plannen Archieven - barbarasevenstern.nl

barbarasevenstern.nl

Categorie: plannen

  • De last van NaNoWriMo

    De last van NaNoWriMo

    Wie een beetje van het schrijven is, kan er niet omheen: het is bijna National Novel Writing Month, kortweg NaNoWriMo genoemd.

    NaNoWriMo is een uit Amerika overgewaaid initiatief met als doel het schrijven van een roman van minstens 50.000 woorden in één maand, te weten november.

    Reëel? Ik denk het niet.

    Zinvol? Dat dan weer wel.

    NaNoWriMo gaat inmiddels zijn twintigste levensjaar in en is (hoe kan het ook anders) veel meer dan de ambitie een boek te schrijven in een extreem korte tijdspanne. Zelf omschrijven ze hun doel als volgt: “encouraging creativity, education, and the power of the imagination through the largest writing event in the world”.

    Schrijvers als bruggenbouwers

    Met dit jaar een verwachte 40.000 deelnemers wereldwijd kun je stellen dat ze aardig succesvol zijn. Dat daarvan slechts een klein deel zijn gestelde schrijfdoel behaalt, lijkt minder belangrijk. Het punt is verhalen te schrijven en te delen, waardoor we niet alleen onszelf beter begrijpen, maar ook bruggenbouwers worden in een steeds meer verdeelde wereld.

    Het doel om binnen een maand 50.000 woorden te schrijven, klinkt onverwacht een stuk meer haalbaar.

    Chagrijnig

    Het internationale platform biedt hiervoor ook allerlei tools aan, waaronder pepp talks en interactieve webcasts met gevestigde auteurs. Ook is er een speciale focus op jongeren. Ondertussen tikt de klok zichtbaar verder en zijn er daar je NaNoWriMo buddies die je aanmoedigen je wordcount te halen.

    Ik word al chagrijnig bij de gedachte.

    Iets ‘moeten‘ is nooit mijn sterkste punt geweest. Zoals een sportmaatje voor de een de noodzakelijke stok achter de deur is, is die voor mij de reden om mijn kont tegen de krib te gooien. ‘Hoezo dat jij me gaat vertellen dat ik MOET sporten???’ Dat sportmaatje is immers mijn barrière tussen wel en niet hoeven gaan en in feite dus de oorzaak van al mijn ellende.

    Het Gevaar van Afleiding

    Nu is schrijven over het algemeen een solitaire bezigheid. En de aangeboden mentale en praktische online support kan net dat ene duwtje in de juiste richting zijn. Maar wanneer de schrijftijd beperkt is, loert ook het Grote Gevaar van Afleiding (GGA). Want hoezeer ik het huishouden kan laten voor wat het is, alles over schrijven is een heel ander verhaal. Voordat ik het weet, heb ik al mijn kostbare uren besteed aan het aanmoedigen van mijn NaNoWriMo buddies, om nog maar te zwijgen over alle handige schrijftips die ook gelezen of bekeken moeten worden.

    Focus SchrijfMaand

    Terug naar de zinvolle kant van dit schrijfinitiatief. Want een maand lang eindelijk eens werk van je schrijfambitie maken, is op zichzelf een mooi streven. Schrijven is tenslotte vooral gaan zitten en doen. Ook als je – zoals ik – een groot deel van je tijd daadwerkelijk aan dat schrijven kunt besteden, blijft het realiseren van een leesbaar verhaal uiteindelijk een kwestie van zelfdiscipline.

    Dus heb ik besloten net zoals in 2015 mijn eigen draai aan NaNoWriMo te geven en november te gebruiken als Focus SchrijfMaand (FSM). Niet een minimaal aantal woorden, wel een uitgewerkt nieuw boekidee. Ik heb genoeg ingevingen, maar wat op de fiets of onder de douche briljant voelt, kan op papier een snelle dood sterven. Hoe waardevol om hier een maand lang gericht mee aan de slag te gaan!

    Cadeautje

    En misschien is dat wel de crux. Wie meedoet aan NaNoWriMo moet in een maand 50.000 woorden hebben geschreven. Doe je dat niet, dan heb je toch een soort van ‘gefaald’. Mijn FSM geeft me een maand de tijd om mijn verhaal te kickstarten. En dat voelt toch wel als een cadeautje.

  • Marie Kondo: opruimen in theorie

    Marie Kondo: opruimen in theorie

    Mijn leven inrichten zoals ik dat zelf wil? Dat lijkt me wel wat. Volgens de Japanse opruimguru Marie Kondo is het ook mogelijk. Als je maar O P R U I M T. Het is precies dit woord waar ik op aansla, want opruimen is nou niet echt mijn ding. Zoals mijn echtgenoot regelmatig verzucht, ‘jij ruimt niet op, jij verplaatst.’ 

    Ken je dat? De uitpuilende kledingkast waar je echt een keer doorheen moet, de stapel knutselwerkjes van de kinderen of foto’s van jezelf, om nog maar te zwijgen over de zolder, garage, gangkast of elke plek waarvan je kunt doen alsof er niets achter zit. Uit het oog, uit het zicht. Of in de terminologie van Marie Kondo gesproken: het hart.

