quality-time Archieven - Pagina 5 van 6 - barbarasevenstern.nl

barbarasevenstern.nl

Categorie: quality-time

zaken die het leven aangenaam maken

  • De kunst van het loslaten

    De kunst van het loslaten

    Een zoektocht naar de meest comfortabele Wellness & Spa bracht mij bij Fort Resort Beemster. De laatste dag van een driedaags bezoek met zus en ’s moeders.

    Onthaasten
    Van te voren hadden we ons afgevraagd of we na 1,5 dag sauna niet dermate verweekt zouden zijn, dat een derde rondje te veel van het goede zou worden. Niets is minder waar. Ik kan zelfs stellen, dat ik er na twee dagen juist steeds beter inkom, dat onthaasten. Daarnaast heb ik nog geen boek of tijdschrift opengeslagen, terwijl een uur ongestoord lezen met stip in mijn top vijf van ultieme rust staat.

    Puntjes op de i
    Na een gebakken eitje met het nodige verse zuurdesembrood en zalm is het tijd voor mijn allerlaatste behandeling.  Een verzorgende handspa, inclusief gel behandelingen; mijn enige manier om langer dan een halve dag met ongeschonden nagellak door het leven te gaan (de gel laat deze keer helaas wel binnen een week los). Een kwartier zonnebank om het af te maken. Vanuit het Wellness restaurant lonken inmiddels de verse fruitsmoothies, het wordt er één met frambozen en mango.

    Grenzen verleggen
    Om twee uur is er weer een opgietritueel. Zus heeft hier de vorige dag aan meegenomen en boezemt ons enige angst in met verhalen over zéér heet. Omdat je evenwel elk moment de sauna weer kan verlaten, besluit ik het risico te nemen. Met een groot aantal mensen nestelen wij ons in de Kelo sauna, waar saunameester Jeroen (ja, die van de klankschaalsessie) ons wederom wijst op het belang ons op onszelf te richten.

    Fort Resort Beemster

    ´Hartkloppingen en draaierigheid tijdens de sessie zijn een teken dat je naar buiten moet gaan, erna is het enkel onderdeel van je herstel.´

    Met de waarschuwende woorden van zus nog vers in mijn achterhoofd richt ik mijn aandacht op mijn hartslag en ademhaling.

    ´Krijg ik het al benauwd? Klopt mijn hart nog rustig in mijn borst en niet mijn keel? Is dit te warm?’

    Loslaten en ontvangen
    Als snel realiseer ik mij dat ik mij alleen hoef over te geven aan de toenemende hitte in de ruimte. Het mengsel van ijswater en oliën dat over de grote kachel in het midden van de sauna wordt gegoten, zorgt voor aangename geuren. De warme stoom die onze saunameester door middel van wapperingen met een handdoek langs ons heen doet stromen, hebben een licht adembenemend effect, maar zijn niet ondoenlijk. Als één van de laatste wandel in ik in de geadviseerde slow motion naar buiten, om mij ter afkoeling op het gras te werpen. Ongegeneerd, net als de gasten van twee dagen geleden. Zo ontspannen (en warm) ben ik inmiddels.

    Terwijl zus zweet in de houtgestookte kelosauna (105 graden, maar ‘hij viel mee‘), dobberen ’s moeders en ik in het bubbelbad en bezoeken we het Beemster stoombad (45 graden).

    De hoogste tijd
    ‘Tijd speelt geen rol’ is het motto van Fort Resort Beemster, maar om half vier is het toch echt de hoogte tijd om ons klaar te maken voor vertrek.

    Schoon, zijdezacht, en in gedachten minstens tien jaar jonger, verlaten wij de Beemster. Ontspannen en voldaan en in de wetenschap hier zeker nog een keer terug te komen. Voor het lezen van die boeken en een gefocuste klankschaalsessie. En bij voorkeur in de zomer, vanwege de yoga op het dak, het lounge terras en het zandstrand.

    Deze blog is de laatste uit een vierdelig feuilleton:

    Dag 0: Er hoognodig tussenuit!

    Dag 1: Manschapslokalen en gorillas in the mist 

    Dag 2: Schuim, vleermuizen en verstilling

    Dag 3: De kunst van het loslaten (deze blog)

    Fort Resort Beemster ligt in de Noord-Hollandse Beemsterpolder, twintig minuten rijden van Amsterdam.

    De Wellness & Spa zijn apart te bezoeken. Wie er echt helemaal uit wil, blijft slapen in één van de tien luxe kamers of twee suites in de voormalige manschapslokalen van het oude fort (ontwerp Osiris Hertman).

    De tweede foto op deze pagina is van de website van Fort Resort Beemster

  • Schuim, vleermuizen en verstilling

    Schuim, vleermuizen en verstilling

    Een zoektocht naar de meest comfortabele Wellness & Spa bracht mij bij Fort Resort Beemster. Dag twee van een driedaags bezoek met zus en ’s moeders.

    Stressbestendig
    Na een rustige nacht in onze lokalen, waar de muren niet alleen granaat-, maar ook geluidwerend blijken te zijn, is het tijd voor het ontbijt in Restaurant Poterne. We zijn de laatste hotelgasten om aan te schuiven, het buffet sluit om tien uur en de jongedame uit de bediening staat er in haar eentje voor. Ondanks het aantal mensen en de telefoon laat ze zich niet gek maken door onze verzoeken tot het bijvullen van de zalm, de rauwe ham, koffie en twee porties scrambled eggs (erg zout en genoeg voor vier personen, blijkt achteraf).

    Rust in gezelschap
    De Wellness & Spa openen om elf uur, wat betekent dat vanaf kwart voor elf de daggasten beginnen binnen te druppelen, al dan niet voor een kop koffie of thee in Poterne. Om elf uur heeft zich een zorgwekkende lange rij voor de balie gevormd en lijkt de laatste gast nog lang niet in zicht. De herinnering aan het tweede parkeerterrein komt in mij op, evenals de opmerking van één van de medewerkers dat er zaterdag 400 mensen over de dag verspreid waren (met name carnvalsontvluchters, het is februari).

    Fort Resort Beemster

    Eenmaal in de Wellness blijkt mijn angstig voorgevoel ongegrond, het is gezellig druk, maar zeker niet overbevolkt. En, essentieel voor een aangenaam verblijf, het zijn saunamensen. Veel vriendinnen en koppels van diverse leeftijden en iedereen is er om te relaxen en niet om bij te praten of contact te zoeken. Wat ook helpt is de heldere aanduiding van ‘stilteruimte’ daar waar relevant.

