quality-time Archieven - Pagina 3 van 6 - barbarasevenstern.nl

barbarasevenstern.nl

Categorie: quality-time

zaken die het leven aangenaam maken

  • Frites op een altaar

    Frites op een altaar

    Gingen enkele jaren geleden de sterrenkoks back-to-basic met hun restaurants, tegenwoordig gaan ze nog een stapje verder. Fast-food op niveau is hot, alleen de beste ingrediënten, zonder conserveringsmiddelen en in een instagram-waardig interieur.

    Sergio Herman spant hierbij de kroon. Bereikte informatie over de hot dogs van Ron Blaauw of de hamburgers van Robert Kranenborg mij nauwelijks en loop ik puur per toeval langs De Frietwinkel van twee voormalige medewerkers van Restaurant Niven, om het friet-initiatief van Sergio Herman kan ik niet heen.

    Marketing

    Deze sterrenkok uit Zeeland heeft zijn marketing goed voor elkaar, zodat wij al weken van te voren op de hoogte zijn van de opening van zijn Frites Atelier Amsterdam in de Venestraat te Den Haag. Dat Amsterdam in de naamgeving zorgt nog voor enige discussie en ook ik vraag mij af of het nou echt zo nodig is, ondanks de internationale ambities. Wat is er mis met Holland of Dutch? Ook de verwijzing naar ´we´ op de website roept bij mij verwarring op, ´we hebben sterrenchef Sergio Herman gevraagd onze frites te maken´. Het was toch het Atelier van Sergio Herman zelf? Wie zijn dan die ´we´?

    Tot zover de communicatie, het gaat uiteindelijk om het product zelf. Mijn verwachtingen zijn hoog gespannen, een sterkok kan zijn signatuur wel meegeven, maar wordt dit ter plaatse ook waargemaakt?

    Bistro

    De eerste keer loop ik zowat het Atelier voorbij, dat weinig opvallend tussen de mainstream winkelketens ligt verscholen. Een klein uithangbord en een donkerblauwe gevel, waarin met gouden hoofdetters de naam van het etablissement is gegraveerd. Twee houten bankjes aan weerszijde van de deur bieden beperkte zitgelegenheid. Piet Boon tekende voor deze gewenste uitstraling van een naar eigen zeggen ouderwetse Frans-Amsterdamse brasserie. Persoonlijk vind ik het Amsterdamse wederom onnodig, wie in België of Engeland is geweest, zal ook deze bistro-look herkennen. Om nog maar te zwijgen over Diagon Alley (wegisweg) uit Harry Potter.

    Frites Atelier Amsterdam

    Signatuur

    Wat niet wil zeggen dat ik er niet blij van word. In tegenstelling, de buitenkant van het Atelier nodigt uit tot nadere inspectie en wie daar aan toegeeft, wordt niet teleurgesteld. De zwart-wit mozaïek vloer werd speciaal in Italië  vervaardigd en let vooral op de houten vloer er omheen, de planken zijn afkomstig uit een kerk (zou het The Jane zijn?). Ik word ontvangen door een meer dan vriendelijke dame, die uitgebreid de tijd neemt om mij de kaart en achtergrond van het Frites Atelier toe te lichten. Na enig twijfelen, kies ik voor Sergio’s Premium met tomaat, parmezaan, limoen en basilicum. Ik ben tenslotte opzoek naar zijn signatuur en Vlaamse stoverij om elf uur in de ochtend voelt toch niet zo aantrekkelijk.

    Puur

    Terwijl de frites liggen te pruttelen in natuurlijk vet, legt mijn gastvrouw uit dat de aardappelen drie keer per week uit Zeeland worden aangeleverd. Deze keer is het de Agria aardappel, maar dat kan de volgende keer weer anders zijn. Net zoals de kleur van de frites (een jonge oogst geeft blekere aardappelen), die in tegenstelling tot fabrieksfrieten, ongemoeid wordt gelaten. Het gaat om puur eten, vandaar dat ook de schil van de aardappel nog terug is te vinden op de frites. Ik ben benieuwd, in mijn ervaring wil dit nog wel eens leiden tot een te grote smaak-associatie met gepofte aardappelen.

    Mijn frites worden geserveerd in een kartonnen bakje met vetvrij papier en een door Kamagurka verfraaide papieren servet erbij. Met de parmezaan en basilicum de meest stijlvolle presentatie van een patatje die ik ooit heb ervaren. Maar zoals ze zeggen ’the proof of the pudding is in the eating’ en dus verplaats ik mij naar buiten om aan één van de twee sta-tafels dit te gaan doen.post_banner_710_270_fritesatelier_03

    post_banner_710_270_fritesatelier_02

    Frites-maaltijd

    Nog nooit heb ik een portie frites zo aandachtig bekeken en opgegeten. De frites zijn over het algemeen lekker lang en goed doorgebakken, zonder aangebrand te ogen. Omdat ik een hekel heb aan bleke en slappe exemplaren, is dit een goed teken. De vraag is of ze ook zo smaken.

    Dat doen ze. Krokant van buiten, met een aardappelsmaak van binnen zonder dat deze overheerst. Het woord ’taai’ komt in mij op, maar dan op een positieve manier. Ook de smaak van de schil is bijzaak, hier proef je echt friet. Niet vet, wel zout. De combinatie met limoen en basilicum is verrassend smakelijk, alleen de parmezaan had wat minder gekund. Sneller dan gewenst is mijn bakje leeg en lik ik, geheel tegen mijn gewoonte, de overgebleven saus met mijn vingers op. Ik heb het gevoel een frites-maaltijd te hebben gegeten in plaats van een bakje patat en dat verzadigde gevoel houdt de uren daarna stand.

    Is Frites Atelier Amsterdam de moeite van een bezoek waard? Absoluut! Niet alleen om te zeggen dat je bij Sergio hebt gegeten, maar vooral omdat het Atelier friet laat smaken naar friet. Gek eigenlijk, dat het daarvoor op een altaar moet worden gezet.

    post_banner_710_270_fritesatelier_04

  • Welke rol heb jij?

