Eigenlijk wilde ik deze post ‘de week van het schrijven’ noemen; een terugblik op mijn activiteiten voor mijn eerste boek Familiegeluk. Dat klonk echter een stuk productiever dan de werkelijkheid.
Zoals John Lennon ooit al zei:
life is what happens to you while you’re busy making other plans
Hoe gaat het met je boek? Dus loopt mijn schrijfplanning van Familiegeluk alweer een week achter. In plaats van dat mijn personage Eline een zeer heftige periode in haar leven meemaakte, zat ik namelijk heerlijk te dineren in een exclusief pop-up restaurant op Ibiza. Tja, een mens moet prioriteiten stellen. Ik schreef er een blog over, dat dan weer wel.
De deadline die ik mijzelf gesteld heb voor mijn manuscript komt akelig snel dichtbij. Eén scène per dag schrijven, zijn er inmiddels twee geworden. Waarom die deadline niet verschuiven, zou je kunnen denken. Het moet toch ook leuk blijven? En haalbaar?
Dat is waar, maar is dat ook iets wat je tegen een baas of opdrachtgever zegt?
‘Sorry, er kwam onverwacht iets tussen, dus dat rapport, evenement of die campagne komt een weekje later.’
Ik denk het niet.
Behapbare stukjes
Een deadline is een stok achter de deur om iets af te maken. In ieder geval voor mij. Om het schrijven van Familiegeluk even serieus uit te voeren als een betaalde baan. Want er is altijd wel een reden om er niet aan te werken, terwijl het geheim van de creatieve flow er ook in zit te blijven schrijven. Elke dag.
Geen reeële deadline zonder planning natuurlijk. Bij Familiegeluk zijn het scènes per dag, maar je kunt ook aantal woorden of pagina’s of wat dan ook nemen. Als het maar voor jou werkt. Waar het uiteindelijk om gaat is dat je je grotere ambitie opbreekt in kleinere, behapbare stukjes. Het geeft ook voldoening, want de output van mijn schrijven wordt er tastbaar door. Ik heb niet zo maar aan mijn boek gewerkt, nee, ik heb een scène geschreven. En ik weet ook hoeveel ik er nog te gaan heb.
Benoem het. Concreet.
Wat ik ook heb geleerd is duidelijk te maken wat ik op die deadline oplever. Niet mijn boek, maar het manuscript van mijn boek. Dat betekent dat er nog alles kan en ook zal wijzigen aan het verhaal, maar het verhaal zelf is er. In z’n totaliteit. Op papier. Het is niet meer een verhaallijn of een synopsis. Het is een eerste versie van mijn boek.
En dat, kan ik je vertellen, voelt als een serieuze overwinning.
Als het zover is.
‘Hoe was het? Waar zijn de foto’s van het eten?’ De vragen worden op mij afgevuurd, inclusief de meest voor de hand liggende: ‘was het het waard?’
Ik ben net terug van een bliksembezoek aan Ibiza. Niet voor een mindful yoga retreat of exclusieve nachtclub sensatie, nee, ik ging er naar een restaurant. Of, zoals onze oudste treffend verwoordde, ‘pappa en mamma zijn effe op en neer naar Ibiza om een hapje te eten’.
Je kunt heel makkelijk allerlei redenen bedenken om dit over-the-top te vinden. Dat is precies wat ik ook deed, enkele weken geleden bij het lezen van de vooraankondiging:
vijf Nederlandse top chefs ruilen hun eigen keuken tijdelijk in voor een pop-up restaurant op Ibiza.
Mijn oog viel op één van de namen van de chefs, Edwin Vinke van de Kromme Watergang in Hoofdplaat (Zeeuws-Vlaanderen).
Dat kon niet waar zijn: mijn favoriete chef én mijn favoriete eiland!
Hier moesten echtgenoot en ik naar toe.
…..
Of toch niet.
Want ja, zoiets is niet gratis.
En daar komt dan ook nog verblijf en oppas bij.
En de timing in september is uitermate ongelukkig met het begin van het schooljaar.
Los nog van de beschikbaarheid van de oppas.
Ik was reëel en verstandig en liet het gaan.
Gelukkig was echtgenoot dat niet. Want sommige dingen moet je gewoon hebben meegemaakt. En dit is voor ons één van die dingen.