    Schuimen deken
    Het is de dag van mijn eerste Ottomaans Hammam Delight ooit, waarvan ons verteld wordt dat het de enig authentieke in Nederland is. Het ritueel begint in de stoomcabine. Daarna word je, gelegen op een stenen tafel, van top tot teen gescrubd en gemasseerd met zeep. Niet zomaar, maar middels een natte zak met lucht en olijfoliezeep (ik heb gespiekt). Terwijl je ligt te ontspannen onder een schuimen deken, worden je armen en benen opgerekt en houdt een opgieting van heet water je bij de les. Absoluut mijn favoriete aanrader wanneer je je sauna bezoek wilt uitbreiden met een behandeling.

    Fort Resort Beemster

    Vleermuizen en verstilling
    Terwijl mijn gezelschap een voetbehandeling heeft (nieuw in het resort en het enige wat aan behandelingen tegenviel), duik ik de 85 graden vleermuissauna in, vernoemd naar de vleermuisfamilie die hier oorspronkelijk huisde (en volgens het bordje verplaatst naar een andere plek). Bijkomen doe ik, via de koude douches en het dompelpad, in het buitenzwembad. Een waterig zonnetje breekt onzeker tussen de donkergrijze wolken door en met slechts drie andere mensen in het bad, is het een heerlijk moment van verstilling. Totdat de Hollandse wintertemperatuur mij weer naar binnendrijft, tijd voor een homemade kruidenthee van sinaasappel, gember, rozemarijn en munt.

    Fort Resort Beemster

    Algen en zeewater
    Zoals ik zei, gingen we voor de full monty, en dus stond er deze dag ook nog een gezichtsbehandeling op het programma. De Spa werkt met het van oorsprong Franse kuurmerk Thalgo, dat voornamelijk ingrediënten uit de zee gebruikt. Ideaal voor mijn gevoelige huid. Ik word onder handen genomen door Vera die vakkundig en gedreven te werk gaat. De Spa doet wederom zijn naam eer aan.

    De rest van de middag zweten we in de infrarood sauna, sluiten de ogen op één van de waterbedden in de rustruimte en zoeken de ervaring in de shower experience, daar waar vroeger de kanonnen stonden.

    De innerlijke mens
    Tijd speelt geen rol bij Fort Resort Beemster, maar inmiddels knaagt de maag en is het voor ons de hoogste tijd de gamba-, kalfs- en champignonkroketjes te bestellen, waar ik sinds de voorbereiding al mijn oog op heb (waardoor ze uiteraard een beetje tegenvallen). We vullen de proeverij aan met rauwe yellowfin tonijn met zeewiersalade en wasabi dressing en een selectie smakelijke kaas van Cef.

    Fort Resort Beemster

    Work-out voor body & mind
    Omdat het woensdag is, kunnen wij ’s avonds tegen betaling meedoen met een aparte (geklede) yogales. Gezien het seizoen helaas niet op het dak van het fort, maar in één van de ontvangstzalen van het hotel. Zus en ik werpen ons met een kleine vaste groep deelnemers gedurende vijf kwartier in diverse yoga houdingen en zoeken onze drishti voor noodzakelijk evenwicht. De begeleiding is hartelijk en deskundig, en ik realiseer mij waarom het een heel slecht idee is dit thuis als leek zelfstandig uit te proberen.

    Noodzakelijke focus
    We sluiten de dag af met een klankschaalsessie in de ijsgrotsauna.
    Een klankschaal is een muziekinstrument in de vorm van een schaal, dat vervaardigd is uit een legering van verschillende metalen. Als de schalen worden aangeslagen, ontstaan er verschillende klanken, ofwel trillingen. Die trillingen hebben een ontspannen effect op ons lichaam en geest, omdat (volgens natuurkundig principe) ons lichaam voor 70% uit water bestaat. Ik weet niet of dit echt waar is, maar het klonk spannend genoeg om uit te proberen.

    ‘Sluit je ogen,’ zegt onze saunameester Jeroen. ´Stoor je niet aan het gesnurk van mensen naast je die in slaap vallen. Laat geluiden van buiten voor wat ze zijn en bedwing je nieuwsgierigheid.´

    Fort Resort Beemster

    Kijk, die eerste twee lukt mij met enige wilskracht nog wel, tenslotte mag ik de geluiden wel opmerken. Als ik daarna maar weer naar mijzelf keer. Maar die nieuwsgierigheid, dat is iets heel anders.

    ‘Wat doet-ie nu? Dat klinkt niet als een schaal! Zou hij nog een bandrecorder op de achtergrond hebben meedraaien?’

    Het zijn deze gedachten die het mij onmogelijk maken totaal op te gaan in een voor mij nieuwe sessie. Helemaal wanneer Jeroen op fluistertoon (we zijn immers in totale ontspanning) aankondigt dat hij nu nog wat extra voor ons heeft.

    Gelukkig hebben we morgen nog een dag.

    Deze blog is deel drie uit een vierdelig feuilleton:

    Dag 0: Er hoognodig tussenuit!

    Dag 1: Manschapslokalen en gorillas in the mist 

    Dag 2: Schuim, vleermuizen en verstilling (deze blog) 

    Dag 3: De kunst van het loslaten 

    Fort Resort Beemster ligt in de Noord-Hollandse Beemsterpolder, twintig minuten rijden van Amsterdam.

    De Wellness & Spa zijn apart te bezoeken. Wie er echt helemaal uit wil, blijft slapen in één van de tien luxe kamers of twee suites in de voormalige manschapslokalen van het oude fort (ontwerp Osiris Hertman).

    Niets missen? Abonneer je dan op [bs] door je email adres in te vullen in de rechterkolom rechtsboven; je ontvangt dan automatisch mijn blogs in je mailbox.

    Foto’s op deze pagina (c) daanverhorst.com en van de website van Fort Resort Beemster

  • Manschapslokalen en gorillas in the mist

    Manschapslokalen en gorillas in the mist

    Een zoektocht naar de meest comfortabele Wellness & Spa bracht mij bij Fort Resort Beemster. Dag één van een driedaags bezoek met zus en ’s moeders.

    Bunker in het groen
    Aankomst bij het Fort, na een kleine detour door zeer Hollands landschap, inclusief u-turn op een boerenerf. Het Resort heeft twee parkeerterreinen. Ondanks de drukte kiezen wij de eerste en ons optimisme wordt beloond; vlak bij de ingang kunnen we de auto kwijt.

    Het Fort straalt ons tegemoet, een langwerpige bunker in het groen.

    Een betegeld wandelpad leidt ons langs de fortgracht, waar hoge treurwilgen stemmig hun takken richting water laten hangen.

    Bij de receptie worden wij welkom geheten door een geheel in het zwart geklede blonde dame. Na enkele minuten het typische geharrewar van familie-onder-elkaar aangehoord te hebben, stelt ze op vriendelijk, maar stellige toon voor de uitleg te geven, zodat ‘waarschijnlijk al veel duidelijk wordt‘.