    Welke rol heb jij?

    De naam ‘De Mama Company’ verwijst naar de verschillende rollen die je naast die van moeder hebt. Dat kan een relatie tot iemand zijn of het beroep dat je uitoefent.

    De kans is groot dat we in dit rijtje van rollen niet iets zullen noemen waar anderen voor betaald worden en wij niet. En als we dat wel doen, zullen we er waarschijnlijk luchtig over spreken; je bent amateur fotograaf of houdt erg van schilderen of zeilen.

    Dat is natuurlijk helemaal niet erg, tenzij het een rol betreft waarvan we eigenlijk vinden dat we het ook zijn. Sterker nog, als we er over nadenken, zouden we morgen nog onze huidige baan opzeggen om deze rol fulltime invulling te gaan geven. Als dat eens zou kunnen!

    Vrouwelijke bescheidenheid

    Eén van mijn rollen is schrijver, maar het heeft lang geduurd voordat ik mijzelf ook zo durfde te noemen. Ik was communicatiespecialist, daar had ik tenslotte de afgelopen vijftien jaar mijn brood mee verdiend. Zelfs toen ik een dag minder ging werken om eindelijk ´dat boek te schrijven´, bleef het een hobby. Immers, zolang dat boek niet gepubliceerd is, val ik in de groep die officieel geen schrijver is.

    De vraag is of dit terecht is. Of is het typische vrouwelijke bescheidenheid? Onzekerheid? Als ik als schrijver serieus genomen of op z´n minst gezien wil worden, zal ik mijzelf toch ook als zodanig moeten profileren. Zeker toen ik besloot mij volledig op het schrijverschap te richten.

    Het roer om

    Die beslissing ging uiteraard niet over één nacht ijs. Jarenlang dacht ik thuis te horen in de snelle, liefst internationale wereld van commerciële bedrijven. Een wereld waarin snelheid zich in de praktijk richtte op de ontwikkelingstijd van een marketingcampagne (graag gisteren af) en de mate van mijn eigen profilering binnen het management team (te laag). Zelfs toen ik mijn droombaan in de culturele sector leek te hebben gevonden, bleek deze na enige tijd een nachtmerrie in combinatie met drie kleine kinderen en (laten we eerlijk zijn) mijn eigen karakter.

    Wanneer je te lang te veel ballen in de lucht houdt, zijn er twee dingen die er kunnen gebeuren. Je kunt ze allemaal laten vallen, jezelf incluis of je kunt er een aantal teruggeven aan degenen van wie je ze ooit hebt gekregen of (onbewust) van over hebt genomen. Ik deed dat laatste en had twee maanden lang last van wat de dokter noemde ontstressings-hoofdpijn. Het riep bij mij de vraag op of dat wat we doen in verhouding staat met dat wat we er voor terugkrijgen?

    Gelukkig

    Het antwoord op die vraag is voor iedereen anders en zal afhankelijk zijn van de fase waarin je je bevindt. Waar het om gaat, is dat je achterhaalt wat voor jou de beste balans is en voor mij begint dat met de vraag wat je gelukkig maakt. Vervolgens inventariseer je wat je moet doen en laten om dit te bereiken. En dan komt de meest belangrijke vraag: heb je dit ervoor over? Het antwoord zal in heel veel gevallen ‘nee’ zijn. Vaak verstopt in allerlei excuses als ‘wie zit hier nou op te wachten’, ‘het is nu niet het moment’, ‘mijn partner/omgeving ziet mij aankomen’, ‘het lukt toch niet’ of ‘ik heb hier niet de juiste opleiding voor’. Ik moet eerlijk zeggen dat als je nog in deze fase zit, het waarschijnlijk ook niet het moment is om het roer om te gooien. Want dromen realiseren, is niet hetzelfde als alleen maar doen wat je leuk vindt.

    Keuzes

    Toen ik besloot mij volledig op het schrijverschap te richten, vielen niet alleen mijn collega´s, maar ook een heel salaris weg. Dat betekent dat er andere dingen ook het veld moesten ruimen. Onze kinderen gaan niet meer naar de opvang, dus heb ik nooit een volledige schrijfdag (lees: werkdag) en zijn de vakanties verdomd lang. Ik ben mijn financiële onafhankelijkheid kwijt, doe de meeste boodschappen en zorg dat het eten op tafel staat. Als je mij dat tien jaar geleden zou hebben verteld, had ik je voor gek verklaard. Daar staat tegenover dat er veel minder stress in ons huishouden is, juist vanwege het feit dat ik thuis werk. En zolang ik de discipline opbreng om van negen tot half drie achter mijn computer aan mijn boek en blogs te werken, haal ik genoeg voldoening uit dat wat ik doe.

    Dat van die discipline is belangrijk. Als je aan je eigen droom werkt, zullen weinig mensen je achter je broek aan zitten. En na een paar weken is het nieuwtje er echt wel af en komt de fase van doorzetten. Ik geef direct toe, ook ik heb mij in de afgelopen drie jaar wel eens laten verleiden tot een detour, puur omdat het nieuwe project zoveel leuker leek dan het schrijfproject wat ik inmiddels wel kende. Uiteindelijk kwam ik, sneller dan gedacht, weer terug bij dat waar mijn hart echt ligt, het schrijven.

    Schrijver

    Het manuscript van mijn debuut roman Familiegeluk ligt momenteel bij de proeflezers, ik heb een eigen website (bs) barbaraschrijft.nl en mijn blogs worden gepubliceerd op meerdere online platforms. Naast moeder vind ik inmiddels dat ik ook schrijver ben. En dat alles omdat ik een paar jaar geleden mij afvroeg of dat wat ik deed, het ook waard was.


    Deze blog werd ook gepubliceerd bij De Mama Company

     

  • Me-time in het tuincentrum

    Me-time in het tuincentrum

    Het is woensdag en de kinderen zijn onder de hoede van echtgenoot. Wat betekent dat ik een vrije vrouw ben.

