Marketing & Communicatie

barbarasevenstern.nl

Categorie: marcom

Marketing & communicatie onderwerpen.

  • Angst

    Angst

    De angst is terug. Hij is even weggeweest of op z’n minst naar de achtergrond geschoven. Je kunt tenslotte niet de hele tijd bang zijn.
    Nu is hij er dus weer. Via Brussel is hij onverwacht de kamer binnengekomen.

    Onverwacht?
    Ja, toch wel.
    Natuurlijk lieten we ons na de aanslagen in Parijs emotioneel mobiliseren door de media en de mening van anderen, maar ondertussen ging het gewone leven door en daarmee al snel wij ook.

    Hoe werkt dat nou, met die angst?
    Angst is een natuurlijke menselijke emotie die ervoor zorgt dat je alert kunt reageren op situaties die gevaar met zich meebrengen. Handig dus.
    Dat vinden onze hersenen ook, ze maken er zelfs speciaal nieuwe cellen voor aan. Doet zich een angstige situatie voor, dan wordt deze ervaring hier opgeslagen. Gevolg: een relatief sterke herinnering. Immers, als je één boek in een lege boekenkast zet, valt hij ook meer op dan wanneer je hem in een overvolle kast plaatst.

    Identificeren
    De huidige aanslagen in Brussel zullen ons dus onmiddellijk terug doen denken aan die in Parijs. Ook zo dichtbij, niet alleen qua fysieke afstand, maar ook qua cultuur, ideologieën en ontwikkeling. We leven mee met de gebeurtenissen in het Midden-Oosten, maar kunnen ons gemakkelijker identificeren met de Fransen. En nu dus met de Belgen.

    Reactie
    Het gevaar was al die tijd dichtbij, maar is ineens weer voelbaar geworden. En als we gevaar voelen, dan ontstaat er angst. Hoe angstig wij ons voelen, wordt opvallend genoeg niet bepaald door de mate van gevaar, maar door de hoeveelheid stresshormonen die ons lichaam produceert als reactie op dat gevaar. Iemand met vliegangst ervaart turbulentie heel anders dan iemand zonder die angst.

    Hoe reëel is onze angst?
    Hoe reëel is onze angst dus? Dat is een belangrijke vraag, want onderzoek toont aan dat onbewuste angst, vooroordelen versterkt. Met alle gevolgen van dien. Het blijft dus cruciaal je bewust te zijn door welke media je laat voeden, naar welke vrienden en politici je luistert en vooral ook wat je zelf hierover de wereld in brengt. Ik schreef er naar aanleiding van de aanslagen in Parijs al een blog over.

    Uitlaatklep
    Ons angstgevoel wordt dus bepaald door de hoeveelheid stresshormonen in ons lichaam. Wie van dit gevoel af wil komen, dient te handelen. In sommige gevallen is vluchten of vechten de beste of enige mogelijkheid, heel vaak gaat het echter om het vinden van een uitlaatklep. Zo schrijf ik deze blog, plaatst een ander iets op Social Media en gaat weer een ander hardlopen. Door in actie te komen, worden de stresshormonen in je lichaam opgebruikt en omgezet in andere stoffen, waardoor je stress afneemt. Doe je dit niet, dan blijven deze hormonen in je lichaam actief, met als gevolg de vicieuze cirkel van piekeren-angst-stress-hormonen-piekeren-etc.

    Laten we ons leiden door angst?
    Afgelopen weekend liep ik onbekommerd met mijn dochtertje door Amsterdam. Na vandaag is die zorgeloosheid verdwenen als ik denk aan mijn zus en zwager die vrijdag aankomen op Zaventem, mijn aankomende vriendinnentrip naar Parijs met de TGV en over twee maanden mijn eigen vliegreis met het gezin.

    Eén van de kenmerken van terrorisme is angst zaaien door middel van het plegen van ernstig geweld.
    Je kunt niet de hele tijd bang zijn, maar ik wil het ook niet.

    Voor deze blog heb ik dankbaar gebruik gemaakt van onderstaande bronnen:

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De MamaCompany

  • K3 Magie

    K3 Magie

    Het idee was dat we én goed zicht én de ruimte zouden hebben.
    Als je het doet, moet je het tenslotte goed doen.

    Dansen en tikkertje spelen
    De kaartjes had ik een half jaar geleden kocht, ruim van te voren zou je denken, maar de beste plaatsen waren toen al vergeven. Het werden de één na beste, strategisch uitgekozen op het gangpad voor ons. Dat betekent immers niemand recht voor je neus om je uitzicht te ontnemen en genoeg vrijheid om los te gaan op de danspasjes.

    Waar ik geen rekening mee had gehouden was de hoeveel kleuters die na een half uur in de show dit gangpad innamen ten behoeve van het spelen van tikkertje. Terwijl dochter-van-vijf onverstoorbaar meebewoog met de dames op het podium, probeerde ik mij niet te storen aan het langs mij heen stuivende kleine grut dat allang geen aandacht meer had voor wat er vóór hen gebeurde.

    Uitgekiende show
    En dat was nogal wat. Een vaste groep van acht jonge danseressen in wisselende sexy outfits, diverse platforms, een trap en drie immens grote harten, waarbij het middelste hart als toegangsdeur en beeldscherm fungeerde. Het uitspreken van de woorden K3 magie bracht ons een terugblik op 17 jaar K3 succes middels filmfragmenten en live optredens van zowel de oude als de nieuwe K3 leden. Het zal geen toeval zijn geweest dat het allereerste K3 nummer Heyah mama nu werd gezongen door de nieuwe jonge dames. Evenals het feit dat de nieuwste single 10.000 luchtballonnen aan het eind van de show voor een tweede keer ten gehore werd gebracht.

