Barbara| barbaraschrijft.nl, auteur op barbarasevenstern.nl - Pagina 3 van 13

barbarasevenstern.nl

Auteur: Barbara| barbaraschrijft.nl

  • Opvoeders gezocht!

    Opvoeders gezocht!

    Als er één onderwerp is waarbij je ongevraagd advies beter achterwege kan laten, dan is het wel opvoeden. Vele vriendschappen zijn gestrand of op z’n minst bekoeld door goedbedoelde tips rondom verantwoord ouderschap.

    Dit klinkt wellicht bizar als je kijkt naar de hoeveelheid websites, tijdschriften en boeken over opvoeden. En wie zelf kinderen heeft, weet als geen ander dat er momenten zijn waarbij inhoudelijke hulp van harte welkom is. Waarom voelt advies vanuit de omgeving dan toch snel als kritiek?

    In deze gezinnen waren de kinderen de baas

    Toen echtgenoot en ikzelf nog geen kinderen hadden, keken we vaak naar de Nanny (niet die hysterische Amerikaanse serie, maar de Engelse ‘that behaviour is unacceptable’ Jo Frost). We verwonderden ons over het onbeheerste gedrag van peuters en kleuters, maar vooral over de totale verslagenheid van hun ouders. In deze gezinnen waren de kinderen de baas, dat zou ons toch echt niet overkomen! Inmiddels drie eigen kinderen verder, weet ik dat het ideale gezin niet bestaat en dat er verschillende redenen zijn waarom je als ouders water bij de wijn doet.

    Over een andere boeg

    Zelf denk ik dat het hebben van een kind met ADHD en ODD mij gedwongen heeft nog meer over mijn eigen opvoedstijl na te denken. Immers, als de bekende regels niet werken, zal je het over een andere boeg moeten gooien. Wanneer je kind snel overprikkeld raakt en alles letterlijk neemt, dien je als ouders extreem helder te zijn in je communicatie. Wanneer hij bij het minst of geringste opstandig, dwars en driftig wordt, is het des te belangrijker om te weten welke confrontatie je als ouder wel aangaat en welke je laat voor wat hij is.

    Discussie met een twee-jarige

    Het moge duidelijk zijn dat ik nogal wat vind van de allesbepalende rol die ouders hebben in relatie tot het gedrag van hun kinderen. Gelukkig ben ik daarin niet de enige. Vorige maand mocht Filemon Wesselink aanschuiven bij RTL Late Night, hij had samen met zijn zus Clarinde Wesselink het kinderboek ‘Papa zegt ja’ geschreven. Over het ja zeggen van ouders, wanneer het eigenlijk nee moet zijn.

    Het gesprek aan tafel zette mij aan het denken, niet in het minst vanwege de YouTube filmpjes die werden getoond om aan te geven hoe feilloos ons ogenschijnlijk onschuldig nageslacht inspeelt op de wankele houding van ons, de ouders. Discussie met een tweejarige over wel of niet alleen gaan fietsen, eerst nee zeggen en dan toch ja zeggen over wel of niet op een schommel. Het zijn allemaal zaken waarvan we weten dat we ze niet zouden moeten doen, maar waar we ons – geef toe – allemaal wel eens schuldig aan hebben gemaakt. Terwijl we ook allemaal weten dat het leidt tot het creëren van monsters.

    Het kind of het filmpje

    Mij gaat het hier echter niet om de toegeeflijkheid van de ouders, maar om de filmpjes. Oké, ze zijn hilarisch, omdat ze herkenbaar zijn en omdat je weet wat er gaat gebeuren. Maar ik krijg er ook een ongemakkelijk gevoel van. In mijn ogen zijn deze ouders veel meer bezig met het maken van een leuk filmpje dan met hun kind.

    Wat als deze ouders hun camera’s hadden weggelegd en hun kind op ooghoogte hadden aangesproken of desnoods onder de arm meegenomen? Dan was er vast veel gekrijs geweest en zeker geen grappig filmpje. Maar er waren wel duidelijke grenzen gesteld. Misschien is dat iets om een volgend keer over na te denken, voordat we besluiten een discussie met ons kind aan te gaan voor een grappig filmpje op YouTube.

  • Berlijn: wat is nou die heilstaat?

    Berlijn: wat is nou die heilstaat?

    Berlijn, hoofdstad van Duitsland en alom bekend van de muur, die van 13 augustus 1961 tot 9 november 1989 West- en Oost-Berlijn van elkaar scheidde. Ik heb lang niets met Duitsland gehad, voornamelijk vanwege associaties met de eeuwige onredelijkheid van mijn Duitse leraar op de middelbare school jegens mijzelf en mijn vriendinnen.

    Die man deed hoogstwaarschijnlijk ook gewoon zijn best, maar dat wil je als puber van zestien natuurlijk niet zien. Hoe frappant dan ook dat mijn eerste bezoek aan deze op één na grootste stad van Europa (Londen is groter) juist met diezelfde vriendinnen was. De tweede keer was met echtgenoot en mede dankzij zijn ijverige notities is deze blog tot stand gekomen.

    Comfortabel logeren in Oost-Berlijn

    Zelf ben ik verliefd geworden op Oost-Berlijn, of in ieder geval op het buurtje waar ik logeerde. Dat was beide keren in Berlin-Mitte bij Schoenhouse Appartements. Er zijn zeker nog meer leuke en goedkopere plekken te vinden, maar als je met een groep van vier komt, is deze locatie zeer aan te bevelen. Ze verhuren er ook fietsen, wat in Berlijn wel zo handig is.

    De appartementen zijn gelegen aan de Alte Schönhauser Strasse, een straat waar je gerust een hele middag door kunt brengen. In ieder geval met je vriendinnengroep. Kledingzaken (van nieuw tot vintage) en hebbedingwinkels worden afgewisseld met verantwoorde koffie- en eettentjes. Een absolute aanrader is te gaan eten bij het beste Vietnamese restaurant van de stad, Monsieur Vuong op nummer 46. Reserveren kan niet, dus wacht je rustig buiten op je tafeltje. Wie geen geduld heeft, vindt een alternatief bij Good Morning Vietnam op nummer 60 of Yam Yam Berlin op nummer 6.