    Hoe heerlijk, zeker in de vakantie. Een dag lang tijd voor mijzelf. Even geen politieagent zijn, vieze snoeten en handen poetsen of anderszins. Deze dag is helemaal voor mij.

    ‘Wat ga jij vandaag doen?’ vraagt echtgenoot, met een jaloerse ondertoon in zijn stem. Om ons heen rennen de kinderen elkaar gillend achterna met nerf-pistolen.
    ‘Ik denk dat ik naar het tuincentrum ga.’
    De stilte die volgt is met recht oorverdovend te noemen.

    Kleinburgerlijkheid

    Natuurlijk weet ik ook hoe vreselijk zo’n centrum is. De net iets te glimmende spiegels, de houten borden met mindfull-achtige teksten en de accessoires die je precies vertellen waar je je sleutels, servetten of zeep moet laten, om onverklaarbare redenen vaak in het Engels of Frans.

    En toch. Ik hou van de kleinburgerlijkheid in een bouw- of tuincentrum. Wie goed kijkt, vindt nog eens een betaalbaar styling-object (net zoals zwangerschapswinkels vaak hele leuke sieraden en tassen verkopen, maar dat terzijde). Daarnaast heeft het betere centrum een horeca gelegenheid en gratis toilet en WiFi, ideaal om tussendoor een blog te schrijven.

    Het Tuinhuis

    En zo komt het dat ik mij op mijn vrije woensdag bij de Praxis in Zoetermeer bevind, bekend om zijn uitgebreide tuincentrum. Ik heb mijzelf van te voren goed voorbereid op internet en weet wat ik zoek. Het is rustig en ik doe een inventarisatie rondje alvorens mij naar cafetaria Het Tuinhuis te begeven, gelegen midden in, jawel, het tuingedeelte. Het aanbod is verrassend breed en op het eerste gezicht vers. Mijn verwachting wordt evenwel direct bijgesteld door de jongeman achter de toonbank, die elke vraag van z’n collega weinig overtuigend beantwoordt met ‘volgens mij wel, ja.’

    Naast Het Tuinhuis zit een heus klim- en ballenbak, waar een klein aantal kinderen in en uitrent. Nog zo’n voordeel van hier kinderloos zijn, is dat ik in dit speelgedeelte nu geen orde hoef te handhaven, wat zeker nodig zou zijn geweest. Om nog maar te zwijgen over de onvermijdelijke ‘gaan we al?’ (oudste), ´het is hier saaaai´ (middelste) en ‘nog een keer!’ (jongste) discussies. Als dat geen vrijheid is!

    Grote mensen tuin

    Na een broodje (toch niet zo) hete kip en verse muntthee is het tijd voor een serieuze speurtocht naar afgeprijsde tuinartikelen, uiteindelijk de hoofdreden om juist nu naar het tuincentrum te gaan. Ik droom al maanden van een grote-mensen-tuin, waarin de loungehoek een vaste vuurschaal en stijlvolle overkapping heeft (voor de koudere avonden), de eettafel onmiddellijk doet denken aan Italiaanse huwelijksfeesten en de BBQ op subtiele wijze verwerkt is in de steigerhouten buitenkeuken. Dit alles opgeleukt met vrolijke kussens, weelderig bloeiende bloemen en sfeerverhogende verlichting in de pergola. Als ik helemaal gek doe, voeg ik er ook nog een buitenmat aan toe.

    Een half uur later bevinden zich in mijn mandje zes kaktussen, een stenen uiltje, dito vaasje en een plant waar ik de naam niet van kan onthouden. En oja, een rieten tissuedoos. Brengt dit mijn grote-mensen-tuin dichterbij? Helaas niet. Het beschikbare aanbod van kunststof stoelen en eettafels sloot niet aan bij de door mij gezochte Italiaanse beleving, net zoals de laatste afgeprijsde kussens niet het juiste bohemien gevoel opriepen. Echtgenoot kan weer gerust ademhalen.

    En ik? Ik kruip thuis achter de computer. Want ik weet nu dat het virtuele buitenleven van het tuincentrum oneindig veel groter is dan de werkelijkheid.

     

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company.

  • Mama, ik verveel mij!

    Mama, ik verveel mij!

    Zoals ik eerder schreef, is vakantie het moment van onthaasten. Van quality-time met het gezin en vrienden tot eindelijk de tijd voor het opruimen van de kledingkast, zolder of schuur.

    Ook het aanpakken van een kinderkamer of dat ene boek lezen, het gebeurd allemaal in de vakantie. Met als summum het zalig niets doen, van waaruit creativiteit weer de ruimte krijgt en nieuwe ideeën en plannen geboren worden.

    Tot zover de theorie.

    Politieagent

    In de praktijk is de vakantie voor mij een aaneenschakeling van de kinderen stimulerend, vermanend, troostend, opbeurend, gedecideerd, wanhopig of ronduit boos toespreken. Kortom, tijdens de vakantie zit ik constant in de rol van politieagent. Zo voelt het althans. Wanneer er zes weken lang geen verplichting van school of sportvereniging is, kun je elkaar als gezin namelijk ook teveel gaan zien. Dan wordt elk moment van huisvrede de bekende stilte voor de storm, waarin broer of zus al snel iets doet wat de ander dermate irriteert dat het reden tot ruzie is.

    Afleiding

    Zijn we op vakantie, dan is daar nog de afleiding van het strand of zwembad waar we ons dagelijks naartoe begeven. Afgewisseld met uitstapjes naar lokale bezienswaardigheden, die door de kinderen ook niet altijd met evenveel enthousiasme worden ontvangen, maar eenmaal op pad en zeker achteraf, toch als succesvol ervaren.

    Thuis

    Weer thuis slaat de verveling bij de kinderen onwaarschijnlijk snel toe. Broer en zus zijn irritant, vriendjes op vakantie of te vaak gezien en alles wat ik als ouder voorstel als activiteit is per definitie stom. Net zoals dat alles wat zij verzinnen illegaal, duur of gevaarlijk is.

