beleving Archieven - barbarasevenstern.nl

Categorie: beleving

  • Klantgerichtheid

    Klantgerichtheid

    Klantgerichtheid is een gave. Je kunt er talloze boeken over lezen, opleidingen voor volgen, maar aan het eind van het dag moet het centraal kunnen stellen van wensen van een ander ook simpelweg in je zitten. Is dit niet het geval, wat doe je dan in godsnaam in een branche waarin alles om hospitality draait?

    We hadden het hotel gekozen op de ligging, maar met een vier sterren beoordeling, kwamen we er toch ook met een zekere verwachting.

    De eerste indruk was prima. Een oubollige inrichting, maar fijne bedden en genoeg ruimte op de kamer.

    Tot zover de goede indruk.

    Scène 1
    ‘U weet dat u voor de parkeerplaats moet betalen?’
    Nee, dat wisten we niet.
    ‘Dan weet u het nu.’

    Scène 2
    ‘Uw bittergarnituur. Niet correct? O, u had bitterballen?’

    Scène 3
    ‘De badkamer stroomt over? Tot in uw kamer? We laten er iemand naar kijken. Als u bij terugkomst u wilt melden bij de balie.’

    Scène 4
    ‘Een taxi bestelt om zes uur? Bij mijn collega? Nee, we weten van niets. Een taxi duurt ongeveer een kwartier. Of iemand u kan brengen? Nee helaas, daar hebben we het te druk voor.’

    Scène 5
    ‘Uw cadeau op ons terras laten liggen? Doordat u onverwacht lang op de taxi moest wachten? U bent toch dichtbij? Wij brengen het u wel even. Wat zegt u? Niet bij het bruidspaar van 1 kilometer verderop. Nee, dan gaat het helaas niet door. 3,5 kilometer is echt te ver om voor langs te komen. Ik kan wel een taxi voor u bestellen.’

    – ontploffing mijnerzijds –

    ‘Iemand is met een kwartier bij u.’

    Driekwartier en meerdere telefoontjes later (de bezorger van het cadeau had een foutieve locatie doorgekregen) stopt er een auto voor mijn neus. Een man die ik herken van het hotel stapt uit. Ik open mijn mond om hem te bedanken, maar hij is mij voor. ‘Succes ermee.’ Met die woorden duwt hij het cadeau in mijn handen, draait zich om en stapt weer in de auto. Hij rijdt nog net niet met piepende banden weg.

    Scène 6
    ‘Een overstroming in uw badkamer? Nee, ik weet van niets.’

    Gehoord worden

    Een fout bittergarnituur is niet iets waar ik normaal gesproken over val. Net zoals ik niet snel tegen iemand uit mijn dak zal gaan, uiteindelijk ben ik zelf verantwoordelijk voor het meenemen van mijn spullen. Waar het omgaat, is dat ik verwacht als klant gehoord te worden. Dat iemand zich in mijn situatie kan inleven en op gepaste wijze reageert.

    Dus niet zoals de gastvrouw van een zeker tweesterren restaurant in Antwerpen zei, toen wij druipend van de regen binnenkwamen en stelden dat het toch wel heel vies weer was, ‘Daar kan ik niets aan doen.’

    Ontzorgen

    Als klant wil ik mij graag begrepen en geholpen voelen. Ontzorgd. Zeker wanneer er iets goed te maken valt, maar stiekem ook als ik degene ben die het probleem heeft gecreëerd. Iemand die klantgericht is, snapt dat en zal op z’n minst de indruk wekken er alles aan te doen mijn probleem weg te nemen.

    Zoals de medewerker van het hotel op Ibiza, toen ik een foute boeking had gemaakt en we met z’n vieren een dag te vroeg arriveerden.

    Of de dames achter de balie op Schiphol, die begrepen dat we geen €400 extra wilden betalen voor het aanpassen van een omschrijving op ons vliegticket, simpelweg omdat het niet onze fout was dat die omschrijving niet klopte (hier geen link, ik wil de dames niet in problemen brengen).

    Loyale klant

    Begrip en medewerking maakt van mij een mak lammetje en waarschijnlijk zelfs een merkambassadeur.

    Het hotel op Ibiza, waarvan de medewerker alsnog een kamer wist te regelen, is nu mijn favoriete verblijfplaats en iedereen die een logeeradres op het eiland zoekt, verwijs ik er heen.

    Het restaurant in Antwerpen kom ik nooit meer terug. En ik niet alleen, ook mijn omgeving is gewaarschuwd.

    De dames van Schiphol die er voor zorgden dat we zonder extra kosten onze vlucht haalden, hebben we bij terugkomst een cadeautje gebracht.

    Word of mouth

    Hoeveel moeite was het geweest om echtgenoot en mij naar de feestlocatie 3,5 km verderop te brengen, toen bleek dat het misgegaan was met de taxireservering? Zeker als je weet dat we al te maken hadden gehad met een overstroomde badkamer.

    En zo’n medewerker die mijn vergeten cadeau komt brengen, zou hij zichzelf ook niet beter voelen als hij had gezegd ‘veel plezier met geven’ in plaats van zijn chagrijn over de extra klus zo overduidelijk te tonen?

    Klantgerichtheid had een positief verhaal opgeleverd, ‘Heel vervelend dat het mis ging met de taxi, maar ze hebben het direct goed opgepakt’. Nu is het een blog over misstappen en een negatieve beoordeling op internet.

  • Culinair Armada aan de Vliet

    Culinair Armada aan de Vliet

    Armada aan de Vliet, naar eigen zeggen de culinaire brug tussen Leidschendam, Voorburg en Rijswijk. Voor de sommen van  €45 kan je genieten van een zeven gangen diner geserveerd door zeven hoogwaardige restaurant uit de regio. Per fiets of per boot langs of over de Vliet, afhankelijk van je voertuig.

    Het sprak mij als Haagse food-lover direct aan en zo kwam het dat ik mij op zaterdag 17 september om half vijf bij de fietsbrug in Rijswijk bevond. Bij gebrek aan eigen boot en omdat ik de fietsmogelijkheid totaal gemist had, had ik voor de combinatie met De Ooievaart gekozen. De Ooievaart is een vrijwilligers organisatie die rondvaarten in de regio Den Haag verzorgt. Een garantie voor zestig plus en degelijkheid, maar dat mocht de pret niet drukken. Sterker nog, naarmate de wijn (voor €20 te koop bij opstappunt en schipper) rijkelijker vloeide, steeg ook de joligheid aan boord naar grote hoogte.

    Zeven restaurants

    Een zeven gangen diner door zeven restaurants is een ideale gelegenheid om een indruk te krijgen van het culinaire niveau van de deelnemers. Ik was benieuwd of NIVEN, Savarin en Villa la Ruche mij zouden verleiden er nog een keer te gaan eten en verbaasde mij over de aanwezigheid van Brasserie NL tussen de namen. Bij Erik kende ik niet en van Central Park wist ik dat het goed was.

    Jabugo en mergbitterballen

    De eerste gang kwam bij de opstapplaats en uit de keuken van NIVEN, uiteraard met groenten, en daarnaast jabugo en lever met brioche (jabugo is een Iberische ham, ik heb het later opgezocht). Smakelijk, maar niet meer dan dat. Voor gang twee voeren we naar de Hoornbrug, waar een afvaardiging van Restaurant Savarin ons opwachtte. Er ontstond enige verwarring toen een deel van het gezelschap spontaan de boot begon te verlaten, maar al snel werd duidelijk dat het eten naar ons toe zou komen. De terrine van eendenborst en rilette met een gelei van port samen met een bitterbal van merg en sjalot en een crumble van zwarte peper was vol van smaak, maar minder complex dan de omschrijving doet vermoeden.

