inspiratie Archieven - Pagina 2 van 5 - barbarasevenstern.nl

barbarasevenstern.nl

Categorie: inspiratie

  • Internationale vrouwendag: Barbara of Bas?

    Internationale vrouwendag: Barbara of Bas?

    Vandaag is het internationale vrouwendag en in dit licht vroeg ik mij af hoe het gesteld is met de vrouw en het geschreven woord. Een brede benadering, ik weet het, maar ik ben nogal associatief van aard.

    Immers, naast de vrouwelijke auteur zijn er vele noemenswaardige vrouwelijke personages en mag de noodzakelijke vrouwelijke lezer niet vergeten worden.

    De vrouw als boekenverslinder

    ‘Vrouwen lezen meer dan mannen,’ hoor je vaak zeggen. Toch is dat een misvatting, mannen lezen gemiddeld slechts 2 minuten minder dan vrouwen, het verschil zit hem in wat ze lezen. Daar waar de man zich vooral richt op kranten, pakt de vrouw liever een boek. Dat kan literatuur zijn, maar ook thrillers en detectives, romantische boeken, streekromans, kinder- en jeugdboeken of gedichten. De enige verhalende genres die populairder zijn onder mannen, zijn oorlogs- en verzetsboeken, science fiction-boeken en strips. Als we het over stereotypes hebben, dan lijkt mij dit een mooi voorbeeld.

    De vrouw als auteur

    De digitale bibliotheek voor de Nederlandse Letteren (DBNL) geeft ietwat opgelucht aan dat er in elke eeuw schrijvende vrouwen zijn geweest die een prominente positie in de literatuur van hun tijd bekleedden. Als voorbeelden noemen zij vervolgens Hadewijch, Anna Bijns, Betje Wolff, Aagje Deken, Trui Bosboom-Toussaint en Carry van Bruggen. Ik geef onmiddellijk toe dat ik slechts twee auteurs uit deze rij gelezen heb en dan ook alleen nog als duo. Persoonlijk haak ik af bij ´God, Jesus, die door zijn deugdenleven de klare Minne heeft geopenbaard, verlichte u en leere u met zijn klaarheid.´ ofschoon ik warme herinneringen heb aan de ´Historie van mejuffrouw Sara Burgerhart´. Hoogstwaarschijnlijk heb ik een aangepaste versie gelezen. Dat gezegd hebbend, een bezoek aan de website van de DBNL is zeker de moeite waard als je je wilt verwonderen of verdiepen in de (oud) Nederlandse literatuur.

    Ongelijke behandeling

    In het licht van het thema van vandaag – strijdbaarheid en het gevoel van solidariteit van vrouwen overal ter wereld – dien ik hier uiteraard ook nog te vermelden dat in de loop van de twintigste eeuw vrouwelijke auteurs langzaam maar zeker terrein op hun mannelijke collega’s veroverden.

    Tegelijkertijd zijn er nog altijd de verhalen van (onbewuste) ongelijke behandeling van mannelijke versus vrouwelijke schrijvers. De Britse Catherine Nichols ging zelfs zo ver om een persoonlijk experiment uit te voeren: ze stuurde de eerste pagina’s van haar tot dan toe weinig enthousiast ontvangen romanmanuscript onder de naam George Leyer naar een literair agent. De reactie? ‘Mr. Leyer. Delighted. Excited. Please send the manuscript’. En dat bleek geen toeval. Daar waar Catherine slechts twee verzoeken mocht ontvangen, kreeg de George er maar liefst 17. Terwijl ‘beiden’ hetzelfde aantal literair agenten had aangeschreven. Daarbij kwam: als George een afwijzing kreeg, was die vriendelijker en respectvoller en bevatte de mail meer constructieve feedback.

    Bas in plaats van Barbara?

    Ik vraag mij af: moet ik mijn manuscript Familiegeluk ook maar onder de naam Bas in plaats van Barbara uitsturen? Mannelijke auteurs schijnen sowieso vaker gerecenseerd te worden en veel vaker genomineerd voor prijzen. Als dat zo is, dan moet ik misschien ook maar direct mijn twee vrouwelijke hoofdpersonen in mannen veranderen. Onderzoek van schrijver Nicola Griffith geeft namelijk aan dat boeken met een mannelijke hoofdpersoon veel vaker een literaire prijs in de wacht slepen dan romans met een vrouwelijke protagonist.

    Maar hé, was het niet vandaag internationale vrouwendag en ging het er niet om juist op te komen voor gelijke behandeling? Dan lijkt me een dergelijke gender-wijziging, fictief of niet, onterecht en alleen zinvol om een punt te maken.

    Inhoud, standvastigheid en wilskracht

    Uiteindelijk gaat het binnen het schrijverschap om de inhoud en hoe stevig je in je schoenen staat als (aspirant) schrijver om deze over de bühne te krijgen. J.K. Rowling kreeg niet alleen vele malen ‘nee’ te horen op haar Harry Potter manuscript, maar ook voor haar onder pseudoniem geschreven Cormoran Strike-serie. Een mannelijk pseudoniem (Robert Galbraith) met een zeer mannelijk hoofdpersonage. Die overigens ook weer een slimme en sterke vrouwelijke partner in crime (Robin Ellacott) naast zich heeft staan.

    Barbara blijft dus Barbara en mijn manuscript Familiegeluk behoudt zijn vrouwelijke hoofdpersonages. Mijn primaire doel is tenslotte geen literaire prijzen winnen, maar een vrouwelijke doelgroep een paar uur de mogelijkheid bieden te ontspannen door op te kunnen gaan in een fictieve werkelijkheid. Gelukkig is daar geen internationale vrouwendag voor nodig.

    Voor deze blog heb ik dankbaar gebruik gemaakt van onderstaande bronnen:

    Wie lezen er? Leesmonitor

    Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

    Schrijver versus schrijfster | Opzij

  • Waar blog jij over?

    Waar blog jij over?

    Het scherm voor mij is zo blanco als een verse laag onbetreden sneeuw. Normaal gesproken geeft mij dit een gretig gevoel, zoals een nieuw schrift of een nieuwe pen mij ook in lichte vervoering kan brengen. Alles staat nog open en het is aan mij welke kant we opgaan.

