Barbara| barbaraschrijft.nl, auteur op barbarasevenstern.nl - Pagina 9 van 13

barbarasevenstern.nl

Auteur: Barbara| barbaraschrijft.nl

  • Schrijfweekend in de Betuwe (deel 2)

    Schrijfweekend in de Betuwe (deel 2)

    Aan tafel zitten drie van mijn mede-schrijfcursisten in diepe stilte te werken aan hun verhaal. Ikzelf zit op de bank om een begin te maken aan deze blog. Een beetje stiekem voelt het wel, ik ben hier immers voor mijn boek, maar op dit moment is het hoofd leeg.

    Of moet ik zeggen: juist te vol?

    Les van een pro
    Vier trainingen in twee dagen, inclusief nieuwe verhalen van andere (aspirant) schrijvers en niet te vergeten onze schrijfcoach Marelle Boersma zelf. Het is een hoop informatie om te verwerken. Gelukkig is Marelle niet alleen succesvol thrillerauteur, maar heeft ze tevens jarenlange ervaring als docente aan de Universiteit van Wageningen.

    Het is vooral de docente die gedurende het Schrijfweekend voor mij zit.

    Marelle mag dan een intuïtief schrijfster zijn, haar Schrijfweekend verloopt volgens een helder schema, waar ze als echte juf leiding aan geeft. Rustig, direct en met duidelijk plezier. En dat is prettig, want ik ben hier om te leren. Te leren hoe ik verder moet, nu mijn manuscript af is en het ‘strak-trekken’ kan beginnen.

    Saai type
    Direct na de kennismaking op vrijdag gaan we aan de slag om ons hoofdpersonage tot leven te brengen. En veel sneller dan verwacht, dient mijn eerste hindernis zich aan: mijn hoofdpersonage blijkt een behoorlijk saai type. Verward kijk ik naar de ingevulde profielschets die ik maanden geleden heb gemaakt; hoe kan dit? Ik duik terug in mijn verhaal en aan de hand van de door Marelle aangereikte theorie weet ik de vinger op de zere plek te leggen. Hier is duidelijk nog werk aan de winkel.

    Toepasbaar
    De theorie direct kunnen toepassen op ons schrijven is kenmerkend voor Marelle’s schrijfcoaching. De training van zaterdag is zelfs speciaal voor mij bedacht: schrijf op zes post-it notes je verhaal op. Mag ik het hele blokje?
    Ik schuif en streep door, wat is het werkelijke verhaal in mijn manuscript? Wat is het begin en wat is het eind? En welke stukken daar tussenin zijn essentieel om het een logisch en vooral ook spannend geheel te maken? Net op het moment dat een medecursist naast mij verzucht dat ze haar eerste twee hoofdstukken kan schrappen, vraag ik mijzelf af hoe relevant de eerste vijftig pagina´s van mijn verhaal werkelijk zijn?

    Met de billen bloot
    Die vraag komt tijdens het individuele coaching gesprek met Marelle ook aan bod.
    ‘Je schrijft mooi,’ zegt ze naar aanleiding van de vijf pagina’s tekst die ik haar van te voren heb mogen sturen. De bevestiging is fijn, maar daarna kunnen we ook direct door naar waar het werkelijk om gaat.

    Alleen mooi is niet genoeg om in een verhaal te staan.

    Zeker als ik een thriller schrijf, is het belangrijk de vaart erin te houden. Als ik probeer uit te leggen waar mijn verhaal over gaat, blijkt al snel dat zelfs ik verstrikt raak in het aantal personages en verhaallijnen dat ik heb gecreëerd. Zijn ze echt allemaal nodig? En vooral: is de lezer niet allang afgehaakt?

    Schrijven is schrappen
    Het goede nieuws is dat er met mijn 550 pagina’s manuscript genoeg vlees op de botten zit om te kunnen schrappen. Een manscriptbeoordelingsbureau had bij mij al aangegeven dat ik mijn verhaal tot de helft moest reduceren, wilde ik überhaupt door een uitgever gelezen worden. Dat had mij toen erg tegen de borst gestoten, het voelde als schrappen als een doel op zich. Nu had ik een inhoudelijk uitgangspunt: schrappen om het verhaal duidelijker te krijgen. Door kritisch naar personages te kijken en mij tot de essentie van het verhaal te beperken.

    Durven delen
    Die avond bespreken we elkaars verhalen en lezen enkelen voor uit eigen werk. Ik neem het risico en lees het mogelijke nieuwe begin van mijn verhaal voor. Het klinkt warrig en onduidelijk (het was tenslotte oorspronkelijk hoofdstuk 11) en ik realiseer mij opgelucht dat er in de voorgaande tien hoofdstukken informatie zit die ik nog steeds kan gebruiken.

    Kill your darlings (en ja, dat doet pijn)
    De laatste training van het weekend gaat over spanning en brengt alle theorie van de afgelopen twee dagen samen. Ik trek mij terug in de serre van onze knusse B&B. Het is er fris, maar dat heb ik nodig om mijn hoofd helder te houden. Na twee uur staat de rode draad van mijn verhaal op één A4, heb ik acht personages geëlimineerd en staan er nog eens vijf op de nominatielijst hen achterna te gaan. Als personages verdwijnen (doordat hun rol wegvalt of overgenomen wordt door een ander personage) betekent dat automatisch dat er ook scènes verdwijnen. Soms doet dat pijn (dit was net zo leuk geschreven) en soms voelt het als een opluchting (hier had ik zelf ook al mijn twijfels over).

    Antwoorden
    En dan is het half vier en gaan we afronden. We kijken terug op een zeer zinvol en gezellig weekend. De één omdat ze een begin met haar boek heeft gemaakt, de ander omdat ze eindelijk tijd had om weer eens te schrijven en weer een ander omdat er ineens een prachtige verhaallijn ligt. Ik kijk naar de lijst vragen die ik voor het weekend had opgesteld. Ze zijn totaal niet aan de orde gekomen. En toch ga ik terug naar huis met antwoorden. Antwoorden in de vorm van handvatten om van mijn manuscript een echte thriller te maken.

    Droom jij ook van het schrijven van een boek of ben je er zelfs al mee bezig?
    Schrijftraining van Marelle Boersma kan ik je zeker aanraden, meer over de mogelijkheden lees je op haar website.

     

  • Schrijfweekend in de Betuwe (deel 1)

    Schrijfweekend in de Betuwe (deel 1)

    Nog een paar uur en dan is het zover: mijn Schrijfweekend bij Marelle Boersma in de Betuwe.

    Net op het moment dat ik rondloop met de vraag hoe het beste invulling te geven aan de redactiefase van mijn boek-in-wording, valt mijn oog op een oproep in één van de online schrijfgroepen die ik volg:

    Een annulering voor een schrijfweekend van 4-6 maart betekent een plekje vrij.

    Mijn hele agenda gaat er voor op de schop en alle credits bij echtgenoot worden opgenomen, want het heeft zo moeten zijn.