    King crab en Ribbetjes

    Restaurant Villa la Ruche serveerde ons bij de Tolbrug een ceviche van markreel, king crab, augurk en bereidingen van bloemkool. Ik ben dol op king crab, maar dit hapje vond ik toch wat sompig en een houten lepel om mee te eten, verhoogt dan niet de smaaksensatie. Op naar de volgende stop, de Kerkbrug, waar Central Park hun populaire BBQ spare ribs met huisgemaakte sambal, gerookte oerbiet en mierikswortel voor ons uit de keuken had gehaald. Misschien kwam het door het feit dat we inmiddels wel toe waren aan een wat meer stevige hap (zoals ik reeds schreef, de wijn vloeide rijkelijk), maar dit oosters gekruide stukje vlees (zonder bot) smolt op de tong als boter.

    Paddenstoelen, Epoisse en aardbeien

    Alweer de vijfde gang kwam van Brasserie de Koepel, geserveerd ter hoogte van de Wijkerbrug. De blinde vink van kalf en zwezerik met ravioli van paddenstoelen, schuim van eekhoorntjesbrood, doperwten créme en aardappelkaantjes was de favoriet van één van mijn metgezellen, persoonlijk vond ik hem nogal overheersend paddenstoel. Lekker, maar verre van subtiel.

    Brasserie NL leidde bij de Sijtwendetunnel het eind van het diner in met een zeer smakelijke tompouce met Epoisse Berthaut en 5 spice karamel. Voor mij een verrassing, omdat ik het restaurant nooit heb beschouwd als één die zich zou kunnen of willen meten met een Savarin, NIVEN, Villa la Ruche of Central Park. Dat lukte met deze gang meer dan prima.

    Aan Restaurant bij Erik de taak om het diner bij de Sluis in Leidschendam af te sluiten. Dat deden ze met een smakelijke, maar weinig verrassende aardbeien, vanille ijs, cocktail van aardbei, amandeltjes en een limoen kletskop.

    Volgend jaar weer?

    Was het de moeite waard? Ik vind van wel. De gangen waren uiteraard meer hapjes, gericht op grote groepen en het op-locatie-uitserveren. Ook het feit dat de drank exclusief was, had in de berichtgeving vooraf beter gecommuniceerd kunnen worden (al was het maar om genoeg cash geld bij je te hebben om wijn te kopen). Toch is het een leuke gelegenheid om kennis te maken met restaurants die je voorheen niet kende of in geen jaren meer hebt bezocht. Daarnaast is een tocht over het water altijd een heerlijke manier om de omgeving te bekijken.

    Al bij al een smakelijke vaarttocht over de Vliet dus, waarbij er ook driftig is gezwaaid naar mede-vaarders en mensen in achtertuinen en op terrassen. En als je dat dan maar enthousiast genoeg doet, wordt er ook teruggezwaaid, zelfs door Voorburg-chique.

    Restaurant Niven
    Groene groenten, jabugo en lever met brioche en café beurre de Paris (Restaurant Niven | Niven Kunz)
    Restaurant Savarin
    Terrine van eendenborst en rilette met een gelei van port, een bitterbal van merg en sjalot en een crumble van zwarte peper (Restaurant Savarin | Jeroen van Brecht)
    Central Park
    BBQ spare ribs met huisgemaakte sambal, gerookte oerbiet en mierikswortel (Central Park | Gijs Verbeek)
    Restaurant Villa La Ruche
    Ceviche van markreel, king crab, augurk en bereidingen van bloemkool (Restaurant Villa La Ruche | Marko Karelse)
    Brasserie de Koepel
    Blinde vink van kalf en zwezerik met ravioli van paddenstoelen, schuim van eekhoorntjesbrood, doperwten créme en aardappelkaantjes (Brasserie de Koepel | Leo van Langh)
    Brasserie NL
    Tompouce met Epoisse Berthaut en 5 spice karamel (Brasserie NL | Ruben van Dieten)
    Restaurant Bij Erik
    Aardbeien, vanille ijs, cocktail van aardbei, amandeltjes en een limoen kletskop (Restaurant Bij Erik | Erik Tas)
    Culinair Armada
    Pagode tenten op de eet-locaties
    De Ooievaart
    Het reisgezelschap

    Armada aan de Vliet is een onderdeel van de Vlietdagen die jaarlijks in september worden georganiseerd in Leidschendam-Voorburg.

    De Ooievaart is een enthousiaste vrijwilligersorganisatie die rondvaarten in de regio Den Haag organiseert.

  • Het fenomeen Oerol

    Het fenomeen Oerol

    Oerol? Is dat niet dat theaterfestival waar heleboel Nederlanders ineens zeer kunstzinnig gaan doen tussen de duinen?

    Lange tijd wist ik het niet zo.
    Of dat Oerol iets voor mij was.
    Eigenlijk niet, dacht ik, te veel mensen op een eiland.
    No. Way. Out.

    ‘Nee,’ verzekerde een ervaren Oerol-vriendin mij. ‘Terschelling is zo groot, dat spreidt zich uit.’

    The proof of the pudding

    Aangezien de enige manier om er echt achter te komen wat ik van Oerol vond, er naartoe gaan was, besloot ik de overtocht het afgelopen weekend te wagen. Dat klinkt een stuk eenvoudiger dan het in de praktijk was.

    Vroege vogels

    Allereerst is daar de accommodatie. Wie niet wil kamperen (het eiland mag dan de droogste plek van Nederland zijn, ook dat is relatief in juni), dient vroeg in de actie te schieten. En als ik zeg vroeg, dan bedoel ik niet januari of februari, maar het liefst direct nadat het festival is geëindigd. In ieder geval als je met z’n tweeën of drieën komt en geen €300 per nacht wenst te betalen.

    Enige tijd later volgt daarop het regelen van de festivaltickets, bootovergang en onmisbare fietsen.

    Virtueel slagveld

    De online kaartverkoop begint pas enkele weken voor de start van het festival. Een waar virtueel slagveld, in ieder geval als niet-Oerol vriend, dat mij uitgeput achterliet:

    Er zijn nog 1125 wachtenden voor u. (WTF!)
    ……
    Sluit deze browser niet, verversen mag wel.
    ….
    Er zijn nog 855 wachtenden voor u.
    ….
    Er zijn nog 65 wachtenden voor u. (Dat gaat ineens snel!)
    ….
    Deze voorstelling is uitverkocht.

    En dat op vier van de vijf tabbladen die ik open had staan.

    Maar er was ook winst. Door de voorstellingen apart te benaderen en te betalen, had ik drie tickets weten te bemachtigen voor drie verschillende voorstellingen. En tijdens het festival zijn er altijd nog de eilandkaarten.

    Totaal concept

    Afgelopen weekend was het zover. Mijn allereerste Oerol ervaring, voor het eiland de 35ste. En die ervaring zou het gehele weekend merkbaar zijn. Zelden heb ik een beter georganiseerd evenement meegemaakt dan dit theaterfestival op Terschelling. Plattegronden, inclusief de fietstijd van locatie naar locatie. Bordjes over het hele eiland, gemarkeerde fietsenstallingen op het immense weiland van de boer (we stonden bij de zangeres zonder naam), kerstverlichting naar de tribunes in het bos, dekentjes voor de kou in de duinen, et cetera, et cetera.

    Accommodatie

    Ik logeerde in West-Terschelling (inderdaad het westen van het eiland, maar ook de naam van het dorp), wat mij betreft de meest ideale ligging door de nabijheid van de haven en vele winkeltjes en cafeetjes. Ook De Betonning, in mijn ogen van de twee festivalterreinen het meest gezellige, is hier gelegen. Wie het echte festivalgevoel zoekt, is waarschijnlijk beter af op de vele campings, waar het avondprogramma tot laat doorgaat en het gebrek aan comfort tot grote saamhorigheid leidt.

    Oerol
    De Betonning, het meer knusse festivalterrein bij Terschelling-West

    Ingetogen

    Hoe anders was dat op het hoofd festivalterrein in het midden van het eiland. De sfeer was ingetogen, optredens volgden elkaar niet direct op, waardoor horeca de boventoon voerde. Deze horeca was dan wel weer vers en biologisch verantwoord en drank werd geserveerd in echte glazen. Verwacht hier geen festival biertjes, maar speciaal bieren, Sangria en een wijnbar. Toch nog een beetje Parade gevoel.

