wilskracht Archieven - barbarasevenstern.nl

Tag: wilskracht

  • De echte schrijver

    De echte schrijver

    ‘Een echte schrijver kenmerkt zich door een grote mate van egoïsme,’ zei iemand tegen me. ‘Het schrijven gaat immers voor alles.’ Ik liet de woorden bij me binnenkomen en realiseerde me dat ik nooit een echte schrijver zou worden.

    Ik ben namelijk een pleaser en pleasers zetten hun eigen behoeften zelden op de eerste plaats. In mijn schrijven leidt dat tot een innerlijke strijd tussen Schuldgevoel en Frustratie.

    Schuldgevoel

    Schuldgevoel vindt namelijk dat ik een slechte moeder ben als ik de kinderen een paar uur alleen beneden laat, zeker als het betekent dat ze achter een schermpje kruipen. En aangezien mijn echtgenoot nog altijd meer verdient dan ik met mijn schrijven, is Schuldgevoel van mening dat de zorgtaak in onze huis navenant verdeeld moet worden. Hoezo een week in schrijfretraite?

    Frustratie

    Tegelijkertijd komt Frustratie om de hoek kijken. Frustratie wil met haar vuist op tafel slaan en de kinderen vertellen dat het thuis geen hotel is en dat ze prima zichzelf een paar uur kunnen vermaken, terwijl mama boven aan het werk is. Frustratie wil dapper genoeg zijn om echtgenoot te vertellen dat hij twee keer per jaar een week op de kinderen moet passen, omdat deze schrijver op schrijfretraite is. Maar Frustratie is niet opgewassen tegen Schuldgevoel en zwijgt in alle talen.

    Wilskracht

    En toch ligt er 13 december een boek in de winkel. Mijn boek. Want terwijl de innerlijke strijd tussen Schuldgevoel en Frustratie in volle gang is, dient Wilskracht zich aan. Wilskracht heeft geen boodschap aan Schuldgevoel of Frustratie. Wilskracht oordeelt niet, maar is vastbesloten van mijn schrijversambitie een succes te maken. Met ongekend doorzettingsvermogen en veerkracht houdt ze me op het schrijverspad. Wilskracht geeft nooit op. Met een boek als resultaat.

    En dat maakt van mij toch mooi een echte schrijver.

    Deze blog werd eerder gepubliceerd als zomercolumn bij Perfecte Buren.

  • Internationale vrouwendag: Barbara of Bas?

    Internationale vrouwendag: Barbara of Bas?

    Vandaag is het internationale vrouwendag en in dit licht vroeg ik mij af hoe het gesteld is met de vrouw en het geschreven woord. Een brede benadering, ik weet het, maar ik ben nogal associatief van aard.

    Immers, naast de vrouwelijke auteur zijn er vele noemenswaardige vrouwelijke personages en mag de noodzakelijke vrouwelijke lezer niet vergeten worden.

    De vrouw als boekenverslinder

    ‘Vrouwen lezen meer dan mannen,’ hoor je vaak zeggen. Toch is dat een misvatting, mannen lezen gemiddeld slechts 2 minuten minder dan vrouwen, het verschil zit hem in wat ze lezen. Daar waar de man zich vooral richt op kranten, pakt de vrouw liever een boek. Dat kan literatuur zijn, maar ook thrillers en detectives, romantische boeken, streekromans, kinder- en jeugdboeken of gedichten. De enige verhalende genres die populairder zijn onder mannen, zijn oorlogs- en verzetsboeken, science fiction-boeken en strips. Als we het over stereotypes hebben, dan lijkt mij dit een mooi voorbeeld.

    De vrouw als auteur

    De digitale bibliotheek voor de Nederlandse Letteren (DBNL) geeft ietwat opgelucht aan dat er in elke eeuw schrijvende vrouwen zijn geweest die een prominente positie in de literatuur van hun tijd bekleedden. Als voorbeelden noemen zij vervolgens Hadewijch, Anna Bijns, Betje Wolff, Aagje Deken, Trui Bosboom-Toussaint en Carry van Bruggen. Ik geef onmiddellijk toe dat ik slechts twee auteurs uit deze rij gelezen heb en dan ook alleen nog als duo. Persoonlijk haak ik af bij ´God, Jesus, die door zijn deugdenleven de klare Minne heeft geopenbaard, verlichte u en leere u met zijn klaarheid.´ ofschoon ik warme herinneringen heb aan de ´Historie van mejuffrouw Sara Burgerhart´. Hoogstwaarschijnlijk heb ik een aangepaste versie gelezen. Dat gezegd hebbend, een bezoek aan de website van de DBNL is zeker de moeite waard als je je wilt verwonderen of verdiepen in de (oud) Nederlandse literatuur.