    17_berlijn_03

    17_berlijn_01

    Ein probierteller…

    Als er één ding zeker is: in Berlijn hoeft de innerlijke mens niets te kort te komen. Voor het juiste creatieve gevoel ga je ontbijten, lunchen of koffie drinken tussen de ZZP´ers bij Sankt Oberholz, aan de Rosenthaler Straße 72a, een klein half uurtje lopen vanaf het appartement. Daarna is het tijd voor een stadwandeling door Mitte, met o.a. Alexanderplatz, Fernseheturm, La Fayette, Friedrichstraße en Hackesche Höfe. Al dat lopen maakt hongerig en dus stap je binnen bij Barcom’s Deli aan de Sophienstraasse 21 voor een probierteller: vier volwaardige stukken taart om te ‘probieren’.

    17_berlijn_02

    Het oorlogsverleden is nooit ver weg

    Met een zeer goed gevulde maag kun je de wandeling dan weer vervolgen. Museumsinsel, Gendarmenmarkt, Check Point Charly, Potzdamerplatz, Brandenburgen Tor en de Reichstag, het is allemaal de moeite van het bezoeken waard. Verreweg het meest indrukwekkend vind ik Topografie des Terrors, ooit de centrale plek vanuit waar Nazi Duitsland opereerde, tegenwoordig de plek waar de opkomst en ondergang van de structurele en planmatige opbouw van het nazi-Duitsland wordt verteld.

    17_berlijn_04

     

    2 kilometer aan meesterwerken

    Berlijn heeft evenwel meer dan alleen oorlog historie. De Gemäldegalerie’s vlak bij de Postdamerplatz huisvest een ongekend aantal top schilderijen uit de 13de tot en met de 18de eeuw. Een volledige rondleiding door het museum beslaat een kleine 2 km, je kunt er uiteraard ook voor kiezen alleen de zestien (!) schilderijen van Rembrandt te bekijken.

    Gemaldegalerie

    Candy on bone & art meets food

    Hierna heb je wel een borrel verdiend. Bij mooi weer doe je dat bij Biergarten Prater aan Kastanienallee in de wijk Prenzlauer Berg, maar bij slecht kan het ook prima met Ziegenkäsebraut und Avocadocreme bij Keyser Soze op de hoek van de Tucholskystraße en de Auguststraße. Wie van spareribs houdt gaat eten Katz Orange aan de Bergstraße 22, voor wat zij noemen hun candy on bone. De art & food liefhebber kan zijn hart ophalen bij La Soupe Populaire, Prenzlauer Allee 242, het middenklasse restaurant van sterkok Tim Raue en om de locatie (een voormalige bierbrouwerij op de Prenzlauer Allee 242) al een bezoek waardig. Wel lang van te voren reserveren!

    Amsterdam-Zuid en tirolerhose

    De volgende dag pak je vanuit het appartement de U-bahn 2 naar Wittenbergplatz om te starten met een wandeling door het Kaufhaus des Westens (KadeWe), we zijn er nu immers toch. Via de Kurfürstendamm ga je daarna richting Savignyplatz en deel je een pizza bij Die 12 Apostel aan de Bleibtreustraat 49, die echt de beste steenoverpizza van Berlijn serveert. De wijk doet denken aan Amsterdam-Zuid met prachtige huizen en mooie parkjes. Via de Nollendorfstraße en een markt loop je naar de Akazienstraße 17 waar je bij het niet zo hippe, maar wel zeer Duitse en populaire Gottlob een fles prosecco en een bordje antipasti bestelt. Zelf ben ik die avond beland bij het niet aan te raden Maximilian’s, inclusief tirolerhose bediening in een omgeving die nog het meest doet denken aan het atrium van het Haagse stadhuis.

    Op de fiets

    In Berlijn pak je ook de fiets. De lange Karl Marxallee met haar typische Oost-Duitse flatblokken brengt je naar naar Boxhagener Platz in de wijk Friedrichshain waar op zondagochtend een (niet zo heel indrukwekkende) rommelmarkt is. Geniet van een Turks-georiënteerd ontbijt in één van de vele tentjes die ook hier te vinden zijn. Daarna fiets je verder naar RAW, een groot en oud industriecomplex uit de tijd van de DDR en inmiddels een alternatieve, anarchistische vrijplaats inclusief rommelmarkt. Zeer naargeestig eigenlijk, maar daardoor ook weer zo echt. Om in de Oost-Duitse sferen te blijven, bezoek je het langste stuk bewaard gebleven ‘Muur’ waarbij de scheiding tussen Oost en West weer even zeer concreet wordt.

    17_berlijn_05

    Onheilspellende parken en hippe woonwijken

    Steek vervolgens de rivier de Spree over en je komt terecht in Kreuzberg, waar de grootste Turkse gemeenschap buiten Turkije zich bevindt. Verscholen in een zijtak van de Spree zit restaurantboot Freischwimmer, waar je zeker een drankje moet doen. Via het vuile en onheilspellende Görlitzer Park kom je terecht in de Oraniënstraße en verlaat je Kreuzberg weer richting Mitte. Het laatste stukje Berlijn per fiets gaat door Prenzlauer Berg, een hippe woonwijk met yuppen. Je kunt hier een bezoek brengen aan de plek waar het eerste concentratiekamp van de Nazi’s werd opgericht, nu een lieflijk en romantisch parkje met waterreservoir. Tegenover drink je dan een laatste drankje bij restaurant Pastenak aan de Knaackstraße 22-24.

    17_berlijn_07

    Zo veel te doen…

    Het is tijd voor vertrek en waarschijnlijk heb je net als ik nog lang niet alles gedaan wat je wilde doen. In mijn geval is dat de Drayton bar bij Cookies & Cream, het strand van Deck 5, 360 graden Berlijn bovenin de Fernsehturm om nog over al die hippe, techno feesten nog te zwijgen. Gelukkig vlieg je vanaf Amsterdam in 1,5 uur naar deze super stad.

