kinderen Archieven - Pagina 3 van 4 - barbarasevenstern.nl

Categorie: kinderen

  • Hoe overleef ik de binnenspeeltuin?

    Hoe overleef ik de binnenspeeltuin?

    Als ik ergens niet dood gevonden wil worden is het in de binnenspeeltuin. Een kans die, eenmaal binnen, overigens meer dan gering is. Want wat voor kinderen een hemel van vrijheid is, is voor de meeste ouders een hel van gegil en hysterie.

    Grote loodsen met klim-, klauter-, glij-, spring- en valplezier en in sommige gevallen ook nog de mogelijkheid tot voetballen, autorijden (tegen extra betaling) en legobouwen. Om onduidelijke redenen ook altijd luisterend naar Engelse namen als Monkey Town’s en Kids Playground.

    Ongevoelig

    Ik ken ouders die weigeren ook maar één stap in een dergelijke hol te zetten en daar heb ik alle begrip voor. Toch behoor ik niet tot die groep, simpelweg vanwege mijn kinderen. Hun neusjes zijn ongevoelig voor de frituur-, zweet- en babypoep luchten.  Tosti’s liggen half opgegeten koud te worden op de wit papieren kantineservetten, want klimmen en springen is zo veel leuker dan eten. Liters mierzoete limonade (rood, oranje of groen) worden gulzig naar binnen geklokt en weg zijn ze. Dat er niet regelmatig gespuugd wordt mag een wonder heten.

    Overleven

    De overlevingsstrategie is zitten en alles over je heen laten komen. Doe als Elsa en laat het gaan. Vraag je niet bij elke gil af of er iemand dood gaat of ruzie maakt. Draai je vooral om als je vierjarige kleuter een ogenschijnlijke doodsprong maakt in de elastieken toren. Je mist dan ook direct de vijf jongetjes die zich met een gevaarlijk verhoogd testerongehalte in diezelfde toren werpen. Met je kleuter er nog in. Ik zeg je, het scheelt een hoop stress.

    Lotgenoten

    Zelf kan ik mij uitermate goed vermaken met het gadeslaan van mijn lotgenoten. Zo zitten de meer hippe ouders zo ver mogelijk van hun spelend kroost af op een iPad of notebook te turen, terwijl grootouders juist vaak de kleinkinderen vanaf de eerste rij tafels verwonderd gadeslaan. Vriendinnen-moeder vinden elkaar rond één centrale tafel, omringd door kinderzooi. Vrienden-vaders heb ik er nooit kunnen ontdekken.

    De mooiste groep vind ik de ouders die, al dan niet uit noodzaak, met hun kinderen de ballenbak induiken. Met name de categorie vader-met-kater, die in de hoek van zo’n bak ligt te overleven. Zijn hoofd bonkt en hij is duidelijk niet gekleed op actief speelplezier. Stiekeme pogingen om op de mobiele telefoon te kijken, worden onmiddellijk afgestraft door een bal tegen het hoofd. Zelf laat ik mij nooit verleiden tot een klim- en klauter-activiteiten. Mijn rol is de limonade en tosti´s regelen, begeleiding van toiletgangen en tranen drogen waar nodig. Met andere woorden: ik ben de zen in de chaos.

    A-sociaal

    Er is echter één ding wat mij direct uit mijn zen haalt. Dat niet opweegt tegen de blij verhitte gezichten van mijn kinderen, maar mij onmiddellijk besluit te vertrekken. En dat is het a-sociale publiek dat helaas ook regelmatig een binnenspeeltuin bezoekt. Kinderen die denken alleenrecht te hebben op de ballenbak. Te oude kinderen die van de klim- en klauterbanen een ren- en valparcours maken, daarmee alles onder zeven jaar ruw uit de weg ruimend. Geen ouder die corrigeert. Blijkbaar zijn die nog wel zen. Of (en dit vermoed ik) vinden ze het al lang best dat hun kroost hen niet lastig valt. Ik heb één keer meegemaakt dat de ouders gingen meedoen, de hele LEGO-hoek namen ze over. Ik heb er wat van gezegd tegen de organisatie, er zijn types die je liever niet zelf op hun gedrag aanspreekt.

    Volgend jaar

    Zen in de chaos is dus mijn devies voor een bezoek aan de binnenspeeltuin. ‘Wat als ik mijn kind nog moet begeleiden bij zijn spring- en klauteractiviteiten?’ hoor ik je denken. Dan is zen inderdaad een stuk lastiger en moet je je sterk afvragen of Monkey Town en Kids Playground niet best een paar jaar kunnen wachten?!

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company

  • Vervelende klusjes eerst?

    Vervelende klusjes eerst?

    Ik mag mij verheugen over een zeer flexibele echtgenoot, maar als ik hem ergens mee de kast op krijg, dan is het wel een slechte planning (oké, en dat vergeten hardgekookte ei in mijn tas). Echtgenoot is van het type ‘vervelende klusjes eerst’, wat in mijn ogen de kans op de leuke zaken in het leven angstvallig verminderd.