    Uitbesteden of zelf doen
    Die vragen rondom redactievoering waren er uiteraard al enige tijd.
    Ik had al diverse lijntjes uitgegooid en was tot een aantal mogelijkheden gekomen:

    • redactie uitbesteden, het gaat tenslotte om mijn eerste boek en je hebt maar één kans voor een eerste indruk bij een uitgever of agent, het nadeel is de prijs;
    • zelf redactie voeren op basis van mijn eigen kritische blik en dat van enkele meelezers, ronduit de goedkoopste optie, maar ook met het risico belangrijke verbeterpunten te missen;
    • een representatief aantal pagina’s laten redigeren door een professional en op basis daarvan zelf het gehele manuscript aanpassen, daarmee hou ik de kosten in de hand en ben ik verzekerd van onafhankelijke en kundige input;
    • de tweedaagse cursus Literair Debuteren volgen bij literair agenten Paul Sebes en Willem Bisseling; zij hebben de naam en het netwerk, helaas verre van gratis.

    Budget en leerproces
    Bovenstaande punten zouden de indruk kunnen wekken dat de cruciale factor in mijn beslisproces budget is. En ik geef direct toe, in de wetenschap dat redactie zo´n tien cent per woord kost en mijn manuscript 181.500 woorden telt, speelt dit zeker een rol.

    Er is echter nog wat anders, iets wat veel belangrijker is: ik wil graag meegenomen worden in het redactieproces. Een aanbod om mijn manuscript serieus in te korten is dan ook niet aan mij besteed. Tegelijkertijd maakt feedback op voornamelijk spellingsniveau mij achterdochtig; het kan toch niet zo zijn dat ik bij mijn eerste boek direct zó goed schrijf?

    Vanuit inhoud
    En toen kwam dus die lege plek bij het schrijfweekend langs. Twee dagen lang schrijfworkshops en individuele coaching voor 25% van de kosten van Sebes en Bisseling is voor mij haalbaar. En mijn indruk van schrijfcoach Marelle Boersma is positief. Ik heb weliswaar geen boeken van haar gelezen, maar in haar online communicatie geeft ze antwoord vanuit de inhoud en niet vanuit ‘wat zij voor mijn schrijfproces kan betekenen’. Dat werkt bij iemand die meegenomen wil worden in het proces.

    Drie keer eerder ging ik op Schrijfweek en elke keer kwam ik geïnspireerd en geënthousiasmeerd terug. Er ontstaat een bepaalde magie als je een kleine groep gelijkgestemden op een prettige locatie bij elkaar zet.

    Mijn tas is gepakt, mijn vragenlijst uitgeprint en de cake voor bij de koffie staat in de oven.
    Ik ben zeer benieuwd wat het komend weekend mij gaat brengen.

    Benieuwd naar het schrijfproces van mijn boek-in-wording?
    Like mijn facebook.com/familiegeluk en je hoeft nooit meer wat te missen.

  • K3 Magie

    K3 Magie

    Het idee was dat we én goed zicht én de ruimte zouden hebben.
    Als je het doet, moet je het tenslotte goed doen.

    Dansen en tikkertje spelen
    De kaartjes had ik een half jaar geleden kocht, ruim van te voren zou je denken, maar de beste plaatsen waren toen al vergeven. Het werden de één na beste, strategisch uitgekozen op het gangpad voor ons. Dat betekent immers niemand recht voor je neus om je uitzicht te ontnemen en genoeg vrijheid om los te gaan op de danspasjes.

    Waar ik geen rekening mee had gehouden was de hoeveel kleuters die na een half uur in de show dit gangpad innamen ten behoeve van het spelen van tikkertje. Terwijl dochter-van-vijf onverstoorbaar meebewoog met de dames op het podium, probeerde ik mij niet te storen aan het langs mij heen stuivende kleine grut dat allang geen aandacht meer had voor wat er vóór hen gebeurde.

    Uitgekiende show
    En dat was nogal wat. Een vaste groep van acht jonge danseressen in wisselende sexy outfits, diverse platforms, een trap en drie immens grote harten, waarbij het middelste hart als toegangsdeur en beeldscherm fungeerde. Het uitspreken van de woorden K3 magie bracht ons een terugblik op 17 jaar K3 succes middels filmfragmenten en live optredens van zowel de oude als de nieuwe K3 leden. Het zal geen toeval zijn geweest dat het allereerste K3 nummer Heyah mama nu werd gezongen door de nieuwe jonge dames. Evenals het feit dat de nieuwste single 10.000 luchtballonnen aan het eind van de show voor een tweede keer ten gehore werd gebracht.

    K3 Magie

    Big business
    K3 is een marketing product met de kracht van zang, dans, looks en styling. En Studio 100 zou Studio 100 niet zijn als het niet uit elk nadeel een voordeel weet te behalen. Na het vertrek van de eerste blonde K3 zangeres, Kathleen, werd K2 in 2009 middels een televisieshow weer K3 en ook de zoektocht in 2015 naar de huidige nieuwe bezetting heeft studiobaas Gert Verhulst geen windeieren gelegd. Ruim 4 miljoen mensen in Nederland en Vlaanderen zaten aan de buis gekluisterd om te zien hoe uiteindelijk Klaasje, Hanne en Marthe uit zesduizend meisjes werden gekozen om de magie van K3 levend te houden.

    Gaat het ze lukken? Waarschijnlijk wel.

    Realiteitsbesef
    Ik, als ouder, zie tijdens het afscheidstournee K3 en drie meisjes die K3 nadoen, nog wat geforceerd en niet altijd even zuiver, maar wel met groot enthousiasme.

    Meisjes van tien jaar gaan naar de show om nog één keer hun eigen K3 te zien optreden. De K3 dames wiens stemmen duidelijk de ervaring hebben, wiens figuren niet onderdoen voor de jongere generatie, maar die bij het inzoomen van de camera ook geen twintig meer zijn. En laten we het ook eens omdraaien: hoe lang wil je na zoveel jaar nog in een kort glitterrokje zingen over je Tele-Romeo of Kusjes, ook al heb je nog de benen en de stem ervoor?

    Voor de aanwezige kleuters maakt het niet uit. Zij klappen en zingen even hard voor Karen, Kristel en Josje als voor Klaasje, Hanne en Marthe en op navraag antwoordt dochterlief vol overgave dat ze de nieuwe K3 toch net wat leuker vindt dat de oude.

    En dat is wat je noemt K3 magie.

    K3 Magie

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company

  • De kunst van het loslaten

    De kunst van het loslaten

    Een zoektocht naar de meest comfortabele Wellness & Spa bracht mij bij Fort Resort Beemster. De laatste dag van een driedaags bezoek met zus en ’s moeders.

    Onthaasten
    Van te voren hadden we ons afgevraagd of we na 1,5 dag sauna niet dermate verweekt zouden zijn, dat een derde rondje te veel van het goede zou worden. Niets is minder waar. Ik kan zelfs stellen, dat ik er na twee dagen juist steeds beter inkom, dat onthaasten. Daarnaast heb ik nog geen boek of tijdschrift opengeslagen, terwijl een uur ongestoord lezen met stip in mijn top vijf van ultieme rust staat.