    ‘Mama, ik verveel me.’

    ‘Dat is goed voor je creativiteit.’

    ‘Waarom mag ik niet op de iPad?’

    ‘Omdat je al de hele ochtend televisie hebt gekeken.’

    ‘Maar ik verveel me dood en door YouTube krijg ik weer nieuwe ideeën.’

    Verleiding

    Hij-van-tien zit al een uur naast mij op de bank in de tuin. Te oud om nog naar de kinderboerderij te willen, te jong om zelfstandig naar het zwembad te gaan. Teveel jongen om te willen knutselen of tekenen en inmiddels te verveeld om plezier te halen uit zijn stuntstep of hooverboard. Het is verleidelijk om hem zijn zin te geven. Dan maar weer op dat schermpje, om van het gezeur af te zijn. Maar dat is te makkelijk en niemand heeft ooit gezegd dat ouderschap eenvoudig is.

    ‘Mamma, weet je echt niets te doen?’

    ‘Nee lieverd, ik weet het ook niet.’

    ‘Dit is echt de stomste dag van mijn leven.’

    Als tienjarige kan een vakantiedag lang duren. Als je z’n moeder bent ook.

     

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company

  • Vooral een relaxte zomervakantie

    Vooral een relaxte zomervakantie

    Zomervakantie. Zes weken lang geen school of (sport)activiteiten die om een strakke planning vragen. De rapporten zijn binnen, evenals een onwaarschijnlijk grote hoeveelheid aan werkjes, schoolschriften en dit jaar zelfs afgedankte schoolboeken (die onmiddellijk ritueel verbrand dienden te worden).

    Terwijl om mij heen grote reizen naar verre landen op de planning staan, blijven wij deze zomer in Nederland. Lekker dicht bij huis en sinds onze zon-vakantie in Spanje afgelopen mei in de regen viel, maken we ons stukke minder druk om het weer. Daarnaast heeft Walcheren (onze plek van bestemming) de meeste zonuren van Nederland, dus komen we in ieder geval gebronsder terug dan uit Spanje.

    Actie

    Zijn wij bij buitenlandse zomervakanties sinds de komst van de kinderen gefocust op zon, zee en zwembad met af en toe een bezoek aan een lokale markt, vakantie in eigen land roept op tot actie. Echtgenoot heeft enkele jaren in Middelburg gewoond en al snel ligt er een lijst met dingen die wij deze twee weken willen ondernemen. Kaasboerderij Schellach voor het buitengevoel, een lokaal mosselrestaurant voor de Zeeuwse cuisine, Neeltje Jans vanwege de Deltawerken en het waterpretpark, Het Arsenaal in Vlissingen voor de piratenbeleving en zeehondjes spotten op de zeebanken in de Westerschelde. En dat is nog maar een selectie uit de mogelijkheden.

    Relaxen

    ‘Zullen we vandaag hier relaxen?’ vroeg de oudste vanochtend.

    Relaxen betekent voor onze kinderen vooral lekker veel achter een schermpje en bij goed weer en geen kwallen, de zee in. Als ouder sta ik daar duaal tegenover. Die zee is prima, maar dat gehang achter schermpjes werkt na enige tijd op m’n zenuwen. Het is zo immens passief. Voor mij. Voor de kinderen betekent het enorme interactie. In hun eigen code-taal houden ze elkaar op de hoogte van hun status in het spel-van-het-moment, voeren ze overleg over de te voeren strategie en worden er vergelijkingen getrokken met de Grote Voorbeelden. Kan ik dochterlief van vijf na enige tijd nog verleiden met een knustelvoorstel, haar oudere broers kijken me aan alsof ik gek ben geworden. En laten we eerlijk zijn, ik heb ook niet altijd zin in knutselen.

    In-en-om het huis

    Toch kan ik mij vinden in het voorstel van de oudste. Mijn buik heeft even genoeg van al het horeca-eten en tot op heden zijn we elke dag op pad geweest. Het idee van in-en-om ons vakantiehuis rondhangen, spreekt mij eigenlijk wel aan. Het betekent minder gezeur ‘zijn we er al?’, minder discussie ‘waarom hebben ze geen hamburger?’ en minder ondankbaar gedrag ‘ik vind dit saai’.

    De weersvoorspelling geeft aan dat vanmiddag de zon gaat schijnen en met het strand op vijf minuten loopafstand is ‘hier’ meer dan de ruimte van het vakantiehuis zelf. Ons uitje van vandaag wordt een bezoek aan de lokale Spar voor pannenkoeken (kinderen) en salade (echtgenoot en ik).

    Tenslotte heb ik ook zomervakantie!

     

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company

  • Ouders, relax!

    Ouders, relax!

    Ik weet het, het is een smalle lijn, dat aanmoedigen van je kind aan de kant. Er zijn zelfs voorlichtingsfilms, die ouders wijzen op de negatieve gevolgen van te veel betrokkenheid aan de rand van het sportveld.

    ´Kom op Mats, je kunt het!´ is nog wel oké, maar ´Jezus Mats, die had er in moeten zitten´ al een stuk ongezelliger. Zeker bij herhaling.

    Concentratie

    De leeftijd van de kinderen speelt hierbij ook een rol. Hoe jonger, hoe minder geconcentreerd en dat doet een beroep op je geduld als ouder. Tenslotte sta je op zondagochtend om half tien niet voor niets op een regenachtig hockeyveld. Dan wil je ook wel wat inzet zien. Dat dit niet vanzelfsprekend is, bleek onlangs wel uit de reactie van één van de teamgenoten van mijn middelste, die op de vraag of hij nog mee ging spelen of liever bloemetjes wilde plukken, antwoordde ‘o, zijn die er dan?’

    `Leg hem neer´

    Afgelopen weekend had de jongste een judoexamen. Van die vijf en zesjarige kinderen die aan elkaar hangen en over het algemeen meer aandacht hebben voor hun omgeving dan hun tegenstander. Wij als ouders werden geacht ons kroost enthousiast aan te moedigen, wat gezien het tijdstip van acht uur ´s ochtends nog best een dingetje was.