    Er is immers altijd wel een vervelend klusje te doen. Wat niet wil zeggen dat ik er onwelwillend tegenover sta, sommige dingen horen er nou eenmaal bij. Ik geloof alleen dat er voor alles een tijd en plaats is.

    Thuiswerken

    Mensen vragen mij vaak genoeg hoe ik thuis kan werken, wetende dat de wasmand overloopt of een kinderkamer zich in staat van ontploffing bevindt. Mijn antwoord is heel simpel: ik stoor mij er niet aan. Ik trek de deur van mijn werkkamer dicht en de rest kan mij gestolen worden. Een was die door echtgenoot ´s ochtends voor vertrek nog snel in de machine is gestopt, kan dus gerust drie uur in de trommel blijven zitten. Schrijftijd is schrijftijd.

    Efficiency

    Een ander ding is dat ik de tijdrovende, vervelende klusjes graag bundel. Een aantal in de ochtend in plaats van elke dag één. En omdat het uitgangspunt hiervan efficiency is, betekent dat een bezoek aan de schoenmaker beter combineert met een bezoek aan de daar in de buurt gelegen opticien dan met het opruimen van de zolder. Nog los van het feit dat die laatste klus minstens vraagt om een week in plaats van een ochtend.

    De noodzaak voor schoenmaker en opticien moet wel gelijktijdig vallen, anders kan ik weken rond blijven lopen met een afglijdende bril. Ik geef toe, dat is een makke in mijn planning, of in ieder geval de uitvoering ervan.

    Focus (of het gebrek er aan)

    Een ander aandachtspuntje is focus. Wellicht is het iets vrouwelijks, maar tijdens het uitvoeren van mijn vervelende klusjes word ik constant afgeleid door andere zaken. Dat begint al in de ochtend. Daar waar echtgenoot om kwart voor negen de boodschappen reeds heeft gedaan, zit ik nog met een cappuccino aan tafel door mijn social media te scrollen. In plaats van dat ik direct na het naar school brengen van de kinderen aan mijn klussen begin, gun ik mijzelf nog even dat momentje.

    Daar waar echtgenoot in de auto springt en gericht de diverse locaties afgaat waar zijn lijstje hem naar toe leidt, valt mijn oog bij het verlaten van locatie één op een nieuwe kledingwinkel waar mijn naam nog net niet op de voorgevel staat geschreven. Ik moet een kwartier wachten tot hij opent, dus dat is te overzien. Hoe vaak ben ik tenslotte in deze buurt? Precies, nooit. En was ik niet opzoek naar net zo’n jas als in de etalage?

    Prioriteit

    Natuurlijk ben ik mij bewust van het effect van die minder strakke planning op anderen. Zo kan ik het niet maken te laat op school te komen (kinderen ophalen), wil ik ook elke dag kunnen eten (boodschappen) en probeer ik niet pas te vertrekken op het tijdstip dat ik eigenlijk ergens had moeten zijn (afspraak met echtgenoot, veel van mijn vriendinnen zijn zelf notoire laatkomers). Uiteindelijk gaat het allemaal om prioriteit en keuzes (durven) maken.

    Vrijheid

    Het positieve van een minder strakke uitvoering van mijn takenlijstjes, naast een onverwachte nieuwe winterjas, is dat het mij een enorm gevoel van vrijheid geeft. Een meer gedisciplineerd persoon krijgt geheid stress of een gevoel van irritatie van mijn (in hun ogen) uitstelgedrag. Mij bieden de detours een adempauze, enerzijds uit mijn hoofd (door het winkelen) anderzijds uit het geren (door toch die cappuccino te drinken). Naast mijn schrijf-werkzaamheden zijn zulke momentjes voor en vooral ook met mijzelf, belangrijk in een week die voor een groot deel bestaat uit ervoor zorgen dat de Family Company soepel blijft draaien.

    En jij? Hoe zit het met jouw vervelende klusjes?

     

    Deze blog is ook gepubliceerd bij de Mama Company

  • De vraag die geen vraag is

    De vraag die geen vraag is

    Ken je dat? Je vraagt wat aan je kind, maar eigenlijk geef je een opdracht waarop maar één antwoord mogelijk is: ja. Alleen je kind denkt daar heel anders over.

    Wie een vraag stelt, kan ook een ongewenst antwoord krijgen. En als het gaat om een tas opruimen, sokken pakken of een deur sluiten, is dit antwoord al snel ‘nee’. Ik mag dan vinden dat het gehoor geven aan zo’n opdracht een logisch gevolg is op mijn vraag, mijn kinderen vinden veelal van niet.

    Opdracht

    Wat ik natuurlijk zou moeten zeggen is ‘jij gaat nu je tas opruimen’. Dat is concreet en biedt geen ruimte voor ontkenning. Ik vroeg immers om actie en niet naar hun bereidwilligheid daarvoor.

    Het klinkt zo logisch en toch vergeet ik het vaak weer. Zo had ik onlangs een What’s App-gesprek met de oudste, die samen met z’n broertje buiten opzoek was naar de onvermijdelijke Pokémons.

    Onderhandeling

    Het gesprek begon met de in mijn ogen alleszins redelijke vraag:

    ‘Komen jullie naar binnen?’

    Waarop het antwoord was:

    ‘Nee, nog heel even.’