    Vandaag ontbreekt echter het euforische gevoel. Want naast het scherm is ook mijn hoofd leeg. Daar waar normaal gesproken de ideeën om voorrang vechten, gebeurt momenteel helemaal niets. Of in ieder geval niets wat te maken heeft met het schrijven van een blog. Voor de eerste keer in al die maanden ben ik totaal inspiratieloos.

    De verjaardag van Helen Fielding zal weinigen interesseren

    Tijd voor mijn aantekeningenboekje, die eigenlijk een App op mijn mobiele telefoon is, waarin ik te allen tijde mijn creatieve invallen kan opschrijven. Een aanrader voor elke (aspirant) schrijver, want wat op het moment zelf heel logische lijkt, is veelal een paar minuten later weer uit het hoofd verdwenen of in het beste geval een vage herinnering aan een briljant idee.

    Een kort lijstje van onderwerpen staart mij tegemoet. Ik twijfel. Normaal gesproken zit er altijd wel één bij die er direct uitspringt. Een onderwerp dat goed voelt voor de website waar ik het voor schrijf. Deze keer niet.

    Ik pak mijn agenda, een familieplanner, waarin ik per dag de (inter)nationale feestdagen en geboorte- en sterfdata van beroemde schrijvers heb opgeschreven, ter inspiratie van mijn schrijven. Valentijnsdag is inmiddels alweer twee dagen geleden en de aankomende verjaardag van Helen Fielding zal de bezoeker van De Mama Company weinig interesseren.

    Zelf ben ik geobsedeerd met de politieke gebeurtenissen in Amerika

    De krant dan, altijd goed voor onverwachte invallen. En niets geschikter voor een blog dan de actualiteit. Zelf ben ik momenteel geobsedeerd met het huidige politieke klimaat in Amerika en in het bijzonder de manier waarmee de media ermee omgaat. Ik ben geneigd te geloven dat het inderdaad chaos is rondom Trump en dat zijn meest recente uitlatingen aan het adres van Rusland over de Krim een met Putin persoonlijk afgestemde tegenaanval is naar aanleiding van de steeds hardnekkig wordende geruchten dat hij te positieve gevoelens voor dit land zou hebben.

    Tegelijkertijd vraag ik mij af in hoeverre dit beeld mij niet opgedrongen wordt door wat de media mij laten zien. Wat weet ik immers werkelijk van de nieuwe president van Amerika en al helemaal van hetgeen er achter gesloten deuren plaatsvindt? Daar komt nog eens bij dat het totale gebrek aan respect vanuit oude en nieuwe media mij keer op keer verwondert en zorgen baart.

    Begrijp mij goed, ik heb het hier niet over hiërarchisch afgedwongen respect, daar geloof ik niet in. Ik heb het over respect in de zin dat je iemand serieus neemt, ongeacht wat je van de persoon denkt. Dat gaat verder dan roepen dat iemand iets niet kan of er grappen over maken. Want die persoon is wel gekozen door een hele grote groep ontevreden mensen en hij heeft behoorlijk wat touwtjes in handen. En als de afgelopen Amerikaanse verkiezingen één ding hebben laten zien, is dat de overtuiging dat ‘het wel los zal lopen’ of ‘mee zal vallen’ al lang achterhaald is.

    Wat wil jij je kind meegeven?

    De vraag is of de bezoekers van De Mama Company zitten te wachten op mijn politieke overpeinzingen. Zelfs al mogen wij binnen een maand allemaal een vakje aankruisen in het stemhok, het blijft nogal een droog onderwerp. En ik mag dan van mening zijn dat een gefundeerd begrip over de politiek essentieel is om een juiste keuze te maken, wat deze ook mag zijn, een website die zich voornamelijk richt op opvoeden, mode en lifestyle is daar wellicht niet het juiste podium voor.

    Of toch wel?

    Want wat geven wij onze kinderen mee als we geen gebruik maken van ons stemrecht? Of strategisch stemmen, in de ijdele hoop dat het loslaten van onze eigen, meest belangrijke opvattingen een PVV buiten de coalitie houdt? En hoe uitgekauwd het inmiddels ook mag klinken, is het niet onze taak als ouder de wereld zo goed mogelijk door te kunnen geven aan de volgende generatie?

    Niet alleen stemmen op een mening, maar op concrete, realistische plannen

    Dat betekent gaan stemmen en bewust stemmen. Niet alleen stemmen op een mening, maar op concrete, realistische plannen. Dat dat lukt zeker niet met alleen het lezen van de inwisselbare campagneslogans van onze politieke partijen. En ook de Stemwijzer geeft een zeer simplistische weergave van de werkelijkheid. Daar staat tegenover dat de verkiezingsprogramma’s geschreven lijken om te verwarren en het lijsttrekkersdebat dit jaar tussen de nummers drie tot en met zeven zal gaan.

    Ik zal eerlijk zeggen dat ik er zelf nog niet uit ben, op welke partij ik ga stemmen. En ook ik heb al helemaal niet altijd zin om mij te verdiepen in achtergronden en politieke kletspraatjes. Toch vind ik dat ik het aan mijzelf en mijn kinderen verplicht ben dit wel te doen om zo op 15 maart a.s. een gefundeerde keuze te kunnen maken. Ik hoop jij ook.

    Op internet zijn diverse websites te vinden waarin een poging wordt gedaan de aankomende Tweede Kamerverkiezingen toegankelijk te maken, hieronder een selectie:

    De verkiezingswijzer

    Prodemos

    De Correspondent

    NRC

    Volkskrant

    Telegraaf

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De MamaCompany | Uitgelichte afbeelding van Shutterstock.

  • Welk boek lees jij?

    Welk boek lees jij?

    Ik ben een enorme leesfanaat, maar sinds ik kinderen heb, is daar behoorlijk de klad ingekomen. Veelal kom ik niet verder dan een tijdschrift (en dan eerder Allerhande of VT Wonen in plaats van Psychologie of Opzij) en meestal scrol ik tussen de bedrijven door op mijn telefoon, te opgejaagd om mij te focussen op een heel boek.