    Genoeg te doen

    Uiteindelijk kwam ik naar Oerol voor theater. Ik was met één voorstelling per dag uit de virtuele strijd gekomen en dat bleek ruim voldoende. Zo bleef er genoeg tijd over voor het bezoeken van de vele eettentjes, cafeetjes en typische lifestyle winkels die toeristische dorpjes zo kenmerken. Toch ook een beetje Woonbeurs gevoel.

    Daarnaast had de Oerol-vriendin gelijk wat betreft de uitgestrektheid van het eiland. Met speellocaties in het bos, de duinen en een manege was ik elke keer toch zo’n 30 tot 60 minuten aan het fietsen voor een voorstelling. En voor wie zoekt, is er genoeg beeldende kunst, muziek en straattheater onderweg te ervaren.

    Nadenken

    De voorstelling in de manege was waarschijnlijk evenzeer tot z’n recht gekomen in het theater. Het verhaal van Hester is een zeer intense voorstelling, waar het gezelschap waarin ik verkeerde nog lang over nasprak, mede door onze verschillende interpretaties van het stuk.

    Oerol
    Het verhaal van Hester in Manege Hoorn

    Groots

    Wie buiten speelt, heeft dit buiten tot zijn decor. Dat kan je ruimtelijk houden (Figaro op Parkeerplaats Paal 8 – West) of innemen en tot spektakel maken (Crashtest Ibsen in het bos bij Dobe Formerum). In beide gevallen is het resultaat groots. En als het dan ook nog eens droog blijft, er prachtig gespeeld wordt en overheerlijk paella wordt geserveerd tussen twee hilarische voorstellingen in (Figaro), dan tel je simpelweg je zegeningen. Toch ook een beetje Amsterdamse Bos theater.

    Oerol
    Crashtest Ibsen in Dobe Formerum
    Oerol
    Twee keer Figaro op Parkeerplaats Paal 8 – west

    Publiek

    Bijzonder aandacht verdient het publiek, dat, los van wat verdwaalde twintigers en dertigers, tijdens mijn verblijf kon worden opgedeeld in oudere jongeren en jongere ouderen.
    Elk van deze categorieën viel weer uiteen in een (a) hippe, (b) fasionably sensible en (c) naturel groep, met als gemene deler het uitgangspunt bestand tegen regen en kou te zijn.

    Oudere jongeren

    Bij de oudere jongeren vertaalde zich dat voor (a) in King Louis jurkjes met aan de in felgekleurde panty gestoken benen hoge, gebloemde kaplaarzen. (b) betekende spijkerbroek, gympen, hoodies, vesten en shawls en (c) hield een regenpak met wandelschoenen in.

    Jongere ouderen

    De jongere ouderen, te herkennen aan het grijze haar, slaan de King Louis jurkjes gelukkig over en leggen de nadruk op de regenpakken en wandelschoenen in diverse prijsklassen, die de eerder genoemde (a), (b) en(c) bepalen.

    Geen geschreeuw, gehos of dronkenmansgelach van dit Oerol publiek. Gesnurk tijdens de voorstelling wordt gedoogd, onderling gegiegel en gekraak van chipszakken niet. Wat er tijdens de incrowd after-parties in de duinen gebeurd, is waarschijnlijk een heel ander verhaal.

    De grote vraag dan: was de ervaring voor herhaling vatbaar?

    Quality-time

    Het antwoord is een volmondig ja!

    Oké, de weergoden waren ons met een enkele regenbui goedgezind. Maar dan nog. Een paar dagen lang, mooie voorstellingen kijken op bijzondere locaties, lekker eten en drinken, in alle rust fietsen over een prachtig eiland of wandelen over het strand. Desgewenst een beetje shoppen tussen de bedrijven door.

    Daar zegt een mens toch geen nee tegen?


    Ook zin om naar Oerol te gaan?

    Het theaterfestival vindt jaarlijks plaats in juni op Terschelling. Boek je accommodatie ruim van te voren en zorg voor fietsen met fietstassen (zodat je niet hoeft te sjouwen), die je herkenbaar uitdost, want je bent niet de enige met zo’n tweewieler. Een extra fietslamp kan handig zijn, Terschelling is heel donker in de nacht.

    Wie met de auto naar Harlingen komt, parkeert bij de boer en neemt het taxibusje naar de snelboot.

    Zoals gezegd blijft het weer een onvoorspelbaar onderdeel. Twee dingen zijn zeker: het eiland is een stuk kouder dan het vaste land en ´s avonds koelt het flink af. Draag dus laagjes en neem een shawl en handschoenen mee, evenals een regencape en/of paraplu.

    Ook handig: een kussentje of opvouwbaar plastic plankje om op te zitten.

    post_banner_710_270_oerol_05

  • Uit mijn comfortzone in Parijs

    Uit mijn comfortzone in Parijs

    Eigenlijk ben ik helemaal niet van moderne kunst. Ik vind het vaak ingewikkeld en bedreigend, waarschijnlijk omdat ik het te weinig begrijp. Het feit dat ik mij tijdens een lang weekend Parijs voor Fondation Louis Vuitton bevond, had dan ook alles te maken met de misleidende naam en het must-see gehalte van het gebouw.

    Een ijsberg met zeilen
    Fondation Louis Vuitton is een gigantisch gebouw dat als een abusievelijk geland ruimteschip oprijst uit het groen van Bois de Boulogne ten Westen van Parijs. Het is de creatie van architect Frank Gehry, bekend van het Guggenhiem Museum in Bilbao. Hij liet zich inspireren door het oude Grand Palais, gebouwd voor de wereldtentoonstelling in Parijs in 1900. Gehry´s ontwerp is opgebouwd uit witte bouwblokken (ijsbergen volgens hemzelf) omringd door twaalf glazen zeilen. Deze zeilen bestaan uit ruim 3600 glazen panelen op houten spanten, elk met een andere vorm. Foto´s tonen het gebouw met alleen doorschijnend glas, wie het nu bezoekt ziet een combinatie van oranje, blauw en groen.

    Fondation Louis Vuitton

    Filantropisch of eigenbelang?
    Volgens LVMH* is deze op 27 oktober 2014 geopende Fondation Louis Vuitton een nieuwe fase in de filantropische activiteiten van de groep en haar huizen en een belichaming van hun steun aan kunst, cultuur en erfgoed van de afgelopen vijfentwintig jaar. Dat klinkt nogal narcistisch, zeker in het licht van de grootsheid van het gebouw en critici beklagen zich er over dat het museum alleen ruimte biedt aan gevestigde kunstenaars en niet het jonge talent.  In de reisgids lezen wij ook dat Bernard Arnault (President van de Fondation Louis Vuitton) een plek zocht voor zijn kunstcollectie en die van LVMH.

    Persoonlijk verdenk ik zo iemand dan onmiddellijk van belastingontduiking.

    De account die op een goede dag zegt dat meneer Arnault nu toch echt iets met zijn geld moet doen, voordat het wegvloeit. Arnault heeft sinds zijn ontmoeting met Gehry in 2001 al een natte droom en er is nog wel een stukje grond ten westen van Parijs beschikbaar. Met het juiste netwerk staat er binnen enkele jaren een museum voor kunst uit de 20ste en 21ste eeuw.

    Een gecompliceerd gebouw
    Hoe dan ook, het gebouw is de moeite waard om naar binnen te gaan, zeker op een mooie dag. Een glazen lift brengt je naar de vierde en hoogste etage, wat evenals de derde, een dakterras is om over heen te wandelen en je te vergapen aan de constructie en het uitzicht over Parijs.  Een leuk nationalistisch weetje: de dakterrassen zijn van Nederlandse maak.

    Fondation Louis Vuitton Fondation Louis Vuitton

    Wie hier loopt, kan zich goed voorstellen dat meer dan 400 mensen met behulp van robots serieus gepuzzeld hebben aan de realisatie van dit gecompliceerde gebouw. Een timelaps filmpje op de website van Fondation Louis Vutton geeft dit proces in een behapbare anderhalve minuut weer.