    En ik verbaasd en licht geïrriteerd reageerde met:

    ‘Nee, gewoon nu komen.’

    Daarop begon de onderhandeling:

    ‘Maar er is hier een hele zeldzame Pokémon!’

    ‘Je kunt zo terug gaan. Ik wil dat je eerst naar huis komt.’

    ‘Oké. 10 min.’

    ‘Nu!’

    ‘Oké.’

    ‘Braaf.’

    Kinderen zijn soms net puppies: korte, eenduidige instructies met een beloning achteraf werken het beste.

    De grap is dat mijn kinderen zelf ook de vraag-die-geen-vraag-is stellen:

    ‘Mamma, mag ik nog een filmpje kijken?’

    ‘Nee.’

    ‘Maar waarom niet???!!’

    Met alle discussie van dien.

    Regeren is vooruitzien

    Voor een aantal van dit soort situaties hebben we hier thuis inmiddels een oplossing gevonden. Zo kondig ik altijd ver van te voren aan wanneer we gaan eten, zodat ik als het eenmaal zover is, geen te lange ‘maar ik wilde net a, b of c gaan doen’ discussie krijg.

    Ook vraag ik tegenwoordig niet of ze de iPad willen wegleggen, maar hoe lang het filmpje nog duurt wat ze aan het kijken zijn. Als dit nog maar tien minuten is, dan gun ik ze liever die tijd, dan het gevecht aan te gaan. Tijd die eenvoudig terug te winnen is, door de vraag tijdig te stellen en dus niet op het moment dat je wilt dat ze in de actie schieten.

    Ik zeg je, regeren is vooruitzien. Zeker als ouders.

     

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company

  • Me-time in het tuincentrum

    Me-time in het tuincentrum

    Het is woensdag en de kinderen zijn onder de hoede van echtgenoot. Wat betekent dat ik een vrije vrouw ben.

    Hoe heerlijk, zeker in de vakantie. Een dag lang tijd voor mijzelf. Even geen politieagent zijn, vieze snoeten en handen poetsen of anderszins. Deze dag is helemaal voor mij.

    ‘Wat ga jij vandaag doen?’ vraagt echtgenoot, met een jaloerse ondertoon in zijn stem. Om ons heen rennen de kinderen elkaar gillend achterna met nerf-pistolen.
    ‘Ik denk dat ik naar het tuincentrum ga.’
    De stilte die volgt is met recht oorverdovend te noemen.

    Kleinburgerlijkheid

    Natuurlijk weet ik ook hoe vreselijk zo’n centrum is. De net iets te glimmende spiegels, de houten borden met mindfull-achtige teksten en de accessoires die je precies vertellen waar je je sleutels, servetten of zeep moet laten, om onverklaarbare redenen vaak in het Engels of Frans.

    En toch. Ik hou van de kleinburgerlijkheid in een bouw- of tuincentrum. Wie goed kijkt, vindt nog eens een betaalbaar styling-object (net zoals zwangerschapswinkels vaak hele leuke sieraden en tassen verkopen, maar dat terzijde). Daarnaast heeft het betere centrum een horeca gelegenheid en gratis toilet en WiFi, ideaal om tussendoor een blog te schrijven.

    Het Tuinhuis

    En zo komt het dat ik mij op mijn vrije woensdag bij de Praxis in Zoetermeer bevind, bekend om zijn uitgebreide tuincentrum. Ik heb mijzelf van te voren goed voorbereid op internet en weet wat ik zoek. Het is rustig en ik doe een inventarisatie rondje alvorens mij naar cafetaria Het Tuinhuis te begeven, gelegen midden in, jawel, het tuingedeelte. Het aanbod is verrassend breed en op het eerste gezicht vers. Mijn verwachting wordt evenwel direct bijgesteld door de jongeman achter de toonbank, die elke vraag van z’n collega weinig overtuigend beantwoordt met ‘volgens mij wel, ja.’

    Naast Het Tuinhuis zit een heus klim- en ballenbak, waar een klein aantal kinderen in en uitrent. Nog zo’n voordeel van hier kinderloos zijn, is dat ik in dit speelgedeelte nu geen orde hoef te handhaven, wat zeker nodig zou zijn geweest. Om nog maar te zwijgen over de onvermijdelijke ‘gaan we al?’ (oudste), ´het is hier saaaai´ (middelste) en ‘nog een keer!’ (jongste) discussies. Als dat geen vrijheid is!

    Grote mensen tuin

    Na een broodje (toch niet zo) hete kip en verse muntthee is het tijd voor een serieuze speurtocht naar afgeprijsde tuinartikelen, uiteindelijk de hoofdreden om juist nu naar het tuincentrum te gaan. Ik droom al maanden van een grote-mensen-tuin, waarin de loungehoek een vaste vuurschaal en stijlvolle overkapping heeft (voor de koudere avonden), de eettafel onmiddellijk doet denken aan Italiaanse huwelijksfeesten en de BBQ op subtiele wijze verwerkt is in de steigerhouten buitenkeuken. Dit alles opgeleukt met vrolijke kussens, weelderig bloeiende bloemen en sfeerverhogende verlichting in de pergola. Als ik helemaal gek doe, voeg ik er ook nog een buitenmat aan toe.

