Tag: stress

Het geheim van leuke ouders

Mijn eigen gezinssituatie is er één met duidelijk aanwezig nageslacht, drie stuks in totaal. Ze gaan naar diverse sportclubs, hebben vriendjes en vriendinnetjes waarmee moet worden afgesproken en ook nog zoiets als huiswerk. Daarnaast heb je echtgenoot en mijzelf.

Versuft
Wij faciliteren, stimuleren en interveniëren waar noodzakelijk. Soms verloopt dat heel soepeltjes, vaak genoeg ook niet. Als de oudste ’s avonds om negen uur in bed ligt en tegen half tien ook nog echt stil is (een goede dag), dan liggen echtgenoot en ik beiden gestrekt op de bank versuft naar Netflix te kijken. Quality time voor ouders is zeer beperkt.

Gestolen uurtjes
Vanaf de geboorte van de eerste hebben wij dan ook altijd veel waarde gehecht aan tijd-met-elkaar. En dan heb ik het niet over gestolen uurtjes thuis, wanneer alles onverwacht soepel verloopt. Nee, ik heb het over er-uit-zijn met z’n tweeën. Dat gaat verder dan een avondje uiteten, wat ook leuk is, maar er in de praktijk zelden van komt. Er is altijd wel een af te werken programmapunt en op de avonden dat dit niet het geval is, koester je de relatieve rust van het thuis zijn.

Spontaan
Enkele jaren geleden liep ik aan het eind van de middag door de stad. De zon scheen en overal waar ik keek zaten mensen op terrasjes te genieten van een glas wijn of biertje. Normaal gesproken denk ik op zo´n moment weemoedig terug aan de tijd dat ik zelf spontaan na het werken op een terras aanschoof, maar doe ik daar niets mee. Deze keer was de drang te groot en belde ik echtgenoot met het voorstel naar de stad te komen. Het was vrijdag, hij had ook de zon vanachter zijn kantoorraam zien schijnen en vond het een goed plan.

Gedoe
Eerst diende alleen de kinderen te worden opgehaald van de opvang, oppas gezocht en daarna zou hij op de tram naar het centrum stappen. Dik twee uur later zaten we aan de bitterballen en de drank. Ik totaal relaxed, want al de hele middag in de stad, echtgenoot nog nahijgend van al het noodzakelijk geregel voorafgaand aan dit terras-moment.

Als er iets is wat mij deze spontane actie deed realiseren, is dat quality time voor ouders er al snel bij inschiet omdat het zoveel gedoe is.

Geliefden
Terwijl het zo vreselijk belangrijk is! Ik zou tegen alle ouders met vooral ook jonge kinderen willen zeggen: ga er elk jaar op z’n minst een (lang) weekend tussenuit met z’n tweeën. Dat vraagt voorbereiding en voor sommigen van jullie klinkt het wellicht vreselijk beangstigend, zo lang weg van je kind(eren), maar realiseer je dat je meer bent dan alleen ouders. Je bent ook nog geliefden en het is belangrijk dat van elkaar te blijven.

Het is het tegenwicht voor al die momenten dat je elkaar in de stress van het gezinsleven even wat minder leuk vindt. Het is de reden dat je de ander de ruimte gunt, wanneer je ziet dat hij of zij er even doorheen zit. Het is het moment waarop je wèl dat gesprek voert, waar al die tijd geen rust voor was.

Meer mogelijk
Echtgenoot en ik grijpen onze eigen verjaardagen altijd aan om er tussenuit te gaan. Dat is soms best puzzelen, met logeeradressen of een oppas die niet alleen beschikbaar moet zijn, maar ook door alle kinderen geaccepteerd dient te worden. Om nog maar te zwijgen van de buitenschoolse activiteiten die gedurende die periode ook gewoon doorgaan en waarmee je de buitenwacht dus opzadelt.

Maar je zult zien dat er meer mogelijk is dan je denkt. Accepteer voor een keer je betweterige schoonmoeder (je bent toch weg) of het feit dat de kinderen bij je zus structureel te laat in bed liggen. Investeer in een zelfstandige oppas die kan blijven slapen of maak een deal met vrienden met kinderen, zij willen er vast af en toe ook tussenuit.

Wat doe je dan?
Je eigen uitstap kun je zo duur, goedkoop en gek maken als je zelf wil. In ons geval heeft het veelal met eten, shoppen en de buitenlucht te maken. Zo aten wij vorig jaar in een pop-up restaurant op Ibiza, bezochten we diverse mooie Nederlandse steden en maakten we afgelopen weekend een wandeling langs de Belgische kust.