Société Anonyme Zo komt het dat ik afgelopen dinsdagavond samen met echtgenoot over een zeer kuilig zandpad rijd ten noorden van Ibiza. Buiten is het pikdonker en het enige zichtbare is de aangelichte houten poort van het luxe Hotel Rural Astarte. We stappen uit op de binnenplaats en worden opgevangen door een boomlange beveiliger, die ons verrassend toegankelijk welkom heet. Een met lampjes verlicht pad leidt ons naar een staantafel waar initatiefneemster Diana Pattiselanno ons staat op te wachten.
Diana is een hartelijke dame, die het idee van Société Anonyme, zoals het pop-up restaurant heet, bedacht gedurende een sabbatical.
Creativiteit samenbrengen, maar altijd vanuit het bord.
De contacten met de restaurants had ze al vanuit haar voormalige functie bij RTL Productions en de chefs waren enthousiast. Een onbekende keuken in een ander land, dat betekent inspiratie en uitdaging.
Foto: Remy Sapuletej
Het is de openingsavond en Diana praat aanstekelijk over haar nieuwe avontuur. ‘Ik zei tegen mijn man, als we het nu niet doen, doen we het nooit meer.’ Ook heeft ze grote ambities. ´Deze keer zijn het Nederlandse chefs, maar we willen zeker ook met buitenlandse topkoks samenwerken.’
Achter Diana staat Mike Dooms, de sommelier van De Kromme Watergang en gedurende de avond ook in de rol van oplettende gastheer. We begroeten elkaar als oude bekenden, wat we na een huwelijksaanzoek en zeven keer eten bij hen in het restaurant ook wel een beetje zijn. Zeker op deze exotische locatie.
Het gastvrije gevoel vinden we ook terug bij de bar, waar ons een glas Aix Rosé wordt ingeschonken als welkomst drank. Op de achtergrond draait een DJ sfeervolle muziek, hij zal dit de hele avond blijven doen, zonder opdringerig te worden.
Come as you like De exclusieve omgeving vraagt om nadere inspectie en we lopen een rondje door de tuin, waar comfortabele zitjes her en der staan verspreid en we houten tafels op verschillende terrassen zien staan. Alles is sfeervol verlicht, tot en met het zwembad toe, waarin twee nepzwanen decoratief rond dobberen tussen drijvende theelichtjes. Later horen we dat de oorspronkelijke tafelopstelling rond dit zwembad was, maar de ongekende regenval van die ochtend heeft de organisatie doen besluiten het zekere voor het onzekere te nemen en dus wordt het diner geserveerd op het hoger gelegen, meer beschutte terras. Bijkomend voordeel: de aangrenzende keuken en de onvermijdelijke green-egg BBQ waarop een deel van de gerechten wordt bereid, creëert direct een sfeer van intimiteit.
Foto: Société Anonyme
Ik kijk nieuwsgierig rond, op zoek naar het antwoord op de vraag ‘wat voor mensen komen nu naar zo’n exlusief pop-up restaurant?’ Het antwoord is al snel duidelijk: een zeer divers publiek. Jong, ouder en van spijkerbroek, t-shirt en gympen tot en met jurkje met sleehak, het is er allemaal. Mijn voor het gemak en we-zijn-tenslotte-op-Ibiza gekozen platte slippers vallen dan ook totaal niet uit de toon.
‘Een combinatie van vakantiegangers, bewoners van het eiland zelf, relaties en pers,’ krijgen we bij navraag te horen. ‘ Zeker op een openingsavond als deze, is het belangrijk dat we worden opgepikt door mensen met een hoog media bereik. Daarom is het ook reuze spannend dat Sunnery en Ryan er zijn.’ Pas bij thuiskomst begrijp ik over wie ze het hebben.
Betekent dit dat je als betalende gast het gevoel hebt tussen de genodigden te zitten?
Nee, gelukkig niet. Ook heb ik geen enkel moment het idee van een ongenaakbare in-crowd. Elk gezelschap heeft zijn eigen tafel en je zit ruim genoeg van elkaar af om elkander niet tot last te zijn. De akoestiek op het terras is minder goed dan in het eigen restaurant in Zeeuws-Vlaanderen, maar dat past wel bij de informele sfeer die er gedurende de gehele avond hangt.
Zeeuwse nuchterheid meets Ibiza chique De chef komt persoonlijk elke tafel langs om de keus van het menu toe te lichten. Hij is oprecht vereerd (beschaamd haast) dat wij puur voor zijn kookkunsten naar Ibiza zijn gekomen. En dat vinden wij natuurlijk ook weer leuk.