    Met kinderen in de leeftijd zes tot en met elf duurt het avondritueel bij ons thuis minstens tot een uur of tien, waarna ik uitgeput op de bank val. Dit zou het uitgelezen moment voor een boek zijn, maar aangezien echtgenoot alleen leest op vakantie, kies ik er sneller voor om samen met hem Netflix te kijken (ook al praat je niet, het geeft toch een gevoel van bonding). En als ik dan wel een boek pak, omdat er bepaalde tv-programma’s gekeken moeten worden, waar mijn hart minder snel bij gaat kloppen, betrap ik mijzelf erop al snel weer afgeleid te zijn. De onmogelijkheid van een boze buurman die zijn huurder het huis uit wil zetten, trekt op één of andere manier toch mijn aandacht, evenals het overspannen leven van een hysterische vlogger.

    De voordelen van het lezen

    Veel oppervlakkige vluchtigheid en gluren-bij-de-buren dus, terwijl ik weet dat het lezen van een boek mij veel meer brengt. En mij niet alleen, onderzoek heeft uitgewezen dat lezen een groot aantal voordelen kent. Zo leef je langer, train je je brein doordat je je moet focussen op die ene taak voor je, neemt het stresshormoon in je lijf af (zelfs meer dan bij het luisteren naar muziek of het maken van een ommetje) en kan je beter slapen. Ik zeg, wie wil dat niet?

    En er is ook een ander punt. Door zelf te lezen in plaats van aan mijn mobiel gekleefd te zitten of voor de televisie te hangen, laat ik mijn kinderen zien dat lezen normaal is. En dat niet alleen, dat het vooral iets is wat leuk is. Daarnaast is lezen ook belangrijk voor hun ontwikkeling. Denk hierbij aan spelling en woordenschat, maar ook aan fantasie en inlevingsvermogen.

    Veel kinderen lezen niet vanzelf

    Dus lezen wij de twee jongsten nog elke avond voor, mogen ze tijdens de Kinderboekenweek altijd een boek uitkiezen, bezoek ik regelmatig met hen de bibliotheek en zeul ik elke vakantie een stapel kinderboeken mee naar het vakantieadres. Het gaat daarbij niet om wat ze lezen, maar dat ze lezen. Met uitzondering van boeken waar ze nog niet aan toe zijn.

    De grote vraag is natuurlijk of ze hierdoor zelf meer of minder gaan lezen? Het antwoord is voorlopig nog nee. De oudste van elf blijft van mening dat die grote boekenkast in onze zitkamer hopeloos ouderwets is en zijn drie jaar jongere broertje vindt lezen per definitie stom (maar voorgelezen worden fantastisch). Mijn hoop is gevestigd op de jongste van zes, die sinds september is begonnen aan groep 3. ‘Met de kerstvakantie kunnen ze dan ineens lezen,’ zei men toen de jongens haar voorgingen. Ik heb nooit begrepen wat daar precies mee bedoeld werd. Tot nu. Van Nijntje tot Vos en Haas, het wordt allemaal verslonden. En moet ook nog eens door haar zelf worden voorgelezen in de klas.

    De zoektocht naar jouw boek

    Daarmee blijkt maar weer dat iedereen kan lezen, maar dat een voorliefde voor lezen ook zeer persoonlijk is. En toch heb ik hoop, want hoeveel mensen waren geen lezers, tot ze dat ene boek tegenkwamen? Dat boek dat hen raakte en waarvan ze meer wilden.

    Met het huidige aanbod van zeer toegankelijk geschreven kinderboeken van schrijvers als Geronimo Stilton, Peirce Lincoln of Jeff Kinney, herkenbare verhalen van Francine Oomen, Jacques Vriens of Carry Slee en spannende verhalen van J.K. Rowling of Marcel van Driel zal het aan het aanbod niet liggen. En anders heb ik nog altijd de klassiekers van Thea Beckman, Tonke Dragt en Jan Terlouw in mijn kast staan.

     

    Deze blog werd ook gepubliceerd bij De Mama Company  | uitgelichte afbeelding: Shutterstock

  • Goede voornemens? Nee, dit jaar niet.

    Goede voornemens? Nee, dit jaar niet.

    ‘Nee, ik heb geen goede voornemens,’ antwoordde ik op de meest favoriete vraag rond de jaarwisseling. En ik meen het. Voor het eerst in jaren heb ik niet de behoefte mijn betere ik naar voren te duwen.

    Gaan sporten? Het is niet eens bij me opgekomen. Of in ieder geval niet meer dan anders (zo’n vaag idee op de achtergrond, waarvan je weet dat je je er na afloopt beter door voelt, maar op voorhand bloed chagrijnig).

    Gedoemd tot mislukken

    Yoga dan? Omdat het van alle lichamelijke activiteiten één van de beste is voor innerlijke rust. Nee, als Zen moet komen uit een goed voornemen, dan is het bij voorbaat al uit balans.

    De (digitale) stapels vakantiefoto’s en schoolwerkjes van de kinderen uitzoeken? Niet alleen leuk voor later, maar ook direct een goede slag in de opruimhoek. Ook niet. Te veel een project (net als opruimen in het algemeen) en ik heb al projecten genoeg.

    Minder alcohol, gezond eten en op tijd naar bed? Het is een illusie te denken dat dit lukt puur omdat je er een goed voornemen van hebt gemaakt.

    En dus heb ik geen voornemens voor 2017.

    Aspiratie

    Wat ik wel heb, is ambitie en plannen.

    Ik wil het manuscript van mijn debuut roman Familiegeluk bij een uitgever krijgen. En terwijl ik wacht op een reactie – don’t call us, we call you, if we call at all – wil ik mijn tweede boek schrijven. Een kinderboek over een spookje, omdat ik dat twee jaar geleden al aan mijn jongste zoon beloofd heb. Daarna wil ik heel graag een week (oké, vijf dagen is ook goed) op schrijfweek, om ongestoord na te denken over boek drie, net als Familiegeluk een roman met een spannende verhaallijn. Of het dan nog steeds 2017 is, valt te bezien.