Het uitgangspunt is dat je tijd en ruimte met en voor elkaar creëert. Mini-vakanties met z’n tweeën waarop je weer een aantal maanden kunt teren.

25 mei 2016
Angst
De angst is terug. Hij is even weggeweest of op z’n minst naar de achtergrond geschoven. Je kunt tenslotte niet de hele tijd bang zijn.
Nu is hij er dus weer. Via Brussel is hij onverwacht de kamer binnengekomen.

Onverwacht?
Ja, toch wel.
Natuurlijk lieten we ons na de aanslagen in Parijs emotioneel mobiliseren door de media en de mening van anderen, maar ondertussen ging het gewone leven door en daarmee al snel wij ook.

Hoe werkt dat nou, met die angst?
Angst is een natuurlijke menselijke emotie die ervoor zorgt dat je alert kunt reageren op situaties die gevaar met zich meebrengen. Handig dus.
Dat vinden onze hersenen ook, ze maken er zelfs speciaal nieuwe cellen voor aan. Doet zich een angstige situatie voor, dan wordt deze ervaring hier opgeslagen. Gevolg: een relatief sterke herinnering. Immers, als je één boek in een lege boekenkast zet, valt hij ook meer op dan wanneer je hem in een overvolle kast plaatst.

Identificeren
De huidige aanslagen in Brussel zullen ons dus onmiddellijk terug doen denken aan die in Parijs. Ook zo dichtbij, niet alleen qua fysieke afstand, maar ook qua cultuur, ideologieën en ontwikkeling. We leven mee met de gebeurtenissen in het Midden-Oosten, maar kunnen ons gemakkelijker identificeren met de Fransen. En nu dus met de Belgen.

Reactie
Het gevaar was al die tijd dichtbij, maar is ineens weer voelbaar geworden. En als we gevaar voelen, dan ontstaat er angst. Hoe angstig wij ons voelen, wordt opvallend genoeg niet bepaald door de mate van gevaar, maar door de hoeveelheid stresshormonen die ons lichaam produceert als reactie op dat gevaar. Iemand met vliegangst ervaart turbulentie heel anders dan iemand zonder die angst.

Hoe reëel is onze angst?
Hoe reëel is onze angst dus? Dat is een belangrijke vraag, want onderzoek toont aan dat onbewuste angst, vooroordelen versterkt. Met alle gevolgen van dien. Het blijft dus cruciaal je bewust te zijn door welke media je laat voeden, naar welke vrienden en politici je luistert en vooral ook wat je zelf hierover de wereld in brengt. Ik schreef er naar aanleiding van de aanslagen in Parijs al een blog over.

Uitlaatklep
Ons angstgevoel wordt dus bepaald door de hoeveelheid stresshormonen in ons lichaam. Wie van dit gevoel af wil komen, dient te handelen. In sommige gevallen is vluchten of vechten de beste of enige mogelijkheid, heel vaak gaat het echter om het vinden van een uitlaatklep. Zo schrijf ik deze blog, plaatst een ander iets op Social Media en gaat weer een ander hardlopen. Door in actie te komen, worden de stresshormonen in je lichaam opgebruikt en omgezet in andere stoffen, waardoor je stress afneemt. Doe je dit niet, dan blijven deze hormonen in je lichaam actief, met als gevolg de vicieuze cirkel van piekeren-angst-stress-hormonen-piekeren-etc.

Laten we ons leiden door angst?
Afgelopen weekend liep ik onbekommerd met mijn dochtertje door Amsterdam. Na vandaag is die zorgeloosheid verdwenen als ik denk aan mijn zus en zwager die vrijdag aankomen op Zaventem, mijn aankomende vriendinnentrip naar Parijs met de TGV en over twee maanden mijn eigen vliegreis met het gezin.

Eén van de kenmerken van terrorisme is angst zaaien door middel van het plegen van ernstig geweld.
Je kunt niet de hele tijd bang zijn, maar ik wil het ook niet.

Voor deze blog heb ik dankbaar gebruik gemaakt van onderstaande bronnen:
Deze blog is ook gepubliceerd bij De MamaCompany
22 maart 2016
Glasvezel

We gingen over op glasvezel. Niet vanwege de prijs, maar omdat het zo’n drie keer sneller is dan ons kabelnetwerk. Volgens de website van de glasvezel aanbieder tenminste. Met drie kinderen in de leeftijd tien, zeven en vijf jaar is snelle Wi-Fi een eerste levensbehoefte, geloof me. Daarnaast schrijf ik mijn boek vanaf huis. Internet mag dan afleider nummer één zijn, voor onderzoek is het onontbeerlijk.