    Nog even alle genoemde adressen op een rijtje:

    Schoenhouse Appartements | Schönhauser Allee 185
    Monsieur Vuong | Alte Schönhauser Strasse 46
    Good Morning Vietnam | Alte Schönhauser Strasse 60
    Yam Yam Berlin | Alte Schönhauser Strasse 6
    Sankt Oberholz | Rosenthaler Straße 72a
    Barcom’s Deli | Sophienstraasse 21
    Gemäldegalerie’s | Matthäikirchplatz
    Keyser Soze | hoek van de Tucholskystraße en de Auguststraße
    Katz Orange | Bergstraße 22
    La Soupe Populaire | Prenzlauer Allee 242
    Kaufhaus des Westens (KadeWe) | Tauentzienstraße 21–24
    Die 12 Apostel | Bleibtreustraat 49
    Gottlob | Akazienstraße 17
    Maximilian’s | Friedrichstraße 185-190
    Vlooienmarkt (zondagochtend) | Boxhagener Platz
    RAW | Revaler Straße 99
    Freischwimmer | Vor dem Schlesischen Tor 2
    Pastenak | Knaackstraße 22-24
    Cookies Cream | Behrenstr. 55 
    Drayton Bar | Friedrichstraße 158
    Deck 5, Schönhauser Allee 80
    Fernsehturm, Panoramastraße 1A

    Nog niet genoeg adressen? De volgende websites zijn zeker de moeite waard:

    Berlijn Blog | Persoonlijke blog van de Nederlandse Marjolein van der Kolk, die in 2011 definitief in Berlijn is gaan wonen

    Wat te doen in Berlijn | Persoonlijke blog van de Nederlandse Emma Wijninga, die in 2013 met partner en katten naar Berlijn verhuisde

    Berlijninfo.nl

    Vier keer koffie in Berlijn

  • Is dat boek nou nog niet af?

    Is dat boek nou nog niet af?

    Een jaar of twee geleden kreeg ik regelmatig de vraag hoe het met mijn boek was. Gevolgd door de vraag wanneer het te koop zou zijn. 

    ‘Hopelijk met de zomer,’ antwoordde ik in januari 2015, dat leek me namelijk wel een commercieel wenselijk tijdstip. Mijn verhaal Familiegeluk is tenslotte bij uitstek een vakantieboek. ‘Ik denk toch wel rond de feestdagen,’ was mijn reactie in september van dat jaar, het boek is namelijk ook zeer geschikt om cadeau te geven. Vanaf 2016 stopte ik met het noemen van een beschikbaarheidsdatum.

    Te kritisch of te weinig talent?

    Inmiddels vraagt ook niemand meer wanneer mijn boek er is. Ze vragen hooguit of ik er nog mee bezig ben. En onlangs vroeg een vriendin heel eerlijk waarom het zolang duurde. Haar stem had niet verwijtend of neerbuigend geklonken, ze was oprecht nieuwsgierig hoe het kon dat ik al drie jaar aan mijn manuscript aan het schrijven was en een andere vriendin van haar in drie maanden er een verhalenbundel had uitgepoept. Het antwoord moest ik haar schuldig blijven.

    Laat ik me te veel afleiden? Heb ik te weinig talent? Ik denk het niet. Ben ik te kritisch? Te perfectionistisch? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat ik de lat hoog leg en dat het schrijven van Familiegeluk ongemerkt mijn opleiding tot schrijver is geworden.

    Manuscriptbeoordeling

    Voor mijn boek heb ik honderden pagina’s geschreven en evenveel zijn ook weer in de prullenbak beland. Ik heb schrijfcursussen gevolgd, eindeloos research gedaan en uiteindelijk proeflezers om hun kritisch oordeel gevraagd. Dit alles heeft geleid tot een manuscript van een kleine 400 pagina’s, waarvan ik deze week de professionele beoordeling van Linda Jansma terugkreeg. Linda is een succesvolle thrillerschrijfster, haar boeken zijn vlot en goed geschreven en kenmerken zich door Spanning met een hoofdletter.

    Mijn werk nog beter maken

    Die Spanning in kwadraat voel ik als geen ander als de mail van Linda binnenkomt. Je verhaal laten lezen door weliswaar kritische, maar ook bekende mensen uit je omgeving is één ding, een beoordeling van iemand uit het vak iets heel anders. Ik hou mij braaf aan Linda’s advies eerst haar leesverslag te lezen en pas daarna mijn manuscript te bekijken (voor elke kleine wijzing wordt al een hele rode ballon aangemaakt, wat op het eerste gezicht nogal ontmoedigend kan overkomen). Ik hou mij vast aan haar woorden dat alles wat ze heeft aangestipt uitsluitend bedoeld is om mijn werk nog beter te maken dan het al is en dat ik al een hele prestatie heb geleverd. ‘Jouw verhaal verdient het om gelezen te worden.’ Waarschijnlijk geldt dit voor iedereen die zo ver gekomen is als ik, maar toch leest het als een bevestiging van mijn kunnen.

    Herkenning en handvatten

    Het leesverslag is een feest. Van herkenning, maar ook van concrete aanwijzingen. Herkenning vanwege de verbeterpunten die ik zelf al vermoedde, maar niet verder mee kwam of voor blind was geworden. Concrete aanwijzingen, omdat Familiegeluk mijn eerste boek is en Linda negen thrillers heeft geschreven. Natuurlijk dien je open te staan voor kritiek, maar wanneer deze zo constructief en helder verwoord wordt, kan ik alleen maar heel blij zijn dat iemand de tijd heeft genomen om met kennis en ervaring mijn hele manuscript door te nemen. Natuurlijk betaald, maar dubbel en dwars de investering waard.

    Serieus aan de bak

    Als de manuscriptbeoordeling mij één ding heeft geleerd dan is het wel dat ik er nog steeds niet ben. Van structuur verbeteringen tot verdieping van de hoofdpersoon en van taalhantering tot ingeslepen patronen, ik moet serieus aan de bak. En dan heb ik het nog niets eens over de mate van spanning in het verhaal; in hoeverre is die goed genoeg voor een thriller of moet ik tevreden zijn met de door mijzelf gekozen insteek van een spannende roman?

    Vragen waar ik in de loop van de komende weken antwoorden op hoop te vinden. Tot het 30 september is en ik bij Marelle Boersma op Masterclass mijn aanpassingen onder de loep kan laten nemen.

    Nee, dat boek is voorlopig nog niet af!

    Mijn manuscriptbeoordeling door Linda is onderdeel van mijn deelname aan De Schrijf Compagnie Masterclass, een samenwerkingsverband tussen thrillerauteurs Marelle Boersma en Linda Jansma en hun uitgeverij De Crime Compagnie, met als doel van een manuscript een publicatie waardig verhaal te maken.

  • Waarom je niet met ruzie moet gaan slapen

    Waarom je niet met ruzie moet gaan slapen

    Gisteravond was het weer zo ver. De oudste mocht toch nog een filmpje extra kijken, maar daarna was het klaar-over-en-uit. Luid gapend lag hij tegenover mij op de bank naar zijn schermpje te staren; het was duidelijk dat hij al lang in bed had moeten liggen.

    Maar leg hem dat maar eens uit.

    Een onverwachte beweging deed mij opkijken. Op zijn scherm had het bewuste filmpje plaatsgemaakt voor een spelletje. Dat was niet de bedoeling!