    Ik wil deze blog barbaraschrijft.nl naar een hoger plan trekken, wat concreet een upgrade van de huidige site en een scherpere profilering betekent. En ik wil al die blogs schrijven die nu nog in aantekeningen, visitekaartjes en folders op mijn bureau liggen.

    Ook wil ik graag blijven schrijven voor andere (online) platforms zoals JM voor Ouders en De Mama Company. Daarnaast wil ik een nieuwe betaalde schrijfopdracht binnenhalen.

    Teveel?

    Ik wil een hoop in 2017. En dan heb ik het nog niet eens over mijn gezin en de noodzakelijke social & me-time.

    Ben ik te ambitieus? Wil ik teveel? Als de afgelopen jaren mij iets hebben geleerd, is dat stoorzenders een onvermijdelijk onderdeel van mijn schrijfactiviteiten zijn.

    En toch is dit wat ik wil. 2017 lijkt mij een prima jaar om daaraan te beginnen.

    Gelukkig nieuwjaar!

  • De kracht van spannend schrijven

    De kracht van spannend schrijven

    Wie mij volgt, weet dat ik niet meer in de race zit voor de publiekswedstrijd van De Pennen zijn Geslepen. Dat betekent niet dat ik het programma en de wedstrijd niet meer volg. Het blijft immers leuk en vooral ook leerzaam om de complete verhalen van de tien finalisten te lezen.

    Ga ik ook stemmen? Natuurlijk. Al vind ik dat nog best lastig. Niet omdat ik er zelf niet tussen zit. Hoe spijtig ook, die teleurstelling heb ik inmiddels achter mij gelaten.

    Onbevredigd gevoel

    Wat ik lastig vind, is dat er niet één inzending direct tussenuit springt. In ieder geval niet voor mij. Ik lees alle verhalen, waarin vrouwen veelal de hoofdrol spelen en moeders en geliefden een belangrijke bijrol hebben. Ik lees ze nog een keer en kom tot de conclusie dat een groot deel mij onbevredigd achterlaat. Dat zegt waarschijnlijk veel meer over mij, dan over de kwaliteit van het schrijfwerk, maar als schrijver is het toch interessant te analyseren waarom dit zo is.

    Het brengt mij tot een aantal punten:

    • Ik kan mij niet identificeren met de hoofdpersoon. Vaak omdat de intrinsieke motivatie achter haar handelen onduidelijk is: waarom doet ze wat ze doet? Een enkele keer omdat ik te weinig achtergrond heb: waarom overkomt haar dit?
    • Aan het eind lijkt alles voor niets geweest. Omdat ik na 750 woorden het gevoel heb terug bij af te zijn of omdat er iets is gebeurd waar niemand wat mee is opgeschoten. En dit wordt alleen maar versterkt, wanneer de sfeer in het verhaal goed is neergezet en ik enorm meeleefde met de hoofdpersoon.
    • In dit verlengde heb ik ook een hekel aan een slechte afloop, ofschoon dat in het geval van De Vrijheid dermate origineel is, dat ik het wel weer kan waarderen. En hier geldt: het verhaal is verder gegaan, zij het in de voor de hoofdpersoon onprettige richting.
    • Een ander voor de hand liggend punt is de leesbaarheid van het verhaal. Vooral gevechten om uit te breken of juist iemand te doden zijn voor mij niet altijd even helder. Ik moet direct kunnen zien wat er gebeurd en dat moet geloofwaardig zijn.

    Persoonlijke ontwikkeling

    Uiteindelijk blijven er drie verhalen over, waartussen ik moet kiezen. Drones vind ik erg goed geschreven, maar geen thriller en valt dus als eerste af. De keuze is dan tussen Losgelaten en Moeder, vast ook omdat ik zelf kinderen heb. Ik lees beide verhalen nog een keer kritisch door en kies voor Moeder. Niet alleen omdat ik het in zijn geheel beter geschreven vind, maar ook omdat de hoofdpersoon een duidelijke ontwikkeling doormaakt, wat belangrijk is voor een goed verhaal.

    Ik heb mijn stem uitgebracht en ben zeer benieuwd welk verhaal de jury zal kiezen.

    Met de eigen billen bloot

    Na bovenstaande kritische beschouwing ben je wellicht nieuwsgierig naar het eind van de eerste alinea die ik zelf had ingezonden. Mijn complete verhaal vind je hier: De Afspraak. Constructieve feedback is uiteraard van harte welkom.

    Ook stemmen?
    Dat kan nog tot en met woensdag 7 december middernacht op de website van De Pennen zijn Geslepen.

  • Hoe een simpel ‘dag’ zo schrijnend kan zijn

    Hoe een simpel ‘dag’ zo schrijnend kan zijn

    Afgelopen dinsdagavond was de documentaire Emma wil leven op de televisie, het verhaal van een 18 jarig meisje en haar strijd tegen anorexia. Documentaire maakster Jessica Villerius maakte hem postuum, in april dit jaar overleed Emma aan de gevolgen van haar ziekte.

    Het is zo’n programma dat ik aan de éne kant heel graag wil zien en aan de andere kant heel ver van weg wil blijven. Emma is een doodnormaal meisje en toch heeft ze een eetstoornis. Ik wil haar strijd begrijpen en tegelijkertijd vind ik de machteloosheid die er omheen hangt enorm confronterend. Uiteindelijk kijk ik, want Emma’s strijd kan over een paar jaar die van mijn dochter of zoon zijn.

    Een gezicht aan de cijfers

    Waarom? Omdat er wekelijks één meisje per dag sterft aan anorexia en er jaarlijks zo’n 1000 patiënten bijkomen, dat zijn er dus twintig per week. En dan heb ik het nog niet over andere eetstoornissen, zoals boulimia en binge eating. Emma wil leven geeft een gezicht aan deze cijfers en het laat zien dat een eetstoornis iedereen kan overkomen.

    De documentaire was Emma’s eigen wens en bestaat uit materiaal dat door haarzelf, haar familie en haar behandelaars is geschoten, aangevuld met interviews met de nauw betrokkenen. De focus ligt op Emma en haar dappere, maar moeizame strijd tegen de anorexia. Tegelijkertijd zien we ook de kracht van haar ouders en de toewijding van de behandelaars, voor hen is mijn respect navenant groot.

