Barbara| barbaraschrijft.nl, auteur op barbarasevenstern.nl - Pagina 13 van 13

barbarasevenstern.nl

Auteur: Barbara| barbaraschrijft.nl

  • Open tijdens de verbouwing

    Open tijdens de verbouwing

    Welkom!
    Je hebt me gevonden op het WereldWijdeWeb.
    Zichtbaar én in-wording.
    Dat is zoiets als ‘open tijdens de verbouwing’.
    Spannend.
    Ik hoop dat je door de steigers heen kunt kijken.
    Een mens moet toch ergens beginnen.
    En in hoeverre is een blog of eigen website ooit echt af?

    Een blog opzetten is geen sinecure, maar met een aantal goede handleidingen en (gratis) software kom je een heel eind.
    Ook mijn HTML-ervaring viert weer eens hoogtij, al stamt-ie uit de oertijd.
    De komende dagen zal ik druk bezig zijn met het optimaliseren van de huidige opzet en het vullen van de pagina’s.

    Vanaf september kun je hier elke week minimaal één bericht op terug vinden.
    Over inspiratie voor mijn schrijven, stoorzenders en het belang van een deadline en comfort.

    Ik zie je graag terug!

    P.S.
    Geïnteresseerd in een eigen blog?  De volgende artikelen helpen mij op weg:

  • Zij (inzending schrijfwedstrijd)

    Zij (inzending schrijfwedstrijd)

    De ruimte was te klein geworden, één van ons zou moeten vertrekken. Op korte termijn. Ik zag niet uit naar dat moment. Zolang ik me kon herinneren waren we bij elkaar geweest: zij en ik, een onafscheidelijk duo. Ik kon me een leven zonder haar simpelweg niet voorstellen.

    Ik bewoog en hoorde iets knappen.
    Ze keek op. ‘Wat is dat?’
    ‘Ik denk dat ik iets kapot heb gemaakt.’
    Haar gezicht kreeg een verschrikte uitdrukking.
    ‘Wat is er?’ vroeg ik.
    Ze wees naar beneden. Mijn blik volgde haar hand en nu zag ik het ook. Een gevoel van paniek bekroop mij. Tegelijkertijd ging mijn verstand in rationele overlevingsmodus.
    ‘We wisten dat dit zou gebeuren,’ zei ik rustig. ‘Nu weten we ook wie van ons vertrekt.’
    Ze kon mij alleen maar angstig aankijken. Ik wilde haar geruststellen, zeggen dat ik er altijd voor haar zou zijn, maar de woorden kwamen niet uit mijn mond. Want wat wist ik er van? Met een laatste blik op alles wat mij vertrouwd en dierbaar was, draaide ik mij om en begon de tocht naar het onbekende.

    Het gat dat ik had gemaakt, was groot genoeg om mij er doorheen te wurmen. Daarna werd het lastiger. De doorgang was nauw en hoe meer ik bewoog, hoe vaster ik kwam te zitten. Op mijn netvlies stond het laatste beeld van haar gebrand, en mijn hart kromp ineen bij de gedachte nooit meer samen te zijn. ‘Nu niet opgeven,’ sprak ik mijzelf streng toe en met alle kracht die ik in mij had, duwde ik mijzelf de lange smalle tunnel door.

    Een zee van helder licht overspoelde mij.
    ‘Jullie hebben een gezonde dochter,’ klonk een lage stem.
    Ik werd tegen iemand aangelegd en opende voorzichtig mijn ogen. Ik zag een onbekend gezicht en een onbeschrijfelijk gevoel van eenzaamheid overviel mij.

    Een man kwam aanlopen met een kleine bundel in zijn armen.
    ‘Ontmoet je tweelingzus,’ zei hij.
    Het enige wat ik kon doen was staren. Een vertrouwd paar ogen keek mij vreugdevol aan en ik voelde hoe mijn hart een sprong maakte. Later zou ik wel van haar horen waarom ze ook ons veilig onderkomen had verlaten. Het belangrijkste was nu dat ze er was. Hier. Bij mij.