    Ongelijke behandeling

    In het licht van het thema van vandaag – strijdbaarheid en het gevoel van solidariteit van vrouwen overal ter wereld – dien ik hier uiteraard ook nog te vermelden dat in de loop van de twintigste eeuw vrouwelijke auteurs langzaam maar zeker terrein op hun mannelijke collega’s veroverden.

    Tegelijkertijd zijn er nog altijd de verhalen van (onbewuste) ongelijke behandeling van mannelijke versus vrouwelijke schrijvers. De Britse Catherine Nichols ging zelfs zo ver om een persoonlijk experiment uit te voeren: ze stuurde de eerste pagina’s van haar tot dan toe weinig enthousiast ontvangen romanmanuscript onder de naam George Leyer naar een literair agent. De reactie? ‘Mr. Leyer. Delighted. Excited. Please send the manuscript’. En dat bleek geen toeval. Daar waar Catherine slechts twee verzoeken mocht ontvangen, kreeg de George er maar liefst 17. Terwijl ‘beiden’ hetzelfde aantal literair agenten had aangeschreven. Daarbij kwam: als George een afwijzing kreeg, was die vriendelijker en respectvoller en bevatte de mail meer constructieve feedback.

    Bas in plaats van Barbara?

    Ik vraag mij af: moet ik mijn manuscript Familiegeluk ook maar onder de naam Bas in plaats van Barbara uitsturen? Mannelijke auteurs schijnen sowieso vaker gerecenseerd te worden en veel vaker genomineerd voor prijzen. Als dat zo is, dan moet ik misschien ook maar direct mijn twee vrouwelijke hoofdpersonen in mannen veranderen. Onderzoek van schrijver Nicola Griffith geeft namelijk aan dat boeken met een mannelijke hoofdpersoon veel vaker een literaire prijs in de wacht slepen dan romans met een vrouwelijke protagonist.

    Maar hé, was het niet vandaag internationale vrouwendag en ging het er niet om juist op te komen voor gelijke behandeling? Dan lijkt me een dergelijke gender-wijziging, fictief of niet, onterecht en alleen zinvol om een punt te maken.

    Inhoud, standvastigheid en wilskracht

    Uiteindelijk gaat het binnen het schrijverschap om de inhoud en hoe stevig je in je schoenen staat als (aspirant) schrijver om deze over de bühne te krijgen. J.K. Rowling kreeg niet alleen vele malen ‘nee’ te horen op haar Harry Potter manuscript, maar ook voor haar onder pseudoniem geschreven Cormoran Strike-serie. Een mannelijk pseudoniem (Robert Galbraith) met een zeer mannelijk hoofdpersonage. Die overigens ook weer een slimme en sterke vrouwelijke partner in crime (Robin Ellacott) naast zich heeft staan.

    Barbara blijft dus Barbara en mijn manuscript Familiegeluk behoudt zijn vrouwelijke hoofdpersonages. Mijn primaire doel is tenslotte geen literaire prijzen winnen, maar een vrouwelijke doelgroep een paar uur de mogelijkheid bieden te ontspannen door op te kunnen gaan in een fictieve werkelijkheid. Gelukkig is daar geen internationale vrouwendag voor nodig.


    Voor deze blog heb ik dankbaar gebruik gemaakt van onderstaande bronnen:

    Wie lezen er? Leesmonitor

    Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

    Schrijver versus schrijfster | Opzij

  • De geheimen van een goede hardloper

    De geheimen van een goede hardloper

    De kans om herkend te worden, is nagenoeg nul. Als ik een bekende tegenkom, en deze de in sportkledij voorbij rennende club mensen al een blik waardig keurt, zal hij mij er absoluut niet uithalen. Hooguit kan hij denken, ‘hé, dat lijkt Barbara wel’ om direct daarna deze gedachte af te doen met een ‘nee, dat lijkt me stug’. De kans is groot dat hij hierbij ook even smakelijk lacht.

    In dat opzicht kan ik dus vrijelijk met de groep mee. In alle andere opzichten is mijn deelname aan de hardloop clinic een meer hachelijke situatie.