    Maar leg hem dat maar eens uit.

    Tijdrekken (‘wat zeg je?’), de onschuld spelen (‘ik gá ook afsluiten’ en ondertussen doorgaan met spelen), de boel omdraaien (‘je hoeft niet boos te worden, ik doe toch helemaal niets?’) tot en met mij buiten spel zetten (‘papa zou mij naar bed brengen’), alles kwam weer eens voorbij. Ik zal je zeggen, ik had het totaal met hem gehad.

    En hij met mij, dat was duidelijk. Toen echtgenoot weer beneden kwam, de oudste veilig in bed, was de heldere boodschap dat ik niet meer naar boven hoefde te komen.
    ‘Maar ik geef altijd een kus voor het slapen,’ zei ik verontwaardigd.
    ‘Ik zou het nu maar niet doen, hij wil het niet.’
    ‘Dat kan me niet schelen, ik wil het wel en ik ga niet zo de dag afronden,’ was mijn koppige reactie.
    ‘Op je eigen risico,’ antwoordde echtgenoot berustend.

    Met een ietwat onbestemd gevoel (de angst voor afwijzing ligt altijd op de loer) liep ik de trap op naar boven. In zijn kamer lag de oudste op zijn rug met zijn ogen dicht te doen alsof hij sliep. Ik boog mij voorover en drukte een kus op zijn wang. ‘Lekker slapen, schat,’ zei ik op neutrale toon. ‘Zo te zien doe je dat al.’ Bewegingloos bleef hij liggen. ‘Slaap je?’ fluisterde ik, wetend wat het antwoord was, maar benieuwd of hij zou reageren. Een kort trekken van zijn mondhoeken was de enige reactie. ‘Ja, je was ook zo moe.’ Ik sprak het uit alsof hij drie is in plaats van bijna twaalf, omdat ik weet dat hij dat grappig vindt.
    ‘O mama!’ riep hij toch nog onverwacht uit. ‘Ik kan het gewoon niet volhouden, dat niet lachen.’

    Als ik beneden kom, kijkt echtgenoot mij vanaf de bank vragend aan. ‘En?’ Ik haal mijn schouders op. ‘Niets aan de hand,’ antwoord ik naar waarheid.

    Bovenstaand verhaaltje komt van de Facebookpagina levenmetadhd.net, waarin ik wekelijks mijn eigen ervaringsverhalen deel over het hebben van een kind met ADHD en ODD. Ik hoop hiermee andere ouders en verzorgers te inspireren of op z´n minst een hart onder de riem te steken.

  • Rotterdam, wereldstad aan de Maas

    Rotterdam, wereldstad aan de Maas

    Rotterdam, in mijn ogen de enige echte wereldstad van Nederland. En dat zeg ik niet omdat ik er woon. Misschien juist wel omdat ik er niet woon.

    De grote vraag: is Rotterdam ook leuk genoeg om te bezoeken?

    Ik bracht een driedaags bezoek aan de stad en mijn antwoord is een volmondig ja. De rauwe grootstedelijkheid doet mij sterk denken aan Berlijn, één van mijn favoriete steden. Het is nog steeds een stad in opkomst en je vindt er dan ook pretentieloze koffie- en bierbarretjes naast (zeer) conceptuele kledingwinkels en mooie meubelmakers.

    Overnachten naar gelang de behoefte

    Ofschoon het King Kong Hostel the place to be schijnt te zijn, logeerden wij in het moderne Mainport Hotel aan de Maas. Een goede prijs kwaliteit verhouding, zeer centraal gelegen, uitermate gastvrije bediening en met een heerlijke Spa op de bovenste verdieping. Wie wat originelers zoekt, kan ervoor kiezen om aan boord van de SS Rotterdam te slapen of in één van de (wel serieus prijzige) torenkamers van Hotel New York. Ook Stroom, gevestigd in een oude electriciteitsfabriek in Delfsehaven, biedt alles behalve standaard kamers aan.

    17_rotterdam_01
    Een heerlijke kamer met dito badkamer bij Mainport

    Rooftop restaurant en conceptstore

    Kom je met de trein, dan kan je je bij aankomst al direct vergapen aan de indrukwekkende architectuur van het vernieuwde Centraal Station van de stad. Direct behoefte om de innerlijke mens tevreden te stellen of opzoek naar een leuke verzamelplek? Ga dan bij buitenkomst rechtsaf en loop naar binnen bij Lebkov, een keten met smakelijke verse drankjes, sandwiches en salades. Wie meer tijd heeft, wandelt in zeven minuten naar Op Het Dak, een super leuk rooftop restaurant en koffiebar en tevens de grootste dakakker van Europa. Je kunt ervoor kiezen de lift te nemen naar de zevende verdieping, maar een afdaling met de trap is ook de moeite waard als je dat rauwe en Oost-Duitse gevoel wilt ervaren. Onderin het pand zit Goos, een conceptstore die je zeker moet binnenlopen, als je een wat leuker Rotterdams cadeautje wilt meenemen dan een Feynoord shirt of sleutelhanger van de Euromast.

    17_rotterdam_02b
    Aanrader Op het Dak heeft heerlijke biologische gerechten.

    Grootstedelijke rauwheid meets hip & happening

    Hierna wandel je via de ooit gele loopbrug naar de Hofbogen, waar tot 2010 de treinen tussen Rotterdam en Scheveningen overheen reden. Nu is het ’t langste monumentale pand van Nederland en vind je onder de oude spoorlijn horeca, interieur design, mode en vooral veel ateliers. Leuk om te stappen is Bird, een podium, club en restaurant dat staat voor jazz, maar ook voor soul, funk, hiphop en elektronica. Wil je op stand eten, dan is FG Foodlabs de plek om te reserveren. De website van het restaurant geeft aan dat er geen kledingvoorschrift is, een blik naar binnen tijdens de lunch vertelde mij toch dat hier vooral de gegoede burgerij van Rotterdam zat te eten.

    17_rotterdam_03
    Het goot van de regen, maar dat was vast niet wat ze hier bedoelde 😉

    Wij wandelen door, langs zwetende, brede mannen achter het raam bij CrossFit naar Man met Bril, een koffietentje waar ze vooral heel transparant en persoonlijk willen zijn over koffie. Dus krijgen wij een kaartje bij ons bakkie dat precies vertelt wat we drinken (en ja, je proeft de honing in de koffie!) en een enthousiaste jongeman, die ons bij vertrek nog een glas water aanbiedt. We spieken door het raam binnen bij Lloyd Industries, waar oude fabriekslampen vakkundig worden gerestaureerd en klaargemaakt naar de wensen van nu. Even verderop raken we in gesprek met de enthousiaste eigenaresse van Tafel-design, die op de stoep voor haar atelier een prachtig steenschot aan het aflakken is. Voor wie wel wat kleur in huis kan gebruiken, zijn haar bouwborden tafels zeker de moeite waard.