Naast eerder genoemde Mike is de voltallige keukenbrigade meegekomen. De internationale bediening is wel nieuw en duidelijk nog wat onwennig. Ik voel de spanning van een opening en besef mij dat we een bijzonder moment meemaken.
En dan natuurlijk die andere vraag: wat hebben we gegeten en hoe was het?
Het was vooral vis en heerlijk, wat je kan verwachten van een top chef met een twee Michelinsterren visrestaurant. Vijf gangen met koffie en bijpassende wijnen, die vrolijk door werden geschonken als het glas leeg dreigde te geraken.
Als aperitief eten we fruits de mer met lokale zeevruchten en cocktails, waarbij de in moijto gemarineerde schelp een extra vermelding waard is. De bijgaande cava is opmerkelijk zacht van smaak.
Het voorgerecht is er eentje zoals je ze ook op de kaart in Zeeland terugziet; een ceviche van zeebaars, inktvis en zeekomkommer. Zacht van smaak en uiteraard niets van het taaie wat een inktvis wel eens kan hebben. We drinken er een Albarino bij.
Het hoofdgerecht vind ik persoonlijk het meest opvallend uit het rijtje en hoop ik zeker nog eens vaker te eten. Een bouillabaisse van heek, ansjovis, rode garnalen, aubergine en courgette. Ik heb zelf ook een sterke herinnering aan veel stukjes tomaat (echtgenoot eet geen tomaat), maar daarvan wordt op het menu geen melding gemaakt. De stevige heek vormt een heerlijke combinatie met de smaakvolle ‘soep’. In het glas zit een rosé uit de Languedoc.
Het pre-desert (prachtig woord) is een gerookte mousse van foie gras met peer, vanille, schapen yoghurt, lavendel en amandelen. Eigenlijk ben ik helemaal niet van de eendelever, en de portie was wat ruim. Dat ik tegen beter weten in hem wel helemaal heb opgegeten, zegt genoeg. Voor het tegenwicht drinken we een volle Godello.
Het echte desert is een combinatie van pure chocola, fennel, toffee crumble, groene appel en espresso. Met name de toffee is om je vingers bij af te likken. En omdat we op Ibiza zijn krijgen we hierbij een cocktail van Hierbas en groene appel.
We sluiten af met een koffie, geserveerd met chocolade bonbons met gezouten caramel en liquor 43.
Een mooi menu, waarbij de maag goed gevuld is zonder dat gevoel van ´net iets te veel´, wat in mijn geval ook nog wel eens kan gebeuren.
Geen evenement, wel een beleving Mooi eten op een fijne locatie is niet uniek, een chef uit zijn goed geoliede restaurant halen en op een (vakantie)eiland neerzetten om een fantastisch diner te bereiden met de middelen die hij daar heeft, is wel bijzonder. Société Anonyme spreekt op haar website van een ‘experience´ en ik vind dat een treffende omschrijving. De dynamiek en het enthousiasme van alle betrokkenen is voelbaar en aanstekelijk; met elkaar iets nieuws ondernemen.
Was het het waard?
Ja, voor mij wel. De band die wij met De Kromme Watergang hebben speelt daarin vast een rol, maar als ik de mogelijkheid had, zou ik de komende paar weken bij elke chef aanschuiven.
Die kan dan natuurlijk niet ontbreken; met Mike en Edwin.
Ook zo´n unieke culinaire ervaring?
Société Anonyme is nog tot en met zondag 27 september te bezoeken. Naast Edwin Vinke van De Kromme Watergang in Hoofdplaat (twee Michelinsterren) zullen ook Ron Blauw van onder andere Ron Gastrobar in Amsterdam (een Michelinster), Erik van Loo van Parkheuvel in Rotterdam (twee Michelinsterren), Soenil Bahadoer van De Lindehof in Nuenen (twee Michelinsterren) en Fred Mustert van Restaurant Fred in Rotterdam (twee Michelinsterren) hun culinaire best gaan doen op de prachtige locatie van Hotel Rural Astarte.
Afgelopen zondag was ik met mijn gezin op het strand. De zon scheen en de temperatuur was nog dermate goed dat we met z’n allen de zee in renden. Het zou tenslotte wel eens de laatste zomerdag kunnen zijn.
Mijn dochtertje van vier dook in het water en liet zich gierend van het lachen door de golven terug spoelen op het strand.
Nog een keer! Nog een keer!
Het was zo’n plaatje dat je direct wilt vastleggen. Haar natte bruine lijfje tussen de schuimkoppen van de zee, de oogjes stijf dichtgeknepen tegen de zon en het zout.