    Op appèl
    En ze heeft gelijk, een kwartier later genieten wij van twee heerlijke boerentosti’s met Beemsterkaas en Amsterdamse Ossenworst in het Poterne Restaurant van het hotel. Dit restaurant is alleen gekleed toegankelijk en gelegen in het achterste gedeelte van het fort (een Poterne is oorspronkelijk een lange rechte gang, een appèl- en afwachtingsruimte en wasplaats).

    Fort Resort Beemster

    Het lage gewelfde plafond roept associaties op van een wijnkelder, alleen dan zonder de bedomptheid en met zonlicht. Het is een sfeervolle en informele ruimte, die gebruik maakt van de oorspronkelijke bouwelementen, zonder geforceerd of over the top te worden. Het is ook de plek waar ’s ochtends het ontbijt wordt geserveerd en vroege Wellness gasten naar gelieve iets kunnen nuttigen. De kaart is beperkter dan die van het Wellness restaurant, maar we leren al snel dat desgewenst van beiden besteld kan worden.

    Manschapslokalen
    Na de lunch is het tijd voor onze kamers, gelegen in de voormalige manschapslokalen. Anno 2016 bestaan de manschappen slechts uit mijzelf en zus in lokaal 1 en ’s moeders in lokaal 2 en ik durf met zekerheid te stellen dat er in het verleden niet zal zijn gesproken van luxe.

    Dat is nu wel anders. Een groot tweepersoonsbed met dikke kussens lonkt uitnodigend onze richting op en op een bijzet tafel vinden we in een branded glazen fles complimentary water met twee glazen. Ik ben zeer gevoelig voor dergelijke details.

    Fort Resort Beemster

    Wederom wordt er op een mooie manier gebruik gemaakt van de oorspronkelijke stijl van het fort, zo komen de rondingen van de buitendeuren terug in de vorm van de douchecabine en het toilet. Deze opzet deelt tevens de kamer op natuurlijke wijze in tweeën, zodat er een sfeervolle slaapplek ontstaat. Alleen de dikke haken aan het plafond roepen direct de associatie van een strop op, maar dat zegt waarschijnlijk meer iets over ons dan de haken in kwestie.

    Spa & Wellness
    De Spa en Wellness van het Resort is te bereiken via een trap naar de gewelven van het Fort. Hier beneden bevinden zich de omkleedruimte met lockers en de Spa. Een glazen strook tussen het plafond en de dikke betonnen buitenmuur zorgt voor natuurlijk lichtinval, wat een opgesloten sfeer voorkomt.

    Fort Resort Beemster

    Wie een behandeling heeft gereserveerd neemt plaats in één van de wit leren fauteuils die naast een ronde balie staan opgesteld. Wie alleen voor de wellness komt, neemt de trap omhoog naar de sauna’s, rustruimtes en het bijbehorende restaurant.

    Gorilla´s in the mist 
    Wij beginnen onze wellness met een Al Sahari, het oudste Ottomaanse hammam ritueel dat tot nu toe bekend is. Het vindt plaats in de stoomcabine, waar we ons onder begeleiding van een enthousiaste saunameester scrubben met zeezout, honing, munt olie en eucalyptus lichaamspakkingen. Het is de ideale start van onze wellnessdag, na 25 minuten zijn we door en door opgewarmd én relaxed. Het ritueel wordt afgesloten met een kopje muntthee en een stukje zelfgemaakt pepermunt op één van de bankjes in de intieme rustruimte van Hammam.

    The full monty
    Fort Resort Beemster heeft genoeg sauna faciliteiten om ook zonder behandelingen prima een dag (of meer) door te komen. Wij zijn er evenwel gekomen voor de full monty, dus na een glas huisgemaakte ice tea en een bezoek aan de Panorama sauna (let op: uitzicht van het Beemsterpolderlandschap vanuit de ronde ramen bovenin) is het terug naar de Spa, deze keer voor een massage.

    Nu werd het interessant,

    want hoe vaak blijkt de Spa bij een Wellness niet meer te zijn dan een commerciële aanvulling van middelmatige behandelingen?

    Ik kan je verzekeren, dat is het hier niet. 80 minuten gingen zelden zo snel voorbij, en ondanks enkele onverwachte knopen moest ik mijzelf menigmaal terug op aarde roepen (niets zo zonde als een massage terwijl je slaapt). Ook de sportmassage was volgens de ervaren mening van zus wat het moest zijn, het lichaam werd voelbaar aangepakt.

    Balans in de sauna
    Na een heerlijke blauwe bes smoothie (goed voor de ontgifting) is het tijd voor onze laatste Wellness activiteit van deze eerste dag: een yoga-sessie in de zoutsteengrotsauna (50 graden). Een milde vorm van rekken, strekken en balans houden, die ook door de niet yoga-beoefenaar prima is te volgen en je toch met het gevoel van een work-out achterlaat.

    De innerlijke mens
    ‘ s Avonds eten we in het eerder genoemde Poterne Restaurant, waar het ondanks de dinsdag toch aardig volzet is. We storten ons op het zuurdesembrood met olijf/tomaattappenade en knoflook/basilicumboter.

    Fort Resort Beemster

    De sparerib van het Iberico varken is reeds ontdaan van het bot en heerlijk knapperig, de boerderijkip salade een serieuze portie die ik desondanks geheel weet te verorberen. In het glas zit een droge zachte Chablis Vieille Vigne. De worteltaart die we met een extra vorkje bestellen, is te luchtig en valt daardoor helaas tegen.

    Moe maar voldaan (zo’n middag wellness valt niet mee) duiken we om elf uur ons bed in. Morgen gelukkig nog een dag.

    Deze blog is deel twee uit een vierdelig feuilleton:

    Dag 0: Er hoognodig tussenuit!

    Dag 1: Manschapslokalen en gorillas in the mist (deze blog)

    Dag 2: Schuim, vleermuizen en verstilling 

    Dag 3: De kunst van het loslaten

    Fort Resort Beemster ligt in de Noord-Hollandse Beemsterpolder, twintig minuten rijden van Amsterdam.

    De Wellness & Spa zijn apart te bezoeken. Wie er echt helemaal uit wil, blijft slapen in één van de tien luxe kamers of twee suites in de voormalige manschapslokalen van het oude fort (ontwerp Osiris Hertman).

    Niets missen? Abonneer je dan op [bs] door je email adres in te vullen in de rechterkolom rechtsboven; je ontvangt dan automatisch mijn blogs in je mailbox.

    Foto’s op deze pagina (c) daanverhorst.com m.u.v. de eetfoto

  • Er hoognodig tussenuit

    Er hoognodig tussenuit

    ‘Ik wil er tussenuit. En wel zo snel mogelijk.’