    De tv-kok en zijn restaurant

    Na de grootstedelijke rauwheid van de Hofbogen pakken we de tram terug naar ons hotel, om ons op te maken voor diner. Dat is deze avond bij Las Palmas, het bekende restaurant van Herman den Blijker. En het leuke is, we kunnen er met de watertaxi heen!

    17_rotterdam_04
    Een spectaculair ritje met de watertaxi is een must-do.
    17_rotterdam_06
    Let op het enorme cruiseschip links van de foto.
    17_rotterdam_05
    Prijzig, maar wel zeer smakelijk.

    Ook hier de gegoede Rotterdammer, maar ook kinderen, die opvallend rustig zijn. Las Palmas is een aanrader voor wie houdt van lekker eten in een groots opgezette sfeer en geen bezwaar heeft tegen een commerciële insteek. Wie zich door de innemende Fransman Jean laat verleiden tot een glas champagne, dient alert te zijn op het tweede glas dat voordat je het weet is ingeschonken, alsmede de caviaar-schotel, die overheerlijk, maar zeker aan de prijs is. Ook de bediening is wisselend, van zeer ervaren, tot goed bedoeld naar ronduit ongeschikt. Wij hadden een heerlijke avond, maar de prijs kwaliteit verhouding vind ik niet in balans.

    Speciaal bier en biologische happen

    Voor zondag stond de onvermijdelijke Markthal op het programma. Is deze overdekte foodmarket inmiddels een commerciële uitbuiterij geworden met serieuze leegstand of toch best gezellig? Het antwoord moet ik je helaas schuldig blijven; wegens de landskampioenschap wedstrijd van die dag was de markt gesloten. En dus togen we naar die andere versmarkt in een oude havenloods op Katendrecht, de Fenix Food Factory. Een ware heaven voor wie van industrieel, speciaal bier en biologische happen houdt. Zelf ben ik, na het proefplankje van de Kaapse bierbrouwerij, snel overgestapt op de meer neutrale witte wijn, maar de diverse hummussen, hammen en kaasjes met ambachtelijk gebakken brood kan ik zeer aanbeleven. Combineer dit met een groot en zonnig terras aan de Maas en je middag en avond kan niet meer stuk.

    17_rotterdam_08
    Ontspannen zitten op het terras in de zon.
    17_rotterdam_07
    Ook binnen is het hier prima vertoeven.

    Tijd te kort

    Rotterdam, een stad van vele mogelijkheden. Zeker de moeite waard is een bezoek aan Aloha, een bar en restaurant in het voormalig zwemparadijs Tropicana, waar ik al reeds eerder over blogde. (H)erlijk eten en drinken met zowel binnen als buiten fijne zitplekken.

    Natuurlijk mag een bezoek aan de Witte de Withstraat niet ontbreken voor een biertje bij Café de Aap of het Nieuw Rotterdams Café (NRC), waar ook gegeten en gedanst kan worden. Voor de liefhebbers G&T en gehaktballen bij Ballroom of een burger bij Ter Marsch & Co. Ik zeg je eerlijk, een deel hiervan staat ook nog op mijn wensenlijstje. Net zoals winkelen in de vele leuke boetiekjes die hier zijn te vinden en het bewonderen van de skylines vanuit nhow, The Suicide Club en Stroom. En voordat ik het vergeet, een bezoek aan de Kunsthal of Museum Boijmans Van Beuningen behoort in principe ook tot de activiteiten.

    Buiten de stad

    Voor wie nog tijd heeft, ook buiten het stadscentrum is het goed vertoeven. Bijvoorbeeld in Delfshaven, waar je dan een biertje drinkt bij Stadsbrouwerij De Pelgrim en ook het eerder genoemde Stroom zich bevindt. Of breng een bezoek aan Restaurant De Tuin direct aan de Kralingse plas. Een wandeling door het Kralingse bos behoort zeker tot de mogelijkheden, maar je kunt ook net als wij je direct laten zakken in één van de stoelen op het terras. Onder het genot van een glas wijn en één van de vele smakelijke happen van de kaart, hou je dat vakantiegevoel nog fijn even vast.

    17_rotterdam_09
    Het terras van de Tuin aan de Kralingse plas is absoluut een aanrader.
  • Aloha, wat een fijne plek!

    Aloha, wat een fijne plek!

    Gezocht: borrel- en eetplek met fijn terras in Rotterdam. Deze oproep plaatste ik op Facebook. Aloha bar in het voormalig tropisch zwemparadijs Tropicana kwam als unanieme winnaar uit de bus. Dat schept verwachtingen.

    De schildpadden bij binnenkomst roepen direct herinneringen op uit de tijd dat ik hier als kind door de wildwaterbanen roetsjte, evenals het pad dat naar de toiletten leidt (1.30 meter diep lees ik op de muur).

    Urban jungle

    Ik kom voor het terras, maar ook binnen is het fijn vertoeven. De voormalige wildwaterbaan is omgetoverd tot een urban jungle met kleine tafels om aan te werken of te eten. Ook zijn er banken en zitjes voor de meer intieme gesprekken. De grote, hoge ramen aan de boulevardkant zorgen ervoor dat het niet een donker hol wordt, maar een frisse en lichte ruimte.

    17_aloha_1

    Ik word hartelijk ontvangen door een medewerker, die als reactie op mijn enthousiasme voor de locatie onmiddellijk aangeeft dat ik zeker een rondje over het terras moet lopen. Inderdaad de moeite waard, want wie door de ramen van de ronde koepel naast het terras tuurt, kan de vergane glorie van wat ooit een mega zwemparadijs was nog steeds bewonderen. Slechts een deel van het terras is open, maar omdat het restaurant op de hoek ligt, stoort dit niet. Wel spijtig dat hierdoor de wit houten schommelbanken niet beschikbaar zijn.