Wat als.. Klik, klik, ging mijn camera. Verheugd bekeek ik direct het resultaat.
En verstilde.
Want wat ik zag was niet de uitgelaten onbezorgdheid van het beeld vóór mij.
Nee, wat ik zag was een kindje. Aangespoeld aan de kust. Bewegingloos in het water.
Wat als dat mijn kindje was geweest?
Of dat van jou?
Je kunt het je niet voorstellen en – laten we eerlijk zijn – wilt het je ook niet voorstellen.
Toekomstperspectief
Hoe uitzichtloos moet het in je land zijn, dat je besluit met te veel mensen op een te kleine boot naar een onbekende bestemming te vertrekken? En dat je dan je kinderen meeneemt in dit risico-project. Terwijl niemand je heeft verzekerd dat je welkom bent. Als je de reis al overleeft.
Ik had het beeld van mijn dochtertje in zee nodig om mij wakker te schudden.
Om mij weer eens te realiseren wat een geluk ik heb in Nederland te wonen.
Dat mijn gezin geen armoede kent en toekomstperspectief heeft.
De grotere problematiek kan ik niet oplossen, maar iets doen wel.
Hulppaket En daarom ben ik zo blij met het initiatief van Nienke Bloem en Jacoby Mensinga. Wat houdt het in? Heel simpel, je stuurt een HULPPAKKET naar vluchtelingen op Lesbos! Op hun FB pagina Dutch Parcels for Refugeeslees je er meer over en vind je het stappenplan en de noodzakelijke paklijst.
Het is eenvoudige actie, waarbij ze gebruik maken van bestaande kanalen (Help for Refugees in Molyvos). Het enige wat het je kost is een zoektocht door je huis naar spullen die jij niet meer nodig hebt en de vluchtelingen wel, een doos én €28 voor het verzenden van het pakket naar Lesbos.
Mijn doos gaat deze week de deur uit. Die van jou ook?
Een tijdje geleden deed ik iets heel engs.
Ik deelde mijn inzending voor een schrijfwedstrijd op social media.
Hoezo eng? hoor ik je denken.
Geloof me, voor menig (beginnend) schrijver is het delen van zijn eigen creatie zenuwslopend. Het is toch een beetje je kindje. En je wilt ook niet horen dat die lelijk is. Daarom zijn alle baby’s op z´n minst schattig. Van een verhaal kan je dat niet zeggen, in ieder geval niet als het geschreven is door iemand van boven de acht jaar.
Enfin.
Ik deelde dus mijn inzending en ik kreeg heel veel likes. Minder dan de foto van mij en mijn dochter in dezelfde bloemetjes jurk, maar toch. Genoeg om opgelucht adem te halen.
Tot mij iets opviel.
Barrière De verwonnen likes zijn op mijn eigen FB pagina. En niet op de pagina van de wedstrijd organisator. Op die pagina heb ik slechts één like (stem), en die is van mijzelf. Best triest.
Hoe kan dat?
Het antwoord is simpel: het publiek kan alleen op je verhaal stemmen wanneer ze een profiel hebben aangemaakt op de website van Heel Nederland Schrijft.
Barrière! In ieder geval voor mijn virtuele achterban.
Inhoud versus marketing
Vanuit marketing begrijp ik de oproep heel goed. Een groot aantal deelnemers zal hetzelfde hebben gedaan als ik, waardoor Heel Nederland Schrijft eenvoudig en voor niets haar bereik, op z’n minst eenmalig, heeft vergroot.
Vanuit de inhoud blijf ik daar toch wat sceptisch over. Gaan die likes van de eigen achterban nou echt mee bepalen welk verhaal het best geschreven is? En wat is dan doorslaggevend?
De huidige fotowedstrijd van het NRC heeft dat in mijn ogen beter opgezet. Iedereen kan stemmen zonder in te loggen en aan het eind van de maand is er een publieks- en vakjury prijs. Op deze manier wordt én de moeite van de fanatieke eigen promotor beloond én de inzending apart beoordeeld op kwaliteit van inhoud.
Voordat de verontwaardiging losbarst:
Ik zeg niet dat het één niet samen kan gaan met het ander. Iemand kan fantastisch fotograferen of schrijven en ook nog eens zeer veel stemmen daarvoor werven. Good for you!
En dat een platform zijn leden, deelnemers of andere vorm van volgers inzet om zijn eigen zichtbaarheid te vergroten juich ik alleen maar toe.