    Het is mijn moeder die het zegt. Dat kan een reden zijn om nu te stoppen met lezen, maar ik verzoek je vriendelijk nog even door te zetten. Want ook jij hebt dat vast wel eens. Die enorme behoefte aan een andere omgeving. Zo één waar je je kunt laten onderdompelen in totale verzorging. Een plek waar de enige beslissing die je hoeft te nemen, is of je nu die aardbeien banaan smoothie neemt of eerst de houtsauna induikt.

    Zei iemand sauna?!

    Moeder natuur
    Wellicht ben je er niet van. Al die naakte mensen die ongegeneerd rondlopen met wat moeder natuur hen heeft toebedeeld. Die zich zo één met de natuur voelen, dat ze languit op het gras gaan liggen, zich ogenschijnlijk ongewis van de modderige grond onder hen en de buitentemperatuur van 3 graden Celcius. Of van het wandelpad er naast. Dat wandelpad waar jij loopt, bibberend in je met zorg uitgekozen badjas, die door zijn bloemmotief duidelijk terug te vinden is tussen alle aardkleurige jassen van de medegasten (tip één).

    Totale verzorging
    Tegenwoordig spreekt men overigens over Wellness en Resort. Dat klinkt chiquer dan sauna en het geeft direct aan dat er meer te doen is dan alleen uitzweten in een stoomcabine of 85 graden houten huisje. Het doet ook onmiddellijk denken aan Thermen 2000 of Elysium en daar wil ik het, met alle respect, juist net niet over hebben.

    Heel Holland onthaast
    Als ik wil ontspannen, doe ik dat bij voorkeur niet in één van de grootste wellnessresorts van Nederland. En overigens ook niet op damesdag (tip twee).

    Nee, ik zoek een omgeving die groot genoeg is om niet over elkaar heen te struikelen, maar klein genoeg om niet massaal te voelen. Ik wil mooie sauna´s en ligweides, die ik zonder plattegrond kan vinden. Ik wil ongeschonden uit een schoonheidsbehandeling komen, mij gemasseerd en niet geaaid voelen en zeker niet bekeken.

    Dat laatste vraagt om saunamensen. Saunamensen zijn mensen voor wie een bezoek aan de sauna valt onder normale ontspanningsactiviteiten. Ze komen voor zichzelf en niet omdat ze korting kregen van de Bankgiro Loterij (tip drie).

    Comfort en luxe
    Goed. Het was mijn moeder die er tussenuit wilde en dat betekent dat comfort hoog in het vaandel stond. Er moest geriefelijk geslapen kunnen worden en ook de innerlijke mens mocht het aan niets ontbreken.

    Fort Resort Beemster

    Ik ben een kind van mijn moeder en vond het antwoord in de Beemster. En wel als onderdeel van de Stelling van Amsterdam. UNESCO Werelderfgoed en een verdedigingslinie van 135 km rondom Amsterdam, aangelegd tussen 1880 en 1914. Deze stelling bestaat onder meer uit 46 forten en in één van deze forten zit Fort Resort Beemster. Volgens de website één van de meest luxueuze wellness resorts van Nederland en ook nog eens met een duurzaam eco-chic karakter.

    Dat klonk veelbelovend, maar zoals bij de meeste dingen is ’the proof of the pudding in the eating’ en dus togen wij met z’n drieën (zus ging ook mee) op een druilerige dinsdagmorgen in februari naar de Noord-Hollandse Beemsterpolder.

    Hoe het ons verging lees je in onderstaande blogs:

    Dag 1: Manschapslokalen en gorillas in the mist 

    Dag 2: Schuim, vleermuizen en verstilling

    Dag 3: De kunst van het loslaten 

    Fort Resort Beemster ligt in de Noord-Hollandse Beemsterpolder, twintig minuten rijden van Amsterdam.

    De Wellness & Spa zijn apart te bezoeken. Wie er echt helemaal uit wil, blijft slapen in één van de tien luxe kamers of twee suites in de voormalige manschapslokalen van het oude fort (ontwerp Osiris Hertman).

    Niets missen? Abonneer je dan op [bs] door je email adres in te vullen in de rechterkolom rechtsboven; je ontvangt dan automatisch mijn blogs in je mailbox.

  • De twee versies van mijzelf

    De twee versies van mijzelf

    Ik ben twee versies van mijzelf: de werkelijke versie en de versie in mijn hoofd.

    Dit op zichzelf is niet wereldschokkend. De meeste mensen hebben een werkelijke versie en een betere ik waar naar ze streven. Wat ik wel confronterend vind, is het besef dat ik nooit echt die versie in mijn hoofd zal worden.

    Het was de volgende uitspraak die mij dit deed realiseren:

    Just because a store is having a sale, doesn’t mean you have to go shopping.

    De logica van deze zin ontging mij totaal.
    En ik realiseerde mij direct: die minimalist, die word ik nóóit.

    Moeiteloos
    Terwijl de ik-in-mijn hoofd dat toch al tijden is. Die ik loopt sereen rond in haar sober, maar smaak- en sfeervol, ingerichte huis met Scandinavische invloeden (Scandinavisch roept bij mij altijd minimalistische associaties op). Haar witte kledingkast glijdt moeiteloos open en toont een overzichtelijke, op kleur gerangschikte rij van ready-to-wear. Dit alles strak gestreken en in maat 38. Of dit laatste ook werkelijk minimalistisch is, weet ik niet zeker, maar ik vermoed dat als je focust op dat wat werkelijk belangrijk voor je is, je vanzelf ook beter voor je lijf gaat zorgen. De ik in mijn hoofd maakt in ieder geval minimaal drie keer per week tijd vrij om hard te lopen en op woensdagochtend doet ze aan yoga. Als cadeautje aan haar zelf. En het loont, ze past zonder enig probleem in de paarse broek die de minimalist van mijn werkelijke ik al lang heeft weggegooid. Zo verwarrend kan het zijn.

    Die ik-in-mijn hoofd is ook een hele goede moeder. Zo één die zonder enig onvertogen woord de kinderen door hun huiswerk sleept, consequent is in iPad gebruik en een hele middag knutselen vooral heel gezellig vindt. En dan nog niet gehaat worden door de andere moeders.

    Granola van Rens
    Qua koken is ze een soort Rens Kroes, veel verse fruitsapjes en granola die wel lekker smaakt (Google maar eens op het woord, Rens staat met stipt op één). De ik-in-mijn hoofd zal nooit na het eten nog eens de frituurpan aanzetten om loempia’s te bakken of een hele zak cheese onion chips leegeten. Ook komt ze met gemak aan haar dagelijkse 1,5 liter water en neemt ze na 3 uur alleen nog maar kruidenthee in plaats van koffie. Alcohol drinkt ze met mate en niet door de week. Niet omdat ze saai is, maar omdat ze goed voor zichzelf zorgt.