    Wie een Ibiza sfeer verwacht, komt bedrogen uit. We zitten tenslotte aan de Maas en niet het strand. De inrichting is meer urban green dan bohemian. In de middag zijn het voornamelijk de twintigers en dertigers die in de plastic kuipstoelen op het terras hangen. Een internationaal ogend gezelschap, dat veelvuldig op mobieltjes kijkt. ´S avonds gaat de leeftijd omhoog en zijn het vriendinnengroepen en koppels, waarvan er één met een baby.

    17_aloha_2

    Uitzicht op stadsiconen

    Ik bestel een ijskoffie en geniet van het prachtige uitzicht op de kop van zuid met de Willemsbrug en in de verte het silouette van een van Rotterdam’s meeste bekende stadsiconen, de Zwaan. Er waait een windje, wat met 27 graden zeer welkom is, maar op wat frissere avonden wellicht wat minder aangenaam. Datzelfde geldt voor de eerder genoemde plastic kuipstoelen. Stijlvol als ze ogen, na enige tijd gaan de touwen toch te veel in benen en billen striemen. Een probleem dat overigens snel is opgelost door om een paar kussens te vragen.

    Bitterballen met oesterzammen

    Ook qua drank en eten zit je hier goed. Veel van de wijnen zijn per glas te verkrijgen en er is een ruim aanbod van cocktails, wat je ook mag verwachten van een bar die luistert naar de naam Aloha. Ik moet helaas nog rijden, dus laat de sterke drank aan mij voorbij gaan en ga voor de wijn met daarbij bitterballen van oesterzwammen en koffie mosterd. Ze zijn zeker de moeite waard om uit te proberen, zij het dat ik de voorkeur blijf geven aan normale mosterd.

    17_aloha_5
    Mijn Peking eend met hoisin saus en flensjes smaakt daadwerkelijk naar het Chinese gerecht en de portie is meer dan royaal voor één persoon. Ook de curry van mijn gezelschap doet denken aan India en is een stevige hap. We sluiten af met een cortado en muntthee (Aloha gelooft alleen in echte koffie en doet niet aan decaf).

    Het was een geslaagde avond op een ludieke locatie met prachtig uitzicht op in mijn ogen de enige echte skyline van Nederland.

    Aloha bar zit in het oude Tropicana aan de Maasboulevard 100 en is de hele week geopend vanaf 12:00 uur.  Parkeren kan op de naastgelegen parkeerplaats (na 19 uur gratis uitrijden). De foto van binnen is van de website van Aloha zelf.

  • Het geheim van een volwassen huis

    Het geheim van een volwassen huis

    Vanaf het moment dat ik haar leerde kennen, had mijn vriendin K. wat ik noem een ‘grote mensen inrichting’. Of het nou haar studentenkamer was of later een op zichzelf weinig aantrekkelijke jaren dertig flat, ze wist het altijd in te richten alsof ze die serieuze baan met dito salaris in the pocket had en daarmee dus ook haar volwassen interieur.

    Hoewel haar smaak niet die van mij was, had ik wel bewondering voor de mate van volmaaktheid van haar inrichting. Mijn huis is altijd in ontwikkeling en een voorkeur voor bij het grofvuil gevonden stoelen of vogelkooien klinkt wellicht zeer industrieel, maar heeft in de praktijk toch vaak ook iets te studentikoos.

    Grote mensen huis

    Toen kwam dat grote mensen huis. Dat eengezinshuis dat echtgenoot en ik alweer tien jaar geleden samen kochten, na 2,5 jaar vierhoog antikraak met kind te hebben gewoond. Met vier slaapkamers en een heuse zolder met werkkamer. Ik zou niet zoals vriendin N. de boel laten overnemen door mijn kinderen en eindigen tussen het ontplofte speelgoed en ik ging ook geen schommels ophangen midden in mijn woonkamer. Hier zou serieus gewoond worden!

    We kochten een bank en een vloerkleed, en aangezien de oudste de godganse dag met pannen in de weer was, ook maar een plastic keukentje voor in de kinderhoek. Kind twee kwam en daarmee de noodzaak van een box in de zitkamer. En een aparte kast voor het alsmaar groeiende kinderspeelgoed bleek ook handig. Weer twee jaar later diende kind drie zich aan en moest mijn kleding- en schoenenkamer plaats maken voor een derde kinderkamer. Kortom, naarmate het kinderaantal steeg, daalde de grote mensen factor van ons huis.

    Niet Scandinavisch wit, maar kaal wit

    In een poging tot styling, kreeg de oudste een behang met kleurrijke vissen, wat na drie dagen van de muur afrolde; het papier bleek te dun om te blijven kleven. ‘Dan maar een kleurtje’ riepen wij in koor. Echtgenoot verfde de muren in de jongenskamer donkerblauw en ik ging creatief aan de slag met een plaatje; onze oudste heeft trouwhartig tot zijn tiende tegen een Sharky’s piratenschip aangekeken. Daarna werd alles wit. Niet Scandinavisch wit, maar kaal wit, met her en der een zwarte veeg van kinderschoen of hand.

    Middelste kan geen afstand doen van dingen

    En daar waar ik ooit een beeld had van ouderwetse schoolplaten aan de muur, met een retro schoolbankje en bijpassende legerkist eronder, bestaan de kinderkamers voornamelijk uit kast en bed, met bij de oudste inmiddels een televisie en Xbox. De muren zijn nog steeds akelig kaal, ook al heeft de oudste mij onlangs verteld dat hij met zijn vader alle gebruikte onderdelen van zijn stuntstep carrière op gaat hangen. Ik wacht het rustig af en probeer ondertussen de middelste te overtuigen van het feit dat een steigerhouten hoogslaper in zijn kamer van zo’n 10 vierkante meter best krap is en dat een laag bed de mogelijkheid biedt tot een heus eigen bureau. Maar middelste kan geen afstand doen van dingen, en onder zijn huidige bed is dan wel geen ruimte voor een bureau, er is wel genoeg plek voor 35 knuffels.

    Roze is veel te meisjesachtig

    Wellicht dat ik bij mijn dochter van zes meer kans maak. Zij is vaak genoeg druk bezig haar kamer ‘gezellig’ te maken, waarbij ze het uitgangspunt hanteert dat uit het zicht, opgeruimd is. En ze wil graag een nieuwe inrichting, want roze is veel te meisjesachtig. ‘Waar denk je dan aan?’ vroeg ik gisteren geïnteresseerd. ‘Ik wil een zwarte muur, mama. Met gele bliksemflitsen, oranje vuurballen en in 3D letters mijn naam met daarbij ‘super cool’ geschreven.’

    Het laatste woord is er nog niet over gezegd.