Ik heb wel mijn twijfels over een verplichte inlog voor stemmen. En het vermengen van publiek- en jury opinie.
En jij? Hoe denk jij hier over?
P.S. De links naar mijn inzendingen vind je achter de vetgedrukte woorden:
Heel Nederland Schrijft korte verhalen wedstrijd: ZIJ; stemmen kan nog tot en met 31 augustus a.s.; klik hier om in te loggen
NRC Fotowedstrijd augustus: Scheveningen & Friesland; stemmen kan nog tot en met 28 augustus a.s. 17:00 uur
Pogingen iets van het leven te maken; Hendrik Groen
Ik had mijn eerste vakantieboek nog niet uit, of ik miste hem al: Hendrik Groen, de ik-persoon in ‘Pogingen iets van het leven te maken’. Hij is zo iemand van wie je hoopt dat, als je dan toch in een bejaardentehuis belandt, hij je buurman is.
Hij mag mijn buurman nu al zijn.
Een jaar lang geeft Hendrik Groen een kijkje in zijn leven in een verzorgingshuis in Amsterdam-Noord. Dat is niet altijd opbeurend, en zeker confronterend voor iedere 70-plusser. De gebeurtenissen zijn klein, en daarmee juist zo veelzeggend. De oprechte toon en humoristische wijze van schrijven, maakt dat het verhaal nergens over-sentimenteel of ongeloofwaardig wordt. Het is gewoon wat het is, en Hendrik weet er, samen met zijn sympathieke bejaarden vrienden, zeker wat van te maken.
Lezen dus, met een lach en een traan. Voordat de verfilming komt.
P.S. ook leuk vanuit de marketing: er is een grote stapel groot-letter exemplaren cadeau gedaan aan verzorgingstehuizen.
Het Rosie Project; Graeme Simsion Waarschijnlijk was het niet eerlijk dat ik ´Het Rosie Project´ direct na Hendrik Groen ben gaan lezen. Ik was nog te vol van mijn bejaarde om hoofdpersoon Don werkelijk een kans te geven. Daarnaast waren mijn verwachtingen hoog gespannen door alle lovende reacties uit mijn omgeving.
Het verhaal gaat over de autistische Don Tillman, een briljante docent genetica, die denkt dat hij met behulp van een zestien pagina’s tellende vragenlijst zijn perfecte partner kan vinden. Het moge duidelijk zijn dat als Rosie Jarman in zijn leven komt, zij niet hoog scoort op deze lijst.
Ik vond het boek amusant, maar niet hilarisch en niemand kroop echt onder mijn huid. Don is te veel de ideale partner, ondanks en vooral vanwege zijn Asperger. Daarbij wordt hij erg voorspelbaar naarmate het boek vordert. Wat ook niet helpt, is dat hij de conflicten binnen het Rosie Project relatief eenvoudig weet op te lossen, waardoor de spanningsboog laag is. Love-interest Rosie zelf is sympathiek, maar meer ook niet. Evenals bij de andere personages blijft haar karakter op de oppervlakte, alles draait om het succesverhaal van Don. En dat is voor mij te eenzijdig, omdat iemand met een gedragsstoornis het zijn omgeving ook heel lastig kan maken. Echt lastig, niet leuk-en-uiteindelijk-toch-wel-handig lastig. Dat is wellicht niet leuk voor het verhaal, maar wel beter voor de geloofwaardigheid.
Geloofwaardigheid is zeker niet de insteek die de auteur voor ogen heeft gehad. En daar staat tegenover dat de recht-toe-recht-aan verhaallijn lekker makkelijk weg leest. Ook weet je direct al dat je niet teleurgesteld gaat worden aan het eind van het verhaal, wat niet geheel onbelangrijk is bij een feel-good boek.
Lezen? Ja hoor. Op vakantie of juist na een te drukke (werk)week.
Er is inmiddels ook een vervolg op de markt.
Zout op mijn huid’; Benoîte Groult
‘Zout op mijn huid’ van Benoîte Groult gaat over de onmogelijke, maar levenslange passie tussen een Parisienne en een Bretonse zeeman.
Het boek werd onverwacht genoemd door één van de personages in mijn eigen boek-in-wording en dat leek me reden genoeg om het zelf ook te lezen. Het is immers al jaren een zeer beroemd liefdesverhaal en wat mij betreft verplichte kost voor iedereen die denkt met E.L. James weg te komen.
