relax Archieven - barbarasevenstern.nl

barbarasevenstern.nl

Tag: relax

Vervelende klusjes eerst?

Ik mag mij verheugen over een zeer flexibele echtgenoot, maar als ik hem ergens mee de kast op krijg, dan is het wel een slechte planning (oké, en dat vergeten hardgekookte ei in mijn tas). Echtgenoot is van het type ‘vervelende klusjes eerst’, wat in mijn ogen de kans op de leuke zaken in het leven angstvallig verminderd.

Er is immers altijd wel een vervelend klusje te doen. Wat niet wil zeggen dat ik er onwelwillend tegenover sta, sommige dingen horen er nou eenmaal bij. Ik geloof alleen dat er voor alles een tijd en plaats is.

Thuiswerken

Mensen vragen mij vaak genoeg hoe ik thuis kan werken, wetende dat de wasmand overloopt of een kinderkamer zich in staat van ontploffing bevindt. Mijn antwoord is heel simpel: ik stoor mij er niet aan. Ik trek de deur van mijn werkkamer dicht en de rest kan mij gestolen worden. Een was die door echtgenoot ´s ochtends voor vertrek nog snel in de machine is gestopt, kan dus gerust drie uur in de trommel blijven zitten. Schrijftijd is schrijftijd.

Efficiency

Een ander ding is dat ik de tijdrovende, vervelende klusjes graag bundel. Een aantal in de ochtend in plaats van elke dag één. En omdat het uitgangspunt hiervan efficiency is, betekent dat een bezoek aan de schoenmaker beter combineert met een bezoek aan de daar in de buurt gelegen opticien dan met het opruimen van de zolder. Nog los van het feit dat die laatste klus minstens vraagt om een week in plaats van een ochtend.

De noodzaak voor schoenmaker en opticien moet wel gelijktijdig vallen, anders kan ik weken rond blijven lopen met een afglijdende bril. Ik geef toe, dat is een makke in mijn planning, of in ieder geval de uitvoering ervan.

Focus (of het gebrek er aan)

Een ander aandachtspuntje is focus. Wellicht is het iets vrouwelijks, maar tijdens het uitvoeren van mijn vervelende klusjes word ik constant afgeleid door andere zaken. Dat begint al in de ochtend. Daar waar echtgenoot om kwart voor negen de boodschappen reeds heeft gedaan, zit ik nog met een cappuccino aan tafel door mijn social media te scrollen. In plaats van dat ik direct na het naar school brengen van de kinderen aan mijn klussen begin, gun ik mijzelf nog even dat momentje.

Daar waar echtgenoot in de auto springt en gericht de diverse locaties afgaat waar zijn lijstje hem naar toe leidt, valt mijn oog bij het verlaten van locatie één op een nieuwe kledingwinkel waar mijn naam nog net niet op de voorgevel staat geschreven. Ik moet een kwartier wachten tot hij opent, dus dat is te overzien. Hoe vaak ben ik tenslotte in deze buurt? Precies, nooit. En was ik niet opzoek naar net zo’n jas als in de etalage?

Prioriteit

Natuurlijk ben ik mij bewust van het effect van die minder strakke planning op anderen. Zo kan ik het niet maken te laat op school te komen (kinderen ophalen), wil ik ook elke dag kunnen eten (boodschappen) en probeer ik niet pas te vertrekken op het tijdstip dat ik eigenlijk ergens had moeten zijn (afspraak met echtgenoot, veel van mijn vriendinnen zijn zelf notoire laatkomers). Uiteindelijk gaat het allemaal om prioriteit en keuzes (durven) maken.

Vrijheid

Het positieve van een minder strakke uitvoering van mijn takenlijstjes, naast een onverwachte nieuwe winterjas, is dat het mij een enorm gevoel van vrijheid geeft. Een meer gedisciplineerd persoon krijgt geheid stress of een gevoel van irritatie van mijn (in hun ogen) uitstelgedrag. Mij bieden de detours een adempauze, enerzijds uit mijn hoofd (door het winkelen) anderzijds uit het geren (door toch die cappuccino te drinken). Naast mijn schrijf-werkzaamheden zijn zulke momentjes voor en vooral ook met mijzelf, belangrijk in een week die voor een groot deel bestaat uit ervoor zorgen dat de Family Company soepel blijft draaien.