    K3 Magie

    Big business
    K3 is een marketing product met de kracht van zang, dans, looks en styling. En Studio 100 zou Studio 100 niet zijn als het niet uit elk nadeel een voordeel weet te behalen. Na het vertrek van de eerste blonde K3 zangeres, Kathleen, werd K2 in 2009 middels een televisieshow weer K3 en ook de zoektocht in 2015 naar de huidige nieuwe bezetting heeft studiobaas Gert Verhulst geen windeieren gelegd. Ruim 4 miljoen mensen in Nederland en Vlaanderen zaten aan de buis gekluisterd om te zien hoe uiteindelijk Klaasje, Hanne en Marthe uit zesduizend meisjes werden gekozen om de magie van K3 levend te houden.

    Gaat het ze lukken? Waarschijnlijk wel.

    Realiteitsbesef
    Ik, als ouder, zie tijdens het afscheidstournee K3 en drie meisjes die K3 nadoen, nog wat geforceerd en niet altijd even zuiver, maar wel met groot enthousiasme.

    Meisjes van tien jaar gaan naar de show om nog één keer hun eigen K3 te zien optreden. De K3 dames wiens stemmen duidelijk de ervaring hebben, wiens figuren niet onderdoen voor de jongere generatie, maar die bij het inzoomen van de camera ook geen twintig meer zijn. En laten we het ook eens omdraaien: hoe lang wil je na zoveel jaar nog in een kort glitterrokje zingen over je Tele-Romeo of Kusjes, ook al heb je nog de benen en de stem ervoor?

    Voor de aanwezige kleuters maakt het niet uit. Zij klappen en zingen even hard voor Karen, Kristel en Josje als voor Klaasje, Hanne en Marthe en op navraag antwoordt dochterlief vol overgave dat ze de nieuwe K3 toch net wat leuker vindt dat de oude.

    En dat is wat je noemt K3 magie.

    K3 Magie

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company

  • Manschapslokalen en gorillas in the mist

    Manschapslokalen en gorillas in the mist

    Een zoektocht naar de meest comfortabele Wellness & Spa bracht mij bij Fort Resort Beemster. Dag één van een driedaags bezoek met zus en ’s moeders.

    Bunker in het groen
    Aankomst bij het Fort, na een kleine detour door zeer Hollands landschap, inclusief u-turn op een boerenerf. Het Resort heeft twee parkeerterreinen. Ondanks de drukte kiezen wij de eerste en ons optimisme wordt beloond; vlak bij de ingang kunnen we de auto kwijt.

    Het Fort straalt ons tegemoet, een langwerpige bunker in het groen.

    Een betegeld wandelpad leidt ons langs de fortgracht, waar hoge treurwilgen stemmig hun takken richting water laten hangen.

    Bij de receptie worden wij welkom geheten door een geheel in het zwart geklede blonde dame. Na enkele minuten het typische geharrewar van familie-onder-elkaar aangehoord te hebben, stelt ze op vriendelijk, maar stellige toon voor de uitleg te geven, zodat ‘waarschijnlijk al veel duidelijk wordt‘.

    Op appèl
    En ze heeft gelijk, een kwartier later genieten wij van twee heerlijke boerentosti’s met Beemsterkaas en Amsterdamse Ossenworst in het Poterne Restaurant van het hotel. Dit restaurant is alleen gekleed toegankelijk en gelegen in het achterste gedeelte van het fort (een Poterne is oorspronkelijk een lange rechte gang, een appèl- en afwachtingsruimte en wasplaats).

    Fort Resort Beemster

    Het lage gewelfde plafond roept associaties op van een wijnkelder, alleen dan zonder de bedomptheid en met zonlicht. Het is een sfeervolle en informele ruimte, die gebruik maakt van de oorspronkelijke bouwelementen, zonder geforceerd of over the top te worden. Het is ook de plek waar ’s ochtends het ontbijt wordt geserveerd en vroege Wellness gasten naar gelieve iets kunnen nuttigen. De kaart is beperkter dan die van het Wellness restaurant, maar we leren al snel dat desgewenst van beiden besteld kan worden.

    Manschapslokalen
    Na de lunch is het tijd voor onze kamers, gelegen in de voormalige manschapslokalen. Anno 2016 bestaan de manschappen slechts uit mijzelf en zus in lokaal 1 en ’s moeders in lokaal 2 en ik durf met zekerheid te stellen dat er in het verleden niet zal zijn gesproken van luxe.

    Dat is nu wel anders. Een groot tweepersoonsbed met dikke kussens lonkt uitnodigend onze richting op en op een bijzet tafel vinden we in een branded glazen fles complimentary water met twee glazen. Ik ben zeer gevoelig voor dergelijke details.

    Fort Resort Beemster

    Wederom wordt er op een mooie manier gebruik gemaakt van de oorspronkelijke stijl van het fort, zo komen de rondingen van de buitendeuren terug in de vorm van de douchecabine en het toilet. Deze opzet deelt tevens de kamer op natuurlijke wijze in tweeën, zodat er een sfeervolle slaapplek ontstaat. Alleen de dikke haken aan het plafond roepen direct de associatie van een strop op, maar dat zegt waarschijnlijk meer iets over ons dan de haken in kwestie.