    Het onbekende
    De tentoonstelling ten tijde van mijn bezoek toont het werk van elf Chinese artiesten uit de collectie van Fondation Louis Vuitton. Had ik al niets met moderne kunst, Chinese kunst zegt mij al helemaal niets. Wel even kijken, want we zijn er nu toch. Daarnaast is het ook leuk iets te bezoeken wat je uit jezelf niet zou hebben uitgekozen. Wie weet wordt ik nog positief verrast.

    Chinees vakmanschap
    En dat word ik. Zeker niet door alles (ik heb niets met opengesneden herten en dode bomen), maar de schilderijen van Zhang Huan vind ik prachtig. Hij maakt ze met as dat hij met behulp van honderd assistenten uit tempels haalt. Blijkbaar is dat toegestaan, het lijkt mij nogal heilig. De kunstenaar ziet het als spiritueel, want het is dit aspect in combinatie met Maoïstisch iconografie, waarmee hij een eerbetoon brengt aan de gemeenschappelijke ziel van zowel de levende als de doden. Ik zie vooral twee hele grote schilderijen en verwonder mij over de precisie en realiteit van het werk. Zowel van veraf als dichtbij blijven de schilderijen van Huan indrukwekkend vakmanschap.

    Fondation Louis Vuitton
    Zhang Huan, National Day, 2009 | ash on linen
    Fondation Louis Vuitton
    Zhang Huan, detail van Great Leap Forward, 2007 | ash on linen

    Een tweede verrassing zijn de filminstallatie. Virtual reality en de werkelijke wereld lopen door elkaar heen en enkelen zijn misselijkmakend, zoals een rollercoaster dat ook kan zijn. Niet allemaal even aansprekend en toch blijf je kijken.

    Verplaatsing en immigratie
    Dat laatste geldt zeker voor de installatie Ten Thousand Waves door Isaac Julien, een Engelse kunstenaar van Caribische afkomst. Stel je voor: een grote donkere zaal met meerdere projectieschermen. Ga zitten op de grond en laat jezelf opgaan in de filmdialoog van de schermen om je heen. De hogere thema’s zijn verplaatsing en immigratie. Het verhaal die van de 23 illegale Chinese vissers die in 2004 in Morecambe Bay (Engeland) door het opkomende tij werden weggevaagd naast de zestiende eeuwse Chinese legende waarin Mazu, godin van de zee, de zeilers juist redt. Oude beelden wisselen zich af met met nieuwe, verschillende camerastandpunten verschijnen op verschillende schermen en dat alles met op de achtergrond een fluisterende vrouwenstem, waarvan ik mij niet eens meer kan herinneren of het Chinees of Engelstalig was. Eén grote beleving.

    Fondation Louis Vuitton
    Regenwater en LED-verlichting

    Wie het museum verlaat, doet dit niet voordat hij langs het waterbasin aan de voet van het gebouw is gelopen. Opgevangen regenwater stort zich uit over een brede trap en verdwijnt in een gracht langs het museum. Prismavormige gele glazen kolommen vormen een moderne zuilenrij, waarom is mij niet duidelijk, maar mooi is het wel (naslag leert mij dat het hier gaat om werk van de Deense kunstenaar Olafur Eliasson, genaamd Inside the Horizon; het is een LED-licht systeem met gekleurd glas, spiegels en geluid)

    Al bij al is Fondation Louis Vuitton bij mooi weer zeker een bezoek waard. Is het niet helemaal om de collectie, dan toch zeker om de constructie en het uitzicht over Parijs.


    Fondation Louis Vuitton
    8 Avenue du Mahatma Gandhi, 75116 Paris, France
    Telefoon: +33 (0)1 40 69 96 00

    A selection of works by Chinese artists from the Collection (27 januari – 29 augustus 2016)

    * LVMH: Louis Vuitton Moët Hennessy of Moët Hennessy Louis Vuitton is het grootste conglomeraat ter wereld van luxeproducten

    Informatie over de bouw van het project komt mede van de website van De Architect.

  • Fashion Forward in Parijs

    Fashion Forward in Parijs

    Musée des Arts Décoratifs, gelegen aan de rue de Rivoli in het centrum van Parijs, richt zich op toegepaste kunst. Of, om het meer tastbaar te stellen, nuttig én mooi.

    Mode in het zonnetje
    De huidige modecollectie van het museum is het resultaat van de samenvoeging van de oorspronkelijke collectie van Musée des Arts Décoratifs en die van de Union Française des Arts du Costume (UFAC) in 1986 en omvat meer dan 150.000 stukken. De dertigste verjaardag van de opening van dit Musée des Arts de la Mode wordt aangegrepen om dit collectieve avontuur en belangrijk modemoment in het zonnetje te zetten. De tentoonstelling Fashion Forward, drie eeuwen mode wil een nieuw licht schijnen op één van de rijkste collecties uit de wereld, door de stukken in hun menselijke, artistieke en sociale context te plaatsen.

    Beleving
    Wie Ode aan de Nederlandse mode in het Gemeentemuseum Den Haag heeft gezien, weet dat een dergelijke opstelling minder baanbrekend is dan het Musée des Arts Décoratifs wil doen geloven. Dat is niet erg (we zijn tenslotte in Parijs) , want evenals in Den Haag draagt deze insteek bij aan de beleving van de tentoonstelling. Wanneer eisen en vaste regels over behoud en presentatie tijdelijk kunnen worden losgelaten, ontstaat de mogelijkheid mode te laten zien als het kunstgebied dat het werkelijk is. Mode is immers zoveel meer dan alleen wisselende technieken, stoffen en ontwerpen.

    Mode vertelt het verhaal van veranderende tijden en opvattingen en daarmee de kunst van het leven.

    En dat is wat Fashion Forward, drie eeuwen mode doet. 300 stukken uit de collectie worden voor het eerst in het schip van het museum getoond, elke ruimte een wereld op zichzelf, dankzij de wisselwerking met objecten uit andere collecties van het museum. Denk aan achttiende-eeuwse houtpanelen of behang van Zuber. De zwart-wit videobeelden die hoog in een hoek van enkele van de ruimtes stilzwijgend toelichting bieden op de getoonde stukken, vind ik persoonlijk minder verrijkend. De muurvitrines met potjes, spiegeltjes en flacons uit het begin van de vorige eeuw zijn daarentegen wel weer zeer de moeite waard.

    post_banner_710_270_parijs_ff03

    post_banner_710_270_parijs_ff04

    Toegankelijk
    De chronologische volgorde die de tentoonstelling aanhoudt, maakt hem toegankelijk en leidt je in één vloeiende beweging van oncomfortabele corsetten naar hoge tailles en meer praktische two-pieces, waarbij de kleding voor de vrouw (weinig verrassend) duidelijk meer ontwikkeling doorgaat dan die voor de man. Wel onverwacht: doet kleding uit de 18de en 19de eeuw respectvol historisch aan, stukken uit begin twintigste eeuw ogen ouderwets en daarmee minder aantrekkelijk. Pailletten op een avondcape van Schiaparelli vervagen in vergelijking met de decoratie op een Dolman jas en één avondjurk roept zelfs sterk de associatie op met Prinses Leia uit Star Wars.

    post_banner_710_270_parijs_ff08

    post_banner_710_270_parijs_ff09

    Kwantiteit én kwaliteit
    Alle prachtige historische stukken ten spijt, het hoogtepunt van de tentoonstelling vind je in de laatste zaal. Mode van nog niet zo heel lang geleden, haute couture en prêt-à-porter, zowel klassiek als eclectisch. Van Chanel, Dior, Yves Saint Laurent, Balenciaga, Pucci, Ungaro, Kenzo, Lagerfield, Lang, Lacroix, Gaultier, Comme des Garçons, Yamamoto, Prada, Dries van Noten,(Maison) Margiela, Galliano naar Rick Owens. Het effect van kwantiteit én kwaliteit is een lust voor het oog, niet in het minst door de opstelling van de etalagepoppen op golvende trappen in het midden van een hoge witte hal. De begeleidende tekstbordjes zorgen voor wat gepuzzel, wie perse wil weten wie-wat-maakte, adviseer ik de catalogus aan te schaffen.