    Puntjes op de i
    Na een gebakken eitje met het nodige verse zuurdesembrood en zalm is het tijd voor mijn allerlaatste behandeling.  Een verzorgende handspa, inclusief gel behandelingen; mijn enige manier om langer dan een halve dag met ongeschonden nagellak door het leven te gaan (de gel laat deze keer helaas wel binnen een week los). Een kwartier zonnebank om het af te maken. Vanuit het Wellness restaurant lonken inmiddels de verse fruitsmoothies, het wordt er één met frambozen en mango.

    Grenzen verleggen
    Om twee uur is er weer een opgietritueel. Zus heeft hier de vorige dag aan meegenomen en boezemt ons enige angst in met verhalen over zéér heet. Omdat je evenwel elk moment de sauna weer kan verlaten, besluit ik het risico te nemen. Met een groot aantal mensen nestelen wij ons in de Kelo sauna, waar saunameester Jeroen (ja, die van de klankschaalsessie) ons wederom wijst op het belang ons op onszelf te richten.

    Fort Resort Beemster

    ´Hartkloppingen en draaierigheid tijdens de sessie zijn een teken dat je naar buiten moet gaan, erna is het enkel onderdeel van je herstel.´

    Met de waarschuwende woorden van zus nog vers in mijn achterhoofd richt ik mijn aandacht op mijn hartslag en ademhaling.

    ´Krijg ik het al benauwd? Klopt mijn hart nog rustig in mijn borst en niet mijn keel? Is dit te warm?’

    Loslaten en ontvangen
    Als snel realiseer ik mij dat ik mij alleen hoef over te geven aan de toenemende hitte in de ruimte. Het mengsel van ijswater en oliën dat over de grote kachel in het midden van de sauna wordt gegoten, zorgt voor aangename geuren. De warme stoom die onze saunameester door middel van wapperingen met een handdoek langs ons heen doet stromen, hebben een licht adembenemend effect, maar zijn niet ondoenlijk. Als één van de laatste wandel in ik in de geadviseerde slow motion naar buiten, om mij ter afkoeling op het gras te werpen. Ongegeneerd, net als de gasten van twee dagen geleden. Zo ontspannen (en warm) ben ik inmiddels.

    Terwijl zus zweet in de houtgestookte kelosauna (105 graden, maar ‘hij viel mee‘), dobberen ’s moeders en ik in het bubbelbad en bezoeken we het Beemster stoombad (45 graden).

    De hoogste tijd
    ‘Tijd speelt geen rol’ is het motto van Fort Resort Beemster, maar om half vier is het toch echt de hoogte tijd om ons klaar te maken voor vertrek.

    Schoon, zijdezacht, en in gedachten minstens tien jaar jonger, verlaten wij de Beemster. Ontspannen en voldaan en in de wetenschap hier zeker nog een keer terug te komen. Voor het lezen van die boeken en een gefocuste klankschaalsessie. En bij voorkeur in de zomer, vanwege de yoga op het dak, het lounge terras en het zandstrand.

    Deze blog is de laatste uit een vierdelig feuilleton:

    Dag 0: Er hoognodig tussenuit!

    Dag 1: Manschapslokalen en gorillas in the mist 

    Dag 2: Schuim, vleermuizen en verstilling

    Dag 3: De kunst van het loslaten (deze blog)

    Fort Resort Beemster ligt in de Noord-Hollandse Beemsterpolder, twintig minuten rijden van Amsterdam.

    De Wellness & Spa zijn apart te bezoeken. Wie er echt helemaal uit wil, blijft slapen in één van de tien luxe kamers of twee suites in de voormalige manschapslokalen van het oude fort (ontwerp Osiris Hertman).

    De tweede foto op deze pagina is van de website van Fort Resort Beemster

  • Schuim, vleermuizen en verstilling

    Schuim, vleermuizen en verstilling

    Een zoektocht naar de meest comfortabele Wellness & Spa bracht mij bij Fort Resort Beemster. Dag twee van een driedaags bezoek met zus en ’s moeders.

    Stressbestendig
    Na een rustige nacht in onze lokalen, waar de muren niet alleen granaat-, maar ook geluidwerend blijken te zijn, is het tijd voor het ontbijt in Restaurant Poterne. We zijn de laatste hotelgasten om aan te schuiven, het buffet sluit om tien uur en de jongedame uit de bediening staat er in haar eentje voor. Ondanks het aantal mensen en de telefoon laat ze zich niet gek maken door onze verzoeken tot het bijvullen van de zalm, de rauwe ham, koffie en twee porties scrambled eggs (erg zout en genoeg voor vier personen, blijkt achteraf).

    Rust in gezelschap
    De Wellness & Spa openen om elf uur, wat betekent dat vanaf kwart voor elf de daggasten beginnen binnen te druppelen, al dan niet voor een kop koffie of thee in Poterne. Om elf uur heeft zich een zorgwekkende lange rij voor de balie gevormd en lijkt de laatste gast nog lang niet in zicht. De herinnering aan het tweede parkeerterrein komt in mij op, evenals de opmerking van één van de medewerkers dat er zaterdag 400 mensen over de dag verspreid waren (met name carnvalsontvluchters, het is februari).

    Fort Resort Beemster

    Eenmaal in de Wellness blijkt mijn angstig voorgevoel ongegrond, het is gezellig druk, maar zeker niet overbevolkt. En, essentieel voor een aangenaam verblijf, het zijn saunamensen. Veel vriendinnen en koppels van diverse leeftijden en iedereen is er om te relaxen en niet om bij te praten of contact te zoeken. Wat ook helpt is de heldere aanduiding van ‘stilteruimte’ daar waar relevant.

    Schuimen deken
    Het is de dag van mijn eerste Ottomaans Hammam Delight ooit, waarvan ons verteld wordt dat het de enig authentieke in Nederland is. Het ritueel begint in de stoomcabine. Daarna word je, gelegen op een stenen tafel, van top tot teen gescrubd en gemasseerd met zeep. Niet zomaar, maar middels een natte zak met lucht en olijfoliezeep (ik heb gespiekt). Terwijl je ligt te ontspannen onder een schuimen deken, worden je armen en benen opgerekt en houdt een opgieting van heet water je bij de les. Absoluut mijn favoriete aanrader wanneer je je sauna bezoek wilt uitbreiden met een behandeling.

    Fort Resort Beemster

    Vleermuizen en verstilling
    Terwijl mijn gezelschap een voetbehandeling heeft (nieuw in het resort en het enige wat aan behandelingen tegenviel), duik ik de 85 graden vleermuissauna in, vernoemd naar de vleermuisfamilie die hier oorspronkelijk huisde (en volgens het bordje verplaatst naar een andere plek). Bijkomen doe ik, via de koude douches en het dompelpad, in het buitenzwembad. Een waterig zonnetje breekt onzeker tussen de donkergrijze wolken door en met slechts drie andere mensen in het bad, is het een heerlijk moment van verstilling. Totdat de Hollandse wintertemperatuur mij weer naar binnendrijft, tijd voor een homemade kruidenthee van sinaasappel, gember, rozemarijn en munt.