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company | uitgelichte afbeelding van Shutterstock.com 

  • Op pad met je kind

    Op pad met je kind

    Wij mensen vinden van alles, over onszelf, maar vooral ook over anderen. Een van de meest favoriete onderwerpen in dit laatste geval is kinderen, of meer specifiek: het gedrag van de jonge monsters dat nogal eens te wensen overlaat.

    Dat laatste is natuurlijk zeer subjectief en in zichzelf dus al een mening. Vroeger vond ik kinderen per definitie leuk en schattig, zeker als ze klein waren, maar ook wanneer ze groter werden en er meer interactie ontstond. Drie eigen kinderen verder, betrap ik mijzelf op een veel lagere tolerantiegraad ten opzichte van hun gedrag. Hoe kan dat?

    Hij is er klaar mee

    Het heeft alles te maken met de opstelling van de ouders. Omdat ik mij inmiddels ook tot die categorie mag rekenen, weet ik als geen ander hoe het wel kan en hoe vooral niet en hopla, daar gaat mijn medeleven. Want het mag dan niet altijd voelen als een keuze, je kunt wel degelijk heel veel negatief gedrag voorkomen, door je eigen gedrag aan te passen. En dat heeft weer te maken met het antwoord op de waarom-vraag. Waarom is mijn kind aan het zeuren, rondrennen, kabaal maken etc. Wedden dat het antwoord negen van de tien keer zal zijn ‘hij is er klaar mee.’

    Hij besloot sprintjes naar het raam te trekken

    Onlangs zat ik te werken in een leuk tentje in het centrum van Den Haag. Ik was er niet de enige, de ruim opgezette bovenverdieping in combinatie met stopcontacten, goede WiFi en smakelijk snacks voor de innerlijke mens, trekt veel mensen met een flexibele werkplek. Achter mij zaten twee moeders bij te kletsen, terwijl hun jonge kinderen zich vermaakten met papier, stiften en wat klein speelgoed. Naarmate de tijd vorderde, steeg ook het volume van de kinderen. Het kleine jongetje bedacht zich dat de grote ruimte de ideale mogelijkheid bood om sprintjes naar het raam te trekken (toch zo’n kleine acht meter) en het meisje volgde al snel enthousiast zijn voorbeeld. Terwijl ik mij probeerde te concentreren op mijn teksten, kletsten de moeders ongestoord verder. Kijk, dat is zo’n moment dat mijn tolerantiegraad wordt bereikt. Want het was overduidelijk dat die kinderen na anderhalf uur in een café te hebben gezeten, uitgelaten moesten worden. En neem het ze eens kwalijk!

    Hij wilde mama wel met mij gaan zoeken

    Een heel ander voorbeeld is die van het jongetje dat ik gisteren bij mij in de wijk tegenkwam. Hij was een jaar of tweeëneenhalf en zat op een klein fietsje. Hier was niets geks aan behalve dat hij alleen bij de weg stond. En dat vind ik wel gek of op z’n minst verontrustend. Misschien is hij het type kind dat braaf op de stoep blijft wachten tot zijn begeleider verschijnt, maar omdat ik niemand in de directe omgeving zag, besloot ik hem toch maar aan te spreken. Ja, hij was met mama. En nee, mama was er niet. Maar hij wilde best wel met mij mee om mama te gaan zoeken. Samen draaiden we om en gingen we opzoek naar mama. Die stond meters verderop te bellen en had totaal niet in de gaten dat zoonlief was doorgefietst. Met als gevolg dat ze ook niet in de stress was, wat dan weer scheelt voor haar eigen adrenalineniveau. Het is typisch zo’n situatie waar ik wat van vind…

    Andere invulling

    Natuurlijk word ik ook wel eens gebeld als ik met de kinderen op pad ben. En kun je niet al het gejengel en scenes voorkomen. Ook ik ben wel eens een kind kwijt geraakt op het strand en heb menigmaal met een gillend exemplaar onder mijn arm door de supermarkt gelopen. Wat ik wel geleerd heb, is dat alles wat ik onderneem met kinderen om een andere invulling vraagt dan zonder, zeker wanneer ze nog klein zijn. Is dat erg? Nee, tenslotte kan ik ook terugbellen, op een ander tijdstip de boodschappen doen of op een meer kindvriendelijke locatie afspreken met een vriendin. En voor die keren dat het even echt niet anders kan, heb ik nog altijd die rol snoepjes in mijn tas om het af te kopen. Kinderen zijn tenslotte net puppies.

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company | uitgelichte afbeelding van Shutterstock.com 

  • 1 april alert

    1 april alert

    1 april, de dag waarop iedereen elkaar voor de gek mag houden. Een dag waarop ik 24 uur lang alert ben.

    Ik geef het direct toe, ik ben heel slecht in 1 april grappen. Ik blokkeer op het moment dat ik er één moet verzinnen en als ik dan uiteindelijk – na lang nadenken – iets heb bedacht, is het dermate onuitvoerbaar of niet-leuk dat ik er direct de brui aangeef. Ik ben namelijk ook niet het type dat weken van te voren al zit te broeden op de grap van het jaar. Wat ik wel ben, is het ultieme slachtoffer.

    Waarvoor ik bang was, is nu gebeurd

    ‘Mama, waar is mijn fiets?’ Mijn oudste zoon komt met een verschrikt gezicht de kamer inlopen. Ik kijk hem verward aan. ‘Toch gewoon buiten, voor het raam?’ ‘Nee, daar staat hij niet.’ Met een angstig voorgevoel volg ik hem door de hal, de voortuin in. Daar ligt de fiets van zijn jongere broertje op de grond. Mijn fiets staat schuin tegen de gevel aan en op de plek waar de vorige avond nog de fiets van de oudste stond, is nu een grote leegte. ‘Godver!’ De fiets is namelijk niet zomaar een fiets, maar mijn oude mountainbike, waar zoonlief jaren op heeft geaasd. Toen eenmaal bleek dat hij er groot genoeg voor was en zijn eigen fiets echt te klein, was de deal snel gemaakt. Ofschoon ik er dus zelf niet meer op rijd, blijf ik emotioneel verbonden met deze vrolijke, gouden tweewieler van mijn jongere ik. Hoe vaak heb ik niet geroepen dat oudste hem aan het hek of in de schuur moest zetten? Precies omdat ik bang was voor wat nu is gebeurd. Tierend loop ik rond, niet wetend op wie ik bozer moet zijn, hem of mijzelf.  Ik zei toch, ik ben het ultieme slachtoffer.