En jij? Hoe zit het met jouw vervelende klusjes?

Deze blog is ook gepubliceerd bij de Mama Company

26 september 2016
Vooral een relaxte zomervakantie

Zomervakantie. Zes weken lang geen school of (sport)activiteiten die om een strakke planning vragen. De rapporten zijn binnen, evenals een onwaarschijnlijk grote hoeveelheid aan werkjes, schoolschriften en dit jaar zelfs afgedankte schoolboeken (die onmiddellijk ritueel verbrand dienden te worden).

Terwijl om mij heen grote reizen naar verre landen op de planning staan, blijven wij deze zomer in Nederland. Lekker dicht bij huis en sinds onze zon-vakantie in Spanje afgelopen mei in de regen viel, maken we ons stukke minder druk om het weer. Daarnaast heeft Walcheren (onze plek van bestemming) de meeste zonuren van Nederland, dus komen we in ieder geval gebronsder terug dan uit Spanje.

Actie

Zijn wij bij buitenlandse zomervakanties sinds de komst van de kinderen gefocust op zon, zee en zwembad met af en toe een bezoek aan een lokale markt, vakantie in eigen land roept op tot actie. Echtgenoot heeft enkele jaren in Middelburg gewoond en al snel ligt er een lijst met dingen die wij deze twee weken willen ondernemen. Kaasboerderij Schellach voor het buitengevoel, een lokaal mosselrestaurant voor de Zeeuwse cuisine, Neeltje Jans vanwege de Deltawerken en het waterpretpark, Het Arsenaal in Vlissingen voor de piratenbeleving en zeehondjes spotten op de zeebanken in de Westerschelde. En dat is nog maar een selectie uit de mogelijkheden.

Relaxen

‘Zullen we vandaag hier relaxen?’ vroeg de oudste vanochtend.

Relaxen betekent voor onze kinderen vooral lekker veel achter een schermpje en bij goed weer en geen kwallen, de zee in. Als ouder sta ik daar duaal tegenover. Die zee is prima, maar dat gehang achter schermpjes werkt na enige tijd op m’n zenuwen. Het is zo immens passief. Voor mij. Voor de kinderen betekent het enorme interactie. In hun eigen code-taal houden ze elkaar op de hoogte van hun status in het spel-van-het-moment, voeren ze overleg over de te voeren strategie en worden er vergelijkingen getrokken met de Grote Voorbeelden. Kan ik dochterlief van vijf na enige tijd nog verleiden met een knustelvoorstel, haar oudere broers kijken me aan alsof ik gek ben geworden. En laten we eerlijk zijn, ik heb ook niet altijd zin in knutselen.

In-en-om het huis

Toch kan ik mij vinden in het voorstel van de oudste. Mijn buik heeft even genoeg van al het horeca-eten en tot op heden zijn we elke dag op pad geweest. Het idee van in-en-om ons vakantiehuis rondhangen, spreekt mij eigenlijk wel aan. Het betekent minder gezeur ‘zijn we er al?’, minder discussie ‘waarom hebben ze geen hamburger?’ en minder ondankbaar gedrag ‘ik vind dit saai’.

De weersvoorspelling geeft aan dat vanmiddag de zon gaat schijnen en met het strand op vijf minuten loopafstand is ‘hier’ meer dan de ruimte van het vakantiehuis zelf. Ons uitje van vandaag wordt een bezoek aan de lokale Spar voor pannenkoeken (kinderen) en salade (echtgenoot en ik).

Tenslotte heb ik ook zomervakantie!

Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company

15 juli 2016
Ouders, relax!

Ik weet het, het is een smalle lijn, dat aanmoedigen van je kind aan de kant. Er zijn zelfs voorlichtingsfilms, die ouders wijzen op de negatieve gevolgen van te veel betrokkenheid aan de rand van het sportveld.