    Een half uur later bevinden zich in mijn mandje zes kaktussen, een stenen uiltje, dito vaasje en een plant waar ik de naam niet van kan onthouden. En oja, een rieten tissuedoos. Brengt dit mijn grote-mensen-tuin dichterbij? Helaas niet. Het beschikbare aanbod van kunststof stoelen en eettafels sloot niet aan bij de door mij gezochte Italiaanse beleving, net zoals de laatste afgeprijsde kussens niet het juiste bohemien gevoel opriepen. Echtgenoot kan weer gerust ademhalen.

    En ik? Ik kruip thuis achter de computer. Want ik weet nu dat het virtuele buitenleven van het tuincentrum oneindig veel groter is dan de werkelijkheid.

     

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company.

  • Mama, ik verveel mij!

    Mama, ik verveel mij!

    Zoals ik eerder schreef, is vakantie het moment van onthaasten. Van quality-time met het gezin en vrienden tot eindelijk de tijd voor het opruimen van de kledingkast, zolder of schuur.

    Ook het aanpakken van een kinderkamer of dat ene boek lezen, het gebeurd allemaal in de vakantie. Met als summum het zalig niets doen, van waaruit creativiteit weer de ruimte krijgt en nieuwe ideeën en plannen geboren worden.

    Tot zover de theorie.

    Politieagent

    In de praktijk is de vakantie voor mij een aaneenschakeling van de kinderen stimulerend, vermanend, troostend, opbeurend, gedecideerd, wanhopig of ronduit boos toespreken. Kortom, tijdens de vakantie zit ik constant in de rol van politieagent. Zo voelt het althans. Wanneer er zes weken lang geen verplichting van school of sportvereniging is, kun je elkaar als gezin namelijk ook teveel gaan zien. Dan wordt elk moment van huisvrede de bekende stilte voor de storm, waarin broer of zus al snel iets doet wat de ander dermate irriteert dat het reden tot ruzie is.

    Afleiding

    Zijn we op vakantie, dan is daar nog de afleiding van het strand of zwembad waar we ons dagelijks naartoe begeven. Afgewisseld met uitstapjes naar lokale bezienswaardigheden, die door de kinderen ook niet altijd met evenveel enthousiasme worden ontvangen, maar eenmaal op pad en zeker achteraf, toch als succesvol ervaren.

    Thuis

    Weer thuis slaat de verveling bij de kinderen onwaarschijnlijk snel toe. Broer en zus zijn irritant, vriendjes op vakantie of te vaak gezien en alles wat ik als ouder voorstel als activiteit is per definitie stom. Net zoals dat alles wat zij verzinnen illegaal, duur of gevaarlijk is.

    ‘Mama, ik verveel me.’

    ‘Dat is goed voor je creativiteit.’

    ‘Waarom mag ik niet op de iPad?’

    ‘Omdat je al de hele ochtend televisie hebt gekeken.’

    ‘Maar ik verveel me dood en door YouTube krijg ik weer nieuwe ideeën.’

    Verleiding

    Hij-van-tien zit al een uur naast mij op de bank in de tuin. Te oud om nog naar de kinderboerderij te willen, te jong om zelfstandig naar het zwembad te gaan. Teveel jongen om te willen knutselen of tekenen en inmiddels te verveeld om plezier te halen uit zijn stuntstep of hooverboard. Het is verleidelijk om hem zijn zin te geven. Dan maar weer op dat schermpje, om van het gezeur af te zijn. Maar dat is te makkelijk en niemand heeft ooit gezegd dat ouderschap eenvoudig is.

    ‘Mamma, weet je echt niets te doen?’

    ‘Nee lieverd, ik weet het ook niet.’

    ‘Dit is echt de stomste dag van mijn leven.’

    Als tienjarige kan een vakantiedag lang duren. Als je z’n moeder bent ook.

     

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company

  • Vooral een relaxte zomervakantie

    Vooral een relaxte zomervakantie

    Zomervakantie. Zes weken lang geen school of (sport)activiteiten die om een strakke planning vragen. De rapporten zijn binnen, evenals een onwaarschijnlijk grote hoeveelheid aan werkjes, schoolschriften en dit jaar zelfs afgedankte schoolboeken (die onmiddellijk ritueel verbrand dienden te worden).

    Terwijl om mij heen grote reizen naar verre landen op de planning staan, blijven wij deze zomer in Nederland. Lekker dicht bij huis en sinds onze zon-vakantie in Spanje afgelopen mei in de regen viel, maken we ons stukke minder druk om het weer. Daarnaast heeft Walcheren (onze plek van bestemming) de meeste zonuren van Nederland, dus komen we in ieder geval gebronsder terug dan uit Spanje.