    Zelf de kans pakken te leven

    Het verhaal focust zich op de laatste periode van Emma’s leven, wanneer na zes jaar van ziekenhuizen, klinieken en (gedwongen) behandelingen niemand in Nederland nog iets voor haar kan doen. Met gevaar voor eigen leven vliegt ze onder begeleiding naar Portugal om zelf de kans te pakken, beter te worden. In een onbekende omgeving, zonder haar ouders, maar met de liefdevolle verzorging van ervaringsprofessionals en behandelaars, probeert ze weer te eten om te kunnen leven.

    Controle behouden

    De beelden van een uitgemergeld meisje, dat niet in staat is zelfstandig te lopen en moeizaam praat, zijn schrijnend, maar het meest confronterend vind ik het contrast met de frisse, levenslustige Emma op de fiets van nog geen jaar daarvoor. Niemand kiest voor een dergelijk verval en de documentaire laat dit duidelijk zien.

    De eetstoornis gaat niet om gewicht, maar om controle. Het is dan ook geen kwestie van niet willen eten, maar van niet kunnen eten. Ook de angst genoeg aan te komen om weer terug bij haar emoties te komen, speelt een belangrijke rol. We zien Emma tot op het einde toe de regie in handen willen houden en uiteindelijk strijdend ten onder gaan.

    Betekenis geven

    Jessica Villerius heeft een integere en indringende documentaire gemaakt. Het overlijden van Emma maakt het helaas niet de inspiratie waarop Emma zelf had gehoopt: geef niet op, je kan misschien beter worden. In plaats daarvan is het de waarschuwing, waarvan ze zich ook terdege bewust was: dit kan echt gebeuren.

    De boodschap van de documentaire wordt nog eens extra duidelijk gemaakt in de voor- en nabesprekingen. Wees alert op symptomen van een eetstoornis, ook bij ogenschijnlijk vrolijke kinderen. Betrokken instellingen dienen meer samen te werken en bovenal dient de benadering van de patiënt te vermenselijken en diens persoonlijke behoefte centraal gesteld te worden.

    Met Emma wil leven geeft Emma nog steeds betekenis aan haar leven, haar ziekte en haar dood. Laten we haar boodschap ter harte nemen.

    De documentaire Emma wil leven is nu nog te bekijken op Uitzending gemist

    Gespecialiseerde instellingen (klinieken):
    Top GGZ Rintveld (ook voor heel jonge kinderen)
    GGZ Rivierduinen Eetstoornissen Ursula
    Amarum, Expertisecentrum Eetstoornissen

    Ervaringsdeskundige behandelingen:
    Stichting Human Concern – Centrum voor eetstoornissen

    Online (mee)praten en informatie: proud2bme.nl

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company

  • Zelfvertrouwen

    Zelfvertrouwen

    Degenen die mij al langer volgen, weten dat ik een hekel heb aan schrijfwedstrijden. Dat ik mij soms toch laat verleiden tot deelname, ligt geheel aan het feit dat ik wat mijn schrijven betreft blaak van zelfvertrouwen.

    Ja, je leest het goed: ik vind dat ik goed schrijf. En dat niet alleen, ik vind ook dat ik goede verhalen bedenk. Nu schijnt in literair schrijversland het woord ‘goed’ uit den boze te zijn, net zoals de opmerking ‘het leest als een trein’, maar omdat ik niet de ambitie heb een literair schrijver te worden, trekt Zelfvertrouwen zich daar niets van aan.

    Vlotte pen

    Mijn manuscript valt in de categorie commerciële fictie voor (30+) vrouwen en mijn blogs zijn bedoeld als herkenbare non-fictie voor diezelfde doelgroep. Gemene deler: het moet vlot lezen én inhoud hebben. Dan komt je toch al snel terug op die trein.

    Zelfvertrouwen tikt dan ook onverstoorbaar verder.

    Nu al een uitgever?

    ‘Heb je al een uitgever?’ wordt mij dikwijls gevraagd. ‘Nee,’ antwoord ik dan naar waarheid, ‘laat ik eerst maar dat boek afschrijven.’ Vervolgens lees je dan in allerlei schrijfhulpboeken dat het geen kwaad kan alvast je eerste hoofdstukken naar een uitgever of literair agent te sturen. Als die het namelijk niets vinden, bespaar je jezelf een hoop werk en met name teleurstelling. Tenzij je natuurlijk van plan bent je verhaal in eigen beheer uit te geven, maar daar hebben diezelfde schrijfhulpboeken het vaak niet zo mee op, zeker als het om fictie gaat.

    Gelukkig is Zelfvertrouwen er van het begin af aan van overtuigd dat mijn manuscript een uitgever vindt. Niet omdat mijn verhaal zo uniek is, wel omdat het typisch zo’n boek is dat je als dertig plus vrouw meeneemt op vakantie. Of thuis op de bank leest. Jij en je boek. Even Helemaal Niets. Zelfvertrouwen begrijpt heel goed dat er dagelijks heel veel van dergelijke manuscripten op de zogenoemde slush pile van de uitgevers en agentschappen belanden en toch twijfelt ze er niet aan, dat mijn manuscript naar boven komt drijven.

    Zelfvertrouwen is wat je noemt, de beste vriendin van mijn schrijversambitie.

    Een platform voor schrijverstalent

    Er is helaas één ding dat Zelfvertrouwen heel snel onder de schrijftafel doet verdwijnen en dat is deelname aan schrijfwedstrijden. Niet in het begin, dan is ze nog groot voorstander. Zo’n wedstrijd is immers een mooi platform om mijn schrijverstalent te etaleren en wat Zelfvertrouwen betreft, kan ik daar niet vroeg genoeg mee beginnen. Zelfvertrouwen blaakt van positieve energie en geeft zich honderd, nee honderdvijftig procent. En ze is tevreden met het resultaat. Ze begrijpt dat bij een wedstrijd met nog 1350 andere deelnemers het best lastig is om tot de laatste tien door te dringen, maar aangezien haar geloof in mijn schrijverskunnen rotsvast is, en ze ook weet wat ik ervoor heb gedaan, blijft dit in haar ogen een onvermijdelijk, maar niet onoverkomelijk gegeven.