´Kom op Mats, je kunt het!´ is nog wel oké, maar ´Jezus Mats, die had er in moeten zitten´ al een stuk ongezelliger. Zeker bij herhaling.

Concentratie

De leeftijd van de kinderen speelt hierbij ook een rol. Hoe jonger, hoe minder geconcentreerd en dat doet een beroep op je geduld als ouder. Tenslotte sta je op zondagochtend om half tien niet voor niets op een regenachtig hockeyveld. Dan wil je ook wel wat inzet zien. Dat dit niet vanzelfsprekend is, bleek onlangs wel uit de reactie van één van de teamgenoten van mijn middelste, die op de vraag of hij nog mee ging spelen of liever bloemetjes wilde plukken, antwoordde ‘o, zijn die er dan?’

`Leg hem neer´

Afgelopen weekend had de jongste een judoexamen. Van die vijf en zesjarige kinderen die aan elkaar hangen en over het algemeen meer aandacht hebben voor hun omgeving dan hun tegenstander. Wij als ouders werden geacht ons kroost enthousiast aan te moedigen, wat gezien het tijdstip van acht uur ´s ochtends nog best een dingetje was.

En dan rijst dus ook nog de vraag, wat roep je? ‘Leg hem neer!’ is eigenlijk wat je wil zeggen, maar klinkt (zeker bij vijfjarigen) nogal agressief. Helemaal wanneer dochterlief onverwacht de worp van haar leven maakt, waarop de opponent luid snikkend niet meer verder wil strijden. Het dient gezegd, mijn dochter barstte vervolgens ook in tranen uit; overwinningen zijn op die leeftijd zo relatief.

Stortvloed

Ondertussen werd naast mij een ander kind verbeten aangemoedigd. De moeder in kwestie had mij al toevertrouwd dat haar zesjarige niet tegen zijn verlies kon en ook nogal onzeker was. Een continue stroom aan positieve bevestigingen was het resultaat. ‘Je weet het, je kan het, mama moedigt je aan.’ Ik ga mij dan op een gegeven moment afvragen wie mama nou werkelijk aanmoedigt?

Gevoelig

Dat is wellicht een gevoelige vraag. Zo´n ouder zit daar ook met de beste bedoelingen z´n kind een hart onder de riem te steken. En het is niet dat ze iets negatiefs zegt over de getoonde prestaties. Maar ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat zo’n stortvloed op een gegeven moment ook te veel wordt. Dan denk ik, ´laat dat kind nou gewoon even.´

Onzekerheid

Dat denk ik niet alleen op de judo-mat, maar net zo goed in het zwembad of op het sportveld. Want wat ik vooral hoor, is de onzekerheid van mama of papa zelf.

´Nee, Pieter zwemt nog lekker met bandjes, dat is helemaal niet erg.´

En dat is ook helemaal niet erg. Pieter komt in zijn eigen tempo en tijd wel toe aan dat diploma A. En Pieter lijkt dat zelf ook helemaal niet te deren. Nu zijn ouders nog, die mij bij elke les toevertrouwen dat het allemaal niet zo snel hoeft, de juf wel heel erg streng is en de zoon vandaag ook wel zeer moe.

Ruimte

Ouders, relax! Mij hoef je niet te overtuigen. En gun jezelf en je kind wat ruimte. ´Kom op, je kunt het!´

Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company

1 juli 2016
Het geheim van leuke ouders

Mijn eigen gezinssituatie is er één met duidelijk aanwezig nageslacht, drie stuks in totaal. Ze gaan naar diverse sportclubs, hebben vriendjes en vriendinnetjes waarmee moet worden afgesproken en ook nog zoiets als huiswerk. Daarnaast heb je echtgenoot en mijzelf.

Versuft
Wij faciliteren, stimuleren en interveniëren waar noodzakelijk. Soms verloopt dat heel soepeltjes, vaak genoeg ook niet. Als de oudste ’s avonds om negen uur in bed ligt en tegen half tien ook nog echt stil is (een goede dag), dan liggen echtgenoot en ik beiden gestrekt op de bank versuft naar Netflix te kijken. Quality time voor ouders is zeer beperkt.