    En dan rijst dus ook nog de vraag, wat roep je? ‘Leg hem neer!’ is eigenlijk wat je wil zeggen, maar klinkt (zeker bij vijfjarigen) nogal agressief. Helemaal wanneer dochterlief onverwacht de worp van haar leven maakt, waarop de opponent luid snikkend niet meer verder wil strijden. Het dient gezegd, mijn dochter barstte vervolgens ook in tranen uit; overwinningen zijn op die leeftijd zo relatief.

    Stortvloed

    Ondertussen werd naast mij een ander kind verbeten aangemoedigd. De moeder in kwestie had mij al toevertrouwd dat haar zesjarige niet tegen zijn verlies kon en ook nogal onzeker was. Een continue stroom aan positieve bevestigingen was het resultaat. ‘Je weet het, je kan het, mama moedigt je aan.’ Ik ga mij dan op een gegeven moment afvragen wie mama nou werkelijk aanmoedigt?

    Gevoelig

    Dat is wellicht een gevoelige vraag. Zo´n ouder zit daar ook met de beste bedoelingen z´n kind een hart onder de riem te steken. En het is niet dat ze iets negatiefs zegt over de getoonde prestaties. Maar ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat zo’n stortvloed op een gegeven moment ook te veel wordt. Dan denk ik, ´laat dat kind nou gewoon even.´

    Onzekerheid

    Dat denk ik niet alleen op de judo-mat, maar net zo goed in het zwembad of op het sportveld. Want wat ik vooral hoor, is de onzekerheid van mama of papa zelf.

    ´Nee, Pieter zwemt nog lekker met bandjes, dat is helemaal niet erg.´

    En dat is ook helemaal niet erg. Pieter komt in zijn eigen tempo en tijd wel toe aan dat diploma A. En Pieter lijkt dat zelf ook helemaal niet te deren.  Nu zijn ouders nog, die mij bij elke les toevertrouwen dat het allemaal niet zo snel hoeft, de juf wel heel erg streng is en de zoon vandaag ook wel zeer moe.

    Ruimte

    Ouders, relax! Mij hoef je niet te overtuigen. En gun jezelf en je kind wat ruimte. ´Kom op, je kunt het!´

     

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company

  • De broodtrommel van Jelle

    De broodtrommel van Jelle

    Ik weet niet hoe het met jou zit, maar heb een zeer duale relatie met groeps-apps. En niet omdat ik geen WhatsApp heb en mij dus buitengesloten voel. Nee, mijn allergie komt voort uit de tsunami aan berichtgevingen die een groeps-app veelal tot gevolg heeft.

    ´Meld je dan af,´ zei echtgenoot, toen ik weer eens verzuchtte 34 berichten in een half uur te hebben ontvangen.

    Maar daar zit hem het probleem, dat is niet altijd handig. En meestal juist bij die tsunami-groepen.

    De groep verlaten

    Bij een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje is het geen probleem. Je laat weten dat je niet kunt en verlaat netjes de groep. Die dit dan ook onmiddellijk weet, maar goed, jij weet ook al dat Stijn ‘helaas een hockey feest heeft’ en Suzanne ‘moet kijken of het met de oppas lukt’.
    Dat je geen flauw idee hebt wie Stijn en Suzanne zijn, maakt bij zo’n groeps-app niet uit. Dat 0645395190 ´wel heel graag aanwezig is´, zegt je immers ook niets.

    Voor- en napret

    Betreft de groeps-app een avond- of weekend weg met een vriendenclub, dan is de gedeelde informatie veelal ook nog prima te verteren. Ze wordt immers verstuurd door een beperkt aantal vrienden en zo wordt de groeps-app onderdeel van de voor- en napret.

    Piraten en prinsessen

    Nu zal er een groot aantal mensen roepen dat dit ook het geval is bij de groeps-app van schoolreisjes, kampjes, sporttoernooien en meer van dit alles.

    Ik heb daar één woord voor: NEE!

    Ik heb drie kinderen en vind het heel leuk om een grappige foto van hen te ontvangen. Waar ik geen behoefte aan heb is een live verslag van hun schoolreis. 15 foto’s van kleuters op skelters of 20 verklede piraten en prinsessen op juffendag zijn mij echt teveel. Doe mij maar gewoon maximaal 5 foto’s als impressie van de dag of nog liever, een link naar een website waar ik zelf kan beslissen welke foto’s ik download. En dan heb ik het nog niet over de video’s van tegenwoordig.

    Met zichzelf bezig

    Ooit heb ik de moed bij elkaar geraapt om na 15 foto’s van een klas bij de kinderboerderij te opperen of het een idee was al het beeldmateriaal te verzamelen en via één mail te verspreiden. ‘Zodat we ze ook in de juiste afdrukkwaliteit hebben’, had ik er nog aan toegevoegd, om te benadrukken dat ik het initiatief zeer waardeerde, alleen de vorm wat inefficiënt vond. Je moet tenslotte ook nog eens enorm uitkijken niemand voor het hoofd te stoten, want die ouders zijn maar wel mee op zo’n school-uitstap en het delen van de foto’s is natuurlijk goed bedoeld.

    Het antwoord op mijn zo zorgvuldig geformuleerde bericht was heel duidelijk: ‘dat kan ook, maar het is leuk om ze nu al te hebben’ En hup, daar kwamen weer tien niet al te beste foto’s van over elkaar struikelende kinderen door. Dit soort mensen geven mij dan toch het gevoel erg met zichzelf bezig te zijn.

    Beterschap

    Een ander punt met groeps-apps is de menselijke neiging te reageren. Zoals gezegd, iemand stuurt uiteindelijk met de beste bedoelingen een bericht door en dan kan het uitblijven van reactie nogal bot overkomen. Zeker als je ziet dat de rest wel antwoord geeft.