    Een groot hart

    Volgens Kondo gaat het bij het opruimen niet om het functionele besef dat je iets nodig hebt of dat iets nog zo goed als nieuw is (en dus zonde om weg te doen). Nee, de vraag die je jezelf volgens haar moet stellen, is hoeveel je van je spullen houdt. Het komt neer op omdenken: kijken (voelen) wat je wilt houden in plaats van wat je wilt weggooien. De liefde voor je spullen bepaalt de uitkomst.

    Maar wat als ik nou eens een heel groot hart heb?

    Heft in eigen hand

    Volgens Marie Kondo biedt haar KonMari-methode uitkomst. Wie op deze manier opruimt, ontdekt waar hij of zij blij van wordt en dat effect geeft vertrouwen in het eigen vermogen om beslissingen te nemen. Als je kamer vervolgens schoon en netjes is, kun je niets anders dan naar binnen kijken. Het resultaat is dat je veel duidelijker ziet wat je nodig hebt in het leven en wat niet.

    Onkunde

    Het voorwoord van Kondo’s besteller Opgeruimd! vertelt me niet alleen wat de KonMari-methode voor me kan betekenen, het benadrukt vooral het enorme succes ervan. Deze “wij van wc-eend” houding maakt me nogal kregelig, maar met het vooruitzicht op een opgeruimd leven, geef ik het een kans.

    “Opruimen,” zo lees ik, “is een reeks simpele handelingen waarbij objecten van de ene plek naar de andere verplaatst worden”. Zou echtgenoot dan toch ongelijk krijgen? Nee, blijkt als snel, want waar het om gaat, is dat je de objecten terugzet waar ze thuishoren. En dat is precies waar het misgaat, aldus onze Japanse opruimgoeroe. De meeste mensen zijn hiertoe niet in staat, omdat ze simpelweg nooit hebben geleerd op te ruimen.

    Obsessie

    Gelukkig, ik ben een opruimsukkel, maar deze onkunde ligt niet aan mij. En vanaf nu biedt de KonMari-methode mij redding. Mijn kregeligheid gaat langzaam over in ergernis. Kondo’s obsessie met het opruimen van werkelijk alles om haar heen voelt anorectisch, waarbij elke hap wordt afgewogen op calorieën en er continue slimme manieren worden gevonden om nog meer af te vallen. Haar devotie tot het opruimen (en correct opvouwen!) van spullen roept associaties op met sektes, bepaalde geloofsovertuigingen of zelfverrijkingstromingen. Ze is enorm oordelend, wat pijnlijk schuurt op de momenten dat je je er niet in kunt vinden. Zoals haar mening over boeken. “Hun doel is dat ze gelezen worden…. Dat ze op de boekenplank staan, heeft geen nut.”

    Gelukkig

    En toch kruipt Kondo langzaam onder mijn huid. Het is haar eigen zoektocht naar een structureel opgeruimd bestaan dat me aanspreekt. Daarbij spaart ze zichzelf niet. De tegenslagen, de smoesjes, het uitstelgedrag, de neuroses en het opgeven. O zo herkenbaar en menselijk. En uiteindelijk legt ze de keus bij mij en mijn gevoel. Als ik gelukkig word van het boek, dan hoort het bij me en mag ik het houden.

    Alles verkeerd

    Dus lees ik door. Om tot de onomstotelijke conclusie te komen: ik doe werkelijk alles verkeerd. Van het denken dat ik die jas nog wel zal dragen tot het bolletjesdraaien van mijn sokken. Ik scoor bijzonder goed in de categorie Komono, Japans voor kleine dingen, verschillende spulletjes, accessoires, gadgets of kleine hulpmiddelen, onderdelen of gereedschappen. En ook ik val in de verleiding spullen te kopen die mij gaan helpen bij mijn opruimwens.

    De herkenning is te groot om nog langer te ontkennen. Het is tijd voor de KonMarie-methode!

    Wordt vervolgd…

  • Op tijd naar bed

    Op tijd naar bed

    Op tijd naar bed. Ik neem het mijzelf elke dag weer voor wanneer ’s ochtends om tien voor zeven de wekker afgaat. Als ik hem al hoor. Meestal schrik ik om tien over zeven wakker van het geluid van de douche waar echtgenoot, meer een ochtendmens dan ik, al reeds onder is verdwenen. Opstaan! Nu!

    In ons huishouden is er een strakke verdeling van taken, de enige manier om enigszins orde in de chaos van drie naar de basisschoolgaande kinderen met sportactiviteiten te houden. Echtgenoot begeleidt het opstaan en aankleden van het nageslacht, ik verzorg ontbijt en lunchtrommels. Een prima verdeling wat mij betreft, aangezien het mij de tijd geeft om in de stilte van de nog lege keuken echt wakker te worden.

    Uren maken

    Als de kinderen eenmaal op school zitten, begint mijn werkdag, thuis achter de computer. Vaak met het ophangen van de was, die echtgenoot, gedisciplineerd als hij is, eerder die ochtend al heeft aangezet. Ik kan die was overigens ook makkelijk negeren, uitgaande van het feit dat als ik buitenshuis zou werken, overdag ook geen was zou ophangen.