    Tot het moment van oordeel van de jury en het blijkt dat ik zelfs niet eens door de eerste ronde ben gekomen. Dan verschrompelt Zelfvertrouwen gelijk Voldemort in boek zeven van Harry Potter al snel tot een jankend hoopje niets. In eerste instantie doet ze nog een poging tot relativering. Ze had het leuk gevonden om aan de wedstrijd mee te doen en ze had er ook weer veel van geleerd. Manmoedig leest ze de verhalen van degenen die door de jury wél goed genoeg bevonden zijn. Ze doet echt haar best neutraal te blijven, maar de oude bravoure is weg.

    Twijfel

    Dit is het moment dat Twijfel zijn kans ziet. Ik schreef al eerder over Twijfel en hij is genadeloos. Het feit dat ik ook maar één moment serieus heb kunnen denken met mijn verhaal die wedstrijd te winnen! Hoe naïef en vooral ook zo zelfoverschattend. Ja, mijn blogs mogen dan goed ontvangen worden en de proeflezers van mijn manuscript zijn blij verrast met mijn schrijfresultaat. Maar als we eerlijk zijn (en dat zijn we tegen elkaar), dan is dat natuurlijk niet te vergelijken met de redactie van een agentschap, uitgeverij of lezersplatform. Daar zitten de echte critici. Daar zitten de mensen die weten wat schrijven werkelijk inhoudt. Want goed is niet goed genoeg, en met beter kom je er ook niet. Het gaat om best, en Twijfel weet zeker dat Zelfvertrouwen aan Hoogmoed leidt.

    Ervaring leert dat Twijfel bij gebrek aan aandacht de kamer zal verlaten. Tot die tijd zitten Zelfvertrouwen en ik stilletjes onder de tafel en likken onze wonden.

  • Amerika heeft gekozen, nu wij nog

    Amerika heeft gekozen, nu wij nog

    Het is woensdag 9 november 2016, de dag dat Amerika een Brexit doet, de immigratie website van Canada plat gaat, maar de voorspelde daling op de beurs uitblijft.

    Tot het moment dat ik ‘s ochtends mijn mobiel pak om te checken wat Amerika de afgelopen nacht heeft gedaan, leef ik nog in de illusie dat Clinton zal hebben gewonnen. Niet omdat ze zo’n aansprekend persoon is, maar met Trump als alternatief, leek het mij toch een schoolvoorbeeld van het beste van een slechte situatie maken.

    Ware gezicht

    Ik zit er naast. Amerika heeft die nacht haar ware gezicht laten zien. Ik ben in shock en kan mijn blog van deze week dan ook over niets anders laten gaan dan deze uitslag.

    De meerderheid van de Amerikanen mag dan gestemd hebben op Clinton, door het systeem van kiesmannen gaat de uiteindelijke zege naar Trump, een narcist, wiens grootste kracht zelfpromotie is. En laten we eerlijk zijn, kiesmannen of niet, Amerika heeft laten zien dat een overgroot deel van het land klaar is met het door Clinton vertegenwoordigde establishment. Wie naar de cijfers kijkt, ziet dat Amerika een sociaal-economisch woestijnlandschap is en wie dat wil veranderen, zoekt verandering en dus een andere politiek wind. Dat deze wind ook gepaard gaat met een tsunami van extreem controversiële uitspraken neemt men blijkbaar op de koop toe.

    Stemmingmakerij

    ‘Hij spreekt de taal van de gewone mens’, ‘het is entertainment’ of ´hij zal zijn toon wel matigen´. Het zijn uitspraken die zowel voor als direct na de verkiezingsuitslag te horen waren. Onzin, zeg ik. Dit is geen gewone taal of entertainment, dit is pure stemmingmakerij. Het is inhaken op angst, frustratie en de behoefte aan vingerwijzing, want de geschiedenis heeft reeds aangetoond dat niets de massa meer verenigt als een zondebok. En dat alles op een inconsequente en haatdragende manier.

    Dat is wat mij (en heel veel anderen) zo shockt.

    Impact

    Ongeacht de kiezersmotivatie, vanaf 20 januari 2017 heeft Amerika een sexistische en xenofobe populist als president en de vraag is wat daarvan de impact op het land zelf en de wereld gaat zijn. Zijn de presidentiële plannen van Trump te groot om in de praktijk uit te voeren? En zo ja, wat zal een dealmaker als hij daar dan tegenoverstellen? Met een Congres dat hem vriendelijk gezind is, blijft er nog genoeg over wat hij wel in beweging kan zetten.

    Een toepasselijk woord overigens, want Trump spreekt zelf ook van een beweging (movement) en niet van een campagne. Het doet mij, ietwat verontrust, denken aan The Wave, een waargebeurd verhaal waarbij een Amerikaanse geschiedenis leraar een project begint om duidelijk te maken hoe het kan dat heel Duitsland Hitler steunde in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog.

    Wat is waar?

    De eerste speech na de overwinning is inmiddels achter de rug. ‘…I say it’s time to come together as one united people.´ Het lijkt een meer gematigde toon, maar Trump staat bekend om zijn tegenstrijdige uitspraken. ‘I pledge to every citizen of this land that I will be president for all Americans.´ Every citizen en all Americans; waarom moet ik direct denken aan George Orwell´s Animal Farm, ´All animals are equal, but some animals are more equal than others´?

    Ondertussen wrijft in ons land Geert Wilders zich in zijn handen. ‘Ook wij zullen ons land teruggeven aan de Nederlanders’, twitterde hij direct na de uitslag. De grote vraag is of wij dat laten gebeuren?

    Public opinion

    Want ook hier is Orwell van toepassing. Zoals hij schreef in zijn essay Freedom of the Park, ‘The point is that the relative freedom which we enjoy depends of public opinion. The law is no protection. Governments make laws, but whether they are carried out, and how the police behave, depends on the general temper in the country. ‘

    Amerika heeft afgelopen dinsdag laten zien in welke stemming zij is en dat is er duidelijk één van opstand. Over slechts vier maanden gaan ook wij in Nederland naar de stembus. Welk vakje ik daar in zal kleuren, weet ik oprecht nog niet. Wat ik wel weet, is dat mijn stem er één zal zijn vanuit inhoud, respect en realiteitsbesef. En zeker niet vanuit rancune.