    De man legde ons naast elkaar.
    ‘Kijk, ze passen precies,’ zei hij.
    Dat had ik hem ook kunnen vertellen.

    Dit is mijn inzending voor de korte verhalen wedstrijd 2015 van Heel Nederland Schrijft met als thema ´mijn mooiste herinnering´.

    Naar aanleiding van mijn deelname aan deze wedstrijd schreef ik ook de blog Schrijfwedstrijd, wel of niet meedoen? en Heel Nederland Schrijft, maar één Nederlander wint.

  • Hoe nuttig was jouw dag?

    Hoe nuttig was jouw dag?

    Natuurlijk ben ik zelf verantwoordelijk, dat nuttig bezig zijn. Het is immers mijn tijd. Of beter gesteld: mijn prioriteit.

    Had ik gisteravond maar één in plaats van twee afleveringen van House of Cards gekeken, dan was ik vandaag niet zo moe geweest. …
    Had ik meer zelfdiscipline, dan had ik de kinderen strak om half negen bij de (vakantie)opvang afgeleverd. En niet pas om tien uur.

    Dat gezegd hebbende…
    Was de wasmachine van de week niet kapot gegaan, dan had ik vanaf vanochtend vroeg bij Dudok in de stad zitten schrijven, omdat ik daar oorspronkelijk om half één een afspraak had (het idee hier is dat ik dan zeer gefocust bezig zou zijn geweest, in de wetenschap dat het er ‘s middags niet meer van zou komen). Nu moest ik de hele dag thuis zijn, omdat het nieuwe exemplaar ergens-op-de-dag geleverd zou worden. Uiteraard pas om vier uur. En met achterlaten van een levensgevaarlijk (want glad) spoor van water door het hele huis (’mevrouwtje, uw oude wasmachine lekt’).

    Had onze oudste niet bedacht dat hij vandaag de opvang toch echt niet zag zitten, dan had ik vanaf half elf tot vier uur door kunnen schrijven. Nu werd ik om half twaalf gebeld met de mededeling dat hijvannegen boos was weggelopen en niet meer voor rede vatbaar was. Ervaring leert, dus werd het een ritje naar de parkeerplaats, waar hij met een begeleidster stond te wachten. Dikke tranen en een gebakken ei van-hem-voor-mij om het goed te maken.

    Zo komt een mens toch niet in de schrijfflow?!
    Dan maar door mijn ongelezen e-mails, het merendeel door mijzelf, aan mijzelf gestuurd ter lering ende inspiratie. Een onhebbelijke gewoonte, want een uitpuilende email-box is nooit goed voor het gemoed. WordPress geopend en weer heel snel gesloten. Trap en gang gedweild na vertrek wasmachine-mannen. Kennisgemaakt met nieuwe wasmachine.

    Genoeg gemopper.
    Want uiteindelijk heb ik ook twee hele nuttige dingen gedaan.
    Ten eerste mijn inzending voor de korte verhalen wedstrijd van Heel Nederland Schrijft ingekort van 650 naar 400 woorden. Hierover een andere keer meer.
    Ten tweede mij ingeschreven voor een stilteweekend in een klooster in Gelderland later dit jaar (bucketlist, dank Jikke).

    En vanavond ga ik echt op tijd slapen.

  • Steamy seks op de keukenvloer?

    Steamy seks op de keukenvloer?

    Een onverwachte romance is één van de belangrijke verhaallijnen in mijn boek. De vraag die zich daarbij direct opdringt is: hoe ver ga je? Hebben ze steamy seks op de keukenvloer of eindigt het hoofdstuk bij die innige zoen?

    Past het bij mijn boek?
    Op basis van het succes van Vijftig tinten grijs, lijkt het zinvol voor de eerste optie te gaan, maar wil ik dat wel? En nog veel belangrijker: past het bij mijn boek? Ik sla er nog maar eens Rendez-vous van de onvolprezen …Esther Verhoef op na. Zij weet seksscènes dusdanig te beschrijven dat het nog herkenbaar en daarmee voor mij aansprekelijk blijft. Het is niet puur seks tussen Simone en Michel, het is de spanning van een buitenechtelijke relatie, waarvan de vrijpartijen de ontlading zijn. De seks dient het verhaal.