    Als het goed is, kan ik vervolgens wat uren maken, met op maandag en vrijdag de onderbreking tussen twaalf en één uur van de oudste die thuis komt lunchen. ‘Mama, wil jij een tosti voor mij maken?‘ Wat ik dan toch weer doe. Ik weet het, je creëert je eigen monsters. Op woensdag is het helemaal feest.

    Soms belt school. Dat er een kind ziek is of weggelopen. Ja, dat laatste gebeurt ook wel eens. Onze oudste heeft ADHD en ODD, wat betekent dat het hem wel eens teveel wordt. Op dat soort momenten is het gedaan met mijn werkdag.

    Na schooltijd is er de chaos

    Na schooltijd is er de chaos van wel/niet met vriendjes spelen (‘Mama, ik wil óók met iemand spelen!‘), huiswerk maken (‘Dat doe ik vanavond wel.‘) en het opmaken voor de diverse sportactiviteiten (‘Ik ga je niet nog een keer vragen je om te kleden.‘). Ondertussen ruim ik de vaatwasser in en maak ik de eerste ronde van het avondeten klaar. Als wij als gezin drie keer per week gezamenlijk eten, is het veel. Iets wat ik voorheen heel ongezellig vond, maar inmiddels wel zo rustig als het gaat om het onderlinge gebekvecht en de strijd om aandacht van de kinderen.

    Terwijl de middelste zijn spaghetti naar binnen slurpt, zet ik het eten voor echtgenoot en de oudste klaar, zodat zij bij thuiskomst direct aan tafel kunnen schuiven. Er is immers straks voetbaltraining. Tussendoor laat ik de middelste weten dat we nu echt weg moeten. Ik vraag de jongste haar jas aan te trekken (‘Ik kan best alleen thuis blijven!’, ‘Nee, dat kan jij nog niet.‘) en dan zitten we in de auto richting, laten we zeggen, de hockey. Om enkele minuten later weer richting huis te rijden, om de vergeten stick op te halen.

    Kan dat niet makkelijker?

    Terug thuis laat de vaatwasser mij weten zijn taak weer te hebben volbracht en begin ik aan kookronde drie, deze keer van mijzelf en de jongste. Ik hoor je denken, kan dat niet makkelijker? Natuurlijk. Wanneer ik bereid ben elke dag gebakken eieren te eten of een bal gehakt. Of wanneer al mijn kinderen zonder zeuren hetzelfde zouden eten en vooral ook niet moeilijk zouden doen over pasta, nasi, stoofschotels en meer van dat soort makkelijk van te voren te bereiden maaltijden. Op een gegeven moment heb ik besloten dat ikzelf lekker wil eten, ongeacht de voorkeur van mijn kinderen (maaltijd één) en dat ik de mate van strijd drastisch wil beperken (maaltijd twee en drie). Ik zeg je, ook daar word je heel handig in. En het scheelt enorm in de sfeer.

    Avondrituelen

    Tegen acht uur is de hele familie weer thuis, begint de discussie over het uitgestelde huiswerk met de oudste en gaat de jongste naar boven. Hier begint het ritueel van omkleden, tandenpoetsen en verhaaltje voorlezen. Dit gaat naadloos over in hetzelfde proces bij de middelste, die vaak door echtgenoot naar bed gebracht wordt, maar vervolgens vraagt of ik nog even bij hem wil zitten. Hij is nogal bang alleen in zijn kamer. Vaak geef ik hier aan toen, omdat die vijf á tien minuten een investering zijn in een rustige avond. En laten we wel wezen, ook voor mij is het een moment van stilte in de dag.

    Eenmaal beneden kan de vaatwasser nog wel weer een keer gedraaid worden en controleer ik alle digitale apparaten of ze goed zijn afgesloten (ik heb het – wellicht misplaatste – idee dat het doorlopen van filmpjes op Youtube ten kosten gaat van de kwaliteit van mijn WiFi). Ik stem de aankomende bedtijd af met de oudste, die languit op de bank ligt en alleen maar ‘ja, ja’ mompelt. Het is het moment dat ik eigenlijk zelf daar wil liggen, maar nog niet de rust heb om toe te geven aan mijn moeheid. Immers, nummer drie moet nog gaan slapen.

    Op tijd naar bed…

    Tegen de tijd dat dit zover is, is het tien uur. Echtgenoot constateert dat er wederom niets op televisie is en stelt voor om een filmpje te kijken op Netflix. Als ik verstandig ben, ga ik nu naar boven. Maar ja, ook ik heb recht op een eigen avond.

    Morgen ga ik echt op tijd naar bed.

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De MamaCompany | Uitgelichte afbeelding van Shutterstock.

  • Goede voornemens? Nee, dit jaar niet.

    Goede voornemens? Nee, dit jaar niet.