Gestolen uurtjes
Vanaf de geboorte van de eerste hebben wij dan ook altijd veel waarde gehecht aan tijd-met-elkaar. En dan heb ik het niet over gestolen uurtjes thuis, wanneer alles onverwacht soepel verloopt. Nee, ik heb het over er-uit-zijn met z’n tweeën. Dat gaat verder dan een avondje uiteten, wat ook leuk is, maar er in de praktijk zelden van komt. Er is altijd wel een af te werken programmapunt en op de avonden dat dit niet het geval is, koester je de relatieve rust van het thuis zijn.

Spontaan
Enkele jaren geleden liep ik aan het eind van de middag door de stad. De zon scheen en overal waar ik keek zaten mensen op terrasjes te genieten van een glas wijn of biertje. Normaal gesproken denk ik op zo´n moment weemoedig terug aan de tijd dat ik zelf spontaan na het werken op een terras aanschoof, maar doe ik daar niets mee. Deze keer was de drang te groot en belde ik echtgenoot met het voorstel naar de stad te komen. Het was vrijdag, hij had ook de zon vanachter zijn kantoorraam zien schijnen en vond het een goed plan.

Gedoe
Eerst diende alleen de kinderen te worden opgehaald van de opvang, oppas gezocht en daarna zou hij op de tram naar het centrum stappen. Dik twee uur later zaten we aan de bitterballen en de drank. Ik totaal relaxed, want al de hele middag in de stad, echtgenoot nog nahijgend van al het noodzakelijk geregel voorafgaand aan dit terras-moment.

Als er iets is wat mij deze spontane actie deed realiseren, is dat quality time voor ouders er al snel bij inschiet omdat het zoveel gedoe is.

Geliefden
Terwijl het zo vreselijk belangrijk is! Ik zou tegen alle ouders met vooral ook jonge kinderen willen zeggen: ga er elk jaar op z’n minst een (lang) weekend tussenuit met z’n tweeën. Dat vraagt voorbereiding en voor sommigen van jullie klinkt het wellicht vreselijk beangstigend, zo lang weg van je kind(eren), maar realiseer je dat je meer bent dan alleen ouders. Je bent ook nog geliefden en het is belangrijk dat van elkaar te blijven.

Het is het tegenwicht voor al die momenten dat je elkaar in de stress van het gezinsleven even wat minder leuk vindt. Het is de reden dat je de ander de ruimte gunt, wanneer je ziet dat hij of zij er even doorheen zit. Het is het moment waarop je wèl dat gesprek voert, waar al die tijd geen rust voor was.

Meer mogelijk
Echtgenoot en ik grijpen onze eigen verjaardagen altijd aan om er tussenuit te gaan. Dat is soms best puzzelen, met logeeradressen of een oppas die niet alleen beschikbaar moet zijn, maar ook door alle kinderen geaccepteerd dient te worden. Om nog maar te zwijgen van de buitenschoolse activiteiten die gedurende die periode ook gewoon doorgaan en waarmee je de buitenwacht dus opzadelt.

Maar je zult zien dat er meer mogelijk is dan je denkt. Accepteer voor een keer je betweterige schoonmoeder (je bent toch weg) of het feit dat de kinderen bij je zus structureel te laat in bed liggen. Investeer in een zelfstandige oppas die kan blijven slapen of maak een deal met vrienden met kinderen, zij willen er vast af en toe ook tussenuit.

Wat doe je dan?
Je eigen uitstap kun je zo duur, goedkoop en gek maken als je zelf wil. In ons geval heeft het veelal met eten, shoppen en de buitenlucht te maken. Zo aten wij vorig jaar in een pop-up restaurant op Ibiza, bezochten we diverse mooie Nederlandse steden en maakten we afgelopen weekend een wandeling langs de Belgische kust.

Het uitgangspunt is dat je tijd en ruimte met en voor elkaar creëert. Mini-vakanties met z’n tweeën waarop je weer een aantal maanden kunt teren.