    Actie

    Zijn wij bij buitenlandse zomervakanties sinds de komst van de kinderen gefocust op zon, zee en zwembad met af en toe een bezoek aan een lokale markt, vakantie in eigen land roept op tot actie. Echtgenoot heeft enkele jaren in Middelburg gewoond en al snel ligt er een lijst met dingen die wij deze twee weken willen ondernemen. Kaasboerderij Schellach voor het buitengevoel, een lokaal mosselrestaurant voor de Zeeuwse cuisine, Neeltje Jans vanwege de Deltawerken en het waterpretpark, Het Arsenaal in Vlissingen voor de piratenbeleving en zeehondjes spotten op de zeebanken in de Westerschelde. En dat is nog maar een selectie uit de mogelijkheden.

    Relaxen

    ‘Zullen we vandaag hier relaxen?’ vroeg de oudste vanochtend.

    Relaxen betekent voor onze kinderen vooral lekker veel achter een schermpje en bij goed weer en geen kwallen, de zee in. Als ouder sta ik daar duaal tegenover. Die zee is prima, maar dat gehang achter schermpjes werkt na enige tijd op m’n zenuwen. Het is zo immens passief. Voor mij. Voor de kinderen betekent het enorme interactie. In hun eigen code-taal houden ze elkaar op de hoogte van hun status in het spel-van-het-moment, voeren ze overleg over de te voeren strategie en worden er vergelijkingen getrokken met de Grote Voorbeelden. Kan ik dochterlief van vijf na enige tijd nog verleiden met een knustelvoorstel, haar oudere broers kijken me aan alsof ik gek ben geworden. En laten we eerlijk zijn, ik heb ook niet altijd zin in knutselen.

    In-en-om het huis

    Toch kan ik mij vinden in het voorstel van de oudste. Mijn buik heeft even genoeg van al het horeca-eten en tot op heden zijn we elke dag op pad geweest. Het idee van in-en-om ons vakantiehuis rondhangen, spreekt mij eigenlijk wel aan. Het betekent minder gezeur ‘zijn we er al?’, minder discussie ‘waarom hebben ze geen hamburger?’ en minder ondankbaar gedrag ‘ik vind dit saai’.

    De weersvoorspelling geeft aan dat vanmiddag de zon gaat schijnen en met het strand op vijf minuten loopafstand is ‘hier’ meer dan de ruimte van het vakantiehuis zelf. Ons uitje van vandaag wordt een bezoek aan de lokale Spar voor pannenkoeken (kinderen) en salade (echtgenoot en ik).

    Tenslotte heb ik ook zomervakantie!

     

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company

  • Ouders, relax!

    Ouders, relax!

    Ik weet het, het is een smalle lijn, dat aanmoedigen van je kind aan de kant. Er zijn zelfs voorlichtingsfilms, die ouders wijzen op de negatieve gevolgen van te veel betrokkenheid aan de rand van het sportveld.

    ´Kom op Mats, je kunt het!´ is nog wel oké, maar ´Jezus Mats, die had er in moeten zitten´ al een stuk ongezelliger. Zeker bij herhaling.

    Concentratie

    De leeftijd van de kinderen speelt hierbij ook een rol. Hoe jonger, hoe minder geconcentreerd en dat doet een beroep op je geduld als ouder. Tenslotte sta je op zondagochtend om half tien niet voor niets op een regenachtig hockeyveld. Dan wil je ook wel wat inzet zien. Dat dit niet vanzelfsprekend is, bleek onlangs wel uit de reactie van één van de teamgenoten van mijn middelste, die op de vraag of hij nog mee ging spelen of liever bloemetjes wilde plukken, antwoordde ‘o, zijn die er dan?’

    `Leg hem neer´

    Afgelopen weekend had de jongste een judoexamen. Van die vijf en zesjarige kinderen die aan elkaar hangen en over het algemeen meer aandacht hebben voor hun omgeving dan hun tegenstander. Wij als ouders werden geacht ons kroost enthousiast aan te moedigen, wat gezien het tijdstip van acht uur ´s ochtends nog best een dingetje was.

    En dan rijst dus ook nog de vraag, wat roep je? ‘Leg hem neer!’ is eigenlijk wat je wil zeggen, maar klinkt (zeker bij vijfjarigen) nogal agressief. Helemaal wanneer dochterlief onverwacht de worp van haar leven maakt, waarop de opponent luid snikkend niet meer verder wil strijden. Het dient gezegd, mijn dochter barstte vervolgens ook in tranen uit; overwinningen zijn op die leeftijd zo relatief.

    Stortvloed

    Ondertussen werd naast mij een ander kind verbeten aangemoedigd. De moeder in kwestie had mij al toevertrouwd dat haar zesjarige niet tegen zijn verlies kon en ook nogal onzeker was. Een continue stroom aan positieve bevestigingen was het resultaat. ‘Je weet het, je kan het, mama moedigt je aan.’ Ik ga mij dan op een gegeven moment afvragen wie mama nou werkelijk aanmoedigt?

    Gevoelig

    Dat is wellicht een gevoelige vraag. Zo´n ouder zit daar ook met de beste bedoelingen z´n kind een hart onder de riem te steken. En het is niet dat ze iets negatiefs zegt over de getoonde prestaties. Maar ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat zo’n stortvloed op een gegeven moment ook te veel wordt. Dan denk ik, ´laat dat kind nou gewoon even.´

    Onzekerheid

    Dat denk ik niet alleen op de judo-mat, maar net zo goed in het zwembad of op het sportveld. Want wat ik vooral hoor, is de onzekerheid van mama of papa zelf.