    Fashion Forward in Parijs

    post_banner_710_270_parijs_ff10

    post_banner_710_270_parijs_ff11
    Fashion Forward, drie eeuwen
    mode is een indrukwekkende tentoonstelling, die zeker de moeite waard is voor iedereen die van mode houdt en tussen 7 april en 14 augustus in Parijs is.


    Musée des Arts Décoratifs
    107, rue de Rivoli 75001 Paris, France
    Telefoon: +33 (0)1 44 55 57 50

    Om drukte zoveel mogelijk te voorkomen, probeer je vóór één uur binnen te zijn.

    Fashion Forward, drie eeuwen mode
    7 april – 14 augustus
    Omdat de geschiedenis van de mode ook de geschiedenis van lichaam en stijl is, heeft het museum de Britse danser en choreograaf Christopher Wheeldon de artistieke begeleiding over de tentoonstelling gegeven, waarbij hij samenwerkte met scenograaf Jérôme Kaplan en assistent Isabelle Vartan. Ook leuk om te weten: H&M is de exclusieve sponsor van de tentoonstelling.

    De catalogus van de tentoonstelling kost €55 en is Franstalig (maar het gaat natuurlijk vooral om de foto’s).

  • De kunst van het loslaten

    De kunst van het loslaten

    Een zoektocht naar de meest comfortabele Wellness & Spa bracht mij bij Fort Resort Beemster. De laatste dag van een driedaags bezoek met zus en ’s moeders.

    Onthaasten
    Van te voren hadden we ons afgevraagd of we na 1,5 dag sauna niet dermate verweekt zouden zijn, dat een derde rondje te veel van het goede zou worden. Niets is minder waar. Ik kan zelfs stellen, dat ik er na twee dagen juist steeds beter inkom, dat onthaasten. Daarnaast heb ik nog geen boek of tijdschrift opengeslagen, terwijl een uur ongestoord lezen met stip in mijn top vijf van ultieme rust staat.

    Puntjes op de i
    Na een gebakken eitje met het nodige verse zuurdesembrood en zalm is het tijd voor mijn allerlaatste behandeling.  Een verzorgende handspa, inclusief gel behandelingen; mijn enige manier om langer dan een halve dag met ongeschonden nagellak door het leven te gaan (de gel laat deze keer helaas wel binnen een week los). Een kwartier zonnebank om het af te maken. Vanuit het Wellness restaurant lonken inmiddels de verse fruitsmoothies, het wordt er één met frambozen en mango.

    Grenzen verleggen
    Om twee uur is er weer een opgietritueel. Zus heeft hier de vorige dag aan meegenomen en boezemt ons enige angst in met verhalen over zéér heet. Omdat je evenwel elk moment de sauna weer kan verlaten, besluit ik het risico te nemen. Met een groot aantal mensen nestelen wij ons in de Kelo sauna, waar saunameester Jeroen (ja, die van de klankschaalsessie) ons wederom wijst op het belang ons op onszelf te richten.

    Fort Resort Beemster

    ´Hartkloppingen en draaierigheid tijdens de sessie zijn een teken dat je naar buiten moet gaan, erna is het enkel onderdeel van je herstel.´

    Met de waarschuwende woorden van zus nog vers in mijn achterhoofd richt ik mijn aandacht op mijn hartslag en ademhaling.

    ´Krijg ik het al benauwd? Klopt mijn hart nog rustig in mijn borst en niet mijn keel? Is dit te warm?’

    Loslaten en ontvangen
    Als snel realiseer ik mij dat ik mij alleen hoef over te geven aan de toenemende hitte in de ruimte. Het mengsel van ijswater en oliën dat over de grote kachel in het midden van de sauna wordt gegoten, zorgt voor aangename geuren. De warme stoom die onze saunameester door middel van wapperingen met een handdoek langs ons heen doet stromen, hebben een licht adembenemend effect, maar zijn niet ondoenlijk. Als één van de laatste wandel in ik in de geadviseerde slow motion naar buiten, om mij ter afkoeling op het gras te werpen. Ongegeneerd, net als de gasten van twee dagen geleden. Zo ontspannen (en warm) ben ik inmiddels.

    Terwijl zus zweet in de houtgestookte kelosauna (105 graden, maar ‘hij viel mee‘), dobberen ’s moeders en ik in het bubbelbad en bezoeken we het Beemster stoombad (45 graden).

    De hoogste tijd
    ‘Tijd speelt geen rol’ is het motto van Fort Resort Beemster, maar om half vier is het toch echt de hoogte tijd om ons klaar te maken voor vertrek.

    Schoon, zijdezacht, en in gedachten minstens tien jaar jonger, verlaten wij de Beemster. Ontspannen en voldaan en in de wetenschap hier zeker nog een keer terug te komen. Voor het lezen van die boeken en een gefocuste klankschaalsessie. En bij voorkeur in de zomer, vanwege de yoga op het dak, het lounge terras en het zandstrand.


    Deze blog is de laatste uit een vierdelig feuilleton:

    Dag 0: Er hoognodig tussenuit!

    Dag 1: Manschapslokalen en gorillas in the mist 

    Dag 2: Schuim, vleermuizen en verstilling

    Dag 3: De kunst van het loslaten (deze blog)


    Fort Resort Beemster ligt in de Noord-Hollandse Beemsterpolder, twintig minuten rijden van Amsterdam.

    De Wellness & Spa zijn apart te bezoeken. Wie er echt helemaal uit wil, blijft slapen in één van de tien luxe kamers of twee suites in de voormalige manschapslokalen van het oude fort (ontwerp Osiris Hertman).

    De tweede foto op deze pagina is van de website van Fort Resort Beemster

  • Schuim, vleermuizen en verstilling

    Schuim, vleermuizen en verstilling

    Een zoektocht naar de meest comfortabele Wellness & Spa bracht mij bij Fort Resort Beemster. Dag twee van een driedaags bezoek met zus en ’s moeders.

    Stressbestendig
    Na een rustige nacht in onze lokalen, waar de muren niet alleen granaat-, maar ook geluidwerend blijken te zijn, is het tijd voor het ontbijt in Restaurant Poterne. We zijn de laatste hotelgasten om aan te schuiven, het buffet sluit om tien uur en de jongedame uit de bediening staat er in haar eentje voor. Ondanks het aantal mensen en de telefoon laat ze zich niet gek maken door onze verzoeken tot het bijvullen van de zalm, de rauwe ham, koffie en twee porties scrambled eggs (erg zout en genoeg voor vier personen, blijkt achteraf).

    Rust in gezelschap
    De Wellness & Spa openen om elf uur, wat betekent dat vanaf kwart voor elf de daggasten beginnen binnen te druppelen, al dan niet voor een kop koffie of thee in Poterne. Om elf uur heeft zich een zorgwekkende lange rij voor de balie gevormd en lijkt de laatste gast nog lang niet in zicht. De herinnering aan het tweede parkeerterrein komt in mij op, evenals de opmerking van één van de medewerkers dat er zaterdag 400 mensen over de dag verspreid waren (met name carnvalsontvluchters, het is februari).

    Fort Resort Beemster

    Eenmaal in de Wellness blijkt mijn angstig voorgevoel ongegrond, het is gezellig druk, maar zeker niet overbevolkt. En, essentieel voor een aangenaam verblijf, het zijn saunamensen. Veel vriendinnen en koppels van diverse leeftijden en iedereen is er om te relaxen en niet om bij te praten of contact te zoeken. Wat ook helpt is de heldere aanduiding van ‘stilteruimte’ daar waar relevant.

    Schuimen deken
    Het is de dag van mijn eerste Ottomaans Hammam Delight ooit, waarvan ons verteld wordt dat het de enig authentieke in Nederland is. Het ritueel begint in de stoomcabine. Daarna word je, gelegen op een stenen tafel, van top tot teen gescrubd en gemasseerd met zeep. Niet zomaar, maar middels een natte zak met lucht en olijfoliezeep (ik heb gespiekt). Terwijl je ligt te ontspannen onder een schuimen deken, worden je armen en benen opgerekt en houdt een opgieting van heet water je bij de les. Absoluut mijn favoriete aanrader wanneer je je sauna bezoek wilt uitbreiden met een behandeling.