    Spa & Wellness
    De Spa en Wellness van het Resort is te bereiken via een trap naar de gewelven van het Fort. Hier beneden bevinden zich de omkleedruimte met lockers en de Spa. Een glazen strook tussen het plafond en de dikke betonnen buitenmuur zorgt voor natuurlijk lichtinval, wat een opgesloten sfeer voorkomt.

    Fort Resort Beemster

    Wie een behandeling heeft gereserveerd neemt plaats in één van de wit leren fauteuils die naast een ronde balie staan opgesteld. Wie alleen voor de wellness komt, neemt de trap omhoog naar de sauna’s, rustruimtes en het bijbehorende restaurant.

    Gorilla´s in the mist 
    Wij beginnen onze wellness met een Al Sahari, het oudste Ottomaanse hammam ritueel dat tot nu toe bekend is. Het vindt plaats in de stoomcabine, waar we ons onder begeleiding van een enthousiaste saunameester scrubben met zeezout, honing, munt olie en eucalyptus lichaamspakkingen. Het is de ideale start van onze wellnessdag, na 25 minuten zijn we door en door opgewarmd én relaxed. Het ritueel wordt afgesloten met een kopje muntthee en een stukje zelfgemaakt pepermunt op één van de bankjes in de intieme rustruimte van Hammam.

    The full monty
    Fort Resort Beemster heeft genoeg sauna faciliteiten om ook zonder behandelingen prima een dag (of meer) door te komen. Wij zijn er evenwel gekomen voor de full monty, dus na een glas huisgemaakte ice tea en een bezoek aan de Panorama sauna (let op: uitzicht van het Beemsterpolderlandschap vanuit de ronde ramen bovenin) is het terug naar de Spa, deze keer voor een massage.

    Nu werd het interessant,

    want hoe vaak blijkt de Spa bij een Wellness niet meer te zijn dan een commerciële aanvulling van middelmatige behandelingen?

    Ik kan je verzekeren, dat is het hier niet. 80 minuten gingen zelden zo snel voorbij, en ondanks enkele onverwachte knopen moest ik mijzelf menigmaal terug op aarde roepen (niets zo zonde als een massage terwijl je slaapt). Ook de sportmassage was volgens de ervaren mening van zus wat het moest zijn, het lichaam werd voelbaar aangepakt.

    Balans in de sauna
    Na een heerlijke blauwe bes smoothie (goed voor de ontgifting) is het tijd voor onze laatste Wellness activiteit van deze eerste dag: een yoga-sessie in de zoutsteengrotsauna (50 graden). Een milde vorm van rekken, strekken en balans houden, die ook door de niet yoga-beoefenaar prima is te volgen en je toch met het gevoel van een work-out achterlaat.

    De innerlijke mens
    ‘ s Avonds eten we in het eerder genoemde Poterne Restaurant, waar het ondanks de dinsdag toch aardig volzet is. We storten ons op het zuurdesembrood met olijf/tomaattappenade en knoflook/basilicumboter.

    Fort Resort Beemster

    De sparerib van het Iberico varken is reeds ontdaan van het bot en heerlijk knapperig, de boerderijkip salade een serieuze portie die ik desondanks geheel weet te verorberen. In het glas zit een droge zachte Chablis Vieille Vigne. De worteltaart die we met een extra vorkje bestellen, is te luchtig en valt daardoor helaas tegen.

    Moe maar voldaan (zo’n middag wellness valt niet mee) duiken we om elf uur ons bed in. Morgen gelukkig nog een dag.

    Deze blog is deel twee uit een vierdelig feuilleton:

    Dag 0: Er hoognodig tussenuit!

    Dag 1: Manschapslokalen en gorillas in the mist (deze blog)

    Dag 2: Schuim, vleermuizen en verstilling 

    Dag 3: De kunst van het loslaten

    Fort Resort Beemster ligt in de Noord-Hollandse Beemsterpolder, twintig minuten rijden van Amsterdam.

    De Wellness & Spa zijn apart te bezoeken. Wie er echt helemaal uit wil, blijft slapen in één van de tien luxe kamers of twee suites in de voormalige manschapslokalen van het oude fort (ontwerp Osiris Hertman).

    Niets missen? Abonneer je dan op [bs] door je email adres in te vullen in de rechterkolom rechtsboven; je ontvangt dan automatisch mijn blogs in je mailbox.

    Foto’s op deze pagina (c) daanverhorst.com m.u.v. de eetfoto

  • O, O, die ode aan de Nederlandse mode

    O, O, die ode aan de Nederlandse mode

    Je hebt nog maar tot en met 7 februari a.s. om naar de tentoonstelling Ode aan de Nederlandse mode in het Gemeentemuseum Den Haag te gaan. Dat zijn nog maar vijf dagen als je deze post op de dag van schrijven leest. Vijf dagen, waarin je vast al het één en ander gepland hebt. Of juist helemaal niets, wat meestal ook niet vanzelfsprekend is.

    En toch zou ik je willen aansporen ergens vóór 8 februari de tijd te vinden om deze tentoonstelling te bezoeken.

    Want o, o, wat een ode. Niet vanwege lovende en hoogdravende lofzang op tekstborden of in ondersteunende videobeelden. Nee, de ode is het tentoongestelde zelf. De verzameling creaties van modeontwerpers van Nederlandse bodem van de late 19de eeuw tot heden. De vormgeving van de tentoonstelling is hierbij cruciaal en heeft een optimale sfeer weten neer te zetten.

    Kenmerken
    Zoals gebruikelijk met grote tentoonstellingen in het Gemeentemuseum, is ook de Ode te vinden in de grote zalen op de eerste etage van het museum. Verwacht geen chronologische volgorde van de ontwikkeling van de vaderlandse mode. De creaties worden tentoongesteld aan de hand van een tiental opvallende kenmerken van het Nederlandse modeontwerp. En dat werkt.