25 mei 2016
De kunst van het loslaten

Een zoektocht naar de meest comfortabele Wellness & Spa bracht mij bij Fort Resort Beemster. De laatste dag van een driedaags bezoek met zus en ’s moeders.

Onthaasten
Van te voren hadden we ons afgevraagd of we na 1,5 dag sauna niet dermate verweekt zouden zijn, dat een derde rondje te veel van het goede zou worden. Niets is minder waar. Ik kan zelfs stellen, dat ik er na twee dagen juist steeds beter inkom, dat onthaasten. Daarnaast heb ik nog geen boek of tijdschrift opengeslagen, terwijl een uur ongestoord lezen met stip in mijn top vijf van ultieme rust staat.

Puntjes op de i
Na een gebakken eitje met het nodige verse zuurdesembrood en zalm is het tijd voor mijn allerlaatste behandeling. Een verzorgende handspa, inclusief gel behandelingen; mijn enige manier om langer dan een halve dag met ongeschonden nagellak door het leven te gaan (de gel laat deze keer helaas wel binnen een week los). Een kwartier zonnebank om het af te maken. Vanuit het Wellness restaurant lonken inmiddels de verse fruitsmoothies, het wordt er één met frambozen en mango.

Grenzen verleggen
Om twee uur is er weer een opgietritueel. Zus heeft hier de vorige dag aan meegenomen en boezemt ons enige angst in met verhalen over zéér heet. Omdat je evenwel elk moment de sauna weer kan verlaten, besluit ik het risico te nemen. Met een groot aantal mensen nestelen wij ons in de Kelo sauna, waar saunameester Jeroen (ja, die van de klankschaalsessie) ons wederom wijst op het belang ons op onszelf te richten.

´Hartkloppingen en draaierigheid tijdens de sessie zijn een teken dat je naar buiten moet gaan, erna is het enkel onderdeel van je herstel.´

Met de waarschuwende woorden van zus nog vers in mijn achterhoofd richt ik mijn aandacht op mijn hartslag en ademhaling.

´Krijg ik het al benauwd? Klopt mijn hart nog rustig in mijn borst en niet mijn keel? Is dit te warm?’

Loslaten en ontvangen
Als snel realiseer ik mij dat ik mij alleen hoef over te geven aan de toenemende hitte in de ruimte. Het mengsel van ijswater en oliën dat over de grote kachel in het midden van de sauna wordt gegoten, zorgt voor aangename geuren. De warme stoom die onze saunameester door middel van wapperingen met een handdoek langs ons heen doet stromen, hebben een licht adembenemend effect, maar zijn niet ondoenlijk. Als één van de laatste wandel in ik in de geadviseerde slow motion naar buiten, om mij ter afkoeling op het gras te werpen. Ongegeneerd, net als de gasten van twee dagen geleden. Zo ontspannen (en warm) ben ik inmiddels.

Terwijl zus zweet in de houtgestookte kelosauna (105 graden, maar ‘hij viel mee‘), dobberen ’s moeders en ik in het bubbelbad en bezoeken we het Beemster stoombad (45 graden).

De hoogste tijd
‘Tijd speelt geen rol’ is het motto van Fort Resort Beemster, maar om half vier is het toch echt de hoogte tijd om ons klaar te maken voor vertrek.

Schoon, zijdezacht, en in gedachten minstens tien jaar jonger, verlaten wij de Beemster. Ontspannen en voldaan en in de wetenschap hier zeker nog een keer terug te komen. Voor het lezen van die boeken en een gefocuste klankschaalsessie. En bij voorkeur in de zomer, vanwege de yoga op het dak, het lounge terras en het zandstrand.

Deze blog is de laatste uit een vierdelig feuilleton:

Dag 0: Er hoognodig tussenuit!

Dag 1: Manschapslokalen en gorillas in the mist

Dag 2: Schuim, vleermuizen en verstilling

Dag 3: De kunst van het loslaten (deze blog)

Fort Resort Beemster ligt in de Noord-Hollandse Beemsterpolder, twintig minuten rijden van Amsterdam.