    Fort Resort Beemster

    Vleermuizen en verstilling
    Terwijl mijn gezelschap een voetbehandeling heeft (nieuw in het resort en het enige wat aan behandelingen tegenviel), duik ik de 85 graden vleermuissauna in, vernoemd naar de vleermuisfamilie die hier oorspronkelijk huisde (en volgens het bordje verplaatst naar een andere plek). Bijkomen doe ik, via de koude douches en het dompelpad, in het buitenzwembad. Een waterig zonnetje breekt onzeker tussen de donkergrijze wolken door en met slechts drie andere mensen in het bad, is het een heerlijk moment van verstilling. Totdat de Hollandse wintertemperatuur mij weer naar binnendrijft, tijd voor een homemade kruidenthee van sinaasappel, gember, rozemarijn en munt.

    Fort Resort Beemster

    Algen en zeewater
    Zoals ik zei, gingen we voor de full monty, en dus stond er deze dag ook nog een gezichtsbehandeling op het programma. De Spa werkt met het van oorsprong Franse kuurmerk Thalgo, dat voornamelijk ingrediënten uit de zee gebruikt. Ideaal voor mijn gevoelige huid. Ik word onder handen genomen door Vera die vakkundig en gedreven te werk gaat. De Spa doet wederom zijn naam eer aan.

    De rest van de middag zweten we in de infrarood sauna, sluiten de ogen op één van de waterbedden in de rustruimte en zoeken de ervaring in de shower experience, daar waar vroeger de kanonnen stonden.

    De innerlijke mens
    Tijd speelt geen rol bij Fort Resort Beemster, maar inmiddels knaagt de maag en is het voor ons de hoogste tijd de gamba-, kalfs- en champignonkroketjes te bestellen, waar ik sinds de voorbereiding al mijn oog op heb (waardoor ze uiteraard een beetje tegenvallen). We vullen de proeverij aan met rauwe yellowfin tonijn met zeewiersalade en wasabi dressing en een selectie smakelijke kaas van Cef.

    Fort Resort Beemster

    Work-out voor body & mind
    Omdat het woensdag is, kunnen wij ’s avonds tegen betaling meedoen met een aparte (geklede) yogales. Gezien het seizoen helaas niet op het dak van het fort, maar in één van de ontvangstzalen van het hotel. Zus en ik werpen ons met een kleine vaste groep deelnemers gedurende vijf kwartier in diverse yoga houdingen en zoeken onze drishti voor noodzakelijk evenwicht. De begeleiding is hartelijk en deskundig, en ik realiseer mij waarom het een heel slecht idee is dit thuis als leek zelfstandig uit te proberen.

    Noodzakelijke focus
    We sluiten de dag af met een klankschaalsessie in de ijsgrotsauna.
    Een klankschaal is een muziekinstrument in de vorm van een schaal, dat vervaardigd is uit een legering van verschillende metalen. Als de schalen worden aangeslagen, ontstaan er verschillende klanken, ofwel trillingen. Die trillingen hebben een ontspannen effect op ons lichaam en geest, omdat (volgens natuurkundig principe) ons lichaam voor 70% uit water bestaat. Ik weet niet of dit echt waar is, maar het klonk spannend genoeg om uit te proberen.

    ‘Sluit je ogen,’ zegt onze saunameester Jeroen. ´Stoor je niet aan het gesnurk van mensen naast je die in slaap vallen. Laat geluiden van buiten voor wat ze zijn en bedwing je nieuwsgierigheid.´

    Fort Resort Beemster

    Kijk, die eerste twee lukt mij met enige wilskracht nog wel, tenslotte mag ik de geluiden wel opmerken. Als ik daarna maar weer naar mijzelf keer. Maar die nieuwsgierigheid, dat is iets heel anders.

    ‘Wat doet-ie nu? Dat klinkt niet als een schaal! Zou hij nog een bandrecorder op de achtergrond hebben meedraaien?’

    Het zijn deze gedachten die het mij onmogelijk maken totaal op te gaan in een voor mij nieuwe sessie. Helemaal wanneer Jeroen op fluistertoon (we zijn immers in totale ontspanning) aankondigt dat hij nu nog wat extra voor ons heeft.

    Gelukkig hebben we morgen nog een dag.


    Deze blog is deel drie uit een vierdelig feuilleton:

    Dag 0: Er hoognodig tussenuit!

    Dag 1: Manschapslokalen en gorillas in the mist 

    Dag 2: Schuim, vleermuizen en verstilling (deze blog) 

    Dag 3: De kunst van het loslaten 


    Fort Resort Beemster ligt in de Noord-Hollandse Beemsterpolder, twintig minuten rijden van Amsterdam.

    De Wellness & Spa zijn apart te bezoeken. Wie er echt helemaal uit wil, blijft slapen in één van de tien luxe kamers of twee suites in de voormalige manschapslokalen van het oude fort (ontwerp Osiris Hertman).

    Niets missen? Abonneer je dan op [bs] door je email adres in te vullen in de rechterkolom rechtsboven; je ontvangt dan automatisch mijn blogs in je mailbox.

    Foto’s op deze pagina (c) daanverhorst.com en van de website van Fort Resort Beemster

  • Manschapslokalen en gorillas in the mist

    Manschapslokalen en gorillas in the mist

    Een zoektocht naar de meest comfortabele Wellness & Spa bracht mij bij Fort Resort Beemster. Dag één van een driedaags bezoek met zus en ’s moeders.

    Bunker in het groen
    Aankomst bij het Fort, na een kleine detour door zeer Hollands landschap, inclusief u-turn op een boerenerf. Het Resort heeft twee parkeerterreinen. Ondanks de drukte kiezen wij de eerste en ons optimisme wordt beloond; vlak bij de ingang kunnen we de auto kwijt.

    Het Fort straalt ons tegemoet, een langwerpige bunker in het groen.

    Een betegeld wandelpad leidt ons langs de fortgracht, waar hoge treurwilgen stemmig hun takken richting water laten hangen.

    Bij de receptie worden wij welkom geheten door een geheel in het zwart geklede blonde dame. Na enkele minuten het typische geharrewar van familie-onder-elkaar aangehoord te hebben, stelt ze op vriendelijk, maar stellige toon voor de uitleg te geven, zodat ‘waarschijnlijk al veel duidelijk wordt‘.

    Op appèl
    En ze heeft gelijk, een kwartier later genieten wij van twee heerlijke boerentosti’s met Beemsterkaas en Amsterdamse Ossenworst in het Poterne Restaurant van het hotel. Dit restaurant is alleen gekleed toegankelijk en gelegen in het achterste gedeelte van het fort (een Poterne is oorspronkelijk een lange rechte gang, een appèl- en afwachtingsruimte en wasplaats).

    Fort Resort Beemster

    Het lage gewelfde plafond roept associaties op van een wijnkelder, alleen dan zonder de bedomptheid en met zonlicht. Het is een sfeervolle en informele ruimte, die gebruik maakt van de oorspronkelijke bouwelementen, zonder geforceerd of over the top te worden. Het is ook de plek waar ’s ochtends het ontbijt wordt geserveerd en vroege Wellness gasten naar gelieve iets kunnen nuttigen. De kaart is beperkter dan die van het Wellness restaurant, maar we leren al snel dat desgewenst van beiden besteld kan worden.

    Manschapslokalen
    Na de lunch is het tijd voor onze kamers, gelegen in de voormalige manschapslokalen. Anno 2016 bestaan de manschappen slechts uit mijzelf en zus in lokaal 1 en ’s moeders in lokaal 2 en ik durf met zekerheid te stellen dat er in het verleden niet zal zijn gesproken van luxe.

    Dat is nu wel anders. Een groot tweepersoonsbed met dikke kussens lonkt uitnodigend onze richting op en op een bijzet tafel vinden we in een branded glazen fles complimentary water met twee glazen. Ik ben zeer gevoelig voor dergelijke details.