    Vereenvoudigen
    En daar gaat het om, goed voor jezelf zorgen. Want wie wil zich niet energiek, vrij en in balans voelen? Volgens het minimalisme bereik je dit door je leven te vereenvoudigen. Door je te ontdoen van alle ruis, al het overbodige, om je heen. Zodat er meer ruimte is voor dat waar het echt om gaat. De ik-in-mijn-hoofd is daar heel goed mee bezig.

    Korte termijn
    Laat ik voorop stellen dat mijn werkelijke ik ook goed voor zichzelf zorgt. Ze gaat niet met een lege maag slapen (slecht voor de nachtrust) en na een drukke werkdag of een regenachtige middag met de kinderen gunt ze zichzelf best een glas wijn. Of twee. Ook op maandag.
    Het probleem met die werkelijk ik is dat ze wat meer korte termijn denkt. We weten allemaal hoe we ons om zeven uur ’s ochtends voelen na een avond van drie glazen wijn en nog die éne extra aflevering op Netflix. Om nog maar te zwijgen over de loempia’s.

    Haalbare doelen
    Het zijn dat soort ochtenden dat ik mijzelf stellig voorneem meer te gaan werken aan de ik-in-mijn-hoofd. Te beginnen met het aantal doelen dat ik mijzelf stel. Immers, daarmee verbeter ik mijn focus én mijn kans van slagen. Dus wel een fruitshake als ontbijt, maar nog even niet hardlopen. En eerst deze blog schrijven, voordat ik aan mijn andere schrijftaken begin.

    En wat betreft mijn werkelijke ik?
    Die is in ieder geval heel mindful, want wie korte termijn denkt, leeft zeker in het nu.

    Meer lezen over minimalisme? De website Becoming a minimalist vind ik zelf heel toegankelijk.

    Deze post is ook gepubliceerd bij De Mama Company.
    De foto van de meloenhartjes met munt is genomen op een zeer mindful locatie in Oostenrijk.

  • O, O, die ode aan de Nederlandse mode

    O, O, die ode aan de Nederlandse mode

    Je hebt nog maar tot en met 7 februari a.s. om naar de tentoonstelling Ode aan de Nederlandse mode in het Gemeentemuseum Den Haag te gaan. Dat zijn nog maar vijf dagen als je deze post op de dag van schrijven leest. Vijf dagen, waarin je vast al het één en ander gepland hebt. Of juist helemaal niets, wat meestal ook niet vanzelfsprekend is.

    En toch zou ik je willen aansporen ergens vóór 8 februari de tijd te vinden om deze tentoonstelling te bezoeken.

    Want o, o, wat een ode. Niet vanwege lovende en hoogdravende lofzang op tekstborden of in ondersteunende videobeelden. Nee, de ode is het tentoongestelde zelf. De verzameling creaties van modeontwerpers van Nederlandse bodem van de late 19de eeuw tot heden. De vormgeving van de tentoonstelling is hierbij cruciaal en heeft een optimale sfeer weten neer te zetten.

    Kenmerken
    Zoals gebruikelijk met grote tentoonstellingen in het Gemeentemuseum, is ook de Ode te vinden in de grote zalen op de eerste etage van het museum. Verwacht geen chronologische volgorde van de ontwikkeling van de vaderlandse mode. De creaties worden tentoongesteld aan de hand van een tiental opvallende kenmerken van het Nederlandse modeontwerp. En dat werkt.

    Een warme deken van blauw
    Neem nou de blauwe kamer, de eerste kamer na de introductiezaal. Direct een warm welkom, want deze kamer omarmt je in een deken van.., ja, blauw.
    Blauw blijkt door de jaren heen een geliefde kleur in het Nederlandse modebeeld. De onvermijdelijke inhuldigingsjapon en –mantel van koningin Maxima tref je hier aan. Niet prominent op een voetstuk in het midden van de tentoonstelling dus, maar als onderdeel van de verzameling historische en nieuwe ontwerpen. Dat is prettig, want de tentoonstelling is zoveel meer dan deze geroemde japon (die wat mij betreft het meest tot zijn recht komt aan het lijf van onze koningin zelf).

    Ode aan de mode  Ode aan de mode

    Couture
    Na de blauwe kamer kun je bijkomen bij de ogenschijnlijk ingetogen couture van Hirsch & Cie en Metz & Co, waarbij werk van Neerlands eerste couturier, Joan Praetorius, uiteraard niet ontbreekt.

    Futuristisch en tijdloos
    Ook specifieke aandacht voor innovatie en experiment, ofschoon dit van alle ontwerpen gezegd kan worden, wanneer je ze vanuit hun tijd bekijkt. Zo zijn zowel de huidige 3D creaties van Iris van Herpen als de metallic kunstleren pakken van Alice Edeling uit de zestiger jaren futuristisch te noemen. Wat dan ook opvalt is de tijdloosheid van het overgrote deel van de collectie.

    Ode aan de Nederlandse mode   Ode aan de Nederlandse mode

    Kleurbeleving
    De klapper van de tentoonstelling zit wat mij betreft in de grootste zaal, die bij binnenkomst onmiddellijk de associatie van een caleidoscoop oproept. Het thema is kleur en dat is dan ook wat de bezoeker krijgt, mede door een optimale wisselwerking van het tentoongestelde met het inrichtingsontwerp.

    Ode aan de Nederlandse mode   Ode aan de Nederlandse mode

    Extravagant
    Eenzelfde uitbundigheid is ook terug te vinden bij de excentrieke uitgaanskleding van ontwerpers als Bas Kosters, waar je je, al dan niet in combinatie met een silent disco, aan kunt vergapen. Humor is een begrip dat opkomt, maar ook de hoeveelheid pailletten doet terug denken aan het prachtige borduurwerk op de avondjurk van Frank Govers in de eerdere blauwe kamer. Extravagant wordt hiermee een breder begrip.

    Klare lijnen en meer
    Naast al deze uitgelatenheid is er ook ruimte voor rust. Zo komt de combinatie zwart en wit op meerdere plekken van de tentoonstelling terug en zijn er ontwerpen waarbij de nadruk ligt op geometrie en primaire kleuren.

    Ode aan de Nederlandse mode   Ode aan de Nederlandse mode

    Op de foto
    Wie na dit alles betreurt niet zelf een Avelon, Taminiau, Van Benthum, Van Herpen of Iversen te bezitten, kan zijn hart ophalen in de laatste zaal, waar de bezoeker de mogelijkheid heeft zich te fotograferen achter een outfit van één van de genoemde ontwerpers.