    Fort Resort Beemster

    Algen en zeewater
    Zoals ik zei, gingen we voor de full monty, en dus stond er deze dag ook nog een gezichtsbehandeling op het programma. De Spa werkt met het van oorsprong Franse kuurmerk Thalgo, dat voornamelijk ingrediënten uit de zee gebruikt. Ideaal voor mijn gevoelige huid. Ik word onder handen genomen door Vera die vakkundig en gedreven te werk gaat. De Spa doet wederom zijn naam eer aan.

    De rest van de middag zweten we in de infrarood sauna, sluiten de ogen op één van de waterbedden in de rustruimte en zoeken de ervaring in de shower experience, daar waar vroeger de kanonnen stonden.

    De innerlijke mens
    Tijd speelt geen rol bij Fort Resort Beemster, maar inmiddels knaagt de maag en is het voor ons de hoogste tijd de gamba-, kalfs- en champignonkroketjes te bestellen, waar ik sinds de voorbereiding al mijn oog op heb (waardoor ze uiteraard een beetje tegenvallen). We vullen de proeverij aan met rauwe yellowfin tonijn met zeewiersalade en wasabi dressing en een selectie smakelijke kaas van Cef.

    Fort Resort Beemster

    Work-out voor body & mind
    Omdat het woensdag is, kunnen wij ’s avonds tegen betaling meedoen met een aparte (geklede) yogales. Gezien het seizoen helaas niet op het dak van het fort, maar in één van de ontvangstzalen van het hotel. Zus en ik werpen ons met een kleine vaste groep deelnemers gedurende vijf kwartier in diverse yoga houdingen en zoeken onze drishti voor noodzakelijk evenwicht. De begeleiding is hartelijk en deskundig, en ik realiseer mij waarom het een heel slecht idee is dit thuis als leek zelfstandig uit te proberen.

    Noodzakelijke focus
    We sluiten de dag af met een klankschaalsessie in de ijsgrotsauna.
    Een klankschaal is een muziekinstrument in de vorm van een schaal, dat vervaardigd is uit een legering van verschillende metalen. Als de schalen worden aangeslagen, ontstaan er verschillende klanken, ofwel trillingen. Die trillingen hebben een ontspannen effect op ons lichaam en geest, omdat (volgens natuurkundig principe) ons lichaam voor 70% uit water bestaat. Ik weet niet of dit echt waar is, maar het klonk spannend genoeg om uit te proberen.

    ‘Sluit je ogen,’ zegt onze saunameester Jeroen. ´Stoor je niet aan het gesnurk van mensen naast je die in slaap vallen. Laat geluiden van buiten voor wat ze zijn en bedwing je nieuwsgierigheid.´

    Fort Resort Beemster

    Kijk, die eerste twee lukt mij met enige wilskracht nog wel, tenslotte mag ik de geluiden wel opmerken. Als ik daarna maar weer naar mijzelf keer. Maar die nieuwsgierigheid, dat is iets heel anders.

    ‘Wat doet-ie nu? Dat klinkt niet als een schaal! Zou hij nog een bandrecorder op de achtergrond hebben meedraaien?’

    Het zijn deze gedachten die het mij onmogelijk maken totaal op te gaan in een voor mij nieuwe sessie. Helemaal wanneer Jeroen op fluistertoon (we zijn immers in totale ontspanning) aankondigt dat hij nu nog wat extra voor ons heeft.

    Gelukkig hebben we morgen nog een dag.

    Deze blog is deel drie uit een vierdelig feuilleton:

    Dag 0: Er hoognodig tussenuit!

    Dag 1: Manschapslokalen en gorillas in the mist 

    Dag 2: Schuim, vleermuizen en verstilling (deze blog) 

    Dag 3: De kunst van het loslaten 

    Fort Resort Beemster ligt in de Noord-Hollandse Beemsterpolder, twintig minuten rijden van Amsterdam.

    De Wellness & Spa zijn apart te bezoeken. Wie er echt helemaal uit wil, blijft slapen in één van de tien luxe kamers of twee suites in de voormalige manschapslokalen van het oude fort (ontwerp Osiris Hertman).

    Niets missen? Abonneer je dan op [bs] door je email adres in te vullen in de rechterkolom rechtsboven; je ontvangt dan automatisch mijn blogs in je mailbox.

    Foto’s op deze pagina (c) daanverhorst.com en van de website van Fort Resort Beemster

  • Manschapslokalen en gorillas in the mist

    Manschapslokalen en gorillas in the mist

    Een zoektocht naar de meest comfortabele Wellness & Spa bracht mij bij Fort Resort Beemster. Dag één van een driedaags bezoek met zus en ’s moeders.

    Bunker in het groen
    Aankomst bij het Fort, na een kleine detour door zeer Hollands landschap, inclusief u-turn op een boerenerf. Het Resort heeft twee parkeerterreinen. Ondanks de drukte kiezen wij de eerste en ons optimisme wordt beloond; vlak bij de ingang kunnen we de auto kwijt.

    Het Fort straalt ons tegemoet, een langwerpige bunker in het groen.

    Een betegeld wandelpad leidt ons langs de fortgracht, waar hoge treurwilgen stemmig hun takken richting water laten hangen.

    Bij de receptie worden wij welkom geheten door een geheel in het zwart geklede blonde dame. Na enkele minuten het typische geharrewar van familie-onder-elkaar aangehoord te hebben, stelt ze op vriendelijk, maar stellige toon voor de uitleg te geven, zodat ‘waarschijnlijk al veel duidelijk wordt‘.

    Op appèl
    En ze heeft gelijk, een kwartier later genieten wij van twee heerlijke boerentosti’s met Beemsterkaas en Amsterdamse Ossenworst in het Poterne Restaurant van het hotel. Dit restaurant is alleen gekleed toegankelijk en gelegen in het achterste gedeelte van het fort (een Poterne is oorspronkelijk een lange rechte gang, een appèl- en afwachtingsruimte en wasplaats).

    Fort Resort Beemster

    Het lage gewelfde plafond roept associaties op van een wijnkelder, alleen dan zonder de bedomptheid en met zonlicht. Het is een sfeervolle en informele ruimte, die gebruik maakt van de oorspronkelijke bouwelementen, zonder geforceerd of over the top te worden. Het is ook de plek waar ’s ochtends het ontbijt wordt geserveerd en vroege Wellness gasten naar gelieve iets kunnen nuttigen. De kaart is beperkter dan die van het Wellness restaurant, maar we leren al snel dat desgewenst van beiden besteld kan worden.