    ‘Nee, ik heb geen goede voornemens,’ antwoordde ik op de meest favoriete vraag rond de jaarwisseling. En ik meen het. Voor het eerst in jaren heb ik niet de behoefte mijn betere ik naar voren te duwen.

    Gaan sporten? Het is niet eens bij me opgekomen. Of in ieder geval niet meer dan anders (zo’n vaag idee op de achtergrond, waarvan je weet dat je je er na afloopt beter door voelt, maar op voorhand bloed chagrijnig).

    Gedoemd tot mislukken

    Yoga dan? Omdat het van alle lichamelijke activiteiten één van de beste is voor innerlijke rust. Nee, als Zen moet komen uit een goed voornemen, dan is het bij voorbaat al uit balans.

    De (digitale) stapels vakantiefoto’s en schoolwerkjes van de kinderen uitzoeken? Niet alleen leuk voor later, maar ook direct een goede slag in de opruimhoek. Ook niet. Te veel een project (net als opruimen in het algemeen) en ik heb al projecten genoeg.

    Minder alcohol, gezond eten en op tijd naar bed? Het is een illusie te denken dat dit lukt puur omdat je er een goed voornemen van hebt gemaakt.

    En dus heb ik geen voornemens voor 2017.

    Aspiratie

    Wat ik wel heb, is ambitie en plannen.

    Ik wil het manuscript van mijn debuut roman Familiegeluk bij een uitgever krijgen. En terwijl ik wacht op een reactie – don’t call us, we call you, if we call at all – wil ik mijn tweede boek schrijven. Een kinderboek over een spookje, omdat ik dat twee jaar geleden al aan mijn jongste zoon beloofd heb. Daarna wil ik heel graag een week (oké, vijf dagen is ook goed) op schrijfweek, om ongestoord na te denken over boek drie, net als Familiegeluk een roman met een spannende verhaallijn. Of het dan nog steeds 2017 is, valt te bezien.

    Ik wil deze blog barbaraschrijft.nl naar een hoger plan trekken, wat concreet een upgrade van de huidige site en een scherpere profilering betekent. En ik wil al die blogs schrijven die nu nog in aantekeningen, visitekaartjes en folders op mijn bureau liggen.

    Ook wil ik graag blijven schrijven voor andere (online) platforms zoals JM voor Ouders en De Mama Company. Daarnaast wil ik een nieuwe betaalde schrijfopdracht binnenhalen.

    Teveel?

    Ik wil een hoop in 2017. En dan heb ik het nog niet eens over mijn gezin en de noodzakelijke social & me-time.

    Ben ik te ambitieus? Wil ik teveel? Als de afgelopen jaren mij iets hebben geleerd, is dat stoorzenders een onvermijdelijk onderdeel van mijn schrijfactiviteiten zijn.

    En toch is dit wat ik wil. 2017 lijkt mij een prima jaar om daaraan te beginnen.

    Gelukkig nieuwjaar!

  • Vervelende klusjes eerst?

    Vervelende klusjes eerst?

    Ik mag mij verheugen over een zeer flexibele echtgenoot, maar als ik hem ergens mee de kast op krijg, dan is het wel een slechte planning (oké, en dat vergeten hardgekookte ei in mijn tas). Echtgenoot is van het type ‘vervelende klusjes eerst’, wat in mijn ogen de kans op de leuke zaken in het leven angstvallig verminderd.

    Er is immers altijd wel een vervelend klusje te doen. Wat niet wil zeggen dat ik er onwelwillend tegenover sta, sommige dingen horen er nou eenmaal bij. Ik geloof alleen dat er voor alles een tijd en plaats is.

    Thuiswerken

    Mensen vragen mij vaak genoeg hoe ik thuis kan werken, wetende dat de wasmand overloopt of een kinderkamer zich in staat van ontploffing bevindt. Mijn antwoord is heel simpel: ik stoor mij er niet aan. Ik trek de deur van mijn werkkamer dicht en de rest kan mij gestolen worden. Een was die door echtgenoot ´s ochtends voor vertrek nog snel in de machine is gestopt, kan dus gerust drie uur in de trommel blijven zitten. Schrijftijd is schrijftijd.

    Efficiency

    Een ander ding is dat ik de tijdrovende, vervelende klusjes graag bundel. Een aantal in de ochtend in plaats van elke dag één. En omdat het uitgangspunt hiervan efficiency is, betekent dat een bezoek aan de schoenmaker beter combineert met een bezoek aan de daar in de buurt gelegen opticien dan met het opruimen van de zolder. Nog los van het feit dat die laatste klus minstens vraagt om een week in plaats van een ochtend.

    De noodzaak voor schoenmaker en opticien moet wel gelijktijdig vallen, anders kan ik weken rond blijven lopen met een afglijdende bril. Ik geef toe, dat is een makke in mijn planning, of in ieder geval de uitvoering ervan.

    Focus (of het gebrek er aan)

    Een ander aandachtspuntje is focus. Wellicht is het iets vrouwelijks, maar tijdens het uitvoeren van mijn vervelende klusjes word ik constant afgeleid door andere zaken. Dat begint al in de ochtend. Daar waar echtgenoot om kwart voor negen de boodschappen reeds heeft gedaan, zit ik nog met een cappuccino aan tafel door mijn social media te scrollen. In plaats van dat ik direct na het naar school brengen van de kinderen aan mijn klussen begin, gun ik mijzelf nog even dat momentje.