    E.L. James gaat een stap verder, bij haar ís de seks het verhaal. Ofschoon ik laatst iemand sprak die zei dat ze alle steamy scènes oversloeg, omdat het haar puur ging om de relatie tussen Christian en Anastasia. Het kan…

    Appetijtelijk?
    Wat Familiegeluk betreft, ik ben meer van de Simone en Michel scènes. Uiteindelijk schrijf ik een thriller en geen erotisch verhaal. Dan blijft er genoeg uitdaging over, want na de ‘hoe ver’ vraag komt de ‘hoe verwoord je het’ vraag. Een te expliciet scène leest ronduit onsmakelijk, maar je wilt als lezer wel de spanning blijven voelen.

    Inmiddels staat de eerste scène op papier en ben ik best tevreden. Ook al blijft het schrijven ervan een bizarre aangelegenheid.

    Een moord?
    Geen probleem.
    Seks?
    Het blijft lastig.

    Tenslotte zullen ook mijn ouders het boek straks lezen.

  • De innerlijke nerd

    De innerlijke nerd

    Iedereen heeft zijn eigen schrijfproces. De één begint gewoon met schrijven, de ander maakt eerst een heel schrijfplan. Ik zit daar tussenin.

    Bekentenis: in mij zit een nerd. Die nerd is dol op brononderzoek en schema´s.

    Dit is hoe ik te werk ga:

    Van braindump naar schema
    De kern van mijn verhaal heb ik in één keer op papier gezet. Daarna ben ik zeer schematisch aan de slag gegaan. Van alle belangrijke personen heb ik een karakteromschrijving gemaakt: rol in het verhaal, beroep/bezigheid, uiterlijke kenmerken, persoonlijkheid, specifieke gebruiken en manieren, achtergrond. Het grootste deel van deze informatie vind je niet letterlijk terug in het verhaal, maar bepaalt wel de wijze waarop die persoon handelt. Een karakteromschrijving maakt van een personage een echt persoon en voorkomt dat ik hem als schrijver inconsequent of onlogisch gedrag toebedeel.
    En omdat mijn verhaal over een familie gaat, heb ik ook een stamboom gemaakt.

    Geloofwaardigheid
    Een ander schema is het verhaal zelf. Ik ben begonnen met een korte omschrijving, de synopsis, van alle gebeurtenissen. Dat heb ik vervolgens opgedeeld in scènes, uitgezet in de tijd. En omdat mijn verhaal zich afspeelt tussen 1937 en het heden, heb ik voor de jaren die belangrijk zijn in mijn verhaal, de relevante gebeurtenissen uit die tijd daaronder gezet. Wederom ten behoeve van de geloofwaardigheid van het verhaal. Dat er in 1963 geen mobiele telefoons waren weet iedereen, maar hoe logisch was het in die tijd om thuis televisie te hebben? En als één van mijn hoofdpersonen in 2011 een tentoonstelling in het Stedelijk heeft, dient het museum niet net wegens verbouwing te zijn gesloten.

    Schrijven is herschrijven en schrappen
    Al die schema´s geven houvast en overzicht. Maar zijn niet heilig. Zo is er al een persoon uit het boek geschrapt wegens gebrek aan toegevoegde waarde en heeft iemand een naamsverandering ondergaan, want ze bleek toch meer een Hellen dan een Trudie. En ook tijdens het schrijven kunnen de personages in eens hele andere dingen gaan doen dan ik van te voren had bedacht voor die specifieke scene.

    En dat maakt het schrijven ook zo leuk!

  • Thuiswerken

    Thuiswerken

    Niets belangrijker dan een goede werkplek om in de juiste schrijf-flow te komen. En zolang ik geen tuinhuis heb (Daphne Dekkers) of een tweede huis op Ibiza (Saskia Noort) is dat voor mij de zolderkamer, met uitzicht op de overburen.