    Ode aan de Nederlandse mode   Ode aan de Nederlandse mode

    Kijk en bewonder
    Het moge duidelijk zijn, Ode aan de Nederlandse mode toont topstukken van ontwerpers als Max Heymans, Dick Holthaus, Frans Molenaar, Fong Leng, Frank Govers, Viktor & Rolf, Iris van Herpen en Jan Taminiau. Niet alleen een must-see voor de modeliefhebber, maar zeker ook de moeite waard als je van inrichting en beleving houdt.

     

    Ode aan de Nederlandse modeAfterthought
    Een foto op het introductie bord van de tentoonstelling springt bij mij in het oog. Een jongen fiets over het strand, meisje achterop. Het is koud en de aanwezigheid van een geopende paraplu suggereert zelfs regen. De jongen en het meisje dragen kleurrijke breisels en ik herken het beeld van mijn verzameling oude modeplaatjes uit de jaren tachtig. Een dergelijk beeld komt nergens meer terug in de tentoonstelling, net zo min als ontwerpen van merken als Soap Studio, Mexx of Mac & Maggie. Terwijl het bij mij, tiener in de jaren tachtig, direct om meer roept.

    Het Gemeentemuseum Den Haag organiseert jaarlijks een grote mode tentoonstelling. Wellicht dat het tijd is voor een overzicht van mode campagnes aan het grote publiek.

    Het Gemeentemuseum Den Haag is geopend van dinsdag t/m zondag van 11:00 – 17:00 uur.
    Iedere zondag is er tevens van 12:00 – 16:00 uur Open Kinderatelier, gratis te bezoeken voor jongens en meisjes vanaf 5 jaar (max. 45 minuten per kind). Handig, want dan kan jij als ouder of begeleider nog even rustig een rondje doen of iets nuttigen in het Grand Café van het museum.

    Ode aan de Nederlandse Mode     is nog te zien tot en met zondag 7 februari 2016.
    Conservator Madelief Hohé, art direction Maarten Spruyt en Tsur Reshef.
    De catalogus van de tentoonstelling is voor €22,50 te koop in de museumwinkel (niet goedkoop, wel de moeite waard).

    De unieke fotoshoot van Sabrina Bongiovanni (fotografie) en Maarten Spruyt (art direction) is een vermelding waard. De geometrische lijnen van de typisch Hollandse landschappen en architectuur versterken de creaties, wat resulteert in een prachtig eindresultaat. Te bewonderen op de tentoonstelling en in de genoemde catalogus.

  • Ik moet helemaal niets!

    Ik moet helemaal niets!

    ‘Je gaat nu slapen.’

    Met drie grote stappen loop ik boos de kamer uit. Aan de andere kant van de hal hangt zoon nummer twee als een ramptoerist uit zijn bed om niets te missen van de discussie tussen mij en zijn oudere broer.

    ´Wil hij niet slapen, mamma?’

    Ik schud geërgerd mijn hoofd. ´Dat maakt niet uit, het is acht uur, hij moet nu slapen.’

    ‘Ja, maar wil hij niet slapen?’

    ‘Nee, maar hij moet het wel.´

    Nummer twee kijkt mij peinzend aan. ´Maar mamma, het gaat er toch om of hij wil?’

    Vijf jaar en dan al de wijsheid van een oude man.


    Wat is dat toch met dat moeten?
    Als ik het gevoel heb iets te moeten, voel ik onmiddellijk allerlei vormen van weerstand opkomen. ‘Ik moet niets!’ roep je echter wat makkelijker tegen je kinderen (die dat dan helaas direct overnemen) dan tegen een collega of kennis. Vaak is het woord ‘moeten’ niet eens gevallen, maar is het wel duidelijk dat je geacht wordt ergens gevolg aan te geven. Door de hiërarchische verhouding waarin je staat of een eerder gedane belofte.

    Iemand zei ooit tegen mij dat ik niets moet.
    ´Van moeten naar willen,´ zei ze, ´en daarna kijken we pas naar het kunnen.´
    Het is drie jaar geleden en ik lig uitgeput bij mijn nieuwe coach op de bank, opzoek naar het enige dat ik niet heb: rust.

    Ik wil niet meer geleefd worden.

    ´Je wordt niet geleefd,´ zegt de coach, ´je laat je leven.´

    Was dat zo? Liet ik mij leven? Ik, die er juist zo trots op was haar eigen keuzes te maken.

    ‘Wat heb je gisteren gedaan?’ vraagt ze.

    Ik som een lange lijst van activiteiten op. Mijn coach kijkt veelbetekenend, maar zegt niets.

    ‘Uiteindelijk lag ik er natuurlijk toch weer te laat in,’ eindig ik verontschuldigend.

    Het was niet eens dat al mijn activiteiten in de categorie ‘vervelende klusjes’ vielen. Ik had gezellig gelunched met een vriendin en het feit dat ik na het eten toch nog achter de computer was gekropen om een rapport af te schrijven voor werk, had mij een voldaan gevoel gegeven. Dat ik vervolgens door een te vol hoofd niet in slaap kon komen en mij de volgende dag gebroken voelde, gebeurde wel vaker.

    Verantwoordelijkheid en bewijsdrang
    Ik ben het type dat vooral heel veel van zichzelf moet. Ik denk dat de omgeving dingen van mij verwacht, maar eigenlijk ben ik zelf degene die mij daarvoor verantwoordelijk maakt.

    ‘Als ik het niet doe, wie doet het dan wel?’

    ‘Ik heb hier geen opleiding voor gehad, dus is het belangrijk te laten zien dat ik het wel kan.’

    ‘Ik kan deze klus het beste zelf doen, dat gaat het snelst.’

    Dodelijk vermoeiend.

    Bovenstaand wordt namelijk gevoed door irrationele gedachten. In mijn geval was dat de drang naar overdreven perfectionisme om mijzelf te bewijzen. En waarom? Het gaat immers om het eindresultaat, dat betekent niet dat je alles per se zelf hoeft te doen.

    Balans
    Een half jaar voordat ik op die bank van de coach belandde, had ik mijn leidinggevende functie omgewisseld voor een meer operationele rol binnen mijn eigen team. Een handvol collega’s begreep mijn beslissing niet, zij zagen het als een stap terug. Voor mij was het echter een stap voorruit, ik kreeg er een betere werk-privé balans voor terug.

    De functie van manager was een fulltime positie, op papier 36 uur per week en in mijn eigen praktijk zo´n 50 uur. In combinatie met drie jonge kinderen wilde ik dat niet meer.

    En daar zit het verschil. Ik wilde namelijk een functie van 32 uur, maar had de afgelopen twee jaar veel meer uren van mijzelf moeten werken. Omdat het nooit genoeg was, en hoe meer ik dat vond, hoe harder ik ging rennen.

    Gelukkig ben ik op tijd gestopt en niet over de kop geslagen. Want dat was zeker gebeurd, als ik niet van functie was gewisseld. En de reactie die ik hierop voornamelijk kreeg?