    Deze blog is ook gepubliceerd bij de Mama Company

     

  • Help, mama blogt!

    Help, mama blogt!

    Twee weken geleden schreef collega-blogger Jeske een leuke blog over zichzelf. Daarin raakte ze een belangrijk onderwerp aan: wat zet je wel en niet over je kinderen online?

    Jeske kiest ervoor niet over de ontwikkeling van haar dochters te bloggen, met foto´s van haar meiden heeft ze geen moeite. Haar opmerking zette mij aan het denken; ik schrijf namelijk heel veel over mijn kinderen. Niet alleen hier bij de Mama Company, maar ook voor J/M voor Ouders en af en toe op mijn eigen blog barbaraschrijft.nl. Allemaal openbare websites, die door iedereen gelezen kunnen worden.

    Wat vinden de kinderen?

    Ik kan mij heel goed voorstellen dat er mensen zijn die dit belachelijk vinden. Zij zullen zich afvragen waarom ik te koop loop met de soms zeer persoonlijke verhalen over het wel en wee binnen mijn gezin. En of ik er over nagedacht heb wat mijn kinderen daar nu – of later – van zullen vinden?

    Het antwoord is een volmondig ja. Niet alleen weten zij dat ik over hen schrijf, bij elke blog vraag ik mij af of ik hen deze ook zou laten lezen. Misschien niet nu, gezien hun leeftijd, maar over een paar jaar. Het is de gewetensvraag die mij scherp houdt, zodat ik niets schrijf wat later tot ruzie en verwijten kan leiden. Voor zover ik dat nu kan overzien en überhaupt in de hand heb.

    Waar blog ik over?

    Dat is niet altijd eenvoudig. Voor De Mama Company hou ik de blogs over de kinderen luchtig en algemeen. Ik ga er vanuit dat ze me het later niet kwalijk zullen nemen dat ik hun voorliefde voor Enzo Knol en indoor speeltuinen op internet heb besproken. En als ze dat wel doen, soit!

    Voor J/M voor Ouders is het een heel ander verhaal. Daar schrijf ik over de impact van een kind met ADHD en ODD op ons gezin. Heel persoonlijk, zowel voor mijzelf als alle betrokkenen. Ook niet altijd even makkelijk om over te schrijven en toch heb ik ervoor gekozen dat wel te doen.

    Waarom überhaupt bloggen?

    Waarom? Omdat ik een verhaal te vertellen heb. Het verhaal van mij als ouder en mijn zoon als kind met een dubbele gedragsstoornis. En ofschoon mijn gezin en mijn kind uniek zijn, is het verhaal dat niet. Heel veel ouders en kinderen worstelen met eenzelfde situatie en komen er niet uit. Of komen er wel uit, maar kunnen een hart onder de riem nog steeds goed gebruiken. Als ik ook maar een klein deel van hen kan bereiken en verder kan helpen door te bloggen over mijn ervaring, dan is het voor mij de moeite waard geweest.

    Moet dat dan ten kosten van mijn eigen kinderen? Uiteraard niet

    Bespreekbaar maken

    Ik schrijf geen sensatieverhalen, maar wil lastige situaties bespreekbaar maken, zodat een ander daar wat aan heeft. Dat betekent dat ik mij in mijn blogs richt op feitelijke gebeurtenissen en vooral mijn eigen rol in het verhaal. Ik (ver)oordeel mijn kinderen niet, maar probeer ze te begrijpen. En dan gaat het er niet zozeer om wat ze doen, als wel waarom ze iets doen. En hoe ik daar als ouder mee omga.

    En dat brengt mij bij mijn laatste en tevens allerbelangrijkste punt: de invalshoek van waaruit je dingen over je kinderen online deelt. Zoals de liefde van Jeske voor haar dochters doorstraalt in de foto´s die ze van hen plaatst, zo geldt hetzelfde voor mijn blogs over mijn kinderen. Ik kan deze artikelen schrijven, omdat ik trots op hen ben en mijn vertrouwen in hen rotsvast is. En dat is wat ik elke ouder gun.

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company | uitgelichte afbeelding Shutterstock.

     

  • vt wonen&design beurs

    vt wonen&design beurs

    De vt wonen&design beurs, you either love it or you hate it. Ik behoor tot de eerste categorie en toch was het alweer een paar jaar geleden dat ik dit groots opgezette woonevenement bezocht. Dit jaar lukte het met een strakke planning wel en zo bevond ik mij op de eerste beursdag om kwart voor tien voor de deuren van de RAI in Amsterdam.

    Die vijftien minuten voor opening boden mij de tijd om de bezoekers van de beurs eens goed te bestuderen. Een diversiteit aan voornamelijk moeders met dochters of vriendinnen, waarbij de jongere dames in clubjes komen en de dertigplus vooral met z’n tweeën. Een enkeling is met man, waarschijnlijk de partner en met het oog op verhuizen of verbouwen.

    vtwonen vrouw

    Ondanks de verschillen kom ik tot de conclusie dat er een vtwonen vrouw bestaat (net zoals er een Libelle of Margriet vrouw is). Als je haar zou willen personifiëren is ze midden dertig, heeft ze halflang blond haar en is hip-sportief gekleed in seizoenstinten, laagjes en gymschoenen. Ze heeft een goede relatie met haar moeder, een gezin en een vaste groep vriendinnen. Ze komt voor inspiratie en de aanschaf van enkele woonaccessoires.

    Stress en houtgeuren

    Iets voor tienen gaan de deuren van het beursgebouw open en direct hangt er een sfeer van stress. Iedereen wil zo snel mogelijk naar binnen; wellicht ben ik niet de enige die om drie uur weer bij een schoolplein moet staan.