    Een warme deken van blauw
    Neem nou de blauwe kamer, de eerste kamer na de introductiezaal. Direct een warm welkom, want deze kamer omarmt je in een deken van.., ja, blauw.
    Blauw blijkt door de jaren heen een geliefde kleur in het Nederlandse modebeeld. De onvermijdelijke inhuldigingsjapon en –mantel van koningin Maxima tref je hier aan. Niet prominent op een voetstuk in het midden van de tentoonstelling dus, maar als onderdeel van de verzameling historische en nieuwe ontwerpen. Dat is prettig, want de tentoonstelling is zoveel meer dan deze geroemde japon (die wat mij betreft het meest tot zijn recht komt aan het lijf van onze koningin zelf).

    Ode aan de mode  Ode aan de mode

    Couture
    Na de blauwe kamer kun je bijkomen bij de ogenschijnlijk ingetogen couture van Hirsch & Cie en Metz & Co, waarbij werk van Neerlands eerste couturier, Joan Praetorius, uiteraard niet ontbreekt.

    Futuristisch en tijdloos
    Ook specifieke aandacht voor innovatie en experiment, ofschoon dit van alle ontwerpen gezegd kan worden, wanneer je ze vanuit hun tijd bekijkt. Zo zijn zowel de huidige 3D creaties van Iris van Herpen als de metallic kunstleren pakken van Alice Edeling uit de zestiger jaren futuristisch te noemen. Wat dan ook opvalt is de tijdloosheid van het overgrote deel van de collectie.

    Ode aan de Nederlandse mode   Ode aan de Nederlandse mode

    Kleurbeleving
    De klapper van de tentoonstelling zit wat mij betreft in de grootste zaal, die bij binnenkomst onmiddellijk de associatie van een caleidoscoop oproept. Het thema is kleur en dat is dan ook wat de bezoeker krijgt, mede door een optimale wisselwerking van het tentoongestelde met het inrichtingsontwerp.

    Ode aan de Nederlandse mode   Ode aan de Nederlandse mode

    Extravagant
    Eenzelfde uitbundigheid is ook terug te vinden bij de excentrieke uitgaanskleding van ontwerpers als Bas Kosters, waar je je, al dan niet in combinatie met een silent disco, aan kunt vergapen. Humor is een begrip dat opkomt, maar ook de hoeveelheid pailletten doet terug denken aan het prachtige borduurwerk op de avondjurk van Frank Govers in de eerdere blauwe kamer. Extravagant wordt hiermee een breder begrip.

    Klare lijnen en meer
    Naast al deze uitgelatenheid is er ook ruimte voor rust. Zo komt de combinatie zwart en wit op meerdere plekken van de tentoonstelling terug en zijn er ontwerpen waarbij de nadruk ligt op geometrie en primaire kleuren.

    Ode aan de Nederlandse mode   Ode aan de Nederlandse mode

    Op de foto
    Wie na dit alles betreurt niet zelf een Avelon, Taminiau, Van Benthum, Van Herpen of Iversen te bezitten, kan zijn hart ophalen in de laatste zaal, waar de bezoeker de mogelijkheid heeft zich te fotograferen achter een outfit van één van de genoemde ontwerpers.

    Ode aan de Nederlandse mode   Ode aan de Nederlandse mode

    Kijk en bewonder
    Het moge duidelijk zijn, Ode aan de Nederlandse mode toont topstukken van ontwerpers als Max Heymans, Dick Holthaus, Frans Molenaar, Fong Leng, Frank Govers, Viktor & Rolf, Iris van Herpen en Jan Taminiau. Niet alleen een must-see voor de modeliefhebber, maar zeker ook de moeite waard als je van inrichting en beleving houdt.

     

    Ode aan de Nederlandse modeAfterthought
    Een foto op het introductie bord van de tentoonstelling springt bij mij in het oog. Een jongen fiets over het strand, meisje achterop. Het is koud en de aanwezigheid van een geopende paraplu suggereert zelfs regen. De jongen en het meisje dragen kleurrijke breisels en ik herken het beeld van mijn verzameling oude modeplaatjes uit de jaren tachtig. Een dergelijk beeld komt nergens meer terug in de tentoonstelling, net zo min als ontwerpen van merken als Soap Studio, Mexx of Mac & Maggie. Terwijl het bij mij, tiener in de jaren tachtig, direct om meer roept.

    Het Gemeentemuseum Den Haag organiseert jaarlijks een grote mode tentoonstelling. Wellicht dat het tijd is voor een overzicht van mode campagnes aan het grote publiek.

    Het Gemeentemuseum Den Haag is geopend van dinsdag t/m zondag van 11:00 – 17:00 uur.
    Iedere zondag is er tevens van 12:00 – 16:00 uur Open Kinderatelier, gratis te bezoeken voor jongens en meisjes vanaf 5 jaar (max. 45 minuten per kind). Handig, want dan kan jij als ouder of begeleider nog even rustig een rondje doen of iets nuttigen in het Grand Café van het museum.

    Ode aan de Nederlandse Mode     is nog te zien tot en met zondag 7 februari 2016.
    Conservator Madelief Hohé, art direction Maarten Spruyt en Tsur Reshef.
    De catalogus van de tentoonstelling is voor €22,50 te koop in de museumwinkel (niet goedkoop, wel de moeite waard).