    ´Ik vroeg me al af hoe je het vol hield.´

     

    Deze post is ook gepubliceerd bij De Mama Company

  • Herkenning en beleving in het Tropenmuseum

    Herkenning en beleving in het Tropenmuseum

    Wie mijn berichten rondom mijn boek-in-wording volgt, weet dat een deel van het verhaal zich afspeelt in jaren zestig. De huidige tentoonstelling The Sixties – A Worldwide Happening in het Tropenmuseum in Amsterdam is voor mij dan ook een must-go. Waar beter inspiratie opdoen (of op z’n minst feiten checken) dan tussen de mode van Thea Porter, de broek van Jimi Hendrix en de posters uit deze roerige tijd?

    Gemengde gevoelens
    Het is jaren geleden dat ik voor het laatst in het Tropenmuseum ben geweest. Sterker nog, ik heb een zeer slechte herinnering van een middag knutselen aan een pijl en boog, die ik vervolgens niet mee naar huis mocht nemen. Als je vijf bent is dat licht traumatisch. Je kunt dus veilig stellen dat ik met gemengde gevoelens naar binnen stap.

    Enthousiasme
    De baliemedewerker begroet mij als een verloren ziel en roept onmiddellijk dat ik toch zeker naar het kindermuseum moet gaan. Over tien minuten vertrekt het vliegtuig naar Marokko, dus als ik opschiet, red ik het nog net. Overweldigd door zijn oprechte enthousiasme pak ik mijn boardingpas en Marokkaans paspoort (‘die heeft u toch altijd al willen hebben‘) aan.

    Markthal
    Tropenmuseum Junior     bevindt zich op de eerste verdieping aan één van de zijkanten van de monumentale Lichthal die het centrale hart van het museum vormt. Deze plek alleen al is indrukwekkend genoeg om even stil te staan en de immense afmeting ervan op je in te laten werken. Het heeft iets markthal-achtigs, de wijze waarop de tentoonstellingsobjecten en winkelmaterialen een deel van de enorme ruimte innemen.

    Tropenmuseum lichthal

    Tropenmuseum Junior
    Voor het Tropenmuseum Junior staat een incheckbalie, compleet met beeldscherm waarop de tijden van vertrek staan aangegeven. Ik toon mijn boardingpass aan de Marokaanse baliemedewerkster en krijg een stempel in mijn nieuw verworven paspoort. Als ik Yousef straks wil volgen, dan komt alles goed. Achter mij zitten twee jongens met een koptelefoon op hun hoofd naar iets over de tentoonstelling te luisteren. Een stukje verderop knutselt een meisje ijverig aan een ketting. Zelf stuur ik echtgenoot via een digitaal scherm een e-card met een Arabisch ‘I love you’.

    Op reis
    En dan is het tijd om aan boord te gaan. Een dikke vliegtuigdeur opent zich en wij volgen de baliemedewerkster een smalle gang in, waar grote lichtgevende borden van het type Schiphol de richting aangeven. Eenmaal in het vliegtuig nemen we plaats op rechtopstaande koffers die als stoel dienen. De deur gaat dicht en beeldschermpjes klappen uit het plafond naar beneden. De reis gaat beginnen!

    Onze Marokkaanse reisbegeleiding zingt in het gangpad een lied, waarna op de schermpjes een introductie film wordt getoond. Het is het verhaal van Esmaa, Fatima, Nasrdin en Yousef, die de bezoeker middels een speurtocht laten meemaken wat zij zelf ontdekt hebben in het land van hun ouders.

    Tropemuseum ZieZo Marokko

     

    ZieZo Marokko

    Tropenmuseum ZieZo Marokko

    Beleving
    Tegen de tijd dat ik het vliegtuig uitstap, waan ik mij werkelijk in Marokko. De medina, huizen en een heus plein, Nederland voelt ineens heel ver weg. We drinken mierzoete muntthee en luisteren naar het verhaal van Yousef, wat ik persoonlijk wat erg lang vind voor de allerkleinste onder ons. Daarna mogen we zelfstandig op speurtocht langs de blauwe nissen, op zoek naar woorden. Omdat ik elk audiofragment bij een nis dien af te luisteren voor het gewenste woord, kan ik niet smokkelen. Daarnaast heeft een achtjarig jongetje bepaald dat hij niet bij zijn moeder, maar ´bij mij´ hoort, en dus ga ik braaf alle items af. Als alle woorden zijn verzameld, ontstaat er een vraag. Mijn antwoord hierop schrijf ik op een eerder gekregen ansichtkaart, die ik in de daarvoor bestemde gele brievenbus gooi. Wellicht dat ik straks met het hele gezin een VIP reis door de tentoonstelling mag maken.

    A worldwide happening
    Dan is het twee uur en moet ik haast gaan maken voor waar ik werkelijk voor kwam, The Sixties. Na alle beleving in Marokko ervaar ik de tentoonstelling als een statische opstelling van diverse zaken uit de zestiger jaren. Ik wandel wat doelloos door de verschillende eilanden van onder meer affiches, ruimtevaart objecten, muziek, en kleding. Om mij heen wijzen bezoekers elkaar op items die zij zelf ook hebben gedragen of gedraaid. Ik lees een tekst van Martin Luther King ´Free at last´, een beroemde uitspraak waar ik zelf ook in mijn boek Familiegeluk aan refereer.

    The Sixties laat zien hoe wereldwijde veranderingen zich vertaalden in mode, muziek, architectuur en fotografie. Het geeft een wereldwijde blik en terwijl ik rondloop, realiseer ik mij dat ik meer opzoek ben naar de Haagse kant van de beginjaren zestig. Tenslotte is dat waar mijn verhaal zich op richt. Mijn oog valt op een bijschriftbordje bij een zelfgehaakt vestje ‘….kocht ik één keer per jaar bij de Bonnetterie chique kleding van Corrège of van Mof.‘ Ik maak alsnog een aantekening.

    Tropenmuseum The Sixties Tropenmuseum The SixtiesTropenmuseum The Sixties

    In tegenstelling tot Ziezo Marokko verwonder ik mij minder over de objecten in The Sixties tentoonstelling. Ik ben met ze bekend of met een afgeleide ervan. Zoals het museum zelf op haar website aangeeft, zijn de jaren 60 nooit weggeweest. De wereld van nu bouwt voort op de iconen van toen.

    Wereld café
    Ik rond mijn bezoek aan het Tropenmuseum af met een cappuccino en een zeer verantwoord broodje zwarte bonen humus in Café De Tropen. Het is die dag de enige plek in het museum waar ik bij binnenkomst mijn kaartje moet scannen.

    Café de Tropen

    Het Tropenmuseum is zeker een bezoek waard.