De Wellness & Spa zijn apart te bezoeken. Wie er echt helemaal uit wil, blijft slapen in één van de tien luxe kamers of twee suites in de voormalige manschapslokalen van het oude fort (ontwerp Osiris Hertman).

De tweede foto op deze pagina is van de website van Fort Resort Beemster

19 februari 2016
Schuim, vleermuizen en verstilling

Een zoektocht naar de meest comfortabele Wellness & Spa bracht mij bij Fort Resort Beemster. Dag twee van een driedaags bezoek met zus en ’s moeders.

Stressbestendig
Na een rustige nacht in onze lokalen, waar de muren niet alleen granaat-, maar ook geluidwerend blijken te zijn, is het tijd voor het ontbijt in Restaurant Poterne. We zijn de laatste hotelgasten om aan te schuiven, het buffet sluit om tien uur en de jongedame uit de bediening staat er in haar eentje voor. Ondanks het aantal mensen en de telefoon laat ze zich niet gek maken door onze verzoeken tot het bijvullen van de zalm, de rauwe ham, koffie en twee porties scrambled eggs (erg zout en genoeg voor vier personen, blijkt achteraf).

Rust in gezelschap
De Wellness & Spa openen om elf uur, wat betekent dat vanaf kwart voor elf de daggasten beginnen binnen te druppelen, al dan niet voor een kop koffie of thee in Poterne. Om elf uur heeft zich een zorgwekkende lange rij voor de balie gevormd en lijkt de laatste gast nog lang niet in zicht. De herinnering aan het tweede parkeerterrein komt in mij op, evenals de opmerking van één van de medewerkers dat er zaterdag 400 mensen over de dag verspreid waren (met name carnvalsontvluchters, het is februari).

Eenmaal in de Wellness blijkt mijn angstig voorgevoel ongegrond, het is gezellig druk, maar zeker niet overbevolkt. En, essentieel voor een aangenaam verblijf, het zijn saunamensen. Veel vriendinnen en koppels van diverse leeftijden en iedereen is er om te relaxen en niet om bij te praten of contact te zoeken. Wat ook helpt is de heldere aanduiding van ‘stilteruimte’ daar waar relevant.

Schuimen deken
Het is de dag van mijn eerste Ottomaans Hammam Delight ooit, waarvan ons verteld wordt dat het de enig authentieke in Nederland is. Het ritueel begint in de stoomcabine. Daarna word je, gelegen op een stenen tafel, van top tot teen gescrubd en gemasseerd met zeep. Niet zomaar, maar middels een natte zak met lucht en olijfoliezeep (ik heb gespiekt). Terwijl je ligt te ontspannen onder een schuimen deken, worden je armen en benen opgerekt en houdt een opgieting van heet water je bij de les. Absoluut mijn favoriete aanrader wanneer je je sauna bezoek wilt uitbreiden met een behandeling.

Vleermuizen en verstilling
Terwijl mijn gezelschap een voetbehandeling heeft (nieuw in het resort en het enige wat aan behandelingen tegenviel), duik ik de 85 graden vleermuissauna in, vernoemd naar de vleermuisfamilie die hier oorspronkelijk huisde (en volgens het bordje verplaatst naar een andere plek). Bijkomen doe ik, via de koude douches en het dompelpad, in het buitenzwembad. Een waterig zonnetje breekt onzeker tussen de donkergrijze wolken door en met slechts drie andere mensen in het bad, is het een heerlijk moment van verstilling. Totdat de Hollandse wintertemperatuur mij weer naar binnendrijft, tijd voor een homemade kruidenthee van sinaasappel, gember, rozemarijn en munt.

Algen en zeewater
Zoals ik zei, gingen we voor de full monty, en dus stond er deze dag ook nog een gezichtsbehandeling op het programma. De Spa werkt met het van oorsprong Franse kuurmerk Thalgo, dat voornamelijk ingrediënten uit de zee gebruikt. Ideaal voor mijn gevoelige huid. Ik word onder handen genomen door Vera die vakkundig en gedreven te werk gaat. De Spa doet wederom zijn naam eer aan.