    ´Nee, Pieter zwemt nog lekker met bandjes, dat is helemaal niet erg.´

    En dat is ook helemaal niet erg. Pieter komt in zijn eigen tempo en tijd wel toe aan dat diploma A. En Pieter lijkt dat zelf ook helemaal niet te deren.  Nu zijn ouders nog, die mij bij elke les toevertrouwen dat het allemaal niet zo snel hoeft, de juf wel heel erg streng is en de zoon vandaag ook wel zeer moe.

    Ruimte

    Ouders, relax! Mij hoef je niet te overtuigen. En gun jezelf en je kind wat ruimte. ´Kom op, je kunt het!´

     

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company

  • Het geheim van leuke ouders

    Het geheim van leuke ouders

    Mijn eigen gezinssituatie is er één met duidelijk aanwezig nageslacht, drie stuks in totaal. Ze gaan naar diverse sportclubs, hebben vriendjes en vriendinnetjes waarmee moet worden afgesproken en ook nog zoiets als huiswerk. Daarnaast heb je echtgenoot en mijzelf.

    Versuft
    Wij faciliteren, stimuleren en interveniëren waar noodzakelijk. Soms verloopt dat heel soepeltjes, vaak genoeg ook niet. Als de oudste ’s avonds om negen uur in bed ligt en tegen half tien ook nog echt stil is (een goede dag), dan liggen echtgenoot en ik beiden gestrekt op de bank versuft naar Netflix te kijken. Quality time voor ouders is zeer beperkt.

    Gestolen uurtjes
    Vanaf de geboorte van de eerste hebben wij dan ook altijd veel waarde gehecht aan tijd-met-elkaar. En dan heb ik het niet over gestolen uurtjes thuis, wanneer alles onverwacht soepel verloopt. Nee, ik heb het over er-uit-zijn met z’n tweeën. Dat gaat verder dan een avondje uiteten, wat ook leuk is, maar er in de praktijk zelden van komt. Er is altijd wel een af te werken programmapunt en op de avonden dat dit niet het geval is, koester je de relatieve rust van het thuis zijn.

    Spontaan
    Enkele jaren geleden liep ik aan het eind van de middag door de stad. De zon scheen en overal waar ik keek zaten mensen op terrasjes te genieten van een glas wijn of biertje. Normaal gesproken denk ik op zo´n moment weemoedig terug aan de tijd dat ik zelf spontaan na het werken op een terras aanschoof, maar doe ik daar niets mee. Deze keer was de drang te groot en belde ik echtgenoot met het voorstel naar de stad te komen. Het was vrijdag, hij had ook de zon vanachter zijn kantoorraam zien schijnen en vond het een goed plan.

    Gedoe
    Eerst diende alleen de kinderen te worden opgehaald van de opvang, oppas gezocht en daarna zou hij op de tram naar het centrum stappen. Dik twee uur later zaten we aan de bitterballen en de drank. Ik totaal relaxed, want al de hele middag in de stad, echtgenoot nog nahijgend van al het noodzakelijk geregel voorafgaand aan dit terras-moment.

    Als er iets is wat mij deze spontane actie deed realiseren, is dat quality time voor ouders er al snel bij inschiet omdat het zoveel gedoe is.

    Geliefden
    Terwijl het zo vreselijk belangrijk is! Ik zou tegen alle ouders met vooral ook jonge kinderen willen zeggen: ga er elk jaar op z’n minst een (lang) weekend tussenuit met z’n tweeën. Dat vraagt voorbereiding en voor sommigen van jullie klinkt het wellicht vreselijk beangstigend, zo lang weg van je kind(eren), maar realiseer je dat je meer bent dan alleen ouders. Je bent ook nog geliefden en het is belangrijk dat van elkaar te blijven.

    Het is het tegenwicht voor al die momenten dat je elkaar in de stress van het gezinsleven even wat minder leuk vindt. Het is de reden dat je de ander de ruimte gunt, wanneer je ziet dat hij of zij er even doorheen zit. Het is het moment waarop je wèl dat gesprek voert, waar al die tijd geen rust voor was.

    Meer mogelijk
    Echtgenoot en ik grijpen onze eigen verjaardagen altijd aan om er tussenuit te gaan. Dat is soms best puzzelen, met logeeradressen of een oppas die niet alleen beschikbaar moet zijn, maar ook door alle kinderen geaccepteerd dient te worden. Om nog maar te zwijgen van de buitenschoolse activiteiten die gedurende die periode ook gewoon doorgaan en waarmee je de buitenwacht dus opzadelt.

    Maar je zult zien dat er meer mogelijk is dan je denkt. Accepteer voor een keer je betweterige schoonmoeder (je bent toch weg) of het feit dat de kinderen bij je zus structureel te laat in bed liggen. Investeer in een zelfstandige oppas die kan blijven slapen of maak een deal met vrienden met kinderen, zij willen er vast af en toe ook tussenuit.