    De unieke fotoshoot van Sabrina Bongiovanni (fotografie) en Maarten Spruyt (art direction) is een vermelding waard. De geometrische lijnen van de typisch Hollandse landschappen en architectuur versterken de creaties, wat resulteert in een prachtig eindresultaat. Te bewonderen op de tentoonstelling en in de genoemde catalogus.

  • Herkenning en beleving in het Tropenmuseum

    Herkenning en beleving in het Tropenmuseum

    Wie mijn berichten rondom mijn boek-in-wording volgt, weet dat een deel van het verhaal zich afspeelt in jaren zestig. De huidige tentoonstelling The Sixties – A Worldwide Happening in het Tropenmuseum in Amsterdam is voor mij dan ook een must-go. Waar beter inspiratie opdoen (of op z’n minst feiten checken) dan tussen de mode van Thea Porter, de broek van Jimi Hendrix en de posters uit deze roerige tijd?

    Gemengde gevoelens
    Het is jaren geleden dat ik voor het laatst in het Tropenmuseum ben geweest. Sterker nog, ik heb een zeer slechte herinnering van een middag knutselen aan een pijl en boog, die ik vervolgens niet mee naar huis mocht nemen. Als je vijf bent is dat licht traumatisch. Je kunt dus veilig stellen dat ik met gemengde gevoelens naar binnen stap.

    Enthousiasme
    De baliemedewerker begroet mij als een verloren ziel en roept onmiddellijk dat ik toch zeker naar het kindermuseum moet gaan. Over tien minuten vertrekt het vliegtuig naar Marokko, dus als ik opschiet, red ik het nog net. Overweldigd door zijn oprechte enthousiasme pak ik mijn boardingpas en Marokkaans paspoort (‘die heeft u toch altijd al willen hebben‘) aan.

    Markthal
    Tropenmuseum Junior     bevindt zich op de eerste verdieping aan één van de zijkanten van de monumentale Lichthal die het centrale hart van het museum vormt. Deze plek alleen al is indrukwekkend genoeg om even stil te staan en de immense afmeting ervan op je in te laten werken. Het heeft iets markthal-achtigs, de wijze waarop de tentoonstellingsobjecten en winkelmaterialen een deel van de enorme ruimte innemen.

    Tropenmuseum lichthal

    Tropenmuseum Junior
    Voor het Tropenmuseum Junior staat een incheckbalie, compleet met beeldscherm waarop de tijden van vertrek staan aangegeven. Ik toon mijn boardingpass aan de Marokaanse baliemedewerkster en krijg een stempel in mijn nieuw verworven paspoort. Als ik Yousef straks wil volgen, dan komt alles goed. Achter mij zitten twee jongens met een koptelefoon op hun hoofd naar iets over de tentoonstelling te luisteren. Een stukje verderop knutselt een meisje ijverig aan een ketting. Zelf stuur ik echtgenoot via een digitaal scherm een e-card met een Arabisch ‘I love you’.

    Op reis
    En dan is het tijd om aan boord te gaan. Een dikke vliegtuigdeur opent zich en wij volgen de baliemedewerkster een smalle gang in, waar grote lichtgevende borden van het type Schiphol de richting aangeven. Eenmaal in het vliegtuig nemen we plaats op rechtopstaande koffers die als stoel dienen. De deur gaat dicht en beeldschermpjes klappen uit het plafond naar beneden. De reis gaat beginnen!

    Onze Marokkaanse reisbegeleiding zingt in het gangpad een lied, waarna op de schermpjes een introductie film wordt getoond. Het is het verhaal van Esmaa, Fatima, Nasrdin en Yousef, die de bezoeker middels een speurtocht laten meemaken wat zij zelf ontdekt hebben in het land van hun ouders.

    Tropemuseum ZieZo Marokko

     

    ZieZo Marokko

    Tropenmuseum ZieZo Marokko

    Beleving
    Tegen de tijd dat ik het vliegtuig uitstap, waan ik mij werkelijk in Marokko. De medina, huizen en een heus plein, Nederland voelt ineens heel ver weg. We drinken mierzoete muntthee en luisteren naar het verhaal van Yousef, wat ik persoonlijk wat erg lang vind voor de allerkleinste onder ons. Daarna mogen we zelfstandig op speurtocht langs de blauwe nissen, op zoek naar woorden. Omdat ik elk audiofragment bij een nis dien af te luisteren voor het gewenste woord, kan ik niet smokkelen. Daarnaast heeft een achtjarig jongetje bepaald dat hij niet bij zijn moeder, maar ´bij mij´ hoort, en dus ga ik braaf alle items af. Als alle woorden zijn verzameld, ontstaat er een vraag. Mijn antwoord hierop schrijf ik op een eerder gekregen ansichtkaart, die ik in de daarvoor bestemde gele brievenbus gooi. Wellicht dat ik straks met het hele gezin een VIP reis door de tentoonstelling mag maken.

    A worldwide happening
    Dan is het twee uur en moet ik haast gaan maken voor waar ik werkelijk voor kwam, The Sixties. Na alle beleving in Marokko ervaar ik de tentoonstelling als een statische opstelling van diverse zaken uit de zestiger jaren. Ik wandel wat doelloos door de verschillende eilanden van onder meer affiches, ruimtevaart objecten, muziek, en kleding. Om mij heen wijzen bezoekers elkaar op items die zij zelf ook hebben gedragen of gedraaid. Ik lees een tekst van Martin Luther King ´Free at last´, een beroemde uitspraak waar ik zelf ook in mijn boek Familiegeluk aan refereer.