Een dapper plan
Echtgenoot is van de praktische zaken, dus hij zette het hele gebeuren in gang.
De aansluiting zou in twee stappen plaatsvinden en we kregen er een gratis monteur bij. Dat laatste leek ons een goed idee, want zo iemand doet niet anders. We mochten hem alleen niet houden.

Er kwamen twee grote dozen via de post.
Een paar dagen later kwam monteur één langs die het nieuwe modem op de daarvoor bestemde plek bevestigde. Monteur twee die de daadwerkelijke aansluiting zou realiseren stond een week later gepland.

En toen werden we gebeld.

Een curieus gesprek
‘Goedenavond, met die-en-die van zussemezo. Ik bel u om een afspraak te maken voor uw nieuwe glasvezelaansluiting. ‘
‘Goedenavond. ‘
‘Zaterdag 12 december komen wij bij u langs.’
‘Zaterdag 12 december?’
‘Ja, dat is de eerste mogelijkheid.’
‘Maar ik heb al een afspraak staan voor a.s. maandag.’
‘Nee, dat is niet mogelijk. Maandag is volgeboekt.’
‘Ik heb de afspraak bij het afsluiten van het contract met Caiway zelf gemaakt.’
‘Dat hebben zij niet aan ons doorgegeven; en wij doen alle installaties.’

Stilte

‘En nu?’
‘Wat ik zei, zaterdag 12 december is de eerst mogelijke optie.’
‘Onze huidige internet verbinding stopt per maandag 7 december.’
‘Ja, dat is heel vervelend voor u, maar het wordt toch zaterdag.’

Code rood
Daar zit je dan. Vijf hele dagen zonder werkend internet. Met spreekbeurten die moeten worden voorbereid, een boek dat geschreven dient te worden, vanaf zes december een nieuwe XBox en bovenal geen Netflix en YouTube. Ik wou dat het anders was, maar in mijn gezin betekent dat code rood. En niet van het KNMI-type ‘dat viel achteraf bezien gelukkig wel mee’. Nee, ik heb het hier over een Katerina of een Mitch. Zo één uit de categorie 5: verwoestend en met windsnelheden van 249 kilometer per uur. Geen internet op het voetbalveld of vakantie is één ding, maar geen internet thuis is van een heel andere orde.

‘Caiway heeft met mij afgesproken dat er maandag 7 december een monteur langs komt.’
‘Dan adviseer ik u nog eens met Caiway te bellen. Wij weten hier van niets en wij gaan over de planning.’
‘Dus Caiway en uw organisatie creëren een probleem en vervolgens mag ik het oplossen?’
´Ik vind het heel vervelend voor u.´
´Nee, u gaat zelf Caiway bellen. En u zorgt ervoor dat er maandag een monteur langs komt.´

Een klantgerichte monteur
De aanhouder wint.
Hij was er.
Weliswaar pas om half tien ´s avonds, maar dat was eerder vervelend voor hem, dan voor ons.
Hij was allervriendelijkst, deze Marlon, ondanks het late tijdstip.
´Soms zit het mee, soms zit het tegen,´zei hij opgewekt.
Ons zat het met zijn komst even mee en daarna al snel weer tegen, want Marlon wierp één kundige blik op de router en zei: ‘Deze werkt niet.’
‘En nu?’
‘U zult een nieuwe router aan moeten vragen .’
Code rood kwam alweer aardig in zicht, maar Marlon bleek niet voor één gat te vangen.
´U kunt die van mij wel zolang lenen,´ zei hij.

Marlon for President. De daarop volgende dagen surften wij dankbaar via de privé verbinding van onze klantgerichte monteur. Het werkte nog niet optimaal en mijn WiFi extender voor internet op zolder (schrijfkamer) snapte er al helemaal niets van, maar we zaten gelukkig in code oranje.

Er kwam weer een nieuwe doos en Marlon bracht ons wederom een bezoekje.
Hij hoefde geen koffie, maar wist binnen vijf minuten de nieuwe router te installeren en de eerder genoemde Wifi extender werkend te krijgen. Zoals gezegd, zo iemand doet niet anders. Vanaf nu konden wij met snelheden van 75 mbits per seconden down- en uploaden. Volgens de website van de glasvezel aanbieder. In de praktijk liepen iPads vast en op zolder kreeg ik regelmatig de melding dat internet de pagina helaas niet kon vinden.