    Wat doe je dan?
    Je eigen uitstap kun je zo duur, goedkoop en gek maken als je zelf wil. In ons geval heeft het veelal met eten, shoppen en de buitenlucht te maken.  Zo aten wij vorig jaar in een pop-up restaurant op Ibiza, bezochten we diverse mooie Nederlandse steden en maakten we afgelopen weekend een wandeling langs de Belgische kust.

    Het uitgangspunt is dat je tijd en ruimte met en voor elkaar creëert. Mini-vakanties met z’n tweeën waarop je weer een aantal maanden kunt teren.

  • #enzoknolvlog1000

    #enzoknolvlog1000

    Iedereen met kinderen vanaf een jaar of zes – zeker in het geval van zonen – heeft vast wel eens gehoord van Enzo Knol. Wellicht heb je zelfs meegekregen dat afgelopen dinsdag de 1000ste vlog van deze pas tweeëntwintig jarige jongeman online ging. Een hele prestatie, zeker als je je bedenkt dat hij pas drie jaar aan het vloggen is. Inmiddels twee vlogs per dag, ik ben blij als ik twee blogs per week haal.

    Bewerkelijk
    Een tijd geleden werd ik overigens gevraagd een video-dagboek bij te houden over mijn schrijfproces. Ofschoon er direct leuke ideeën in mij opkwamen, zakte de moed mij meer dan in de schoenen bij het idee die opnames ook nog eens te moeten editen. Om nog maar te zwijgen over het feit dat ik daar dan de hele tijd mijn eigen hoofd op terug zou zien. Ik zeg je, op mijn leeftijd is dat toch anders dan op je tweeëntwintigste. Tenzij je Daphne Deckers bent natuurlijk. 

    Marketing
    Wat is de houdbaarheidsdatum van Enzo Knol? Geen flauw idee en het maakt ook niet uit. Voorlopig geniet hij een ongekende populariteit met het simpelweg etaleren van zijn eigen dagelijks leven. Ruim een miljoen volgers op YouTube en meer dan veertig miljoen weergaven per maand. En daar komt nog eens de merchandise bij: caps, t-shirts, een giga rugzak, ook wij hebben ze allemaal in huis. 

    BFF
    Enzo Knol is een merk, nee, hij is meer dan dat. Enzo is één van de beste vrienden van mijn kinderen en ik zweer je, zelfs nu op onze meivakantie is hij erbij. Een bommetje in het zwembad is niet compleet zonder zo hard mogelijk KNOLPOWER te roepen en de vraag ‘is het al zeven uur?’ (lees: tijd voor een nieuwe vlog) klinkt ook hier weer door de kamer. Zelfs onze vakantiebestemming Spanje is bij voorbaat al goedgekeurd, omdat ‘Enzo en Dé er ook zijn geweest.’ 

    Supertof
    En nu dan de 1000ste vlog met in het kielzog daarvan een win-actie. Ik werd onmiddellijk door de oudste erbij gehaald. Samen bekeken we het filmpje, waarin Enzo de kijker opriep iets supertofs in te sturen met hemzelf als thema. Het hoefde niet super creatief te zijn, als het maar origineel was. 

    Onze oudste is redelijk intens, dus moest er NU en ONMIDDELLIJK iets gefabriceerd worden.
    Of ik geen tekening kon maken namens hem?
    Nee, natuurlijk niet, legde ik verontwaardigd uit. Dat was vals-spelen en zou zeker door Enzo in één van zijn vlogs benoemd worden (van dat laatste ging ik gemakshalve maar even uit).  

    Winkansen
    Dus ging hij-van-tien, in eerste instantie wat onzeker, zelf aan de slag met het in het vakantiehuis gevonden potlood en papier. 

    ‘Wat kan je eigenlijk winnen?’ wilde ik weten. 

    Er volgde een enthousiast verhaal over alleen maar gave ooit van Enzo himself gewezen dingen, waarbij zijn allereerste vlog-camera mij het meest is bijgebleven. 

    ‘Als je ermee schudt, hoor je balletjes rinkelen en de lens gaat niet meer terug.’  

    ‘Dus hij is eigenlijk kapot?’ vroeg ik voorzichtig. 

    ‘Ja.’ Zoonlief keek erbij alsof het het mooiste ding op aarde was. 

     Je begrijpt, de foto van zijn tekening (‘zet er ook bij dat je tien jaar bent’) is Per Hoge Uitzondering onder mijn Facebook en Twitter accounts online gegaan. 

    Na een lange dag Spaanse zon, zwemmen en BBQ ligt hij moe maar voldaan in zijn bed. Zijn laatste bespiegeling op deze derde vakantiedag?
    ‘Ik hoop zo dat ik wat win, mamma.’

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company

  • ADHD, was het maar zo simpel!

    ADHD, was het maar zo simpel!

    Afgelopen week kwam er op Facebook een filmpje voorbij met de titel ´Boy overcomes ADHD with dance´. Medicatie was niet meer nodig en volgens zijn moeder was hij een ‘ander kind’.

    Dit soort berichten zetten mijn haren direct overeind.