Het is ook een bijzonder boek. De ik-schrijfstijl brengt je onder de huid van de hoofdpersoon, terwijl de meer afstandelijke hij/zij-vorm, die eveneens in het boek wordt gehanteerd, een beschouwend perspectief biedt. En de hele tijd voel je je als lezer de voyeur van de lust, liefde en wanhoop van hoofdrolspelers Lozerech en Gauvain.
Prachtig intens geschreven, maar ook met humor en herkenning. En zinnen die ik nog een paar keer opnieuw zal moeten lezen om ze volledig te bevatten. Het eind is onontkoombaar, en toch hartverscheurend.
Vanochtend vond ik een e-mail bericht van Debbie Bernasco in mijn mailbox. Debbie Bernasco is succesvol onderneemster en storytellingexpert.
‘Hallo Barbara’ begon haar mail. Ze bedankte mij dat ik haar gratis e-book had gedownload en hoopte dat ik er écht iets aan zou hebben. Vervolgens maakte ze een bruggetje van haar behoefte aan delen, naar mijn behoefte aan delen, wat ik waarschijnlijk onvoorwaardelijk had. Ik ken Debbie niet persoonlijk, dus dat was een listige aanname, maar omdat de mail wel lekker las, haakte ik nog niet af. Ze vroeg mij of ik haar e-book wilde delen, zodat andere ondernemers er ook wat aan hebben. De eerste gedachte die bij mij opkwam was: netwerkcommunicatie.
Netwerkcommunicatie is in de basis hetzelfde als netwerkmarketing (voorheen multi-level-marketing): het inzetten van je eigen netwerk en (indirect) dat van anderen om een doel te bereiken.
Ik heb vier criteria gedefinieerd om tot een antwoord op mijn vraag te komen:
Aanleiding: waarom komen ze bij mij?
Relevantie: wie is degene die het verzoek doet?
Doel: waarom zou ik delen?
Tijd: hoeveel moeite moet ik er voor doen?
Jeuk
Persoonlijk bezorgt netwerkmarketing mij jeuk, omdat ik het associeer met vage kennissen die mij vaker dan mijn beste vrienden benaderen, in de overtuiging dat ik de betreffende crèmes of pillen echt nodig heb. En dat niet alleen: ik kan er nog wat aan verdienen ook! Luister goed: ik wil helemaal niets verdienen aan mijn eigen dagcrème. Het enige dat ik wil, is dat-ie mij er tien jaar jonger uit doet zien. Oké, vijf is ook goed. De gedachte achter dit dwangmatig gedrag van die kennissen, is dat zij een percentage ontvangen over mijn verdiensten. Let the money work for you!
Liken
Netwerkcommunicatie vind ik een stuk minder irritant, omdat het relevanter overkomt en weinig moeite kost. Niet voor niets liken we van alles op social media.
In het geval van Debbie heb ik haar e-book gedownload, waarop zij (geautomatiseerd, ik weet het) reageert (check 1). Op haar website en in haar e-book heb ik kunnen lezen dat zij van het delen en netwerken is; haar verzoek komt dus niet zomaar uit de lucht vallen (check 2). Als ik in ga op haar verzoek geef ik andere ondernemers ook de kans om van haar e-book te leren. Dit is belangrijk, want leren was ook mijn motivatie achter het downloaden van haar boek. Dat is heel iets anders dan ´verkoop dit boek aan je vrienden en verdien daar zelf ook wat mee’. (check 3). Delen via social media kost mij minder dan vijf minuten, zeker als ik er geen blog aan wijd 😉 (check 4).
Als extra maak ik kans op een Strategiesessie als ik haar laat weten dat ik haar boek gedeeld heb. Dit is voor mij geen must, en zelfs een klein beetje een barrière. Moet ik haar dat echt laten weten? Gaat ze daar dan wat van vinden? De communicatiespecialist in mij vindt het wel een slimme zet. Ik heb mij met het downloaden van het e-book immers getoond als geïnteresseerde en dus potentiële doelgroep voor wel-betaalde sessies. Hoe langer je contact met mij hebt, hoe beter. En in dit geval ook nog eens één-op-één. Daarom eindigt de mail met een p.s. waarin zij mij tipt voor haar andere e-book. ‘Dat zal dan wel betaald zijn,’ denkt de scepticus in mij, maar nieuwsgierigheid doet mij toch doorklikken. Ook dit boek blijkt gratis, in het kader van ‘giving back’ na 15 jaar succesvol ondernemerschap. Ik download hem niet, maar ben er wel positief door gestemd.
