Zijn zus is veelal gewoon Aaf en heeft columns in bladen als VT Wonen, dat creëert direct andere verwachtingen.

Enfin, de referentie van mijn moeder dus, in combinatie met een beperkte omvang deed mij tijdens een wachtuur-turnen-van-dochter eens niet automatisch naar de social media grijpen, maar het boek ter hand nemen.

13 hoofstukken, van Amsterdam naar de Middellandse Zee en weer terug. Ik had het in 1,5 uur uit.

Je mag dan op de fiets zitten met de schrijver, het verhaal leest als een trein.

Jelle Brandt Corstius blijkt namelijk een onvoorbereide en niet zo heel ervaren lange afstand (laat staan berg) fietser te zijn, en dat schept onmiddellijk een band. Combineer dit met ontwapenende onhandigheid, een ondergrondse onzekerheid of hij het zal redden versus en kinderlijke koppigheid om het toch te doen, en ik ben om. Daarnaast is het idee om met de as van je vader een laatste fietstocht te maken helemaal niet zo absurd*, tenzij de ouder in kwestie een enorme hekel had aan fietsen. In het boek wordt die as ook nergens een ding, wat overbodig sentiment op een veilige afstand houdt.

As in tas is een menselijk en open verhaal, dat mij vaak hardop deed lachen, maar ook raakte. Het is het verslag van een fietstocht, maar nog meer een oprechte ode van een zoon aan zijn overleden vader.

* het doet me denken aan de wel sentimentele, maar desondanks prachtige Dear brother commercial die twee filmstudenten van de Baden-Württemberg maakten voor het whisky merk Johnnie Walker.

Het boek As in Tas kost € 14,50 en is onder meer te koop via de website van de schrijver. De fietsfoto bovenaan deze blog is afkomstig van zijn Twitter account.

31 maart 2016
Angst
De angst is terug. Hij is even weggeweest of op z’n minst naar de achtergrond geschoven. Je kunt tenslotte niet de hele tijd bang zijn.
Nu is hij er dus weer. Via Brussel is hij onverwacht de kamer binnengekomen.

Onverwacht?
Ja, toch wel.
Natuurlijk lieten we ons na de aanslagen in Parijs emotioneel mobiliseren door de media en de mening van anderen, maar ondertussen ging het gewone leven door en daarmee al snel wij ook.

Hoe werkt dat nou, met die angst?
Angst is een natuurlijke menselijke emotie die ervoor zorgt dat je alert kunt reageren op situaties die gevaar met zich meebrengen. Handig dus.
Dat vinden onze hersenen ook, ze maken er zelfs speciaal nieuwe cellen voor aan. Doet zich een angstige situatie voor, dan wordt deze ervaring hier opgeslagen. Gevolg: een relatief sterke herinnering. Immers, als je één boek in een lege boekenkast zet, valt hij ook meer op dan wanneer je hem in een overvolle kast plaatst.

Identificeren
De huidige aanslagen in Brussel zullen ons dus onmiddellijk terug doen denken aan die in Parijs. Ook zo dichtbij, niet alleen qua fysieke afstand, maar ook qua cultuur, ideologieën en ontwikkeling. We leven mee met de gebeurtenissen in het Midden-Oosten, maar kunnen ons gemakkelijker identificeren met de Fransen. En nu dus met de Belgen.

Reactie
Het gevaar was al die tijd dichtbij, maar is ineens weer voelbaar geworden. En als we gevaar voelen, dan ontstaat er angst. Hoe angstig wij ons voelen, wordt opvallend genoeg niet bepaald door de mate van gevaar, maar door de hoeveelheid stresshormonen die ons lichaam produceert als reactie op dat gevaar. Iemand met vliegangst ervaart turbulentie heel anders dan iemand zonder die angst.

Hoe reëel is onze angst?
Hoe reëel is onze angst dus? Dat is een belangrijke vraag, want onderzoek toont aan dat onbewuste angst, vooroordelen versterkt. Met alle gevolgen van dien. Het blijft dus cruciaal je bewust te zijn door welke media je laat voeden, naar welke vrienden en politici je luistert en vooral ook wat je zelf hierover de wereld in brengt. Ik schreef er naar aanleiding van de aanslagen in Parijs al een blog over.