De rest van de middag zweten we in de infrarood sauna, sluiten de ogen op één van de waterbedden in de rustruimte en zoeken de ervaring in de shower experience, daar waar vroeger de kanonnen stonden.

De innerlijke mens
Tijd speelt geen rol bij Fort Resort Beemster, maar inmiddels knaagt de maag en is het voor ons de hoogste tijd de gamba-, kalfs- en champignonkroketjes te bestellen, waar ik sinds de voorbereiding al mijn oog op heb (waardoor ze uiteraard een beetje tegenvallen). We vullen de proeverij aan met rauwe yellowfin tonijn met zeewiersalade en wasabi dressing en een selectie smakelijke kaas van Cef.

Work-out voor body & mind
Omdat het woensdag is, kunnen wij ’s avonds tegen betaling meedoen met een aparte (geklede) yogales. Gezien het seizoen helaas niet op het dak van het fort, maar in één van de ontvangstzalen van het hotel. Zus en ik werpen ons met een kleine vaste groep deelnemers gedurende vijf kwartier in diverse yoga houdingen en zoeken onze drishti voor noodzakelijk evenwicht. De begeleiding is hartelijk en deskundig, en ik realiseer mij waarom het een heel slecht idee is dit thuis als leek zelfstandig uit te proberen.

Noodzakelijke focus
We sluiten de dag af met een klankschaalsessie in de ijsgrotsauna.
Een klankschaal is een muziekinstrument in de vorm van een schaal, dat vervaardigd is uit een legering van verschillende metalen. Als de schalen worden aangeslagen, ontstaan er verschillende klanken, ofwel trillingen. Die trillingen hebben een ontspannen effect op ons lichaam en geest, omdat (volgens natuurkundig principe) ons lichaam voor 70% uit water bestaat. Ik weet niet of dit echt waar is, maar het klonk spannend genoeg om uit te proberen.

‘Sluit je ogen,’ zegt onze saunameester Jeroen. ´Stoor je niet aan het gesnurk van mensen naast je die in slaap vallen. Laat geluiden van buiten voor wat ze zijn en bedwing je nieuwsgierigheid.´

Kijk, die eerste twee lukt mij met enige wilskracht nog wel, tenslotte mag ik de geluiden wel opmerken. Als ik daarna maar weer naar mijzelf keer. Maar die nieuwsgierigheid, dat is iets heel anders.

‘Wat doet-ie nu? Dat klinkt niet als een schaal! Zou hij nog een bandrecorder op de achtergrond hebben meedraaien?’

Het zijn deze gedachten die het mij onmogelijk maken totaal op te gaan in een voor mij nieuwe sessie. Helemaal wanneer Jeroen op fluistertoon (we zijn immers in totale ontspanning) aankondigt dat hij nu nog wat extra voor ons heeft.

Gelukkig hebben we morgen nog een dag.

Deze blog is deel drie uit een vierdelig feuilleton:

Dag 0: Er hoognodig tussenuit!

Dag 1: Manschapslokalen en gorillas in the mist

Dag 2: Schuim, vleermuizen en verstilling (deze blog)

Dag 3: De kunst van het loslaten

Fort Resort Beemster ligt in de Noord-Hollandse Beemsterpolder, twintig minuten rijden van Amsterdam.

De Wellness & Spa zijn apart te bezoeken. Wie er echt helemaal uit wil, blijft slapen in één van de tien luxe kamers of twee suites in de voormalige manschapslokalen van het oude fort (ontwerp Osiris Hertman).

Niets missen? Abonneer je dan op [bs] door je email adres in te vullen in de rechterkolom rechtsboven; je ontvangt dan automatisch mijn blogs in je mailbox.

Foto’s op deze pagina (c) daanverhorst.com en van de website van Fort Resort Beemster

18 februari 2016
Er hoognodig tussenuit

‘Ik wil er tussenuit. En wel zo snel mogelijk.’