    Kom je dan wel tot schrijven?

    Die vraag krijg ik vaak als men hoort over dat thuiswerken. Ik roep dan overtuigend dat het om discipline gaat en dat ik geen huishoudelijk type ben, zodat was, strijk of anderszins mij totaal niet storen.

    Aan de andere kant.
    Kan ik de boodschappen het beste ´s ochtends doen, na het naar school brengen van de kinderen. Alleen jammer dat de groente nog niet is bijgevuld, moet ik vanmiddag alsnog terug.

    Oké, 10 uur. Eerst de mail, dan heb ik dat gehad. Direct even social media checken. En als ik dan toch online ben, kan ik net zo goed de Nespresso bijbestellen, dan hoeft dat straks niet meer.

    Hoor ik daar nu de wasmachine afslaan? Heeft manlief vanochtend zeker aangezet.

    Hm, elf uur, ik ga koffie maken en dan echt aan de slag. Goed. …….Shit. Internet ligt er uit. En dat terwijl ik echt online moet voor m’n achtergrond research. Dan maar een vroege lunch.

    Zo….

    Gelukkig, ik ben weer online…..

    De deurbel. Ik kan ook niet opendoen…, maar wellicht is het iets leuks. Hm. Pakje voor de overburen.

    Half één al weer. Oké, ik heb nog dik 2 uur voordat ik de kinderen van school moet halen. Focus……

    O nee, ik moet nog die groente kopen. Dat betekent dat ik nu nog maar 1,5 uur heb.

    Wie belt daar nou weer? Mijn moeder. Zal ik hem laten gaan? Maar wat als er iets aan de hand is?

    Shit, shit, shit, half drie, ik moet weg!

  • Onderzoek (deel 1)

    Onderzoek (deel 1)

    Onderzoek, research met een populair woord, is een groot onderdeel van mijn schrijfproces. Niet alleen helpt het mij de feiten correct weer te geven, het inspireert ook en brengt het verhaal op een hoger niveau.

    Hofstad
    Een deel van mijn boek-in-wording Familiegeluk speelt zich af in onze Hofstad.
    Den Haag in het heden, en Den Haag begin zestiger jaren. Zeker over dat laatste Google ik aardig wat af, want het Belgisch Park mag nu dan wel een chique wijk zijn, wie zegt dat dit 50 jaar geleden ook zo was?

    Ronduit gelukkig kan ik worden van oude beelden van Scheveningen (de Pier!) en de binnenstad van Den Haag. De kapsels en kleding van de nozems, maar ook van het flaneren van het chique publiek van de vermaarde Haagse tearoom Maison Krul.

    Verkenning op de fiets
    Alle online filmpjes en foto’s ten spijt, de beste manier om echt in de stemming te komen is de omgeving zelf te verkennen. En in mijn geval is dat heel makkelijk, ik woon namelijk (heel toevallig ?) in Den Haag. Dus toog ik vandaag op de fiets de stad in; Duinoord en het Statenkwartier om precies te zijn. De zon scheen en de stad toonde zich op deze mooie dag in juni van z’n beste kant. Of ik keek eindelijk eens goed naar de stad.

    Sweelinckplein, een oudere dame nodigt mij van harte uit haar koloniale huis een keer van binnen te bekijken.

    Alexander Gorgelweg en omgeving, ooit prachtig, nu wordt de weg omgeven door verhoogde politie-uitkijkposten en zijn de huizen voorzien van hoge hekwerken en beveiligingscamera’s om ongewenst bezoek buiten de ambassades te houden. Straten worden aan beide zijden ingenomen door auto’s van diverse pluimage.

    Ontdekking
    En dan fiets ik de Johan van Oldenbarneveltlaan in. En ik weet ineens, dit zou zo maar een heel belangrijke straat kunnen worden…

    Zelf ook beelden bekijken van het oude Den Haag?