    ‘Pieter is helaas ziek en zal niet bij de training aanwezig zijn.’
    ‘Arme Pieter, wens hem beterschap.’
    ‘Sterkte!’
    ‘Wat een pech!’
    ‘Volgende keer beter.’

    Of:

    ´Heeft iemand de groene broodtrommel van Jelle gevonden?’
    Het enige juist antwoord hierop is in mijn ogen ‘Ja, ik neem hem morgen voor je mee.’
    En niet:
    ‘Nee, wat vervelend voor je.’
    ‘Ik zal voor je zoeken.’
    ‘Nee, hij ligt hier niet, maar Anne is ook haar Frozen vriendenboekje kwijt.’
    Goed bedoelde, maar totaal overbodige informatie voor de rest van de ontvangers.

    Relevant

    Dat een groeps-app gebruikt wordt voor oproepen en uitwisseling van relevante informatie, snap ik.  Maar lieve ouders, houd jullie persoonlijk medeleven alsjeblieft uit de groep.

     

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company

  • Het fenomeen Oerol

    Het fenomeen Oerol

    Oerol? Is dat niet dat theaterfestival waar heleboel Nederlanders ineens zeer kunstzinnig gaan doen tussen de duinen?

    Lange tijd wist ik het niet zo.
    Of dat Oerol iets voor mij was.
    Eigenlijk niet, dacht ik, te veel mensen op een eiland.
    No. Way. Out.

    ‘Nee,’ verzekerde een ervaren Oerol-vriendin mij. ‘Terschelling is zo groot, dat spreidt zich uit.’

    The proof of the pudding

    Aangezien de enige manier om er echt achter te komen wat ik van Oerol vond, er naartoe gaan was, besloot ik de overtocht het afgelopen weekend te wagen. Dat klinkt een stuk eenvoudiger dan het in de praktijk was.

    Vroege vogels

    Allereerst is daar de accommodatie. Wie niet wil kamperen (het eiland mag dan de droogste plek van Nederland zijn, ook dat is relatief in juni), dient vroeg in de actie te schieten. En als ik zeg vroeg, dan bedoel ik niet januari of februari, maar het liefst direct nadat het festival is geëindigd. In ieder geval als je met z’n tweeën of drieën komt en geen €300 per nacht wenst te betalen.

    Enige tijd later volgt daarop het regelen van de festivaltickets, bootovergang en onmisbare fietsen.

    Virtueel slagveld

    De online kaartverkoop begint pas enkele weken voor de start van het festival. Een waar virtueel slagveld, in ieder geval als niet-Oerol vriend, dat mij uitgeput achterliet:

    Er zijn nog 1125 wachtenden voor u. (WTF!)
    ……
    Sluit deze browser niet, verversen mag wel.
    ….
    Er zijn nog 855 wachtenden voor u.
    ….
    Er zijn nog 65 wachtenden voor u. (Dat gaat ineens snel!)
    ….
    Deze voorstelling is uitverkocht.

    En dat op vier van de vijf tabbladen die ik open had staan.

    Maar er was ook winst. Door de voorstellingen apart te benaderen en te betalen, had ik drie tickets weten te bemachtigen voor drie verschillende voorstellingen. En tijdens het festival zijn er altijd nog de eilandkaarten.

    Totaal concept

    Afgelopen weekend was het zover. Mijn allereerste Oerol ervaring, voor het eiland de 35ste. En die ervaring zou het gehele weekend merkbaar zijn. Zelden heb ik een beter georganiseerd evenement meegemaakt dan dit theaterfestival op Terschelling. Plattegronden, inclusief de fietstijd van locatie naar locatie. Bordjes over het hele eiland, gemarkeerde fietsenstallingen op het immense weiland van de boer (we stonden bij de zangeres zonder naam), kerstverlichting naar de tribunes in het bos, dekentjes voor de kou in de duinen, et cetera, et cetera.

    Accommodatie

    Ik logeerde in West-Terschelling (inderdaad het westen van het eiland, maar ook de naam van het dorp), wat mij betreft de meest ideale ligging door de nabijheid van de haven en vele winkeltjes en cafeetjes. Ook De Betonning, in mijn ogen van de twee festivalterreinen het meest gezellige, is hier gelegen. Wie het echte festivalgevoel zoekt, is waarschijnlijk beter af op de vele campings, waar het avondprogramma tot laat doorgaat en het gebrek aan comfort tot grote saamhorigheid leidt.

    Oerol
    De Betonning, het meer knusse festivalterrein bij Terschelling-West

    Ingetogen

    Hoe anders was dat op het hoofd festivalterrein in het midden van het eiland. De sfeer was ingetogen, optredens volgden elkaar niet direct op, waardoor horeca de boventoon voerde. Deze horeca was dan wel weer vers en biologisch verantwoord en drank werd geserveerd in echte glazen. Verwacht hier geen festival biertjes, maar speciaal bieren, Sangria en een wijnbar. Toch nog een beetje Parade gevoel.

    Genoeg te doen

    Uiteindelijk kwam ik naar Oerol voor theater. Ik was met één voorstelling per dag uit de virtuele strijd gekomen en dat bleek ruim voldoende. Zo bleef er genoeg tijd over voor het bezoeken van de vele eettentjes, cafeetjes en typische lifestyle winkels die toeristische dorpjes zo kenmerken. Toch ook een beetje Woonbeurs gevoel.

    Daarnaast had de Oerol-vriendin gelijk wat betreft de uitgestrektheid van het eiland. Met speellocaties in het bos, de duinen en een manege was ik elke keer toch zo’n 30 tot 60 minuten aan het fietsen voor een voorstelling. En voor wie zoekt, is er genoeg beeldende kunst, muziek en straattheater onderweg te ervaren.

    Nadenken

    De voorstelling in de manege was waarschijnlijk evenzeer tot z’n recht gekomen in het theater. Het verhaal van Hester is een zeer intense voorstelling, waar het gezelschap waarin ik verkeerde nog lang over nasprak, mede door onze verschillende interpretaties van het stuk.