    The Sixties laat zien hoe wereldwijde veranderingen zich vertaalden in mode, muziek, architectuur en fotografie. Het geeft een wereldwijde blik en terwijl ik rondloop, realiseer ik mij dat ik meer opzoek ben naar de Haagse kant van de beginjaren zestig. Tenslotte is dat waar mijn verhaal zich op richt. Mijn oog valt op een bijschriftbordje bij een zelfgehaakt vestje ‘….kocht ik één keer per jaar bij de Bonnetterie chique kleding van Corrège of van Mof.‘ Ik maak alsnog een aantekening.

    Tropenmuseum The Sixties Tropenmuseum The SixtiesTropenmuseum The Sixties

    In tegenstelling tot Ziezo Marokko verwonder ik mij minder over de objecten in The Sixties tentoonstelling. Ik ben met ze bekend of met een afgeleide ervan. Zoals het museum zelf op haar website aangeeft, zijn de jaren 60 nooit weggeweest. De wereld van nu bouwt voort op de iconen van toen.

    Wereld café
    Ik rond mijn bezoek aan het Tropenmuseum af met een cappuccino en een zeer verantwoord broodje zwarte bonen humus in Café De Tropen. Het is die dag de enige plek in het museum waar ik bij binnenkomst mijn kaartje moet scannen.

    Café de Tropen

    Het Tropenmuseum is zeker een bezoek waard.

    Het museum is geopend van dinsdag tot en met zondag en gevestigd in het monumentale KIT (Koninklijk Instituut voor de Tropen) in Amsterdam.

    The Sixties tentoonstelling is nog tot en met 13 maart 2016 te bezichtigen.

    Ook naar ZieZo Marokko? Hou er dan rekening mee dat er alleen gevlogen wordt in het weekend en op alle dagen van de schoolvakanties. Reserveren is verplicht, maar kan, als je geluk hebt zoals ik, ook nog bij de kassa.

  • Iedereen is van de wereld

    Iedereen is van de wereld

    Het is woensdag, de dag dat ik mijn blog voor de MamaCompany schrijf.
    Ik heb genoeg onderwerpen, maar wat kies je in het harde licht van de aanslagen in Parijs?

    Ja Jochem Meyer, ik ben het met je eens dat we het Sinterklaasfeest met onze kinderen moeten vieren, maar een blog hierover voelt voor mij op dit moment te frivool.

    Wat er momenteel gebeurt, is onbegrijpelijk, omdat het zo ver afstaat van mijn eigen normen en waarden. En toch probeer ik het te begrijpen, omdat de wereld aan het veranderen is en het belangrijk is te weten waar het echt om gaat.

    Hoe ga ik om met de media-overload?
    Dat is nog best lastig en niet alleen door de complexiteit van het onderwerp. We leven in een tijd waarin de media niet meer alleen beheerst wordt door een relatief kleine groep journalisten, maar ook door mensen zoals jij en ik. Mensen met een mening die ze uiten op social media en in blogs. Het is goed dat dit kan, maar soms ook verwarrend.

    Zo is er de verontwaardiging over de wereldwijde aandacht die Parijs nu krijgt, terwijl andere landen buiten Europa ook al jaren te maken hebben met aanslagen. Een tweet van Jack Jones hierover wordt meer dan 50.000 keer geretweet. Dan stuit ik op een verontwaardigd artikel van de Engelse journalist Martin Bellam. Hij schrijft dat er wel degelijk media aandacht naar deze aanslagen uitgaat, maar dat dit simpelweg veel minder gelezen wordt. Hopelijk is Parijs een wake-up call voor iedereen, denk ik.

    Wat is waar en wat is de waarheid?
    Wat mij echter het meest bijblijft uit zijn verhaal is dat de foto bij de populaire tweet van Jack Jones negen jaar oud blijkt te zijn. Ik besef mij hoe makkelijk beeldvorming werkt. In het geval van de Jack Jones tweet lijkt mij dit niet schadelijk. De foto is dan wel niet van de daadwerkelijke aanslag, het illustreert wel wat er vorige week gebeurd is. Maar wat als dit niet het geval is? We zien een beeld, scannen een tekst en trekken onze eigen conclusies, gebaseerd op onze kennis, vooroordelen, achtergrond en angsten. En als het ons aanspreekt, delen we het.

    Dat geldt niet alleen voor wat we uit de media halen, maar evengoed voor wat er om ons heen gebeurt. De net iets te drukke man in de tram, de wel heel grote tas van onze medereiziger, we zien het en vinden er iets van. Stigmatisering ligt hierbij dicht op de loer, zeker als angst, woede of haat onze grootste drijfveer wordt.

    Na de aanslagen in Parijs werd er een Egyptisch paspoort in Stade de France gevonden. Dat moest wel van één van de terroristen zijn. Niets blijkt minder waar, het paspoort is van een slachtoffer, die toevallig van voetbal houdt en met zijn moeder in Parijs is omdat zijn broer een medische ingreep moet ondergaan. Voor het hele verhaal hierover verwijs ik graag naar het artikel van Gert van Langendonck in het NRC.

    Wat moet ik geloven?
    Dat de aanslagen in Parijs minder heftig zouden zijn verlopen als de burgers zelf een pistool hadden gehad, zoals Donald Trump beweert, gaat er bij mij niet in.

    Dat de aanslagen in Parijs betekenen dat we onze grenzen moeten sluiten, zoals Geert Wilders twitterde, vind ik kortzichtig.

    De woorden van President Hollande worden vergeleken met die van George W. Bush, toen deze na 11 september de war on terror lanceerde. Frankrijk radicaliseert en ook onze eigen premier Rutte heeft IS de oorlog verklaard. We weten allemaal ook dat de oorlog in Afganistan en Irak niet het beloofde succes heeft gebracht.