    Ik ben direct klaar wakker

    ‘Er ligt een briefje van de buurvrouw voor je op tafel.’ Het is zaterdagochtend en ik ben net uit bed. Opstaan is niet één van mijn sterkste punten en met een slaperig hoofd laat ik mij op een stoel zakken. Mijn ogen glijden over het papier, een handgeschreven berichtje van nog geen halve pagina, waarin de buurvrouw mij laat weten dat mijn auto de afgelopen nacht van de oprit is afgegleden en tegen die van haar tot stilstand is gekomen. Met serieuze schade als gevolg. Direct ben ik klaar wakker. Want wellicht dat dit klinkt als een onwaarschijnlijk voorval, het is precies wat mij nog geen week geleden is overkomen, alleen dan zonder de botsing. Afgeleid als ik ben met jonge kinderen op de achterbank, was ik vergeten de handrem aan te trekken nadat ik mijn auto had geparkeerd. Wat ik wel had gedaan, was de versnelling in zijn vrij. Combineer dit met een wat aflopende oprit en na enkele minuten gleed mijn kleine Mini vrolijk de straat op. Godzijdank liep er niemand op de stoep. ‘Ik weet niet of je hier verzekerd voor bent,’ gooit echtgenoot nog wat olie op het vuur.

    Zie hier mijn reden tot de 24 uur staat van alertheid op 1 april. Echtgenoot is namelijk wel van de 1 april. Wat zeg ik, hij leeft voor die dag.

    Waarom ben ik toch zo moe?

    Het is nog donker als de wekker gaat. Ik voel mij uitgeteld, alsof het midden in de nacht is. Na enkele minuten staat echtgenoot op en verdwijnt de badkamer in. Even later hoor ik de douche aangaan, het teken dat ik nu echt op moet staan, wil ik zonder stress het ochtendprogramma doorlopen. Beneden is het doodstil. In de staat van vermoeidheid waarin ik verkeer, bevalt mij dat prima. Ik pak acht sinaasappels uit de koelkast om uit te persen en leg de ontbijtbordjes klaar. Mijn blik glijdt naar de klok aan de muur, het is tien over zeven. Jeetje, wat ben ik gesloopt. Misschien moet ik toch minderen met de wijntjes door de week. Boven is de douche gestopt en de stilte dringt zich weer bij mij op, hij is anders dan normaal. Het is een nachtelijke stilte, zo een waarbij het buiten nog donker is en er geen vogels, vroege fietsers of automobilisten te horen zijn. Ik kijk om mij heen, de digitale klok van de oven en de magnetron geven beiden 07:13 uur aan. Waarom ben ik toch zo verschrikkelijk moe? Echtgenoot is niet iemand om iets aan het toeval over te laten. Echtgenoot weet ook dat ik pas opsta als ik denk dat hij onder de douche staat. Het enige wat hij niet kan beïnvloeden, is de klok op mijn mobiel. Ik pak de telefoon van tafel en zet hem aan. Het is kwart over vijf ’s ochtends.

    Een gewaarschuwd mens

    1 april zal ik weer alert zijn, 24 uur lang. Opgewonden kinderen zal ik kritisch ondervragen, handgeschreven briefjes op voorhand niet vertrouwen en bij alles zal ik mij eerst afvragen waar echtgenoot zich bevindt. Het wordt een lange dag.

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company | uitgelichte afbeelding van Shutterstock

  • Leven met ADHD en ODD

    Leven met ADHD en ODD

    Toen onze oudste zoon acht jaar was, is hij gediagnostiseerd met ADHD en ODD. Een dubbele gedragsstoornis, waarbij kenmerken als druk, opstandig, impulsief, inflexibel en boos de boventoon voeren. En waar heel veel mensen een mening over hebben.

    ‘Het valt toch wel mee?’, ‘Tegenwoordig heeft iedereen ADHD’, ‘Geven jullie hem wel genoeg bevestiging?’, ‘Je moet gewoon strenger tegen hem zijn?’ Zomaar een paar opmerkingen die ik als ouder te horen krijg als het om het gedrag van onze oudste gaat.

    Ik deed wat een schrijver doet

    Een jaar geleden realiseerde ik mij dat ikzelf ook een duidelijke mening rondom de onderwerpen ADHD en ODD had ontwikkeld en met name over hoe de buitenwereld tegen de diagnose aankijkt. En omdat ik schrijf, deed ik wat een schrijver doet: ik greep naar de pen (in mijn geval het toetsenbord). Mijn eerste stuk ging over het gebruik van medicatie bij ADHD en inmiddels blog ik alweer een klein jaar bij JM voor Ouders over de impact van een kind met ADHD en ODD op je gezin en de omgeving.

    Ervaringsdeskundige

    De reacties op mijn blogs zijn hartverwarmend. Vooral de herkenning is groot en ik blijf het bijzonder vinden hoe ik door het delen van mijn persoonlijke ervaring, anderen een hart onder de riem kan steken. Ik ben geen orthopedagoog, therapeut, coach of psychiater en pretendeer dit zeer zeker ook niet te zijn. Ik ben simpelweg een ervaringsdeskundige die toevallig ook schrijft. Vanuit die positie wil ik lastige situaties bespreekbaar maken, zodat een ander daar wat aan heeft. Dat betekent dat ik mij in mijn blogs richt op feitelijke gebeurtenissen en vooral mijn eigen rol in het verhaal. Ik (ver)oordeel mijn oudste niet, maar probeer hem te begrijpen. En dan gaat het er niet zozeer om wat hij doet, als wel waarom hij iets doet. En hoe ik daar als ouder mee omga.

    Meer inzicht en begrip

    Mijn doel is om hiermee zoveel mogelijk mensen te bereiken. In de eerste plaats ouders die met eenzelfde situatie worstelen, maar ook hun omgeving (familie, leerkrachten of vrienden) zodat er meer inzicht en daarmee begrip komt voor jou als ouder met een kind met ADHD (en ODD). En ook voor het kind in kwestie, dat er niet om gevraagd heeft zo snel geïrriteerd of gefrustreerd te raken.

    Hoe nu verder?

    Via levenmetadhd.net kom je direct op de overzichtspagina met mijn blogs over ADHD en ODD, inclusief een overzicht met mijn blogs bij JM voor Ouders.

    Niets missen? Volg mij dan op facebook.com/levenmetadhd.net.

    En heb je zelf een onderwerp, blog, vraag of suggestie, laat het mij vooral weten in de comments beneden, via een mailtje of deel je bericht op de genoemde Facebookpagina.