    Oerol
    Het verhaal van Hester in Manege Hoorn

    Groots

    Wie buiten speelt, heeft dit buiten tot zijn decor. Dat kan je ruimtelijk houden (Figaro op Parkeerplaats Paal 8 – West) of innemen en tot spektakel maken (Crashtest Ibsen in het bos bij Dobe Formerum). In beide gevallen is het resultaat groots. En als het dan ook nog eens droog blijft, er prachtig gespeeld wordt en overheerlijk paella wordt geserveerd tussen twee hilarische voorstellingen in (Figaro), dan tel je simpelweg je zegeningen. Toch ook een beetje Amsterdamse Bos theater.

    Oerol
    Crashtest Ibsen in Dobe Formerum
    Oerol
    Twee keer Figaro op Parkeerplaats Paal 8 – west

    Publiek

    Bijzonder aandacht verdient het publiek, dat, los van wat verdwaalde twintigers en dertigers, tijdens mijn verblijf kon worden opgedeeld in oudere jongeren en jongere ouderen.
    Elk van deze categorieën viel weer uiteen in een (a) hippe, (b) fasionably sensible en (c) naturel groep, met als gemene deler het uitgangspunt bestand tegen regen en kou te zijn.

    Oudere jongeren

    Bij de oudere jongeren vertaalde zich dat voor (a) in King Louis jurkjes met aan de in felgekleurde panty gestoken benen hoge, gebloemde kaplaarzen. (b) betekende spijkerbroek, gympen, hoodies, vesten en shawls en (c) hield een regenpak met wandelschoenen in.

    Jongere ouderen

    De jongere ouderen, te herkennen aan het grijze haar, slaan de King Louis jurkjes gelukkig over en leggen de nadruk op de regenpakken en wandelschoenen in diverse prijsklassen, die de eerder genoemde (a), (b) en(c) bepalen.

    Geen geschreeuw, gehos of dronkenmansgelach van dit Oerol publiek. Gesnurk tijdens de voorstelling wordt gedoogd, onderling gegiegel en gekraak van chipszakken niet. Wat er tijdens de incrowd after-parties in de duinen gebeurd, is waarschijnlijk een heel ander verhaal.

    De grote vraag dan: was de ervaring voor herhaling vatbaar?

    Quality-time

    Het antwoord is een volmondig ja!

    Oké, de weergoden waren ons met een enkele regenbui goedgezind. Maar dan nog. Een paar dagen lang, mooie voorstellingen kijken op bijzondere locaties, lekker eten en drinken, in alle rust fietsen over een prachtig eiland of wandelen over het strand. Desgewenst een beetje shoppen tussen de bedrijven door.

    Daar zegt een mens toch geen nee tegen?

    Ook zin om naar Oerol te gaan?

    Het theaterfestival vindt jaarlijks plaats in juni op Terschelling. Boek je accommodatie ruim van te voren en zorg voor fietsen met fietstassen (zodat je niet hoeft te sjouwen), die je herkenbaar uitdost, want je bent niet de enige met zo’n tweewieler. Een extra fietslamp kan handig zijn, Terschelling is heel donker in de nacht.

    Wie met de auto naar Harlingen komt, parkeert bij de boer en neemt het taxibusje naar de snelboot.

    Zoals gezegd blijft het weer een onvoorspelbaar onderdeel. Twee dingen zijn zeker: het eiland is een stuk kouder dan het vaste land en ´s avonds koelt het flink af. Draag dus laagjes en neem een shawl en handschoenen mee, evenals een regencape en/of paraplu.

    Ook handig: een kussentje of opvouwbaar plastic plankje om op te zitten.

    post_banner_710_270_oerol_05

  • De geheimen van een goede hardloper

    De geheimen van een goede hardloper

    De kans om herkend te worden, is nagenoeg nul. Als ik een bekende tegenkom, en deze de in sportkledij voorbij rennende club mensen al een blik waardig keurt, zal hij mij er absoluut niet uithalen. Hooguit kan hij denken, ‘hé, dat lijkt Barbara wel’ om direct daarna deze gedachte af te doen met een ‘nee, dat lijkt me stug’. De kans is groot dat hij hierbij ook even smakelijk lacht.

    In dat opzicht kan ik dus vrijelijk met de groep mee. In alle andere opzichten is mijn deelname aan de hardloop clinic een meer hachelijke situatie.

    Wat doe ik hier dan?

    Gratis hardloop clinic

    Zo’n drie weken geleden heb ik hardloopschoenen gekocht. Er moet wat gebeuren op het gebied van lijf en conditie en omdat het deze keer wel lukt, gun ik mijzelf de diepte-investering van professioneel schoeisel. Deze aankoop geeft mij recht op een gratis hardloop clinic met de focus op techniek. Dat lijkt mij wel wat. Naast de nieuwe schoenen die onnodige blessures dienen te voorkomen, kan ik ook wel een lesje do´s and don’ts van het hardlopen gebruiken.

    Om half zeven worden we in de winkel in het centrum van Den Haag verwacht. De zaak heeft zich al aardig gevuld en kijkend naar de 12 mede-deelnemers om mij heen, realiseer ik mij dat niet alleen de aspirant-loper nieuwe schoenen nodig heeft. Ook de gevorderde rennende medemens is op z’n tijd toe aan een nieuw paar.

    Net echt

    Misschien wel vaker dan de beginneling, want ik blijk de enige zonder ren-achtergrond. ‘Maar daar houden we rekening mee,’ zegt de enthousiaste eigenaresse van de winkel. ‘We dribbelen lekker rustig naar het Haagse Bos.’

    Haagse Bos?! Is dat niet dat stuk groen achter het Malieveld, een heel stuk hier vandaan?

    In ganzenpas lopen we achter elkaar de winkel uit, om na twee minuten over te gaan in de genoemde dribbel.

    Laten ze je niets wijs maken, dribbelen is gewoon een sympathiek woord voor hardlopen.