Het moge duidelijk zijn dat ik de link naar Debbie’s boek zal delen. Het verzoek voldoet aan alle vier genoemde criteria en, niet geheel onbelangrijk, het e-boek is enthousiast en begrijpelijk geschreven. Verwacht geen duimendik verhaal, het zijn slechts 20 pagina’s om je op weg te helpen. Ook wel eens fijn.
Dat heb ik mij serieus afgevraagd.
Niet een paar dagen, maar enkele maanden.
Tijd is kostbaar
Ik een blog?
Roept diezelfde ik niet constant dat ze te weinig tijd heeft voor het schrijven van haar boek?
En hoe zit het met die fotoalbums en plakboeken van de kinderen?
Heeft die ik niet haar lesje geleerd, toen ze dacht naast het boek-schrijven ook een tweedehandskleding winkeltje te kunnen runnen? (De gedachte hierachter was dat ik dan een nuttig gevoel zou hebben over de uren dat ik niet in de schrijfflow kwam. Ik kan er een aparte blog over schrijven, maar laat ik het er voor nu op houden dat ik geen handelstype ben en Marktplaats zeker niet mijn verkoopplein.)
En toch.
Het bleef kriebelen.
Zijn mijn berichten op de Facebookpagina van mijn boek-in-wording niet wat lang voor het platform?
In hoeverre ga ik af en toe niet erg off-topic?
Om nog maar te zwijgen over mijn niet-virtuele notities en ideeën waar ik in mijn hoofd al hele blogs over heb geschreven.
Of mijn Pinterest en Instagram accounts die ook wel wat meer volgers verdienen.
En ook: wat zijn er veel slecht geschreven blogs.
To blog-or-not-to-blog? Er moest iets gebeuren. En de zomervakantie was de ideale periode om eens gericht de pro´s en cons van een blog naast elkaar te leggen.
Terwijl de kinderen zich vermaakten in het zwembad, op de iPad of met een pakje oud-Hollandse kaarten, manlief op het terras zijn jaarlijkse lees-quotum ophaalde, zat ik met mijn neus op mijn iPhone geplakt. Tientallen websites (blogs!) heb ik doorgespit om antwoord te krijgen op de meest cruciale vraag:
wat is de toegevoegde waarde van het hebben van een eigen blog voor mijzelf?
Nee, ik vroeg mij niet af of er mensen op mijn blog zitten te wachten. Ik wilde simpelweg weten of ik bereid zou zijn het bloggen vol te houden. Want beginnen is één, doorgaan is iets totaal anders.
Uiteindelijk was het antwoord op de vraag heel simpel:
mijn blog is een platform om mijn schrijven te oefenen en te etaleren.
Het uitgangspunt is (mijn) schrijven, met alles wat daarbij komt. Dus ook de gewenste en ongewenste afleiding. Het effect van drie kinderen onder de tien jaar. De noodzaak van goede koffie en lekker eten, maar ook van brood op de plank. Het belang van tijd voor jezelf en een goede handtas, maar ook van een deadline.
En het belang van jou, als lezer van deze blog. Ik nodig je graag uit mij te volgen via Facebook of af en toe, geheel vrijblijvend, een kijkje te nemen op deze blog.
Eén van de tips die je als beginnend schrijver vaak hoort is mee te doen aan schrijfwedstrijden.
Ik heb een hekel aan schrijfwedstrijden.
Oké, er zijn mooie schrijfprijzen te winnen. En ja, het een goede oefening om gericht te schrijven (überhaupt te schrijven). En soms, met veel talent en een beetje geluk, kom je op een long list of val je zelfs in de prijzen, wat weer fijn staat op je schrijf-C.V.
Wat als dit alles niet gebeurt? Dan blijf ik achter met het gevoel vooral veel tijd te hebben verloren. Wat natuurlijk zeer kinderachtig is, maar met het uitblijven van een positieve bevestiging op mijn stuk daalt mijn schrijfvertrouwen tot het vriespunt.
Niet eens de long list gehaald!!
Het kan dagen duren voordat ik deze uitkomst weet te relativeren, laat staan voordat ik open sta voor een objectieve blik op het winnende verhaal.
En nu komt de catch, want uiteindelijk haal ik enorm veel uit een deelname:
ik heb iets afgeschreven, want er was een deadline;
ik heb geschrapt, want het mocht maar 400 woorden zijn;
ik heb kritisch naar spelfouten gekeken, want het moest ingeleverd worden;
ik heb het lef gehad iets met anderen te delen;
doordat de winnende inzending dezelfde randvoorwaarden heeft als mijn verhaal, kan ik ze goed met elkaar vergelijken, waardoor ik in creatief opzicht weer leer.