    In de ontvangsthal hangt de geur van vers gezaagd hout. De hostesses, gekleed in een trendy variant van de zwart-witte blouse met rok, lijken nog niet helemaal te weten wat van hen verwacht wordt. Ze kijken wat onwennig naar de zee van dames die hen tegemoet stroomt, maar ik heb slechts één focus: koffie. Dat kan gelukkig direct na de kaartcontrole in de centrale hal bovenaan de roltrap. Ik maak de fout ook een flesje water aan te schaffen, wat het totaal direct op €8,50 brengt.

    XXL vtwonen huis

    Met slechts drie uur ter beschikking is efficiency het motto en dus start ik bij het XXL vtwonen huis, 672m2 inspiratie en in de woorden van vtwonen zelf ‘het bruisende hart op de beurs’.  Of dit werkelijk zo is, valt over te twisten; de beurs biedt nog veel meer inspiratievolle stands, maar hij is zeker de grootste en dat hij ook dit jaar weer heel fijn is, staat buiten kijf. Ik word direct mega hebberig van de hoge stalen deuren (niet geschikt voor mijn eigen lage nieuwbouw woning) en jaloers op de nostalgisch ingerichte kinderkamer (een groot contrast met mijn eigen overvolle ruimtes).

    vt wonen&design beurs
    Het XXL vtwonen huis met uitzicht op de keuken en eettafel.

    Droomkeuken

    Het hoogtepunt voor mij dit jaar is wel de keuken, een kolossaal u-vormige bar, waarop een overdaad aan broden, olies, pannen, potjes en ander kookgerei staat uitgestald. Aan de buitenkant zwart betegeld, wie de moeite neemt om te lopen (en dat doe je, meerdere malen), vindt houten laden en nisjes met nog meer kook-hebbedingen. Styling ten top, maar dat is vtwonen voor je.

    vt wonen&design beurs
    Ook de binnenkant van de keuken uit het vtwonen huis is fijn.

    Hergebruik

    Naast het huis is de tuinfeestproductie uit nr 9 van het blad nog eens dunnetjes over gedaan. Ik herken de uitnodigende feesttafel van Combitex en de bar van Marcus, beiden helaas zonder de happen uit de rapportage. Weerzien van producten doet mij evenwel altijd deugd, dus laat ik hier vooral ook de prachtige pauwenstoel uit hetzelfde nummer noemen; zou het een teken zijn?

    vt wonen&design beurs
    De uitnodigende tuintafel van Combitex uit vtwonen nr 9.

    Verkoop

    Want als er één ding is waar de bezoekers voor komen, is het de aanschaf van woonaccessoires; iets waar de beurs in mijn ogen steeds meer op inspeelt. Er mogen dan goede gesprekken worden gevoerd over nieuwe keukens, lichtplannen gemaakt en zelfs kunstadvies gegeven, het blijft een beurs en dat betekent verkoop. En wat gaat makkelijker over de toonbank dan vaasjes, kussens en fotolijstjes, zeker in een omgeving waar van alle kanten getoond wordt wat voor leuks je met een cactusvaasje en drie koperen bakjes kunt doen.

    vt wonen&design beurs
    Hebbedingetjes bij de stand van leef.com

    Styling

    Styling als uitgangspunt en niet alleen door de woontitels, ook bouwmarkten als Karwei tonen zich van hun meest creatieve kant (hun boutique hotel werd verkozen tot beste stand 2016). Ik zelf ga evenzeer voor de bijl met de aanschaf van zes placemats van het Israëlisch merk Beija Flor bij de fijne stand van Mulhouse en jawel, een cactusvaasje.

    vt wonen&design beurs
    Het boutique hotel van Karwei won de prijs voor beste stand 2016.

    Groen en vintage

    Die cactus is typerend voor het huidige woonbeeld, want o wat is er weer veel groen en vintage-look. Vooral ook erg aan de prijs, maar wie geen tijd of zin heeft om Marktplaats of Frankrijk af te struinen kan zijn hart op bij de stands van Basic Label en New Routz. Mijn eigen voorkeur gaat uit naar de eerder genoemde Combitex (stoer) en By Zenz (scandinavisch) en om de enorme vtwonen collectie kan niemand heen.

    Kooplustig

    Om één uur wandel ik het RAI gebouw weer uit, precies op tijd, want inmiddels lijkt half woon-minnend Nederland gearriveerd. En een woonbeurs mag voor sommige mensen sowieso als een nachtmerrie klinken, een woonbeurs met een overvloed aan kooplustige dames is zelfs mij te veel.

    vt wonen&design beurs
    Persoonlijk word ik altijd heel blij van de stoere uitstraling van Combitex.
    vt wonen&design beurs
    Ook de stand van Ariadne at home was in het teken van groen en industrieel vintage.
    vt wonen&design beurs
    Fijne ingelijste plankjes van Eijerkamp (en ja hoor, ook daar meerdere cactussen ;-)).
    vt wonen&design beurs
    Styling is everything in het XXL vtwonen huis.
    vt wonen&design beurs
    De stand van Basic Label deed niet onder aan vintage industriële huiselijkheid.
    vt wonen&design beurs
    Als schrijver kan ik deze leestafel aan het begin van het vtwonen huis natuurlijk zeer waarderen.
    vt wonen&design beurs
    Eigen Huis & Interieur kwam met een stijlvolle, klassiek aandoende inrichting; wel spijtig dat de bovenverdieping nog niet toegankelijk was vanwege een fotoshoot.
    vt wonen&design beurs
    Hoe simpel kan het zijn, de styling gaat door in de slaapkamer van het XXL vtwonen huis.
    vt wonen&design beurs
    Sfeervolle keuken van Casa Vivante.
    vt wonen&design beurs
    Ook aan de inwendige mens is gedacht, vroege vogels hadden geen probleem een plekje te bemachtigen.

    Ook een keer naar de vt wonen&design beurs?
    In 2017 vindt dit woonevenement plaats van 3 t/m 8 oktober in de RAI Amsterdam.
    Op de website van vtwonen kun je uitgebreid terugblikken op de editie van 2016, inclusief waar je de materialen en producten koopt uit het vtwonen huis. En je kunt er donder op zeggen dat er in de komende edities van het magazine uitgebreid teruggeblikt gaat worden, want ook dat doen ze uitermate slim bij vtwonen.