    Manschapslokalen
    Na de lunch is het tijd voor onze kamers, gelegen in de voormalige manschapslokalen. Anno 2016 bestaan de manschappen slechts uit mijzelf en zus in lokaal 1 en ’s moeders in lokaal 2 en ik durf met zekerheid te stellen dat er in het verleden niet zal zijn gesproken van luxe.

    Dat is nu wel anders. Een groot tweepersoonsbed met dikke kussens lonkt uitnodigend onze richting op en op een bijzet tafel vinden we in een branded glazen fles complimentary water met twee glazen. Ik ben zeer gevoelig voor dergelijke details.

    Fort Resort Beemster

    Wederom wordt er op een mooie manier gebruik gemaakt van de oorspronkelijke stijl van het fort, zo komen de rondingen van de buitendeuren terug in de vorm van de douchecabine en het toilet. Deze opzet deelt tevens de kamer op natuurlijke wijze in tweeën, zodat er een sfeervolle slaapplek ontstaat. Alleen de dikke haken aan het plafond roepen direct de associatie van een strop op, maar dat zegt waarschijnlijk meer iets over ons dan de haken in kwestie.

    Spa & Wellness
    De Spa en Wellness van het Resort is te bereiken via een trap naar de gewelven van het Fort. Hier beneden bevinden zich de omkleedruimte met lockers en de Spa. Een glazen strook tussen het plafond en de dikke betonnen buitenmuur zorgt voor natuurlijk lichtinval, wat een opgesloten sfeer voorkomt.

    Fort Resort Beemster

    Wie een behandeling heeft gereserveerd neemt plaats in één van de wit leren fauteuils die naast een ronde balie staan opgesteld. Wie alleen voor de wellness komt, neemt de trap omhoog naar de sauna’s, rustruimtes en het bijbehorende restaurant.

    Gorilla´s in the mist 
    Wij beginnen onze wellness met een Al Sahari, het oudste Ottomaanse hammam ritueel dat tot nu toe bekend is. Het vindt plaats in de stoomcabine, waar we ons onder begeleiding van een enthousiaste saunameester scrubben met zeezout, honing, munt olie en eucalyptus lichaamspakkingen. Het is de ideale start van onze wellnessdag, na 25 minuten zijn we door en door opgewarmd én relaxed. Het ritueel wordt afgesloten met een kopje muntthee en een stukje zelfgemaakt pepermunt op één van de bankjes in de intieme rustruimte van Hammam.

    The full monty
    Fort Resort Beemster heeft genoeg sauna faciliteiten om ook zonder behandelingen prima een dag (of meer) door te komen. Wij zijn er evenwel gekomen voor de full monty, dus na een glas huisgemaakte ice tea en een bezoek aan de Panorama sauna (let op: uitzicht van het Beemsterpolderlandschap vanuit de ronde ramen bovenin) is het terug naar de Spa, deze keer voor een massage.

    Nu werd het interessant,

    want hoe vaak blijkt de Spa bij een Wellness niet meer te zijn dan een commerciële aanvulling van middelmatige behandelingen?

    Ik kan je verzekeren, dat is het hier niet. 80 minuten gingen zelden zo snel voorbij, en ondanks enkele onverwachte knopen moest ik mijzelf menigmaal terug op aarde roepen (niets zo zonde als een massage terwijl je slaapt). Ook de sportmassage was volgens de ervaren mening van zus wat het moest zijn, het lichaam werd voelbaar aangepakt.

    Balans in de sauna
    Na een heerlijke blauwe bes smoothie (goed voor de ontgifting) is het tijd voor onze laatste Wellness activiteit van deze eerste dag: een yoga-sessie in de zoutsteengrotsauna (50 graden). Een milde vorm van rekken, strekken en balans houden, die ook door de niet yoga-beoefenaar prima is te volgen en je toch met het gevoel van een work-out achterlaat.

    De innerlijke mens
    ‘ s Avonds eten we in het eerder genoemde Poterne Restaurant, waar het ondanks de dinsdag toch aardig volzet is. We storten ons op het zuurdesembrood met olijf/tomaattappenade en knoflook/basilicumboter.

    Fort Resort Beemster

    De sparerib van het Iberico varken is reeds ontdaan van het bot en heerlijk knapperig, de boerderijkip salade een serieuze portie die ik desondanks geheel weet te verorberen. In het glas zit een droge zachte Chablis Vieille Vigne. De worteltaart die we met een extra vorkje bestellen, is te luchtig en valt daardoor helaas tegen.

    Moe maar voldaan (zo’n middag wellness valt niet mee) duiken we om elf uur ons bed in. Morgen gelukkig nog een dag.

    Deze blog is deel twee uit een vierdelig feuilleton:

    Dag 0: Er hoognodig tussenuit!

    Dag 1: Manschapslokalen en gorillas in the mist (deze blog)

    Dag 2: Schuim, vleermuizen en verstilling 

    Dag 3: De kunst van het loslaten

    Fort Resort Beemster ligt in de Noord-Hollandse Beemsterpolder, twintig minuten rijden van Amsterdam.

    De Wellness & Spa zijn apart te bezoeken. Wie er echt helemaal uit wil, blijft slapen in één van de tien luxe kamers of twee suites in de voormalige manschapslokalen van het oude fort (ontwerp Osiris Hertman).

    Niets missen? Abonneer je dan op [bs] door je email adres in te vullen in de rechterkolom rechtsboven; je ontvangt dan automatisch mijn blogs in je mailbox.

    Foto’s op deze pagina (c) daanverhorst.com m.u.v. de eetfoto

  • Er hoognodig tussenuit

    Er hoognodig tussenuit

    ‘Ik wil er tussenuit. En wel zo snel mogelijk.’

    Het is mijn moeder die het zegt. Dat kan een reden zijn om nu te stoppen met lezen, maar ik verzoek je vriendelijk nog even door te zetten. Want ook jij hebt dat vast wel eens. Die enorme behoefte aan een andere omgeving. Zo één waar je je kunt laten onderdompelen in totale verzorging. Een plek waar de enige beslissing die je hoeft te nemen, is of je nu die aardbeien banaan smoothie neemt of eerst de houtsauna induikt.

    Zei iemand sauna?!

    Moeder natuur
    Wellicht ben je er niet van. Al die naakte mensen die ongegeneerd rondlopen met wat moeder natuur hen heeft toebedeeld. Die zich zo één met de natuur voelen, dat ze languit op het gras gaan liggen, zich ogenschijnlijk ongewis van de modderige grond onder hen en de buitentemperatuur van 3 graden Celcius. Of van het wandelpad er naast. Dat wandelpad waar jij loopt, bibberend in je met zorg uitgekozen badjas, die door zijn bloemmotief duidelijk terug te vinden is tussen alle aardkleurige jassen van de medegasten (tip één).

    Totale verzorging
    Tegenwoordig spreekt men overigens over Wellness en Resort. Dat klinkt chiquer dan sauna en het geeft direct aan dat er meer te doen is dan alleen uitzweten in een stoomcabine of 85 graden houten huisje. Het doet ook onmiddellijk denken aan Thermen 2000 of Elysium en daar wil ik het, met alle respect, juist net niet over hebben.