    Fort Resort Beemster

    Wederom wordt er op een mooie manier gebruik gemaakt van de oorspronkelijke stijl van het fort, zo komen de rondingen van de buitendeuren terug in de vorm van de douchecabine en het toilet. Deze opzet deelt tevens de kamer op natuurlijke wijze in tweeën, zodat er een sfeervolle slaapplek ontstaat. Alleen de dikke haken aan het plafond roepen direct de associatie van een strop op, maar dat zegt waarschijnlijk meer iets over ons dan de haken in kwestie.

    Spa & Wellness
    De Spa en Wellness van het Resort is te bereiken via een trap naar de gewelven van het Fort. Hier beneden bevinden zich de omkleedruimte met lockers en de Spa. Een glazen strook tussen het plafond en de dikke betonnen buitenmuur zorgt voor natuurlijk lichtinval, wat een opgesloten sfeer voorkomt.

    Fort Resort Beemster

    Wie een behandeling heeft gereserveerd neemt plaats in één van de wit leren fauteuils die naast een ronde balie staan opgesteld. Wie alleen voor de wellness komt, neemt de trap omhoog naar de sauna’s, rustruimtes en het bijbehorende restaurant.

    Gorilla´s in the mist 
    Wij beginnen onze wellness met een Al Sahari, het oudste Ottomaanse hammam ritueel dat tot nu toe bekend is. Het vindt plaats in de stoomcabine, waar we ons onder begeleiding van een enthousiaste saunameester scrubben met zeezout, honing, munt olie en eucalyptus lichaamspakkingen. Het is de ideale start van onze wellnessdag, na 25 minuten zijn we door en door opgewarmd én relaxed. Het ritueel wordt afgesloten met een kopje muntthee en een stukje zelfgemaakt pepermunt op één van de bankjes in de intieme rustruimte van Hammam.

    The full monty
    Fort Resort Beemster heeft genoeg sauna faciliteiten om ook zonder behandelingen prima een dag (of meer) door te komen. Wij zijn er evenwel gekomen voor de full monty, dus na een glas huisgemaakte ice tea en een bezoek aan de Panorama sauna (let op: uitzicht van het Beemsterpolderlandschap vanuit de ronde ramen bovenin) is het terug naar de Spa, deze keer voor een massage.

    Nu werd het interessant,

    want hoe vaak blijkt de Spa bij een Wellness niet meer te zijn dan een commerciële aanvulling van middelmatige behandelingen?

    Ik kan je verzekeren, dat is het hier niet. 80 minuten gingen zelden zo snel voorbij, en ondanks enkele onverwachte knopen moest ik mijzelf menigmaal terug op aarde roepen (niets zo zonde als een massage terwijl je slaapt). Ook de sportmassage was volgens de ervaren mening van zus wat het moest zijn, het lichaam werd voelbaar aangepakt.

    Balans in de sauna
    Na een heerlijke blauwe bes smoothie (goed voor de ontgifting) is het tijd voor onze laatste Wellness activiteit van deze eerste dag: een yoga-sessie in de zoutsteengrotsauna (50 graden). Een milde vorm van rekken, strekken en balans houden, die ook door de niet yoga-beoefenaar prima is te volgen en je toch met het gevoel van een work-out achterlaat.

    De innerlijke mens
    ‘ s Avonds eten we in het eerder genoemde Poterne Restaurant, waar het ondanks de dinsdag toch aardig volzet is. We storten ons op het zuurdesembrood met olijf/tomaattappenade en knoflook/basilicumboter.

    Fort Resort Beemster

    De sparerib van het Iberico varken is reeds ontdaan van het bot en heerlijk knapperig, de boerderijkip salade een serieuze portie die ik desondanks geheel weet te verorberen. In het glas zit een droge zachte Chablis Vieille Vigne. De worteltaart die we met een extra vorkje bestellen, is te luchtig en valt daardoor helaas tegen.

    Moe maar voldaan (zo’n middag wellness valt niet mee) duiken we om elf uur ons bed in. Morgen gelukkig nog een dag.


    Deze blog is deel twee uit een vierdelig feuilleton:

    Dag 0: Er hoognodig tussenuit!

    Dag 1: Manschapslokalen en gorillas in the mist (deze blog)

    Dag 2: Schuim, vleermuizen en verstilling 

    Dag 3: De kunst van het loslaten


    Fort Resort Beemster ligt in de Noord-Hollandse Beemsterpolder, twintig minuten rijden van Amsterdam.

    De Wellness & Spa zijn apart te bezoeken. Wie er echt helemaal uit wil, blijft slapen in één van de tien luxe kamers of twee suites in de voormalige manschapslokalen van het oude fort (ontwerp Osiris Hertman).

    Niets missen? Abonneer je dan op [bs] door je email adres in te vullen in de rechterkolom rechtsboven; je ontvangt dan automatisch mijn blogs in je mailbox.

    Foto’s op deze pagina (c) daanverhorst.com m.u.v. de eetfoto

  • Er hoognodig tussenuit

    Er hoognodig tussenuit

    ‘Ik wil er tussenuit. En wel zo snel mogelijk.’

    Het is mijn moeder die het zegt. Dat kan een reden zijn om nu te stoppen met lezen, maar ik verzoek je vriendelijk nog even door te zetten. Want ook jij hebt dat vast wel eens. Die enorme behoefte aan een andere omgeving. Zo één waar je je kunt laten onderdompelen in totale verzorging. Een plek waar de enige beslissing die je hoeft te nemen, is of je nu die aardbeien banaan smoothie neemt of eerst de houtsauna induikt.

    Zei iemand sauna?!

    Moeder natuur
    Wellicht ben je er niet van. Al die naakte mensen die ongegeneerd rondlopen met wat moeder natuur hen heeft toebedeeld. Die zich zo één met de natuur voelen, dat ze languit op het gras gaan liggen, zich ogenschijnlijk ongewis van de modderige grond onder hen en de buitentemperatuur van 3 graden Celcius. Of van het wandelpad er naast. Dat wandelpad waar jij loopt, bibberend in je met zorg uitgekozen badjas, die door zijn bloemmotief duidelijk terug te vinden is tussen alle aardkleurige jassen van de medegasten (tip één).

    Totale verzorging
    Tegenwoordig spreekt men overigens over Wellness en Resort. Dat klinkt chiquer dan sauna en het geeft direct aan dat er meer te doen is dan alleen uitzweten in een stoomcabine of 85 graden houten huisje. Het doet ook onmiddellijk denken aan Thermen 2000 of Elysium en daar wil ik het, met alle respect, juist net niet over hebben.

    Heel Holland onthaast
    Als ik wil ontspannen, doe ik dat bij voorkeur niet in één van de grootste wellnessresorts van Nederland. En overigens ook niet op damesdag (tip twee).

    Nee, ik zoek een omgeving die groot genoeg is om niet over elkaar heen te struikelen, maar klein genoeg om niet massaal te voelen. Ik wil mooie sauna´s en ligweides, die ik zonder plattegrond kan vinden. Ik wil ongeschonden uit een schoonheidsbehandeling komen, mij gemasseerd en niet geaaid voelen en zeker niet bekeken.

    Dat laatste vraagt om saunamensen. Saunamensen zijn mensen voor wie een bezoek aan de sauna valt onder normale ontspanningsactiviteiten. Ze komen voor zichzelf en niet omdat ze korting kregen van de Bankgiro Loterij (tip drie).

    Comfort en luxe
    Goed. Het was mijn moeder die er tussenuit wilde en dat betekent dat comfort hoog in het vaandel stond. Er moest geriefelijk geslapen kunnen worden en ook de innerlijke mens mocht het aan niets ontbreken.

    Fort Resort Beemster

    Ik ben een kind van mijn moeder en vond het antwoord in de Beemster. En wel als onderdeel van de Stelling van Amsterdam. UNESCO Werelderfgoed en een verdedigingslinie van 135 km rondom Amsterdam, aangelegd tussen 1880 en 1914. Deze stelling bestaat onder meer uit 46 forten en in één van deze forten zit Fort Resort Beemster. Volgens de website één van de meest luxueuze wellness resorts van Nederland en ook nog eens met een duurzaam eco-chic karakter.