    Daar waar echtgenoot in de auto springt en gericht de diverse locaties afgaat waar zijn lijstje hem naar toe leidt, valt mijn oog bij het verlaten van locatie één op een nieuwe kledingwinkel waar mijn naam nog net niet op de voorgevel staat geschreven. Ik moet een kwartier wachten tot hij opent, dus dat is te overzien. Hoe vaak ben ik tenslotte in deze buurt? Precies, nooit. En was ik niet opzoek naar net zo’n jas als in de etalage?

    Prioriteit

    Natuurlijk ben ik mij bewust van het effect van die minder strakke planning op anderen. Zo kan ik het niet maken te laat op school te komen (kinderen ophalen), wil ik ook elke dag kunnen eten (boodschappen) en probeer ik niet pas te vertrekken op het tijdstip dat ik eigenlijk ergens had moeten zijn (afspraak met echtgenoot, veel van mijn vriendinnen zijn zelf notoire laatkomers). Uiteindelijk gaat het allemaal om prioriteit en keuzes (durven) maken.

    Vrijheid

    Het positieve van een minder strakke uitvoering van mijn takenlijstjes, naast een onverwachte nieuwe winterjas, is dat het mij een enorm gevoel van vrijheid geeft. Een meer gedisciplineerd persoon krijgt geheid stress of een gevoel van irritatie van mijn (in hun ogen) uitstelgedrag. Mij bieden de detours een adempauze, enerzijds uit mijn hoofd (door het winkelen) anderzijds uit het geren (door toch die cappuccino te drinken). Naast mijn schrijf-werkzaamheden zijn zulke momentjes voor en vooral ook met mijzelf, belangrijk in een week die voor een groot deel bestaat uit ervoor zorgen dat de Family Company soepel blijft draaien.

    En jij? Hoe zit het met jouw vervelende klusjes?

     

    Deze blog is ook gepubliceerd bij de Mama Company

  • De vraag die geen vraag is

    De vraag die geen vraag is

    Ken je dat? Je vraagt wat aan je kind, maar eigenlijk geef je een opdracht waarop maar één antwoord mogelijk is: ja. Alleen je kind denkt daar heel anders over.

    Wie een vraag stelt, kan ook een ongewenst antwoord krijgen. En als het gaat om een tas opruimen, sokken pakken of een deur sluiten, is dit antwoord al snel ‘nee’. Ik mag dan vinden dat het gehoor geven aan zo’n opdracht een logisch gevolg is op mijn vraag, mijn kinderen vinden veelal van niet.

    Opdracht

    Wat ik natuurlijk zou moeten zeggen is ‘jij gaat nu je tas opruimen’. Dat is concreet en biedt geen ruimte voor ontkenning. Ik vroeg immers om actie en niet naar hun bereidwilligheid daarvoor.

    Het klinkt zo logisch en toch vergeet ik het vaak weer. Zo had ik onlangs een What’s App-gesprek met de oudste, die samen met z’n broertje buiten opzoek was naar de onvermijdelijke Pokémons.

    Onderhandeling

    Het gesprek begon met de in mijn ogen alleszins redelijke vraag:

    ‘Komen jullie naar binnen?’

    Waarop het antwoord was:

    ‘Nee, nog heel even.’

    En ik verbaasd en licht geïrriteerd reageerde met:

    ‘Nee, gewoon nu komen.’

    Daarop begon de onderhandeling:

    ‘Maar er is hier een hele zeldzame Pokémon!’

    ‘Je kunt zo terug gaan. Ik wil dat je eerst naar huis komt.’

    ‘Oké. 10 min.’

    ‘Nu!’

    ‘Oké.’

    ‘Braaf.’

    Kinderen zijn soms net puppies: korte, eenduidige instructies met een beloning achteraf werken het beste.

    De grap is dat mijn kinderen zelf ook de vraag-die-geen-vraag-is stellen:

    ‘Mamma, mag ik nog een filmpje kijken?’

    ‘Nee.’

    ‘Maar waarom niet???!!’

    Met alle discussie van dien.

    Regeren is vooruitzien

    Voor een aantal van dit soort situaties hebben we hier thuis inmiddels een oplossing gevonden. Zo kondig ik altijd ver van te voren aan wanneer we gaan eten, zodat ik als het eenmaal zover is, geen te lange ‘maar ik wilde net a, b of c gaan doen’ discussie krijg.

    Ook vraag ik tegenwoordig niet of ze de iPad willen wegleggen, maar hoe lang het filmpje nog duurt wat ze aan het kijken zijn. Als dit nog maar tien minuten is, dan gun ik ze liever die tijd, dan het gevecht aan te gaan. Tijd die eenvoudig terug te winnen is, door de vraag tijdig te stellen en dus niet op het moment dat je wilt dat ze in de actie schieten.

    Ik zeg je, regeren is vooruitzien. Zeker als ouders.