    Heel Holland onthaast
    Als ik wil ontspannen, doe ik dat bij voorkeur niet in één van de grootste wellnessresorts van Nederland. En overigens ook niet op damesdag (tip twee).

    Nee, ik zoek een omgeving die groot genoeg is om niet over elkaar heen te struikelen, maar klein genoeg om niet massaal te voelen. Ik wil mooie sauna´s en ligweides, die ik zonder plattegrond kan vinden. Ik wil ongeschonden uit een schoonheidsbehandeling komen, mij gemasseerd en niet geaaid voelen en zeker niet bekeken.

    Dat laatste vraagt om saunamensen. Saunamensen zijn mensen voor wie een bezoek aan de sauna valt onder normale ontspanningsactiviteiten. Ze komen voor zichzelf en niet omdat ze korting kregen van de Bankgiro Loterij (tip drie).

    Comfort en luxe
    Goed. Het was mijn moeder die er tussenuit wilde en dat betekent dat comfort hoog in het vaandel stond. Er moest geriefelijk geslapen kunnen worden en ook de innerlijke mens mocht het aan niets ontbreken.

    Fort Resort Beemster

    Ik ben een kind van mijn moeder en vond het antwoord in de Beemster. En wel als onderdeel van de Stelling van Amsterdam. UNESCO Werelderfgoed en een verdedigingslinie van 135 km rondom Amsterdam, aangelegd tussen 1880 en 1914. Deze stelling bestaat onder meer uit 46 forten en in één van deze forten zit Fort Resort Beemster. Volgens de website één van de meest luxueuze wellness resorts van Nederland en ook nog eens met een duurzaam eco-chic karakter.

    Dat klonk veelbelovend, maar zoals bij de meeste dingen is ’the proof of the pudding in the eating’ en dus togen wij met z’n drieën (zus ging ook mee) op een druilerige dinsdagmorgen in februari naar de Noord-Hollandse Beemsterpolder.

    Hoe het ons verging lees je in onderstaande blogs:

    Dag 1: Manschapslokalen en gorillas in the mist 

    Dag 2: Schuim, vleermuizen en verstilling

    Dag 3: De kunst van het loslaten 

    Fort Resort Beemster ligt in de Noord-Hollandse Beemsterpolder, twintig minuten rijden van Amsterdam.

    De Wellness & Spa zijn apart te bezoeken. Wie er echt helemaal uit wil, blijft slapen in één van de tien luxe kamers of twee suites in de voormalige manschapslokalen van het oude fort (ontwerp Osiris Hertman).

    Niets missen? Abonneer je dan op [bs] door je email adres in te vullen in de rechterkolom rechtsboven; je ontvangt dan automatisch mijn blogs in je mailbox.

  • De twee versies van mijzelf

    De twee versies van mijzelf

    Ik ben twee versies van mijzelf: de werkelijke versie en de versie in mijn hoofd.

    Dit op zichzelf is niet wereldschokkend. De meeste mensen hebben een werkelijke versie en een betere ik waar naar ze streven. Wat ik wel confronterend vind, is het besef dat ik nooit echt die versie in mijn hoofd zal worden.

    Het was de volgende uitspraak die mij dit deed realiseren:

    Just because a store is having a sale, doesn’t mean you have to go shopping.

    De logica van deze zin ontging mij totaal.
    En ik realiseerde mij direct: die minimalist, die word ik nóóit.

    Moeiteloos
    Terwijl de ik-in-mijn hoofd dat toch al tijden is. Die ik loopt sereen rond in haar sober, maar smaak- en sfeervol, ingerichte huis met Scandinavische invloeden (Scandinavisch roept bij mij altijd minimalistische associaties op). Haar witte kledingkast glijdt moeiteloos open en toont een overzichtelijke, op kleur gerangschikte rij van ready-to-wear. Dit alles strak gestreken en in maat 38. Of dit laatste ook werkelijk minimalistisch is, weet ik niet zeker, maar ik vermoed dat als je focust op dat wat werkelijk belangrijk voor je is, je vanzelf ook beter voor je lijf gaat zorgen. De ik in mijn hoofd maakt in ieder geval minimaal drie keer per week tijd vrij om hard te lopen en op woensdagochtend doet ze aan yoga. Als cadeautje aan haar zelf. En het loont, ze past zonder enig probleem in de paarse broek die de minimalist van mijn werkelijke ik al lang heeft weggegooid. Zo verwarrend kan het zijn.

    Die ik-in-mijn hoofd is ook een hele goede moeder. Zo één die zonder enig onvertogen woord de kinderen door hun huiswerk sleept, consequent is in iPad gebruik en een hele middag knutselen vooral heel gezellig vindt. En dan nog niet gehaat worden door de andere moeders.

    Granola van Rens
    Qua koken is ze een soort Rens Kroes, veel verse fruitsapjes en granola die wel lekker smaakt (Google maar eens op het woord, Rens staat met stipt op één). De ik-in-mijn hoofd zal nooit na het eten nog eens de frituurpan aanzetten om loempia’s te bakken of een hele zak cheese onion chips leegeten. Ook komt ze met gemak aan haar dagelijkse 1,5 liter water en neemt ze na 3 uur alleen nog maar kruidenthee in plaats van koffie. Alcohol drinkt ze met mate en niet door de week. Niet omdat ze saai is, maar omdat ze goed voor zichzelf zorgt.

    Vereenvoudigen
    En daar gaat het om, goed voor jezelf zorgen. Want wie wil zich niet energiek, vrij en in balans voelen? Volgens het minimalisme bereik je dit door je leven te vereenvoudigen. Door je te ontdoen van alle ruis, al het overbodige, om je heen. Zodat er meer ruimte is voor dat waar het echt om gaat. De ik-in-mijn-hoofd is daar heel goed mee bezig.

    Korte termijn
    Laat ik voorop stellen dat mijn werkelijke ik ook goed voor zichzelf zorgt. Ze gaat niet met een lege maag slapen (slecht voor de nachtrust) en na een drukke werkdag of een regenachtige middag met de kinderen gunt ze zichzelf best een glas wijn. Of twee. Ook op maandag.
    Het probleem met die werkelijk ik is dat ze wat meer korte termijn denkt. We weten allemaal hoe we ons om zeven uur ’s ochtends voelen na een avond van drie glazen wijn en nog die éne extra aflevering op Netflix. Om nog maar te zwijgen over de loempia’s.

    Haalbare doelen
    Het zijn dat soort ochtenden dat ik mijzelf stellig voorneem meer te gaan werken aan de ik-in-mijn-hoofd. Te beginnen met het aantal doelen dat ik mijzelf stel. Immers, daarmee verbeter ik mijn focus én mijn kans van slagen. Dus wel een fruitshake als ontbijt, maar nog even niet hardlopen. En eerst deze blog schrijven, voordat ik aan mijn andere schrijftaken begin.