Op scherp
Zo’n nieuwe aansluiting zet ook de verhoudingen in het gezin op scherp. Kinderen en ik klaagden luid over de tegenvallende prestaties en echtgenoot, die de hele boel in gang had gezet om juist van dit gezeur af te zijn, verkondigde geërgerd dat wij in oplossingen moesten denken.

´Die mensen hebben ons bedrogen,´ verklaarde de oudste vol afkeer in zijn stem.
‘Nee’, antwoordde ik opvoedkundig, ‘dat is altijd als je overgaat op een andere provider.’
Dat is altijd? Had ik dat werkelijk geantwoord?

Gisteravond belde echtgenoot nog één keer met de glasvezel helpdesk.
‘Een nieuwe router? En het werkt niet goed? Dan heeft u nog niet de laatste software update doorgevoerd. De routers worden standaard geleverd met versie één en we zijn inmiddels toe aan versie drie.’

Die helpdesk gaat het nog druk krijgen de komende tijd.

Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company

18 december 2015
Sinterklaas-stress?

Ik Sinterklaas-stress? Hoe kom je erbij!

Nee, dit jaar heb ik alles strak gepland. Ruim van te voren. En echt heel realistisch hoor, met niet te veel cadeaus, want het vliegt elk jaar weer gierend de pan uit. Nergens voor nodig.

Nee, dat gaat mij dit jaar niet overkomen.

Ik heb gewoon één dag genomen om alles te kopen en die gedichten te schrijven.

Wat zeg je? Een beetje optimistisch? Nee joh, het is gewoon een kwestie van focus.

Trouwens, een deel van de cadeaus heb ik al in huis. Gewoon online, echt zo makkelijk. Kan jij ook. En het wordt keurig thuis afgeleverd. De afgelopen weken ben ik ook al heel alert geweest in de winkels. Zag ik iets leuks, heb ik het direct gekocht, want achteraf krijg je spijt, hè. Dat je het niet mee hebt genomen toen je het zag liggen.

Zoals de K3 puzzel voor de kleine meid. Wat zeg je? Het Kruitvat heeft nu K3 opruiming? Vanwege de nieuwe samenstelling. Nou, dan maak ik er een leuk K3 cadeau-pakket van. Blijft het aantal cadeaus per kind gelijk.

Ja, dat is nog steeds belangrijk, die gelijkheid. Ofschoon de oudste inmiddels in het complot zit, hoor. Wel handig, kan ik van te voren afstemmen wat hij wilt. Scheelt een hoop stress, kan ik je vertellen. Want wat koop je in godsnaam voor een jongen van tien? Zonder dat het direct de wereld kost. Sint geeft hem nu een bijdrage voor z’n Xbox.

Of dat niet ongezellig is? Nee joh, ik maak wel een puzzel van die tegoedbon. Kan hij stukjes uitpakken, is zo weer vier cadeaus. Kinderachtig? Waarom? Het is toch een kinderfeest?!
En hij heeft ook handschoenen nodig voor op het voetbalveld, dus die heb ik net bij de sportwinkel gehaald. Weet je wat ze daar trouwens ook hadden: Ronaldo boxershorts! Belachelijk duur natuurlijk, maar echt iets voor hem. Heb direct vier paar gekocht, want van ondergoed kan je nooit te veel hebben.

Wat zeg je? Niet eerlijk voor de andere kinderen? Nou, dat zou ik niet willen zeggen. Weet je wat die Minecraft spullen kosten? Nee, niet online. Ze hebben daar tegenwoordig ook een bordspel van, met kaarten. Komt de middelste weer eens achter zijn iPad vandaan. Ik heb er meteen een boek bij gedaan, hij moet toch oefenen met lezen van school. De oudste overigens ook, dus dat boek van Enzo Knol kon ik niet laten liggen. Trouwens, ze krijgen so wie so alle drie een chocolade letter en zo’n advent kalender.

Of ik ook een cadeau krijg? Natuurlijk, zo’n zak moet toch gevuld worden. Zelf had ik die schoenen nooit gekocht, maar Sinterklaas kijkt daar echt niet van op, zo’n cadeautje meer of minder. En die elektrische reinigingsborstel werkt echt heel goed volgens mijn schoonzus. Jaren jonger, zei ze, en dat al na een week.

Wat zeg je? Kinderfeest? Nou, ik ben toch ook kind van mijn ouders?!