    Wat doe ik hier dan?

    Gratis hardloop clinic

    Zo’n drie weken geleden heb ik hardloopschoenen gekocht. Er moet wat gebeuren op het gebied van lijf en conditie en omdat het deze keer wel lukt, gun ik mijzelf de diepte-investering van professioneel schoeisel. Deze aankoop geeft mij recht op een gratis hardloop clinic met de focus op techniek. Dat lijkt mij wel wat. Naast de nieuwe schoenen die onnodige blessures dienen te voorkomen, kan ik ook wel een lesje do´s and don’ts van het hardlopen gebruiken.

    Om half zeven worden we in de winkel in het centrum van Den Haag verwacht. De zaak heeft zich al aardig gevuld en kijkend naar de 12 mede-deelnemers om mij heen, realiseer ik mij dat niet alleen de aspirant-loper nieuwe schoenen nodig heeft. Ook de gevorderde rennende medemens is op z’n tijd toe aan een nieuw paar.

    Net echt

    Misschien wel vaker dan de beginneling, want ik blijk de enige zonder ren-achtergrond. ‘Maar daar houden we rekening mee,’ zegt de enthousiaste eigenaresse van de winkel. ‘We dribbelen lekker rustig naar het Haagse Bos.’

    Haagse Bos?! Is dat niet dat stuk groen achter het Malieveld, een heel stuk hier vandaan?

    In ganzenpas lopen we achter elkaar de winkel uit, om na twee minuten over te gaan in de genoemde dribbel.

    Laten ze je niets wijs maken, dribbelen is gewoon een sympathiek woord voor hardlopen.

    Maar daar ga ik hoor, op mijn nieuwe schoenen in de groep. Via de Herengracht (lekkere eettentjes, nu niet aan denken), langs het Malieveld, over de Utrechtsebaan. Het voelt heel echt. En tot mijn opluchting blijkt het Haagse Bos daarna zowaar al te beginnen.

    Rekken en strekken

    De werkelijke techniekles krijgen we in het bos zelf, waar we met onze grote groep het pad blokkeren met onze rek- en strekoefeningen. ‘Alleen maar zinvol als je bent opgewarmd,’ merkt onze begeleidster op. ‘Als je nog niet hebt gerend, zijn je spieren nog niet verkort en valt er dus niets te rekken of te strekken. ‘ Kijk, daar heb ik nou wat aan.

    De ideale loophouding

    Dan moeten we echt aan de bak. We beginnen met de ideale loophouding. Zijn onze schouders ontspannen tijdens het rennen? Lopen we rechtop, ingezakt of te veel naar voren? Zwaaien onze armen alle kanten uit, waardoor de heupen ongewild ook meebewegen? Onze begeleidster laat het ons allemaal ervaren, tot en met huppelen met een gebroken been aan toe. Het werkt wel, ik word mij meer bewust van mijn lijf en mijn schouders, die naarmate de ren-meters vorderen, de neiging hebben zich langzaam naar mijn oren te trekken.

    De ideale frequentie

    Het andere onderwerp is pasfrequentie, het aantal stappen dat je al rennend per minuut zet. Bij mij zijn het er 166, een mede-cursist van zo’n 2 meter lang telt er 140. Tot mijn verrassing blijkt ´grote stappen, snel thuis,´ deze keer niet op te gaan. 180 stappen per minuut is de ideale frequentie voor hardlopers. Dat betekent kleinere stappen, waardoor je vanzelf meer vanaf de voorkant van je voet gaat rennen. En dat bespaart energie, want landen op je hiel heeft een remmende factor bij het hardlopen.

    Kennis en motivatie

    Na een uur van oefeningen mogen we terug naar de winkel dribbelen, waar ik onder solidair applaus word binnengehaald. Het is een zinvolle training geweest. Niet alleen vanwege de nieuwe kennis die ik heb opgedaan, maar ook vanwege de motiverende ervaring buiten in beweging te zijn. Eigenlijk best lekker, dat hardlopen.*

    * de eerste paar dagen na de clinic heb ik mij enkel schuifelend voort kunnen bewegen.


    Wil jij ook een keer hardlopen onder begeleiding? De clinic kreeg ik van Ingrid Kuijpers, eigenaresse van Run2Day Den Haag.
    Al een meer ervaren Haagse loper? Dan is Running Pack The Hague wellicht iets voor jou.