    En wat betreft mijn werkelijke ik?
    Die is in ieder geval heel mindful, want wie korte termijn denkt, leeft zeker in het nu.

    Meer lezen over minimalisme? De website Becoming a minimalist vind ik zelf heel toegankelijk.

    Deze post is ook gepubliceerd bij De Mama Company.
    De foto van de meloenhartjes met munt is genomen op een zeer mindful locatie in Oostenrijk.

  • Uit het depot van het Mauritshuis

    Uit het depot van het Mauritshuis

    Een depot is een plaats waar dingen verzameld of bewaard worden. Ik noem dat gewoon de zolder en de schuur (en echtgenoot ons hele huis), een museum spreekt over depot. Een plek waar, net zoals bij jou en mij, spullen staan opgeslagen

    • waarvoor je geen plaats hebt;
    • die je eigenlijk te lelijk vindt om op te hangen (maar je kunt het ook niet weg doen, want gekregen van je (schoon)moeder);
    • die je juist prachtig vindt, maar op dit moment niet passen in je strak moderne inrichting;
    • waarvan je al drie verschillende versies in de kamer hebt staan;
    • waarvan je zojuist een nog veel mooier exemplaar hebt aangeschaft.

    Net zoals je je eigen gasten over het algemeen niet meetroont naar genoemde zolder of schuur, is ook het depot van een museum verboden terrein voor bezoekers. Terwijl niet alles wat daar ligt opgeslagen per definitie slecht is. In de woorden van het Mauritshuis is er sprake van hoogtepunten en dieptepunten. Dit museum in het centrum van Den Haag presenteert tot en met 8 mei 2016 tweeënvijftig werken uit depot in de aparte tentoonstellingszaal in de Royal Dutch Shell Vleugel. Het geeft hiermee een kijkje in de ontwikkeling van de collectie en de keuzes die bepalen wat wel en niet op zaal getoond wordt.

    Binnen de vaste collectie
    Soms is dit overduidelijk, een werk van Andy Warhol past simpelweg niet in de vaste opstelling van een museum van Nederlandse schilderkunst uit de Gouden Eeuw. Hetzelfde geldt voor een Duits portret uit het einde van de achttiende eeuw.Uit het depot van het Mauritshuis

    Slechte omstandigheden
    Wie de barsten en gebladderde verflagen op het schilderij van Karel Slabbaert ziet, begrijpt ook direct waarom dit normaal gesproken niet op zaal hangt. Van het schilderij dat zo kromgetrokken was dat het niet meer in zijn lijst pastte, is dat minder duidelijk, nu een modern, flexibel raamwerk het paneel ondersteunt. De bolling maakt het werk voor mij juist nog interessanter, mede doordat het genoemde raamwerk ook wordt getoond. Waarschijnlijk is de voorstelling van mindere kwaliteit dan anderen in zijn soort.

    Alleen het allermooiste
    Want het Mauritshuis wil in zijn vaste collectie alleen het beste van het beste tonen. En als je vijf werken van Van Goyen bezit, heb je de luxe precies dat te kunnen doen. De tentoonstelling biedt de bezoeker de kans hier zijn eigen mening over te vormen door de schilderijen voor deze keer bij elkaar te tonen.Uit het depot van het Mauritshuis

    Woonhuis
    En dan is er nog zoiets als plek. Het Mauritshuis is ooit gebouwd als woonhuis. Dit geeft het museum zijn unieke intieme sfeer, maar ook beperkingen als het aankomt op aantal en formaat van getoonde werken. Het moge duidelijk zijn dat voor een reeks van 25 officiersportretten geen ruimte is.

    Miskoop?
    Het gebeurd ons allemaal wel, de miskoop. Zo ook Koning Willem I, toen hij in 1821 voor het Mauritshuis een verzameling verwierf. Het in de tentoonstelling getoonde Vrouwelijke figuur hieruit wordt inmiddels beschouwd als werk van een anoniem Italiaans kunstenaar in plaats van de grote meester Rafaël. Saillant detail hierbij is dat min of meer toevallige röntgenfoto’s (‘er was nog even tijd om een opname te maken van dit werk’) recentelijk aantoonden dat achter de valse Rafaël een ondergrond van Italiaans goudleer compleet met stempels uit de 16de eeuw bleek schuil te gaan. Het dieptepunt bleek een unicum. Wat dit betekent voor de toekomst van het schilderij blijft in de tentoonstelling onbeantwoord.

    Uit het depot van het MauritshuisTot in de eeuwigheid?
    Of een kunstwerk, eenmaal in depot, voor de eeuwigheid blijft opgeslagen, heeft ook te maken met ontwikkelingen op de markt en die van het museum zelf. In dit licht toont de tentoonstelling werken van de reserve bank, schilderijen die tijdelijk binnen de vaste collectie worden getoond als daar plaats voor is.

    Zelf ken ik het verhaal van een klein schilderij genaamd Mars en Venus betrapt door Vulcanus  van de Utrechtse schilder Joachim Wtewael. De scène in deze voorstelling werd jaren te pikant bevonden om op zaal te hangen. Toen de populariteit van Wtewael aan een opmars begon, herinnerde de toenmalige directeur van het museum zich dat er nog een werk van de schilder in depot hing. Een mooi staaltje wie wat bewaard, heeft wat. Inmiddels maakt het onderdeel uit van de vaste collectie van het Mauritshuis.

    Verkiezingen
    In de tentoonstelling is nog één plek niet ingevuld. Wel is er een voorselectie gemaakt van een zestal schilderijen, waarop de (virtuele) bezoeker kan stemmen. Het werk met de meeste stemmen komt straks op de lege plek te hangen, waarna de verkiezingen weer doorgaan. Het meest favoriete schilderij krijgt deze zomer een plek in de vaste tentoonstelling van het Mauritshuis. Jij kunt ook stemmen, en wel hier.

    Bescheiden kijkje
    De tweeënvijftig werken uit depot, waarvan dus 25 officiersportretten, zijn niet schokkend, verrassend of adembenemend. Ze bieden wel een bescheiden kijkje achter de schermen van het museum. En dat is altijd leuk.

    Het Mauritshuis is gevestigd in het centrum van Den Haag en de gehele week geopend van 10 – 18 uur, behalve op maandag vanaf 13 uur en op donderdag tot 20 uur.
    De tentoonstelling Hoogte en Dieptepunten uit het depot is te zien van 4 februari tot en met 8 mei 2016.
    Conservator tentoonstelling Edwin Buijsen.

    Een deel van de collectie van het Mauritshuis is ook te zien in Galerij Willem V, op vijf minuten lopen vanaf het Mauritshuis en geopend van dinsdag tot en met zondag van 12 – 17 uur.