Hoezo, mijn kinderen? Weet je wat dat kost, al hun cadeaus bij elkaar?! Trouwens, ik ben een stuk braver geweest dan zij, als we dan toch naar de feiten gaan kijken.

Zeg, ik moet gaan. De kinderen uit school halen. Of ik al klaar ben? Nee, maar ik heb nog een hele avond hoor. De oudste slaapt om half tien zeker. Ja, inpakken en gedichten schrijven. Wat? Een stuk of 35.

Nee, maak je om mij maar geen zorgen, ik heb alles strak gepland.

Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company.

3 december 2015
48 uur stil
Een stilteretraite stond al enige tijd op mijn verlanglijst en toen de gelegenheid zich voordeed greep ik de kans dan ook met beide handen aan. Het laatste weekend van oktober dompelde ik mij onder in de rust en stilte van de St Bonifatiuskerk te Horssen (Gelderland).

’48 uur stil zijn, dat is toch niets voor jou?’ riep mijn omgeving van te voren geshockeerd uit.
Dat, beste mensen, was nou precies het punt.

Altijd gezellig
Als gezelligheidsmens wil ik sfeer scheppen. Gezellige sfeer en dat betekent aandacht geven aan anderen. Een tevreden stilte is daarbij zeker niet uitgesloten, maar als deze te lang duurt, wordt hij voor mij toch wat ongemakkelijk.

Ze hebben het toch wel naar hun zin? Het is toch wel gezellig?!

Een stilteweekend haalt mij dan ook enorm uit mijn comfortzone. Ik bevind mij tussen de mensen, maar ik mag ze geen aandacht geven. Hoe gezellig is dat? En nog meer, hoe moeilijk?

Onthaasting en zelfreflectie
Een retraite is een eeuwenoude traditie, waarin vele kloosterlingen en boeddhistische monniken mij voorgingen, in hun geval voor het leven. Weg van de dagelijkse beslommeringen kozen zij voor geestelijke verdieping en een sterke verbinding met god. De afgelopen jaren zijn retraites weer meer in opkomst zonder gebonden te zijn aan een religie, maar gericht op onthaasting en zelfreflectie. Vaak aangeboden in combinatie met yoga, meditatie en mindfulness trainingen.

Zweverig? Al lang niet meer. In onze huidige Westerse samenleving waarin we altijd bereikbaar (willen) zijn en niets willen missen zijn we druk-druk-druk, met als gevolg stress en in het ergste geval een burn-out of depressie. De tegenbeweging om weer tot ons zelf te komen en rust (terug) te vinden in ons dagelijks leven is een logische reactie hierop.

Ging ik met deze behoefte het weekend in? Nee. Ik was simpelweg nieuwsgierig wat 48 uur stilte in een groep met mij zou doen.

Zwijgen in plaats van socializing
Op vrijdagmiddag worden we hartelijk ontvangen door Anne-Marie, die het Stilteweekend begeleidt. Ik ontvang een informatiemap en de sleutel van mijn kamer, genoemd naar de heilige Franciscus, we bevinden ons tenslotte in de pastorie.

Van te voren is ons verzocht niet te praten met de andere deelnemers; begroeten is prima, maar geen persoonlijke informatie uitwisselen. Het idee hierachter, zo leren wij later, is om zo dicht mogelijk bij onszelf te blijven. Informatie over anderen betekent weer nieuwe input en het weekend is er juist op gericht om wat leger naar huis te gaan.

Om kwart over vijf zitten we met de 13 deelnemers op zitzakken in het midden van de St Bonifatiuskerk, een werkelijk prachtige ruimte waar de meeste activiteiten plaatsvinden. De kerk is gebouwd in de 14de eeuw, in een tijd dat men nog rekening hield met de energiestromen van de aarde, ter versterking van de functie van de kerk: voeden, tot rust brengen en stil worden. Een mooie gedachte, ofschoon ik gedurende het weekend vooral de moderne vloerverwarming voel.

De sfeer is afwachtend, we zijn stil en kijken vooral langs elkaar heen; blijkbaar maakt zwijgen oogcontact lastig. Anne-Marie compenseert ruimschoots ons gebrek aan geluid door haar energieke aanwezigheid en legt met heldere stem en op humoristische wijze uit wat we de komende twee dagen kunnen verwachten. Het doel van het weekend is onze innerlijke dialoog stop te zetten. Als ons dat lukt, creëren we meer innerlijke rust, waardoor we beter in balans komen te staan met de immer vragende en rumoerige buitenwereld.