    Waar doen we goed aan?
    Een artikel van antiterreurexpert Peter Knoope triggert mij.  ‘Een groot deel van de wereld haat ons,´zegt hij. ´Wat wij vooruitgang vinden, vinden zij neokoloniaal.’ En even verderop stelt hij ´…we wéten dat leiders afzetten strategisch niet zo verstandig is. Een terroristische organisatie is als een piramide. Als je de top eraf haalt, wordt hij vervangen door agressievere mensen….Het is strategisch verstandiger om het draagvlak weg te nemen.´ Niet alleen het fenomeen bestrijden, maar de bodem eruit slaan. Het is een intrigerend artikel, waarin Knoope de Westerse moderniseringsgedachte aan de kaak stelt.

    Het laatste woord over de huidige situatie is nog lang niet gezegd en ook een oplossing ligt voorlopig niet voor de hand. Wat we wel in de hand hebben, is hoe jij en ik er mee omgaan.

    * ‘Iedereen is van de wereld’ is de titel van een lied van The Scene, de foto bovenaan dit artikel is afkomstig uit de Love has no labels campagne

    Wil je de huidige situatie ook beter begrijpen?

    Aan onderstaande artikelen heb ik zelf veel gehad:

    Deze blog is ook gepubliceerd op de website van De MamaCompany

  • Achter de duinen of aan de gracht?

    Achter de duinen of aan de gracht?

    Toen ik een oud collega vertelde dat ik een boek aan het schrijven was, zei ze ‘Dat speelt zich zeker af in Den Haag?’
    ‘Eh,’ stamelde ik, ietwat van mijn stuk gebracht, ‘nee, eigenlijk niet.’
    ‘Nee?,’ herhaalde ze verbaasd. ‘Het leek me een logische keus, omdat je er woont.’

    Omdat je er woont. De woorden bleven in mijn hoofd hangen toen ik die dag terug naar huis reed. En in de weken er na.

    Mijn hoofdpersoon woonde namelijk in Amsterdam, evenals enkele cruciale bij-personages.
    Waarom?
    Gewoon.

    Gewoon is geen antwoord, besefte ik mij.

    Gewoon is een automatisme en dat is op zichzelf geen reden genoeg om iets te laten gebeuren.

    Zeker niet wanneer je een boek schrijft en je het voorrecht hebt alles (maar dan ook werkelijk alles!) zelf te bepalen.

    Ik realiseerde mij dat mijn collega een punt had. Ik mocht dan wel 15 jaar lang in Amsterdam hebben gewoond, niets in mijn verhaal maakte het van cruciaal belang om het daar ‘dus dan maar’ plaats te laten vinden.

    De potentie van Den Haag
    Den Haag heeft genoeg bedrijven waar mijn personages kunnen werken, genoeg galeries en musea, evenals leuke kroegen en woonplekken. Daarnaast heeft Den Haag een echt strand.

    Inmiddels ben ik een jaar verder en is Den Haag een essentieel onderdeel van mijn verhaal geworden. Omdat ik er woon, is onderzoek naar locaties relatief eenvoudig en omdat ik er mijn jeugd heb doorgebracht, zijn veel dingen herkenbaar of snel opgezocht.

    En er is nog iets.
    Den Haag is een stuk minder populaire locatie in boeken dan onze hoofdstad.
    En dat is straks toch mooi meegenomen in de marketing!

    Welke boeken ken jij die zich in Den Haag afspelen? Laat het mij hieronder weten! 

     

     

  • Netwerkcommunicatie: slim of rete-irritant (2)

    Netwerkcommunicatie: slim of rete-irritant (2)

    Een tijdje geleden deed ik iets heel engs.
    Ik deelde mijn inzending voor een schrijfwedstrijd op social media.

    Hoezo eng? hoor ik je denken.
    Geloof me, voor menig (beginnend) schrijver is het delen van zijn eigen creatie zenuwslopend. Het is toch een beetje je kindje. En je wilt ook niet horen dat die lelijk is. Daarom zijn alle baby’s op z´n minst schattig. Van een verhaal kan je dat niet zeggen, in ieder geval niet als het geschreven is door iemand van boven de acht jaar.

    Enfin.
    Ik deelde dus mijn inzending en ik kreeg heel veel likes. Minder dan de foto van mij en mijn dochter in dezelfde bloemetjes jurk, maar toch. Genoeg om opgelucht adem te halen.
    Tot mij iets opviel.

    Barrière
    De verwonnen likes zijn op mijn eigen FB pagina. En niet op de pagina van de wedstrijd organisator. Op die pagina heb ik slechts één like (stem), en die is van mijzelf. Best triest.

    Hoe kan dat?
    Het antwoord is simpel: het publiek kan alleen op je verhaal stemmen wanneer ze een profiel hebben aangemaakt op de website van Heel Nederland Schrijft.
    Barrière! In ieder geval voor mijn virtuele achterban.

    Inhoud versus marketing
    Vanuit marketing begrijp ik de oproep heel goed. Een groot aantal deelnemers zal hetzelfde hebben gedaan als ik, waardoor Heel Nederland Schrijft eenvoudig en voor niets haar bereik, op z’n minst eenmalig, heeft vergroot.

    Vanuit de inhoud blijf ik daar toch wat sceptisch over. Gaan die likes van de eigen achterban nou echt mee bepalen welk verhaal het best geschreven is? En wat is dan doorslaggevend?