Mijn mooiste herinnering
Dus heb ik meegedaan aan de korte verhalen schrijfwedstrijd van Heel Nederland Schrijft.
Samen met nog meer dan 300 andere Nederlands.
Dus….
Je kunt mijn inzending lezen op hun website, daarvoor klik je HIER.
Nu begint het grote wachten…
Tot en met 31 augustus kun je mij ook nog helpen door het verhaal te liken via Facebook (daarvoor dien je je aan te melden bij heelnederlandschrijft, dat heeft tot nog toe niemand uit mijn netwerk aangedurfd ;-)). Delen mag uiteraard ook. Evenals mij laten weten wat je er van vindt.
De nominaties voor de Hebban Thriller Debuutprijs 2015 zijn bekend en dat deed me nadenken over het genre van mijn eigen boek-in-wording.
Wat voor boek schrijf ik?
Het wordt mij vaak genoeg gevraagd.
En ik vind het lastig om te beantwoorden.
Vermaak In het begin zei ik een roman, omdat het lekker neutraal klonk. Toch voelde dit na enige tijd niet goed. Bij een roman verwacht ik iets groots en meeslepends of op z’n minst diepgaand, en mijn boek valt toch eerder in de meer-luchtig-vermaak categorie . Wat overigens iets anders is dan trash.
Marathon
Een thriller dan? Er is tenslotte sprake van een moord. Op enig moment. En dat maakt het direct lastig om het in deze misdaad categorie te plaatsen. Misdaad suggereert het constante gevoel van achterna gezeten worden. Dat broeierige sfeertje dat altijd op de achtergrond aanwezig is, omdat de hoofdpersoon zich op plekken bevindt waar hij of zij beter niet kan zijn. Of dingen doet die gevaar met zich meebrengen. Het lezen van zo’n boek voelt voor mij als een marathon, je rent van het éne hoofdstuk naar het andere om achter de dader te komen. En zelfs als je even uit kan hijgen, weet je dat je op de volgende bladzijde weer zal gaan sprinten. Zeker die Noordelijke schrijvers laten mij uitgeput achter.
Focus
Een psychologische thriller? Dat genre waar de Saskia Noord’s en Esther Verhoef’en van deze wereld de afgelopen jaren zo succesvol mee zijn. De vergelijking roept verwachtingen op die ik direct de kop in wil drukken. Het genoemde genre kenmerkt zich in mijn ogen door het klein-houden van het verhaal. Een beperkt aantal spelers, waarbij de hoofdrolspeler zich door een fout verleden, foute beslissing, foute man of een combinatie van die drie in de problemen werkt. Uitzonderingen daargelaten, dat is waar het verhaal over gaat. Al te bloemrijke omschrijvingen van locaties of personages zal je er niet in aantreffen. Niets mis mee, ik lees het in één ruk uit.
Whudunnit-met-beleving
Mijn verhaal Familiegeluk heeft twee hoofdpersonen en kent 36 personages. Dat klinkt zeer ontmoedigend, zelfs voor mij, dus laat ik daar direct aan toevoegen dat ze niet allemaal een even grote rol spelen.
Ook speelt het zich af in twee tijdvakken: het begin van de zestiger jaren en het heden. So much for het klein houden.
Daar komt nog eens bij dat ik dol ben op beeldende verhalen, zolang de omschrijving een doel dient anders dan de auteur zijn liefde voor het onderwerp. Ik probeer dit zelf ook toe te passen in mijn boek, zodat je als lezer niet alleen het gevoel hebt naast de betreffende personage in de kamer te staan, maar ook de koffie kan ruiken en de appeltaart kan proeven (wees gerust, een redacteur zal hier op een later tijdstip genadeloos over heen gaan).
Laten we het er maar op houden dat mijn verhaal in het whudunnit-genre valt, want uiteindelijk zal de moord wel opgelost moeten worden. En dan maakt het ook kans op een nominatie van de Hebban Thriller Debuutprijs 2016.
Lezen en meestemmen voor dit jaar?
Wie de vijf genomineerden van dit jaar zijn lees je op de website van Hebban.
Nummer zes op de shortlist wordt gekozen door de lezers van Hebban, uit een voorselectie van vijf debutanten. Als je bereid bent een account aan te maken, kun je stemmen via een stemformulier (tot 31 augustus).