Uitlaatklep
Ons angstgevoel wordt dus bepaald door de hoeveelheid stresshormonen in ons lichaam. Wie van dit gevoel af wil komen, dient te handelen. In sommige gevallen is vluchten of vechten de beste of enige mogelijkheid, heel vaak gaat het echter om het vinden van een uitlaatklep. Zo schrijf ik deze blog, plaatst een ander iets op Social Media en gaat weer een ander hardlopen. Door in actie te komen, worden de stresshormonen in je lichaam opgebruikt en omgezet in andere stoffen, waardoor je stress afneemt. Doe je dit niet, dan blijven deze hormonen in je lichaam actief, met als gevolg de vicieuze cirkel van piekeren-angst-stress-hormonen-piekeren-etc.

Laten we ons leiden door angst?
Afgelopen weekend liep ik onbekommerd met mijn dochtertje door Amsterdam. Na vandaag is die zorgeloosheid verdwenen als ik denk aan mijn zus en zwager die vrijdag aankomen op Zaventem, mijn aankomende vriendinnentrip naar Parijs met de TGV en over twee maanden mijn eigen vliegreis met het gezin.

Eén van de kenmerken van terrorisme is angst zaaien door middel van het plegen van ernstig geweld.
Je kunt niet de hele tijd bang zijn, maar ik wil het ook niet.

Voor deze blog heb ik dankbaar gebruik gemaakt van onderstaande bronnen:
Deze blog is ook gepubliceerd bij De MamaCompany
22 maart 2016
Geen bal op de tv?

Ze wilden een droomhuis op Mallorca en het programma had drie appartementen voor ze uitgekozen. Elk appartement bezochten ze in een nieuw en matching outfit, zodat je als kijker de illusie kreeg dat het om verschillende dagen ging. De presentator was zijn houdbaarheidsdatum ruimschoots voorbij.

Tegen beter weten in
Inmiddels wil ik weten hoe die drie appartementen eruitzien en welke ze uiteindelijk kiezen. Dus blijf ik kijken, in plaats van over te schakelen naar mijn favoriete serie die ondertussen beschikbaar is gekomen op RTL XL.
Het betekent dat ik nog later in bed lig, want die serie ga ik natuurlijk wel vanavond kijken. Ik heb er tenslotte een hele week op moeten wachten en dat ben ik niet meer gewend.

Beren en kabouters
Als kind hadden wij thuis een kleine zwart-wit televisie met een paar zenders. Om zeven uur ’s avonds keken mijn zus en ik, gezeten op de grond in de zitkamer, vol spanning naar de avonturen van Beertje Collargol en Paulus de Boskabouter. En op woensdagmiddag was er het hoogtepunt van de Berenbios. Dat keken we dan bij mijn oma, die wel een kleurentelevisie had.

Ongelimiteerd
Tegenwoordig is dat wel anders. Mijn huidige wallen komen niet van slapeloze nachten met onwillige kinderen, maar van serieuse serie-bunching. Digitale televisie betekent ongelimiteerd afleveringen kunnen kijken. Waarom dus stoppen bij de cliffhanger als je direct verder kunt? En na een bloeddrukverhogende aflevering van The Blacklist is het niet meer dan een medische noodzaak om nog een luchthartigere episode van Drop dead Diva te kijken.

Verslaving
Stapels boeken liggen op mij te wachten om gelezen te worden. Administratie kan niet meer ´s avonds, want dan is het serietijd en we kijken nog net niet de kinderen naar bed.

Je zou verwachten op een gegeven moment serie-moe te zijn, maar niets is minder waar. Het gat waar je invalt als een seizoen is afgelopen en je moet wachten tot het volgende is diep. Niet voor niets heb ik de hele box van Suits en deel vier van Homeland in de kast staan.

Uitgestelde lusten
In een poging mijn verslaving het hoofd te bieden, mag ik geen Dvd’s meer kopen. Als je lang genoeg wacht komen de series vanzelf op Netflix en dus op tv. Zo ging afgelopen vrijdag het nieuwe seizoen van House of Card van start, wordt in kwartaal vier van dit jaar Suits deel vijf verwacht en kan ik het eerste kwartaal van 2017 Homeland weer gaan volgen.

En anders is er altijd nog een droomhuis te beoordelen.

Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company.

13 maart 2016