    De huidige fotowedstrijd van het NRC heeft dat in mijn ogen beter opgezet. Iedereen kan stemmen zonder in te loggen en aan het eind van de maand is er een publieks- en vakjury prijs. Op deze manier wordt én de moeite van de fanatieke eigen promotor beloond én de inzending apart beoordeeld op kwaliteit van inhoud.

    Voordat de verontwaardiging losbarst:
    Ik zeg niet dat het één niet samen kan gaan met het ander. Iemand kan fantastisch fotograferen of schrijven en ook nog eens zeer veel stemmen daarvoor werven. Good for you!
    En dat een platform zijn leden, deelnemers of andere vorm van volgers inzet om zijn eigen zichtbaarheid te vergroten juich ik alleen maar toe.
    Ik heb wel mijn twijfels over een verplichte inlog voor stemmen. En het vermengen van publiek- en jury opinie.

    En jij? Hoe denk jij hier over?

     

    P.S. De links naar mijn inzendingen vind je achter de vetgedrukte woorden:

     

  • Netwerkcommunicatie: slim of rete-irritant? (1)

    Netwerkcommunicatie: slim of rete-irritant? (1)

    Vanochtend vond ik een e-mail bericht van Debbie Bernasco in mijn mailbox. Debbie Bernasco is succesvol onderneemster en storytellingexpert.

    ‘Hallo Barbara’ begon haar mail. Ze bedankte mij dat ik haar gratis e-book had gedownload en hoopte dat ik er écht iets aan zou hebben. Vervolgens maakte ze een bruggetje van haar behoefte aan delen, naar mijn behoefte aan delen, wat ik waarschijnlijk onvoorwaardelijk had. Ik ken Debbie niet persoonlijk, dus dat was een listige aanname, maar omdat de mail wel lekker las, haakte ik nog niet af. Ze vroeg mij of ik haar e-book wilde delen, zodat andere ondernemers er ook wat aan hebben. De eerste gedachte die bij mij opkwam was: netwerkcommunicatie.

    Netwerkcommunicatie is in de basis hetzelfde als netwerkmarketing (voorheen multi-level-marketing): het inzetten van je eigen netwerk en (indirect) dat van anderen om een doel te bereiken.
    Ik heb vier criteria gedefinieerd om tot een antwoord op mijn vraag te komen:

    1. Aanleiding: waarom komen ze bij mij?
    2. Relevantie: wie is degene die het verzoek doet?
    3. Doel: waarom zou ik delen?
    4. Tijd: hoeveel moeite moet ik er voor doen?

    Jeuk
    Persoonlijk bezorgt netwerkmarketing mij jeuk, omdat ik het associeer met vage kennissen die mij vaker dan mijn beste vrienden benaderen, in de overtuiging dat ik de betreffende crèmes of pillen echt nodig heb. En dat niet alleen: ik kan er nog wat aan verdienen ook! Luister goed: ik wil helemaal niets verdienen aan mijn eigen dagcrème. Het enige dat ik wil, is dat-ie mij er tien jaar jonger uit doet zien. Oké, vijf is ook goed. De gedachte achter dit dwangmatig gedrag van die kennissen, is dat zij een percentage ontvangen over mijn verdiensten. Let the money work for you!

    Liken
    Netwerkcommunicatie vind ik een stuk minder irritant, omdat het relevanter overkomt en weinig moeite kost. Niet voor niets liken we van alles op social media.

    In het geval van Debbie heb ik haar e-book gedownload, waarop zij (geautomatiseerd, ik weet het) reageert (check 1). Op haar website en in haar e-book heb ik kunnen lezen dat zij van het delen en netwerken is; haar verzoek komt dus niet zomaar uit de lucht vallen (check 2). Als ik in ga op haar verzoek geef ik andere ondernemers ook de kans om van haar e-book te leren. Dit is belangrijk, want leren was ook mijn motivatie achter het downloaden van haar boek. Dat is heel iets anders dan ´verkoop dit boek aan je vrienden en verdien daar zelf ook wat mee’. (check 3). Delen via social media kost mij minder dan vijf minuten, zeker als ik er geen blog aan wijd 😉 (check 4).

    Als extra maak ik kans op een Strategiesessie als ik haar laat weten dat ik haar boek gedeeld heb. Dit is voor mij geen must, en zelfs een klein beetje een barrière. Moet ik haar dat echt laten weten? Gaat ze daar dan wat van vinden? De communicatiespecialist in mij vindt het wel een slimme zet. Ik heb mij met het downloaden van het e-book immers getoond als geïnteresseerde en dus potentiële doelgroep voor wel-betaalde sessies. Hoe langer je contact met mij hebt, hoe beter. En in dit geval ook nog eens één-op-één. Daarom eindigt de mail met een p.s. waarin zij mij tipt voor haar andere e-book. ‘Dat zal dan wel betaald zijn,’ denkt de scepticus in mij, maar nieuwsgierigheid doet mij toch doorklikken. Ook dit boek blijkt gratis, in het kader van ‘giving back’ na 15 jaar succesvol ondernemerschap. Ik download hem niet, maar ben er wel positief door gestemd.

    Het moge duidelijk zijn dat ik de link naar Debbie’s boek zal delen. Het verzoek voldoet aan alle vier genoemde criteria en, niet geheel onbelangrijk, het e-boek is enthousiast en begrijpelijk geschreven. Verwacht geen duimendik verhaal, het zijn slechts 20 pagina’s om je op weg te helpen. Ook wel eens fijn.

    Debbie Bernasco: 16 tips die mij een succesvol ondernemer maakten

    Enoy!