     

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company

  • Schrijven tijdens de vakantie

    Schrijven tijdens de vakantie

    Als thuis-schrijver met kinderen op de basisschool is de zomervakantie wat betreft schrijven een weinig productieve periode. Niets zo naïef dan te denken dat je tot meer komt dan een enkele blog en wat berichten op social media.

    Door ervaring wijs geworden, had ik dan ook mijn schrijfactiviteiten de afgelopen zes weken op een zeer laag pitje gezet. Aan mijn debuutroman Familiegeluk werd niet geschreven.

    Deadline

    Toch stond het boek-in-wording proces niet stil. Regeren is voorruit zien en dus had ik mijzelf al eerder een deadline gesteld. Met mijn mensenkinderen thuis was de zomervakantie bij uitstek de periode om mijn schrijfkindje uit handen te geven aan de meelezers en daarvoor diende de tweede versie van mijn manuscript af te zijn.

    Proefexemplaar

    Een deadline doet wonderen en begin juli had ik versie twee van mijn manuscript afgerond. Hoofdstukken en personages waren geschrapt, gefuseerd en een enkele keer weer teruggeschreven, omdat ze toch onmisbaar bleken. Van de oorspronkelijke 181.000 woorden bleven er 113.000 over, zodat het verhaal meer focus en vaart kreeg. Na een eerste print-out van de copyshop, kreeg ik van een bevriende uitgever de tip via mijnbestseller.nl een proefexemplaar van mijn verhaal te bestellen, zodat in ieder geval twee van de drie meelezers niet meer een multomap, maar een heus boek in handen zouden krijgen. Nog steeds een manuscript (draft) versie, maar wel met een heel andere leeservaring.

    Meelezers

    Die meelezers heb ik uit mijn naaste omgeving gekozen, allemaal vrouw en leesliefhebber. Daarnaast hebben ze nog wat: de eerste schrijft zelf al jaren in mijn ogen zeer verdienstelijke stukken en is zeer kritisch op wat wel en niet goed schrijfwerk is. De tweede leest zowel thrillers als de betere chicklits en romans, wat haar spot-on in mijn beoogde doelgroep plaatst. De derde is journaliste van beroep en het wachten is alleen nog maar op haar eigen boek. Dat ze mij kennen, maakt objectief beoordelen wellicht lastiger, maar zoals één van hen naar aanleiding van het meelezen zei, ´loslaten dat jij het had geschreven, ging eigenlijk heel snel´.

    Daarnaast heb ik ook een vragenlijst opgesteld. De open ‘wat vond je van het boek’-vraag (waarop ‘leuk’ geen antwoord is), dient als eerste beantwoord te worden. Pas daarna komen de meer gerichte vragen aan bod, zodat ze het antwoord van vraag één niet kunnen beïnvloeden. De vragenlijst is een leidraad, ik verwacht niet per se een volledig ingevuld formulier terug. De komende twee weken heb ik met elk van hen een afspraak om hun mening over mijn verhaal te bespreken. Wat moet zeker blijven en wat kan er beter?

    Verbeterpunten

    Want dat er dingen beter kunnen, is één ding dat zeker is. Als schrijver ben je op een gegeven moment blind voor de lacunes in je verhaal. Eigen redactie, zeker in de vorm van het verwijderen van hele hoofdstukken, brengt het risico met zich mee dat gebeurtenissen of personages die de redactieslag wel hebben overleefd te veel op zichzelf komen te staan. En wat voor mij als schrijver vanzelfsprekend is (verweven als ik ben met mijn verhaal), kan bij de lezer juist vraagtekens oproepen.

    Ben ik bang voor de feedback? Nee, totaal niet. Ik heb er juist heel veel zin in!

  • Alle tijd van de wereld…of toch niet?

    Alle tijd van de wereld…of toch niet?

    ‘Zullen we nog met z’n allen afspreken voor de zomervakantie?’ Vriendin kijkt mij vragend aan.  Het lijkt mij een goed idee.  ‘Ergens in de komende vijf weken,’ zegt vriendin nu, ‘wij gaan die laatste schooldag al weg.’

    Vijf weken? Begint de zomervakantie werkelijk al over een dikke maand?
    Los van het weer, dat de afgelopen weken meer de associatie met herfst dan zomer oproept, heb ik het gevoel dat het schooljaar pas net gestart is. Zelfs mijn oudste verzucht ´s avonds in zijn bed dat ´dit jaar echt heel snel voorbij is gegaan.´

    Zorg

    Wat is hier mijn punt? Niet dat de tijd voorbij lijkt te vliegen. Ik maak me geen zorgen dat ik te weinig nieuwe dingen op zou pakken, waardoor mijn dagen te veel op elkaar gaan lijken (en mijn tijdsbesef minder wordt). Nee, mijn zorg ligt in het feit dat ik denk nog wel tijd te hebben.