    Verwijt
    Wat natuurlijk veel meer over mij zegt dan over het filmpje.
    Als moeder van een zoon met de diagnose ADHD/ODD denk ik direct ‘was het maar zo simpel’ en voel ik onmiddellijk de neiging om op de barricade voor medicatie te springen. De titel leest voor mij namelijk als een verwijt. Alsof ik, door mijn zoon medicatie te geven, voor de makkelijkste weg kies. Alsof ik met andere woorden, voor mijzelf kies in plaats van voor mijn kind.

    Nieuwsgierigheid bracht mij ertoe het filmpje toch te bekijken, wat de titel gelukkig nuanceerde.
    Wat was de context van deze jongen:

    • hij reageerde slecht op medicatie;
    • als hij ergens niet blij om was, begon hij met zijn voeten te schuifelen;
    • zijn ADHD ontwrichtte het gezin;
    • zijn ouders gingen opzoek naar een manier waarop hij zijn energie op een productieve wijze toe kon passen;
    • de jongen in kwestie ging er in mee.

    Iedereen is anders
    Wat vertelt mij dat? Dat er geen one-size-fits-all oplossing bestaat voor ADHD. Voor deze jongen is het dansen een positieve uitlaatklep voor zijn (teveel aan) energie, voor een ander wellicht niet. Ook erkent het de impact van een kind met ADHD op het gezin. En dat wordt nogal eens ondermijnd.

    Goed in je vel
    Onze oudste zoon is een gezellige, sociaal vaardige jongen. Als hij goed in zijn vel zit.
    ‘Stuur hem maar een weekend naar ons toe,’ krijg ik wel eens te horen na een relaxte middag samenzijn met vrienden. ‘Dan is hij er zo vanaf.´ Op zo’n moment ben ik blij en trots dat hij zich heeft weten te handhaven in de andere omgeving dan thuis. Tegelijkertijd hoor ik als ouder direct weer dat, veelal onbedoelde, onderliggende verwijt: dat het aan mij ligt of dat ik op z´n minst de situatie wel wat overdrijf.

    Hij was de hele dag toch gezellig?

    Ja, dat was hij. Omdat hij in de basis een hele leuke jongen is. En omdat het onbekende terrein een veilige plek bleek, er lekker eten en drinken werd aangevoerd en hij mocht doen wat hij leuk vond. Ik zal je zeggen, dan ben ik ook vreselijk gezellig.

    Werkelijkheid
    Maar er is ook nog zoiets als de werkelijkheid. Ieder kind heeft verplichtingen (zoals school, huiswerk, slapen, groente en fruit eten) en wil dingen die zijn ouders nou juist net niet willen (zoals langer opblijven, op de iPad, meer patat eten). En elk kind voert daar een gezonde strijd over. Wat doe je echter als die strijd omslaat in weglopen van school of agressie naar zijn omgeving? Als hij rollend over de grond alleen maar weet uit te brengen dat hij televisie wil kijken? Wat doe je als hij dood wil?

    Dan kan je maar twee dingen doen.
    Zeggen dat je vreselijk veel van hem houdt.
    En professionele hulp zoeken.

    Van diagnose tot coaching en medicatie
    Een orthopedagoog en kinderpsychiater kunnen op basis van uitgebreid onderzoek een diagnose stellen en zowel jou als je kind handvatten bieden hoe met het afwijkende gedrag om te gaan. In het geval van een stoornis zoals ADHD kan dat betekenen dat het kind naast coaching ook medicatie voorgeschreven krijgt.

    Medicatie is geen oplossing, maar slechts één van de hulpmiddelen om een gedragsstoornis als ADHD hanteerbaar te maken. Zowel voor het kind als voor zijn omgeving.

    Mis?
    Als je als ouder je kind voldoende regelmaat, gezonde voeding, (bewegings)ruimte en liefde biedt, wat is er dan mis met het geven van medicatie als je ziet dat de onrust in zijn hoofd afneemt? Als je merkt dat hij zijn broer en zus weer ruimte geeft en weer meekomt in de klas en in het voetbalteam? Als hij weer redelijk kan reageren in plaats van alleen maar negatief? Als je merkt dat hij weer blij is?

    Ik vraag me oprecht af, wat is daar mis mee?


    De afkorting ADHD staat voor Attention Deficit/Hyperactivity Disorder. In het Nederlands: aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit. Kinderen met ADHD hebben vaker en sterker dan de meeste andere kinderen problemen met aandacht en concentratie, hyperactiviteit, impulsiviteit en regelfuncties. Meer informatie is te vinden op de website van Steunpunt ADHD.

    ODD is een psychiatrische aandoening die is ingedeeld bij de ontwikkelingsstoornissen. Kinderen met ODD zijn moeilijk in de opvoeding, ongehoorzaam en in verzet, maken ruzie, zijn driftig en houden zich vaak niet aan de regels, maar feitelijk gewelddadig gedrag is niet aan de orde. Ze hebben vaak problemen in de sociale omgang, vooral met volwassenen maar ook met leeftijdgenoten. Niet zelden gaat de aandoening samen met andere stoornissen, bijvoorbeeld ADHD of  autisme, waardoor de diagnose niet eenvoudig te stellen is. Meer informatie over ODD is te vinden op de website van Balans Digitaal.

     

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company, de afbeelding is van Suzanne Tucker/Shutterstock.