    Maar daar ga ik hoor, op mijn nieuwe schoenen in de groep. Via de Herengracht (lekkere eettentjes, nu niet aan denken), langs het Malieveld, over de Utrechtsebaan. Het voelt heel echt. En tot mijn opluchting blijkt het Haagse Bos daarna zowaar al te beginnen.

    Rekken en strekken

    De werkelijke techniekles krijgen we in het bos zelf, waar we met onze grote groep het pad blokkeren met onze rek- en strekoefeningen. ‘Alleen maar zinvol als je bent opgewarmd,’ merkt onze begeleidster op. ‘Als je nog niet hebt gerend, zijn je spieren nog niet verkort en valt er dus niets te rekken of te strekken. ‘ Kijk, daar heb ik nou wat aan.

    De ideale loophouding

    Dan moeten we echt aan de bak. We beginnen met de ideale loophouding. Zijn onze schouders ontspannen tijdens het rennen? Lopen we rechtop, ingezakt of te veel naar voren? Zwaaien onze armen alle kanten uit, waardoor de heupen ongewild ook meebewegen? Onze begeleidster laat het ons allemaal ervaren, tot en met huppelen met een gebroken been aan toe. Het werkt wel, ik word mij meer bewust van mijn lijf en mijn schouders, die naarmate de ren-meters vorderen, de neiging hebben zich langzaam naar mijn oren te trekken.

    De ideale frequentie

    Het andere onderwerp is pasfrequentie, het aantal stappen dat je al rennend per minuut zet. Bij mij zijn het er 166, een mede-cursist van zo’n 2 meter lang telt er 140. Tot mijn verrassing blijkt ´grote stappen, snel thuis,´ deze keer niet op te gaan. 180 stappen per minuut is de ideale frequentie voor hardlopers. Dat betekent kleinere stappen, waardoor je vanzelf meer vanaf de voorkant van je voet gaat rennen. En dat bespaart energie, want landen op je hiel heeft een remmende factor bij het hardlopen.

    Kennis en motivatie

    Na een uur van oefeningen mogen we terug naar de winkel dribbelen, waar ik onder solidair applaus word binnengehaald. Het is een zinvolle training geweest. Niet alleen vanwege de nieuwe kennis die ik heb opgedaan, maar ook vanwege de motiverende ervaring buiten in beweging te zijn. Eigenlijk best lekker, dat hardlopen.*

    * de eerste paar dagen na de clinic heb ik mij enkel schuifelend voort kunnen bewegen.

    Wil jij ook een keer hardlopen onder begeleiding? De clinic kreeg ik van Ingrid Kuijpers, eigenaresse van Run2Day Den Haag.
    Al een meer ervaren Haagse loper? Dan is Running Pack The Hague wellicht iets voor jou.

  • Alle tijd van de wereld…of toch niet?

    Alle tijd van de wereld…of toch niet?

    ‘Zullen we nog met z’n allen afspreken voor de zomervakantie?’ Vriendin kijkt mij vragend aan.  Het lijkt mij een goed idee.  ‘Ergens in de komende vijf weken,’ zegt vriendin nu, ‘wij gaan die laatste schooldag al weg.’

    Vijf weken? Begint de zomervakantie werkelijk al over een dikke maand?
    Los van het weer, dat de afgelopen weken meer de associatie met herfst dan zomer oproept, heb ik het gevoel dat het schooljaar pas net gestart is. Zelfs mijn oudste verzucht ´s avonds in zijn bed dat ´dit jaar echt heel snel voorbij is gegaan.´

    Zorg

    Wat is hier mijn punt? Niet dat de tijd voorbij lijkt te vliegen. Ik maak me geen zorgen dat ik te weinig nieuwe dingen op zou pakken, waardoor mijn dagen te veel op elkaar gaan lijken (en mijn tijdsbesef minder wordt). Nee, mijn zorg ligt in het feit dat ik denk nog wel tijd te hebben.

    Zin en tunnelvisie

    Ik heb het over de stap voorafgaand aan het uitstelgedrag waar Jeske bij De Mama Company vorige week zo herkenbaar over schreef. Waarom stellen we dingen uit? Niet alleen omdat we er geen zin in hebben of omdat het even niet uitkomt. Ook het argument dat het blijkbaar niet belangrijk genoeg is, vind ik te makkelijk. In een leven van werk en gezin is één van de grootste valkuilen een zekere tunnelvisie op de hectiek van de dag. Dat zegt niets over de waarde die wij hechten aan de dingen daarbuiten.

    We stellen dingen ook uit omdat we denken dat we nog wel tijd hebben.
    Maar wat als die er niet blijkt te zijn?

    Te overzien

    In het geval van het opruimen van een kast of het schrijven van een blog is dit nog wel te overzien. De consequentie is hooguit een geïrriteerde omgeving en wat extra stress. En laten we wel zijn, als je zelf morgen het loodje legt, heb je daarna persoonlijk nergens last vast.

    Onmogelijk

    Anders is het, als dat wat je hebt uitgesteld niet meer mogelijk is. De inhoud van de kast is door een zwaarbeproefde huisgenoot met het grofvuil meegegeven. Je blogonderwerp blijkt door een collega-blogger opgepakt. Of degene met wie je af zou spreken, is niet meer in staat dit te doen.

    Opluchting versus verdriet

    In het meest positieve geval leidt dit tot opluchting. De hoofdreden van het uitstellen van de klus bleek dat je hem niet aankon. Ik durf te stellen dat dit maar een enkele keer zo is. In de meeste gevallen zul je op z’n minst balen van de gemiste kans en je eigen uitstelgedrag dat daar de oorzaak van is. En in het geval van de afspraak ben je ook nog eens verdrietig. Spullen, opdrachten en ideeën zijn vervangbaar. Mensen zijn dat niet.

    Tijd

    Mijn boodschap in deze? Weet wat je uitstelt.
    Jij hebt misschien wel de tijd, maar je omgeving heeft dat wellicht niet.

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company.