    Dat klonk veelbelovend, maar zoals bij de meeste dingen is ’the proof of the pudding in the eating’ en dus togen wij met z’n drieën (zus ging ook mee) op een druilerige dinsdagmorgen in februari naar de Noord-Hollandse Beemsterpolder.

    Hoe het ons verging lees je in onderstaande blogs:

    Dag 1: Manschapslokalen en gorillas in the mist 

    Dag 2: Schuim, vleermuizen en verstilling

    Dag 3: De kunst van het loslaten 


    Fort Resort Beemster ligt in de Noord-Hollandse Beemsterpolder, twintig minuten rijden van Amsterdam.

    De Wellness & Spa zijn apart te bezoeken. Wie er echt helemaal uit wil, blijft slapen in één van de tien luxe kamers of twee suites in de voormalige manschapslokalen van het oude fort (ontwerp Osiris Hertman).

    Niets missen? Abonneer je dan op [bs] door je email adres in te vullen in de rechterkolom rechtsboven; je ontvangt dan automatisch mijn blogs in je mailbox.

  • O, O, die ode aan de Nederlandse mode

    O, O, die ode aan de Nederlandse mode

    Je hebt nog maar tot en met 7 februari a.s. om naar de tentoonstelling Ode aan de Nederlandse mode in het Gemeentemuseum Den Haag te gaan. Dat zijn nog maar vijf dagen als je deze post op de dag van schrijven leest. Vijf dagen, waarin je vast al het één en ander gepland hebt. Of juist helemaal niets, wat meestal ook niet vanzelfsprekend is.

    En toch zou ik je willen aansporen ergens vóór 8 februari de tijd te vinden om deze tentoonstelling te bezoeken.

    Want o, o, wat een ode. Niet vanwege lovende en hoogdravende lofzang op tekstborden of in ondersteunende videobeelden. Nee, de ode is het tentoongestelde zelf. De verzameling creaties van modeontwerpers van Nederlandse bodem van de late 19de eeuw tot heden. De vormgeving van de tentoonstelling is hierbij cruciaal en heeft een optimale sfeer weten neer te zetten.

    Kenmerken
    Zoals gebruikelijk met grote tentoonstellingen in het Gemeentemuseum, is ook de Ode te vinden in de grote zalen op de eerste etage van het museum. Verwacht geen chronologische volgorde van de ontwikkeling van de vaderlandse mode. De creaties worden tentoongesteld aan de hand van een tiental opvallende kenmerken van het Nederlandse modeontwerp. En dat werkt.

    Een warme deken van blauw
    Neem nou de blauwe kamer, de eerste kamer na de introductiezaal. Direct een warm welkom, want deze kamer omarmt je in een deken van.., ja, blauw.
    Blauw blijkt door de jaren heen een geliefde kleur in het Nederlandse modebeeld. De onvermijdelijke inhuldigingsjapon en –mantel van koningin Maxima tref je hier aan. Niet prominent op een voetstuk in het midden van de tentoonstelling dus, maar als onderdeel van de verzameling historische en nieuwe ontwerpen. Dat is prettig, want de tentoonstelling is zoveel meer dan deze geroemde japon (die wat mij betreft het meest tot zijn recht komt aan het lijf van onze koningin zelf).

    Ode aan de mode  Ode aan de mode

    Couture
    Na de blauwe kamer kun je bijkomen bij de ogenschijnlijk ingetogen couture van Hirsch & Cie en Metz & Co, waarbij werk van Neerlands eerste couturier, Joan Praetorius, uiteraard niet ontbreekt.

    Futuristisch en tijdloos
    Ook specifieke aandacht voor innovatie en experiment, ofschoon dit van alle ontwerpen gezegd kan worden, wanneer je ze vanuit hun tijd bekijkt. Zo zijn zowel de huidige 3D creaties van Iris van Herpen als de metallic kunstleren pakken van Alice Edeling uit de zestiger jaren futuristisch te noemen. Wat dan ook opvalt is de tijdloosheid van het overgrote deel van de collectie.

    Ode aan de Nederlandse mode   Ode aan de Nederlandse mode

    Kleurbeleving
    De klapper van de tentoonstelling zit wat mij betreft in de grootste zaal, die bij binnenkomst onmiddellijk de associatie van een caleidoscoop oproept. Het thema is kleur en dat is dan ook wat de bezoeker krijgt, mede door een optimale wisselwerking van het tentoongestelde met het inrichtingsontwerp.

    Ode aan de Nederlandse mode   Ode aan de Nederlandse mode

    Extravagant
    Eenzelfde uitbundigheid is ook terug te vinden bij de excentrieke uitgaanskleding van ontwerpers als Bas Kosters, waar je je, al dan niet in combinatie met een silent disco, aan kunt vergapen. Humor is een begrip dat opkomt, maar ook de hoeveelheid pailletten doet terug denken aan het prachtige borduurwerk op de avondjurk van Frank Govers in de eerdere blauwe kamer. Extravagant wordt hiermee een breder begrip.

    Klare lijnen en meer
    Naast al deze uitgelatenheid is er ook ruimte voor rust. Zo komt de combinatie zwart en wit op meerdere plekken van de tentoonstelling terug en zijn er ontwerpen waarbij de nadruk ligt op geometrie en primaire kleuren.

    Ode aan de Nederlandse mode   Ode aan de Nederlandse mode

    Op de foto
    Wie na dit alles betreurt niet zelf een Avelon, Taminiau, Van Benthum, Van Herpen of Iversen te bezitten, kan zijn hart ophalen in de laatste zaal, waar de bezoeker de mogelijkheid heeft zich te fotograferen achter een outfit van één van de genoemde ontwerpers.

    Ode aan de Nederlandse mode   Ode aan de Nederlandse mode

    Kijk en bewonder
    Het moge duidelijk zijn, Ode aan de Nederlandse mode toont topstukken van ontwerpers als Max Heymans, Dick Holthaus, Frans Molenaar, Fong Leng, Frank Govers, Viktor & Rolf, Iris van Herpen en Jan Taminiau. Niet alleen een must-see voor de modeliefhebber, maar zeker ook de moeite waard als je van inrichting en beleving houdt.

     

    Ode aan de Nederlandse modeAfterthought
    Een foto op het introductie bord van de tentoonstelling springt bij mij in het oog. Een jongen fiets over het strand, meisje achterop. Het is koud en de aanwezigheid van een geopende paraplu suggereert zelfs regen. De jongen en het meisje dragen kleurrijke breisels en ik herken het beeld van mijn verzameling oude modeplaatjes uit de jaren tachtig. Een dergelijk beeld komt nergens meer terug in de tentoonstelling, net zo min als ontwerpen van merken als Soap Studio, Mexx of Mac & Maggie. Terwijl het bij mij, tiener in de jaren tachtig, direct om meer roept.

    Het Gemeentemuseum Den Haag organiseert jaarlijks een grote mode tentoonstelling. Wellicht dat het tijd is voor een overzicht van mode campagnes aan het grote publiek.


    Het Gemeentemuseum Den Haag is geopend van dinsdag t/m zondag van 11:00 – 17:00 uur.
    Iedere zondag is er tevens van 12:00 – 16:00 uur Open Kinderatelier, gratis te bezoeken voor jongens en meisjes vanaf 5 jaar (max. 45 minuten per kind). Handig, want dan kan jij als ouder of begeleider nog even rustig een rondje doen of iets nuttigen in het Grand Café van het museum.

    Ode aan de Nederlandse Mode
    is nog te zien tot en met zondag 7 februari 2016.
    Conservator Madelief Hohé, art direction Maarten Spruyt en Tsur Reshef.
    De catalogus van de tentoonstelling is voor €22,50 te koop in de museumwinkel (niet goedkoop, wel de moeite waard).

    De unieke fotoshoot van Sabrina Bongiovanni (fotografie) en Maarten Spruyt (art direction) is een vermelding waard. De geometrische lijnen van de typisch Hollandse landschappen en architectuur versterken de creaties, wat resulteert in een prachtig eindresultaat. Te bewonderen op de tentoonstelling en in de genoemde catalogus.