    Het museum is geopend van dinsdag tot en met zondag en gevestigd in het monumentale KIT (Koninklijk Instituut voor de Tropen) in Amsterdam.

    The Sixties tentoonstelling is nog tot en met 13 maart 2016 te bezichtigen.

    Ook naar ZieZo Marokko? Hou er dan rekening mee dat er alleen gevlogen wordt in het weekend en op alle dagen van de schoolvakanties. Reserveren is verplicht, maar kan, als je geluk hebt zoals ik, ook nog bij de kassa.

  • Heb jij al geboekt?

    Heb jij al geboekt?

    Januari is de maand dat Nederland weer massaal zijn zomervakantie boekt. Mijn omgeving spreekt van woeste plannen naar diverse exotische bestemmingen;  Canada, Brazilië, Bali. Ik word daar altijd wat door geïntimideerd en niet alleen vanwege het prijskaartje.

    Onze oudste kan namelijk slecht tegen verandering. Het positieve hiervan is dat we, zoals hij zelf zegt, minimaal drie weken op vakantie moeten. Hij heeft immers twee weken nodig om te wennen. Ik kan niet anders dan het met hem eens zijn, dus vol goede moed ga ik het internet op.

    Appeltje-eitje
    Het internet. Het plannen van de perfecte vakantie zou appeltje-eitje moeten zijn. En voor sommige mensen is dit ook het geval. Ik ben niet één van die sommige mensen. De luxe B&B die ik ooit voor echtgenoot en mij boekte, bleek onder het mom van design, een toilet zonder deur te hebben en het uitzicht van het via Airbnb gevonden appartement in Maastricht was niet de beloofde Maas, maar een blauw grensbord met ‘België’ erop.

    Open-mind en kindvriendelijk
    Ervaringen uit het verleden bieden evenwel geen garantie voor de toekomst, dus positief gestemd ga ik aan de slag. Volgens Skyscanner is het tijd voor wat anders en ofschoon ik dat betwijfel, lees ik verder. Omgaan met onvoorspelbare weersomstandigheden in een exotische bestemming haalt je compleet uit je comfort zone. Eerlijk is eerlijk, het eerder genoemde zip-lining in Panama of gemasseerd worden door een python in de Filipijnen doen dat bij mij ook.

    Tijd voor een meer gerichte zoekopdracht: vakantie met kinderen. De keuze is reuze: van een ezeltocht door de Dordogne tot een luxe villa in Toscane. Ik haak na een half uur af, online vakantie boeken is zó niet mijn ding.

    Persoonlijke aandacht
    Ik doe dat liever ouderwets bij een reisbureau. Op naar het winkelcentrum dus, voor een goed gesprek:

    ´Goedemorgen, u komt een vakantie boeken?´

    ´Ja, voor de zomer.’

    ´Wat had u in gedachte?’

    ´Nog niets concreets, behalve dat het kindvriendelijk moet zijn.´

    ´Dan geef ik u deze reisgidsen mee. Kijkt u er eens rustig naar en dan hoor ik wel wat het gaat worden. U kunt het natuurlijk ook zelf online boeken.’

    ‘U heeft niets aan te bevelen?’

    ‘Aanbevelingen vindt u onder reviews op de websites van de betreffende vakantiebestemming.’

    ‘En wat vindt u zelf van de locaties?’

    ‘Dat kan ik u niet zeggen, ik ben er nog nooit geweest.’

    ‘Wellicht één van uw collega’s?’

    ‘Nee, die ook niet.´

    God, wat mis ik de bereisde medewerkers van de oude NBBS winkels, voor wie geen moeite te veel was om mijn vakantie-op-maat te vinden.

    Terug bij af
    Afgelopen jaar zaten we in een prachtige appartement in Spanje. Zo één waar je poedelnaakt je eigen zwembad in kan springen en waar de pool-boy twee keer per week de blaadjes uit datzelfde bad komt scheppen. Zo één zoek ik dit jaar ook weer. Alleen wat goedkoper. Ik bezuinig graag op die pool-boy, maar niet op de Wi-Fi en de ruimte. Tenslotte is het ook mijn vakantie.


    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company.

  • Hoezo, gelukkig oud en nieuw?

    Hoezo, gelukkig oud en nieuw?

    Oudjaar, ik heb er een grondige hekel aan.

    Als kind viel het nog mee. Dan was het vooral een feest waarbij ik lekker lang mocht opblijven en een ongelimiteerd aantal oliebollen kon eten. Als ik maar mijn mond hield tijdens de oudejaarsconference.

    Verplicht gezellig
    De daadwerkelijke afkeer is later gekomen. Toen oudjaar ineens een Leuk Feest moest zijn.

    Gedoemd om te mislukken natuurlijk.

    Het verplicht opblijven tot middernacht doet mij onmiddellijk om half tien hartstochtelijk naar mijn bed verlangen.
    Voor georganiseerde feesten betaal je de hoofdprijs, ze zijn steevast te druk met te veel onbekenden. En bij vriendenbijeenkomsten ontbreekt altijd net die éne gangmaker.

    Vrij-gezellig
    Weet je wat het allerergst is?
    Oudjaar als vrijgezel.
    En dan op zo’n feest zijn waar om middernacht alle stelletjes elkaar in de armen vallen, terwijl jij als single geforceerd lachend om je heen kijkt, nippend aan je net iets te zoete nep champagne.
    Nee, niets aan de hand hoor. Jij ook gelukkig nieuwjaar!
    Hoe eenzaam is dat.

    Niet dat het hebben van een partner succesgarantie biedt. Ik herinner mij oudjaarsfeesten met ´vrienden van´ en mijzelf; social talk to the max.
    En oudjaarsfeesten met baby’s, die weinig begrip hebben voor late avonden met te veel drank, zijn ook geen aanrader.

    De klapper op…
    Los van dit alles kent oudjaar nog een andere traditie die totaal niet aan mij is besteed. Die traditie heet vuurwerk. En dan niet van dat vuurwerk dat professioneel georganiseerd in duizend kleuren de lucht in wordt geschoten. Nee, ik heb het over …
    ….het vuurwerk van buurtkinderen.
    ….het vuurwerk van mijn eigen kinderen.
    ….het vuurwerk van echtgenoot.
    ….het vuurwerk van de buurman.
    ….het vuurwerk van de buurman van de buurman.
    Et cetera.

    Elke keer ben ik weer blij als we heelhuids het nieuwe jaar hebben gehaald.

    Nieuwjaar
    1 januari in de middag. De dag waarop het nieuwe jaar is begonnen en ik weet dat oudjaar vieren de komende 364 dagen niet aan de orde is. Hoe heerlijk is dat.

    Dan is er niets aan de hand hoor. Jij ook gelukkig nieuwjaar!

     

    Deze blog is ook geplaatst bij de Mama Company.