    Meer weten?
    De Vrije Academie biedt twee lezingen aan, respectievelijk op 16 februari en 13 maart (11:00 – 12:00 uur)

    Foto bovenaan deze post is afkomstig van de website van het Mauritshuis

  • O, O, die ode aan de Nederlandse mode

    O, O, die ode aan de Nederlandse mode

    Je hebt nog maar tot en met 7 februari a.s. om naar de tentoonstelling Ode aan de Nederlandse mode in het Gemeentemuseum Den Haag te gaan. Dat zijn nog maar vijf dagen als je deze post op de dag van schrijven leest. Vijf dagen, waarin je vast al het één en ander gepland hebt. Of juist helemaal niets, wat meestal ook niet vanzelfsprekend is.

    En toch zou ik je willen aansporen ergens vóór 8 februari de tijd te vinden om deze tentoonstelling te bezoeken.

    Want o, o, wat een ode. Niet vanwege lovende en hoogdravende lofzang op tekstborden of in ondersteunende videobeelden. Nee, de ode is het tentoongestelde zelf. De verzameling creaties van modeontwerpers van Nederlandse bodem van de late 19de eeuw tot heden. De vormgeving van de tentoonstelling is hierbij cruciaal en heeft een optimale sfeer weten neer te zetten.

    Kenmerken
    Zoals gebruikelijk met grote tentoonstellingen in het Gemeentemuseum, is ook de Ode te vinden in de grote zalen op de eerste etage van het museum. Verwacht geen chronologische volgorde van de ontwikkeling van de vaderlandse mode. De creaties worden tentoongesteld aan de hand van een tiental opvallende kenmerken van het Nederlandse modeontwerp. En dat werkt.

    Een warme deken van blauw
    Neem nou de blauwe kamer, de eerste kamer na de introductiezaal. Direct een warm welkom, want deze kamer omarmt je in een deken van.., ja, blauw.
    Blauw blijkt door de jaren heen een geliefde kleur in het Nederlandse modebeeld. De onvermijdelijke inhuldigingsjapon en –mantel van koningin Maxima tref je hier aan. Niet prominent op een voetstuk in het midden van de tentoonstelling dus, maar als onderdeel van de verzameling historische en nieuwe ontwerpen. Dat is prettig, want de tentoonstelling is zoveel meer dan deze geroemde japon (die wat mij betreft het meest tot zijn recht komt aan het lijf van onze koningin zelf).

    Ode aan de mode  Ode aan de mode

    Couture
    Na de blauwe kamer kun je bijkomen bij de ogenschijnlijk ingetogen couture van Hirsch & Cie en Metz & Co, waarbij werk van Neerlands eerste couturier, Joan Praetorius, uiteraard niet ontbreekt.

    Futuristisch en tijdloos
    Ook specifieke aandacht voor innovatie en experiment, ofschoon dit van alle ontwerpen gezegd kan worden, wanneer je ze vanuit hun tijd bekijkt. Zo zijn zowel de huidige 3D creaties van Iris van Herpen als de metallic kunstleren pakken van Alice Edeling uit de zestiger jaren futuristisch te noemen. Wat dan ook opvalt is de tijdloosheid van het overgrote deel van de collectie.

    Ode aan de Nederlandse mode   Ode aan de Nederlandse mode

    Kleurbeleving
    De klapper van de tentoonstelling zit wat mij betreft in de grootste zaal, die bij binnenkomst onmiddellijk de associatie van een caleidoscoop oproept. Het thema is kleur en dat is dan ook wat de bezoeker krijgt, mede door een optimale wisselwerking van het tentoongestelde met het inrichtingsontwerp.

    Ode aan de Nederlandse mode   Ode aan de Nederlandse mode

    Extravagant
    Eenzelfde uitbundigheid is ook terug te vinden bij de excentrieke uitgaanskleding van ontwerpers als Bas Kosters, waar je je, al dan niet in combinatie met een silent disco, aan kunt vergapen. Humor is een begrip dat opkomt, maar ook de hoeveelheid pailletten doet terug denken aan het prachtige borduurwerk op de avondjurk van Frank Govers in de eerdere blauwe kamer. Extravagant wordt hiermee een breder begrip.

    Klare lijnen en meer
    Naast al deze uitgelatenheid is er ook ruimte voor rust. Zo komt de combinatie zwart en wit op meerdere plekken van de tentoonstelling terug en zijn er ontwerpen waarbij de nadruk ligt op geometrie en primaire kleuren.

    Ode aan de Nederlandse mode   Ode aan de Nederlandse mode

    Op de foto
    Wie na dit alles betreurt niet zelf een Avelon, Taminiau, Van Benthum, Van Herpen of Iversen te bezitten, kan zijn hart ophalen in de laatste zaal, waar de bezoeker de mogelijkheid heeft zich te fotograferen achter een outfit van één van de genoemde ontwerpers.

    Ode aan de Nederlandse mode   Ode aan de Nederlandse mode

    Kijk en bewonder
    Het moge duidelijk zijn, Ode aan de Nederlandse mode toont topstukken van ontwerpers als Max Heymans, Dick Holthaus, Frans Molenaar, Fong Leng, Frank Govers, Viktor & Rolf, Iris van Herpen en Jan Taminiau. Niet alleen een must-see voor de modeliefhebber, maar zeker ook de moeite waard als je van inrichting en beleving houdt.

     

    Ode aan de Nederlandse modeAfterthought
    Een foto op het introductie bord van de tentoonstelling springt bij mij in het oog. Een jongen fiets over het strand, meisje achterop. Het is koud en de aanwezigheid van een geopende paraplu suggereert zelfs regen. De jongen en het meisje dragen kleurrijke breisels en ik herken het beeld van mijn verzameling oude modeplaatjes uit de jaren tachtig. Een dergelijk beeld komt nergens meer terug in de tentoonstelling, net zo min als ontwerpen van merken als Soap Studio, Mexx of Mac & Maggie. Terwijl het bij mij, tiener in de jaren tachtig, direct om meer roept.

    Het Gemeentemuseum Den Haag organiseert jaarlijks een grote mode tentoonstelling. Wellicht dat het tijd is voor een overzicht van mode campagnes aan het grote publiek.

    Het Gemeentemuseum Den Haag is geopend van dinsdag t/m zondag van 11:00 – 17:00 uur.
    Iedere zondag is er tevens van 12:00 – 16:00 uur Open Kinderatelier, gratis te bezoeken voor jongens en meisjes vanaf 5 jaar (max. 45 minuten per kind). Handig, want dan kan jij als ouder of begeleider nog even rustig een rondje doen of iets nuttigen in het Grand Café van het museum.

    Ode aan de Nederlandse Mode     is nog te zien tot en met zondag 7 februari 2016.
    Conservator Madelief Hohé, art direction Maarten Spruyt en Tsur Reshef.
    De catalogus van de tentoonstelling is voor €22,50 te koop in de museumwinkel (niet goedkoop, wel de moeite waard).

    De unieke fotoshoot van Sabrina Bongiovanni (fotografie) en Maarten Spruyt (art direction) is een vermelding waard. De geometrische lijnen van de typisch Hollandse landschappen en architectuur versterken de creaties, wat resulteert in een prachtig eindresultaat. Te bewonderen op de tentoonstelling en in de genoemde catalogus.