Een buitenwereld die wij zelf toelaten, omdat we, bewust en onbewust, willen zorgen, presteren en afgeleid zijn.

Afgeleid van ons zelf, dat wat wij voelen, met als risico dat we op een gegeven moment overlopen, omdat we simpelweg niet genoeg rust hebben genomen. Niet genoeg voor onszelf hebben gezorgd.
Om ons te helpen meer bij ons zelf te komen zijn er yoga- en meditatiesessies ingepland, ook is er een individuele stiltewandeling en een aantal creatieve workshops. Alle programma-onderdelen zijn vrijblijvend en met een open einde, je mag dus weggaan wanneer je dat wilt.

Als niemand meer vragen heeft, luidt Anne-Marie de gong, ten teken dat het Stilteweekend officieel is begonnen. En het is opvallend, vond ik de groep daarvoor al zwijgzaam, na het gonggeluid is de stilte hoorbaar. Het voelt onwennig, alsof we ervoor enorm jolig waren.

Lummelen
Elke dag heeft een vergelijkbare indeling, waarbij eten en activiteiten met elkaar worden afgewisseld. Daar tussen in blijft genoeg ruimte over om, zoals Anne-Marie het aanduidt ’te lummelen´.

Lummelen brengt je thuis bij jezelf en betekent echt helemaal niets doen, gewoon maar wat zitten.

Lezen wordt afgeraden, want ook dat is weer meer informatie en daarmee in feite vluchtgedrag van je innerlijke stilte. Daar gaat mijn kans om eindelijk One Day (David Nicholls) uit te lezen. Gelukkig is er nog de uitweg naar de tijdschriften in de huiskamer van de pastorie. Spiritueel voedend, staat er op onze hand-out, maar in de praktijk toegankelijker dan dit doet denken; ik kan mijn leesbehoefte stillen met een boekje met aansprekende Zen teksten.

Onnatuurlijk en onaardig
De vegetarische maaltijden worden verzorgd door Werner, de partner van Anne-Marie. Gedurende het weekend blijft hij een ietwat mystiek persoon die af en toe voorbij schiet in een keukenschort, en er voor zorgt dat de innerlijke mens op culinair vlak in ieder geval niets te kort komt.

Als je niet mag praten tijdens het eten, word je je van heel andere dingen bewust. Het gekletter van bestek tegen de borden, het krassen van een stoel over de vloer, je eigen kauwen, wat je daardoor zo zachtjes mogelijk probeert te doen. Ik probeer mijn aandacht volkomen mindful op de maaltijd te richten, maar mijn gedachten dwalen af. Het voelt heel onnatuurlijk en onaardig om in een groep stilzwijgend te eten, zonder rekening te houden met elkaar. En ik durf te beweren dat ik daar niet de enige in ben. Zo wachten we de eerste keer allemaal braaf tot iedereen is gaan zitten, alvorens met eten te beginnen. Als iemand opschept, kijkt hij toch nog even rond of er niet meer borden gevuld kunnen worden en van tafel vertrekken lijkt onbedoeld in groepjes te gaan.

Lekker a-sociaal
Terug in de kerk voelt het op mijzelf richten meer natuurlijk. Niet in de eerste plaats omdat alle andere aanwezigen dit ook doen. De één zit op een zitkussen, de ander ligt op een yogamatje, iedereen doet precies waar zij (en één hij, dit soort dingen worden altijd gekenmerkt door een groot gebrek aan mannen) zin in heeft. Niets hoeft, behalve stil zijn en elkaar met rust laten. En dat alleen al vind ik een rustgevende gedachte.

Van denken naar voelen
Elke doe-activiteit die we dit weekend ondernemen wordt voorafgegaan door een meditatie, met als doel onze blik naar binnen te richten en dichter bij ons gevoel te komen. Dat blijkt nog best lastig.

Met een creatieve activiteit zoals tekenen of kleuren, lukt het mij nog prima, wat te danken is aan het feit dat mijn rechterhersenhelft hier wordt aangesproken. In deze helft zit ons creatief vermogen, onze gewaarwordingen en onze emotie en dat werkt automatisch meditatief. In het dagelijks leven spreken we vooral onze linkerhersenhelft aan, het gedeelte waar onze logica en verstandelijke functies schuilen; alles behalve rustig daar.