    Zin en tunnelvisie

    Ik heb het over de stap voorafgaand aan het uitstelgedrag waar Jeske bij De Mama Company vorige week zo herkenbaar over schreef. Waarom stellen we dingen uit? Niet alleen omdat we er geen zin in hebben of omdat het even niet uitkomt. Ook het argument dat het blijkbaar niet belangrijk genoeg is, vind ik te makkelijk. In een leven van werk en gezin is één van de grootste valkuilen een zekere tunnelvisie op de hectiek van de dag. Dat zegt niets over de waarde die wij hechten aan de dingen daarbuiten.

    We stellen dingen ook uit omdat we denken dat we nog wel tijd hebben.
    Maar wat als die er niet blijkt te zijn?

    Te overzien

    In het geval van het opruimen van een kast of het schrijven van een blog is dit nog wel te overzien. De consequentie is hooguit een geïrriteerde omgeving en wat extra stress. En laten we wel zijn, als je zelf morgen het loodje legt, heb je daarna persoonlijk nergens last vast.

    Onmogelijk

    Anders is het, als dat wat je hebt uitgesteld niet meer mogelijk is. De inhoud van de kast is door een zwaarbeproefde huisgenoot met het grofvuil meegegeven. Je blogonderwerp blijkt door een collega-blogger opgepakt. Of degene met wie je af zou spreken, is niet meer in staat dit te doen.

    Opluchting versus verdriet

    In het meest positieve geval leidt dit tot opluchting. De hoofdreden van het uitstellen van de klus bleek dat je hem niet aankon. Ik durf te stellen dat dit maar een enkele keer zo is. In de meeste gevallen zul je op z’n minst balen van de gemiste kans en je eigen uitstelgedrag dat daar de oorzaak van is. En in het geval van de afspraak ben je ook nog eens verdrietig. Spullen, opdrachten en ideeën zijn vervangbaar. Mensen zijn dat niet.

    Tijd

    Mijn boodschap in deze? Weet wat je uitstelt.
    Jij hebt misschien wel de tijd, maar je omgeving heeft dat wellicht niet.

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company.

  • Ik moet helemaal niets!

    Ik moet helemaal niets!

    ‘Je gaat nu slapen.’

    Met drie grote stappen loop ik boos de kamer uit. Aan de andere kant van de hal hangt zoon nummer twee als een ramptoerist uit zijn bed om niets te missen van de discussie tussen mij en zijn oudere broer.

    ´Wil hij niet slapen, mamma?’

    Ik schud geërgerd mijn hoofd. ´Dat maakt niet uit, het is acht uur, hij moet nu slapen.’

    ‘Ja, maar wil hij niet slapen?’

    ‘Nee, maar hij moet het wel.´

    Nummer twee kijkt mij peinzend aan. ´Maar mamma, het gaat er toch om of hij wil?’

    Vijf jaar en dan al de wijsheid van een oude man.


    Wat is dat toch met dat moeten?
    Als ik het gevoel heb iets te moeten, voel ik onmiddellijk allerlei vormen van weerstand opkomen. ‘Ik moet niets!’ roep je echter wat makkelijker tegen je kinderen (die dat dan helaas direct overnemen) dan tegen een collega of kennis. Vaak is het woord ‘moeten’ niet eens gevallen, maar is het wel duidelijk dat je geacht wordt ergens gevolg aan te geven. Door de hiërarchische verhouding waarin je staat of een eerder gedane belofte.

    Iemand zei ooit tegen mij dat ik niets moet.
    ´Van moeten naar willen,´ zei ze, ´en daarna kijken we pas naar het kunnen.´
    Het is drie jaar geleden en ik lig uitgeput bij mijn nieuwe coach op de bank, opzoek naar het enige dat ik niet heb: rust.

    Ik wil niet meer geleefd worden.

    ´Je wordt niet geleefd,´ zegt de coach, ´je laat je leven.´

    Was dat zo? Liet ik mij leven? Ik, die er juist zo trots op was haar eigen keuzes te maken.

    ‘Wat heb je gisteren gedaan?’ vraagt ze.

    Ik som een lange lijst van activiteiten op. Mijn coach kijkt veelbetekenend, maar zegt niets.

    ‘Uiteindelijk lag ik er natuurlijk toch weer te laat in,’ eindig ik verontschuldigend.

    Het was niet eens dat al mijn activiteiten in de categorie ‘vervelende klusjes’ vielen. Ik had gezellig gelunched met een vriendin en het feit dat ik na het eten toch nog achter de computer was gekropen om een rapport af te schrijven voor werk, had mij een voldaan gevoel gegeven. Dat ik vervolgens door een te vol hoofd niet in slaap kon komen en mij de volgende dag gebroken voelde, gebeurde wel vaker.

    Verantwoordelijkheid en bewijsdrang
    Ik ben het type dat vooral heel veel van zichzelf moet. Ik denk dat de omgeving dingen van mij verwacht, maar eigenlijk ben ik zelf degene die mij daarvoor verantwoordelijk maakt.

    ‘Als ik het niet doe, wie doet het dan wel?’

    ‘Ik heb hier geen opleiding voor gehad, dus is het belangrijk te laten zien dat ik het wel kan.’

    ‘Ik kan deze klus het beste zelf doen, dat gaat het snelst.’