Het is mijn moeder die het zegt. Dat kan een reden zijn om nu te stoppen met lezen, maar ik verzoek je vriendelijk nog even door te zetten. Want ook jij hebt dat vast wel eens. Die enorme behoefte aan een andere omgeving. Zo één waar je je kunt laten onderdompelen in totale verzorging. Een plek waar de enige beslissing die je hoeft te nemen, is of je nu die aardbeien banaan smoothie neemt of eerst de houtsauna induikt.

Zei iemand sauna?!

Moeder natuur
Wellicht ben je er niet van. Al die naakte mensen die ongegeneerd rondlopen met wat moeder natuur hen heeft toebedeeld. Die zich zo één met de natuur voelen, dat ze languit op het gras gaan liggen, zich ogenschijnlijk ongewis van de modderige grond onder hen en de buitentemperatuur van 3 graden Celcius. Of van het wandelpad er naast. Dat wandelpad waar jij loopt, bibberend in je met zorg uitgekozen badjas, die door zijn bloemmotief duidelijk terug te vinden is tussen alle aardkleurige jassen van de medegasten (tip één).

Totale verzorging
Tegenwoordig spreekt men overigens over Wellness en Resort. Dat klinkt chiquer dan sauna en het geeft direct aan dat er meer te doen is dan alleen uitzweten in een stoomcabine of 85 graden houten huisje. Het doet ook onmiddellijk denken aan Thermen 2000 of Elysium en daar wil ik het, met alle respect, juist net niet over hebben.

Heel Holland onthaast
Als ik wil ontspannen, doe ik dat bij voorkeur niet in één van de grootste wellnessresorts van Nederland. En overigens ook niet op damesdag (tip twee).

Nee, ik zoek een omgeving die groot genoeg is om niet over elkaar heen te struikelen, maar klein genoeg om niet massaal te voelen. Ik wil mooie sauna´s en ligweides, die ik zonder plattegrond kan vinden. Ik wil ongeschonden uit een schoonheidsbehandeling komen, mij gemasseerd en niet geaaid voelen en zeker niet bekeken.

Dat laatste vraagt om saunamensen. Saunamensen zijn mensen voor wie een bezoek aan de sauna valt onder normale ontspanningsactiviteiten. Ze komen voor zichzelf en niet omdat ze korting kregen van de Bankgiro Loterij (tip drie).

Comfort en luxe
Goed. Het was mijn moeder die er tussenuit wilde en dat betekent dat comfort hoog in het vaandel stond. Er moest geriefelijk geslapen kunnen worden en ook de innerlijke mens mocht het aan niets ontbreken.

Ik ben een kind van mijn moeder en vond het antwoord in de Beemster. En wel als onderdeel van de Stelling van Amsterdam. UNESCO Werelderfgoed en een verdedigingslinie van 135 km rondom Amsterdam, aangelegd tussen 1880 en 1914. Deze stelling bestaat onder meer uit 46 forten en in één van deze forten zit Fort Resort Beemster. Volgens de website één van de meest luxueuze wellness resorts van Nederland en ook nog eens met een duurzaam eco-chic karakter.

Dat klonk veelbelovend, maar zoals bij de meeste dingen is ’the proof of the pudding in the eating’ en dus togen wij met z’n drieën (zus ging ook mee) op een druilerige dinsdagmorgen in februari naar de Noord-Hollandse Beemsterpolder.

Hoe het ons verging lees je in onderstaande blogs:

Dag 1: Manschapslokalen en gorillas in the mist

Dag 2: Schuim, vleermuizen en verstilling

Dag 3: De kunst van het loslaten

Fort Resort Beemster ligt in de Noord-Hollandse Beemsterpolder, twintig minuten rijden van Amsterdam.

De Wellness & Spa zijn apart te bezoeken. Wie er echt helemaal uit wil, blijft slapen in één van de tien luxe kamers of twee suites in de voormalige manschapslokalen van het oude fort (ontwerp Osiris Hertman).

Niets missen? Abonneer je dan op [bs] door je email adres in te vullen in de rechterkolom rechtsboven; je ontvangt dan automatisch mijn blogs in je mailbox.

15 februari 2016