De innerlijke dialoog en het Boerenpad

De individuele stiltewandeling is een ander verhaal. Ik ben vol goede moed, loop langzaam, ben mij bewust van mijn lichaam en geniet oprecht van de prachtige herfstkleuren in het boerenlandschap. Zonder oordeel laat ik mij door de paaltjes het verharde pad afleiden, ik knik vriendelijk, maar zwijgzaam naar een jonge visser die mij luidkeels begroet, en zak vervolgens met mijn gympen weg in de drassige rivierbedding.
‘Ik had beter mijn wandelschoenen aan kunnen doen,’ schiet het door mij heen. Maar ja, die heb ik niet bij me, dus laat ik de gedachte mindful gaan. Dat hou ik zo’n half uur vol, tot ik het modderpad bereik waar ik volgens de paaltjes overheen moet.
´Wat stom dat ik die schoenen niet bij me heb,´ zegt mijn linkerhersenhelft nu.
´Laat het gaan,´ antwoordt mijn rechterhersenhelft sussend.
´Had ik ze eindelijk een keer kunnen gebruiken, heb ik ze niet bij me!´ Linkerhersenhelft is inmiddels geïrriteerd.
´Kijk om je heen, geniet, je schoenen zijn nu toch al nat.´
´Ja, en ik heb geen ander paar bij me, ook dom.´
‘Laat het gáán.’

Het moge duidelijk zijn, tijdens de wandeling wint mijn innerlijke dialoog het ruimschoots van mijn innerlijke stilte. Desondanks ben ik mij wel meer bewust, bewust van wat ik voel en van mijn omgeving. Er is geen afleidend gesprek te voeren of iemand of iets waar ik rekening mee moet houden. Dat is rustgevend.

Aanpassen
Als schrijver ben ik gewend lang alleen in stilte te zijn. Gedurende het weekend kom ik er achter dat dit mij in een stiltegroep ook prima afgaat. Het is net als de sauna: als iedereen naakt is, hou je ook niet je kleding aan. Dus als iedereen stil is, ga je ook niet praten. Zwijgen wordt dan iets heel natuurlijks.

Waar ik wel moeite mee blijk te hebben, zijn de gesprekken aan het eind van het weekend, die alsnog ontstaan nadat Anne-Marie de stilte officieel heeft opgeheven. Ineens blijkt iemand drie kleine kinderen te hebben, waarop de helft in koor roept ‘O, wat druk voor je!’ en ik mij enorm moet beheersen om niet te roepen ‘Ja, maar die heb ik óók.’ Er blijken deelnemers te zijn die graag met dezelfde groep terugkomen, waarop ik mij onmiddellijk afvraag ´Waarom?’
Van heel individualistisch ontstaat er ineens een groepsdynamiek, die ik daarvoor niet heb ervaren en waar ik ook totaal geen behoefte aan heb.

Wat heb ik er uitgehaald?
Ik had verwacht heel moe te zijn en veel te slapen, dat viel mee. Bij elke langere meditatie viel ik weliswaar in slaap, maar ik ben niet gebroken van het weekend teruggekomen. Echt opgeladen voel ik mij daarentegen ook niet.

Ik ben blij met de ervaring, want het stond op mijn verlanglijst, maar ik zie mijzelf niet snel weer gaan. Samen stil zijn blijkt voor mij niet wezenlijk anders dan alleen stil zijn, en dat kan ik thuis op dit moment genoeg. Daarbij is schrijven mijn meditatie; als ik schrijf, ben ik gefocust, naar binnen gericht, en dat geeft mij een enorm gevoel van vrijheid en tevredenheid, oftewel, innerlijke rust.

Overtuigd of nieuwsgierig naar een stilteweekend voor jezelf iemand anders?

Wie Googled op Stilteweekend krijgt 7.550 resultaten; ik zat in de St Bonifatiuskerk in Horssen (Gelderland).

Gebruikte bronnen:
28 oktober 2015
Efficiency: het zo doeltreffend mogelijk inzetten van middelen

uur
06.30     dochter naast het bed met de vraag of ze naar beneden mag; dat mag niet

06:40    wekker, snooze periode één breekt aan

06:45     snooze periode doorbroken door echtgenoot

06:50     wekker, snooze periode twee breekt aan

07:00     shit, in slaap gevallen, moet nu echt opstaan

07:05     ontbijt en lunchpakketten verzorgen, terwijl echtgenoot de kinderen aankleedt

07:20     kinderen beneden, televisie gaat aan

07:25     kinderen op lekker gezond ontbijt wijzen, dat verloren op tafel staat

07:30     dreigen met uitzetten televisie, zodat aandacht naar ontbijt gaat

07:32     zelf douchen en aankleden

07:50     koffie!!