    Dodelijk vermoeiend.

    Bovenstaand wordt namelijk gevoed door irrationele gedachten. In mijn geval was dat de drang naar overdreven perfectionisme om mijzelf te bewijzen. En waarom? Het gaat immers om het eindresultaat, dat betekent niet dat je alles per se zelf hoeft te doen.

    Balans
    Een half jaar voordat ik op die bank van de coach belandde, had ik mijn leidinggevende functie omgewisseld voor een meer operationele rol binnen mijn eigen team. Een handvol collega’s begreep mijn beslissing niet, zij zagen het als een stap terug. Voor mij was het echter een stap voorruit, ik kreeg er een betere werk-privé balans voor terug.

    De functie van manager was een fulltime positie, op papier 36 uur per week en in mijn eigen praktijk zo´n 50 uur. In combinatie met drie jonge kinderen wilde ik dat niet meer.

    En daar zit het verschil. Ik wilde namelijk een functie van 32 uur, maar had de afgelopen twee jaar veel meer uren van mijzelf moeten werken. Omdat het nooit genoeg was, en hoe meer ik dat vond, hoe harder ik ging rennen.

    Gelukkig ben ik op tijd gestopt en niet over de kop geslagen. Want dat was zeker gebeurd, als ik niet van functie was gewisseld. En de reactie die ik hierop voornamelijk kreeg?

    ´Ik vroeg me al af hoe je het vol hield.´

     

    Deze post is ook gepubliceerd bij De Mama Company

  • Heb jij al geboekt?

    Heb jij al geboekt?

    Januari is de maand dat Nederland weer massaal zijn zomervakantie boekt. Mijn omgeving spreekt van woeste plannen naar diverse exotische bestemmingen;  Canada, Brazilië, Bali. Ik word daar altijd wat door geïntimideerd en niet alleen vanwege het prijskaartje.

    Onze oudste kan namelijk slecht tegen verandering. Het positieve hiervan is dat we, zoals hij zelf zegt, minimaal drie weken op vakantie moeten. Hij heeft immers twee weken nodig om te wennen. Ik kan niet anders dan het met hem eens zijn, dus vol goede moed ga ik het internet op.

    Appeltje-eitje
    Het internet. Het plannen van de perfecte vakantie zou appeltje-eitje moeten zijn. En voor sommige mensen is dit ook het geval. Ik ben niet één van die sommige mensen. De luxe B&B die ik ooit voor echtgenoot en mij boekte, bleek onder het mom van design, een toilet zonder deur te hebben en het uitzicht van het via Airbnb gevonden appartement in Maastricht was niet de beloofde Maas, maar een blauw grensbord met ‘België’ erop.

    Open-mind en kindvriendelijk
    Ervaringen uit het verleden bieden evenwel geen garantie voor de toekomst, dus positief gestemd ga ik aan de slag. Volgens Skyscanner is het tijd voor wat anders en ofschoon ik dat betwijfel, lees ik verder. Omgaan met onvoorspelbare weersomstandigheden in een exotische bestemming haalt je compleet uit je comfort zone. Eerlijk is eerlijk, het eerder genoemde zip-lining in Panama of gemasseerd worden door een python in de Filipijnen doen dat bij mij ook.

    Tijd voor een meer gerichte zoekopdracht: vakantie met kinderen. De keuze is reuze: van een ezeltocht door de Dordogne tot een luxe villa in Toscane. Ik haak na een half uur af, online vakantie boeken is zó niet mijn ding.

    Persoonlijke aandacht
    Ik doe dat liever ouderwets bij een reisbureau. Op naar het winkelcentrum dus, voor een goed gesprek:

    ´Goedemorgen, u komt een vakantie boeken?´

    ´Ja, voor de zomer.’

    ´Wat had u in gedachte?’

    ´Nog niets concreets, behalve dat het kindvriendelijk moet zijn.´

    ´Dan geef ik u deze reisgidsen mee. Kijkt u er eens rustig naar en dan hoor ik wel wat het gaat worden. U kunt het natuurlijk ook zelf online boeken.’

    ‘U heeft niets aan te bevelen?’

    ‘Aanbevelingen vindt u onder reviews op de websites van de betreffende vakantiebestemming.’

    ‘En wat vindt u zelf van de locaties?’

    ‘Dat kan ik u niet zeggen, ik ben er nog nooit geweest.’

    ‘Wellicht één van uw collega’s?’

    ‘Nee, die ook niet.´

    God, wat mis ik de bereisde medewerkers van de oude NBBS winkels, voor wie geen moeite te veel was om mijn vakantie-op-maat te vinden.

    Terug bij af
    Afgelopen jaar zaten we in een prachtige appartement in Spanje. Zo één waar je poedelnaakt je eigen zwembad in kan springen en waar de pool-boy twee keer per week de blaadjes uit datzelfde bad komt scheppen. Zo één zoek ik dit jaar ook weer. Alleen wat goedkoper. Ik bezuinig graag op die pool-boy, maar niet op de Wi-Fi en de ruimte. Tenslotte is het ook mijn vakantie.


    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company.