07:53     strakke spijkerbroek omwisselen voor losser exemplaar

07:55     what’s app afstemming met een moeder over speelafpraak oudste

07:58     dochter verzoeken door te eten, ontbijtboel opruimen

08:01     kinderen verzoeken schoenen aan te trekken, zoektocht naar schoenen

08:05     kinderen verzoeken jassen aan te trekken en tassen te pakken

08:07     kinderen nogmaals verzoeken jassen aan te trekken en tassen te pakken

08:10     zoektocht naar fietssleutels

08:12     kinderen verzoeken van elkaar af te blijven

08:14     kinderen verzoeken in de auto te gaan zitten wegens onvindbare sleutel van middelste

08:16     terug huis in, voor vergeten gymtas van oudste

08:18     aansluiten in Vinexwijk-file richting school-wijk

08:20     kinderen verzoeken hun mond te houden als ze niets aardigs weten te zeggen

08:21     omleiding wegens bouwwerkzaamheden op de weg naar school

08:22     middelste negeren als hij zegt dat met de fiets naar school veel sneller was geweest

08:25     parkeerplek gevonden, kinderen uit de auto jagen

08:36     einde marathon rondje kinderen-afleveren over drie klassen

08:40     van auto terug naar school lopen met vergeten gymtas van oudste

08:46     aansluiten in de Vinexwijk-file de school-wijk uit

09:15     thuis

09:17     koffie

09:20     in werkkamer achter bureau, mail checken

09:30     schrijfprogramma openen

09:32     social media checken

09:55     afgeleid door eigen blog-idee

10:15     blog posten

10:20     nu echt beginnen met schrijven

10:30     eerst koffie

4 september 2015
To blog or not to blog?

Dat heb ik mij serieus afgevraagd.
Niet een paar dagen, maar enkele maanden.

Tijd is kostbaar
Ik een blog?
Roept diezelfde ik niet constant dat ze te weinig tijd heeft voor het schrijven van haar boek?
En hoe zit het met die fotoalbums en plakboeken van de kinderen?
Heeft die ik niet haar lesje geleerd, toen ze dacht naast het boek-schrijven ook een tweedehandskleding winkeltje te kunnen runnen? (De gedachte hierachter was dat ik dan een nuttig gevoel zou hebben over de uren dat ik niet in de schrijfflow kwam. Ik kan er een aparte blog over schrijven, maar laat ik het er voor nu op houden dat ik geen handelstype ben en Marktplaats zeker niet mijn verkoopplein.)

En toch.
Het bleef kriebelen.
Zijn mijn berichten op de Facebookpagina van mijn boek-in-wording niet wat lang voor het platform?
In hoeverre ga ik af en toe niet erg off-topic?
Om nog maar te zwijgen over mijn niet-virtuele notities en ideeën waar ik in mijn hoofd al hele blogs over heb geschreven.
Of mijn Pinterest en Instagram accounts die ook wel wat meer volgers verdienen.
En ook: wat zijn er veel slecht geschreven blogs.

To blog-or-not-to-blog?
Er moest iets gebeuren. En de zomervakantie was de ideale periode om eens gericht de pro´s en cons van een blog naast elkaar te leggen.
Terwijl de kinderen zich vermaakten in het zwembad, op de iPad of met een pakje oud-Hollandse kaarten, manlief op het terras zijn jaarlijkse lees-quotum ophaalde, zat ik met mijn neus op mijn iPhone geplakt. Tientallen websites (blogs!) heb ik doorgespit om antwoord te krijgen op de meest cruciale vraag:

wat is de toegevoegde waarde van het hebben van een eigen blog voor mijzelf?

Nee, ik vroeg mij niet af of er mensen op mijn blog zitten te wachten. Ik wilde simpelweg weten of ik bereid zou zijn het bloggen vol te houden. Want beginnen is één, doorgaan is iets totaal anders.

Uiteindelijk was het antwoord op de vraag heel simpel:

mijn blog is een platform om mijn schrijven te oefenen en te etaleren.

Het uitgangspunt is (mijn) schrijven, met alles wat daarbij komt. Dus ook de gewenste en ongewenste afleiding. Het effect van drie kinderen onder de tien jaar. De noodzaak van goede koffie en lekker eten, maar ook van brood op de plank. Het belang van tijd voor jezelf en een goede handtas, maar ook van een deadline.

En het belang van jou, als lezer van deze blog. Ik nodig je graag uit mij te volgen via Facebook of af en toe, geheel vrijblijvend, een kijkje te nemen op deze blog.

Enjoy!

18 augustus 2015