schrijfcursus Archieven - barbarasevenstern.nl

Categorie: schrijfcursus

  • ThrillerAcademie, opleiding tot auteur

    ThrillerAcademie, opleiding tot auteur

    Een beetje schrijver anno nu weet dat hij of zij er met het schrijven van een boek alleen niet komt.  Het verhaal moet gepromoot worden en dat niet alleen, de lezer wil ook graag weten wie jij als schrijver bent.

    Daar kan je natuurlijk van alles over vinden. Tenslotte verkochten de boeken van Dan Brown, Nicci French, JK Rowling, Mulisch of Reve ook vóórdat er sprake was van persoonlijke auteursblogs en video’s. En Stieg Larsson was al dood toen zijn boeken als zoete broodjes over de toonbank vlogen. Moet je dan je toch al zo kostbare schrijftijd ook nog eens besteden aan (online) zelfpromotie?

    Wij van wc-eend

    De recentelijk opgerichte ThrillerAcademie vindt van wel. En omdat ik de dames achter dit initiatief hoog in het vaandel heb zitten, besloot ik een van hun Thrillermiddagen te bezoeken. Dat riekt natuurlijk naar een ‘wij van wc-eend’ verslag, maar wees gerust. Wie hoog staat, kan ook diep vallen. Maken Antoinette Kalkman en Marelle Boersma met de presentatie van hun lesmateriaal en workshops mijn verwachtingen waar?

    Aan de locatie van de Thrillermiddag kan het in ieder geval niet liggen. Mijn reis leidt me door ‘oneindig laagland’ en eindbestemming Hoeve Rijlaarsdam is een voorbeeld van een “in de geweldige ruimte verzonken” boerderij, “verspreid door het land”. Met de zege van Marsman sta je toch met 1-0 voor, zou ik zo zeggen. 

    Theorie en praktijk

    De middag is opgedeeld in twee delen met in het midden een groepsactiviteit. Want Antoinette en Marelle zijn beiden van de praktijk: wat betekent de theorie voor jouw verhaal?

    De ThrillerAcademie biedt haar lessen dan ook aan in modules. Je kiest zelf welke onderdelen je online volgt, waarbij de afsluitende schrijfopdracht altijd gericht is op jouw eigen verhaal. Dat kan een thriller zijn, maar ook een spannend (kort) verhaal, een roman, een levensverhaal of een kinderboek. Alle boeken hebben tenslotte een zekere vorm van spanning nodig.

    “We brengen netwerken bij elkaar”

    De presentatie is persoonlijk en gedreven, zoals ik van Marelle en Antoinette gewend ben. Marelle is stellig, ‘Ik wil voorkomen dat jullie in een van die valkuilen vallen, waar ik ben ingedonderd.’ Als auteur van dertien – ‘Of is het veertien? Ik ben de tel inmiddels kwijt’– boeken, heeft ze recht van spreken. ‘En als je boek af is, laten we je nog niet los,’ gaat ze enthousiast verder. ‘We brengen netwerken bij elkaar. Uitgevers en schrijvers, maar ook schrijvers onderling en schrijvers en lezers. Dat laatste doet geen enkele schrijfschool.’

    De ThrillerAcademie positioneert zichzelf dan ook niet als schrijfopleiding, maar als opleiding tot auteur.  ‘Jij bent een bedrijf en de lezers zijn je klanten,’ zegt Marelle. ‘Je moet weten waarvoor je staat met je boeken.’ Als voorbeeld noemt ze haar eigen verhuizing naar Portugal. Het is de inspiratie geweest voor haar nieuwe ‘Ik vertrek’ serie. Zo versterkt haar eigen verhaal haar boeken en andersom.

    Een fan per dag is genoeg

    Zichtbaarheid zorgt voor verbinding, het laat de mens achter de schrijver zien. ‘Zoek wel iets wat bij je past,’ is hierbij het advies van Antoinette. ‘Wees onderscheidend en sta daarvoor.’ Als zakenvrouw en marketeer in de financiële dienstverlening kent ze het belang van personal branding als geen ander. Ook weet ze uit ervaring tot wat voor olievlek één interview kan leiden. En hoe dit drie jaar later nog steeds effect kan hebben. ‘Leg de lat zo hoog dat je er net bij kan,’ zegt ze. ‘Een fan per dag is genoeg, maar zorg wel dat je hem krijgt.’ Authenticiteit en relevantie staan daarbij hoog in het vaandel. ‘Laat de mens achter de schrijver zien, maar kies zelf wat je laat zien. En zorg voor een haakje naar je verhaal.’

    Een beetje mooier

    Na een middag met onverwacht veel inhoudelijke schrijftips (de dames weten waar ze over praten en delen graag) en inspirerende gesprekken met mededeelnemers, rij ik om half zes traag, maar tevreden door oneindig laagland naar huis. De dames hebben ze me zeker niet teleurgesteld. En de essentie van de ThrillerAcademie? Verbinden.

    In de woorden van Marelle: ‘Wij zijn we allemaal. Als we met elkaar de boekenwereld een beetje mooier kunnen maken, is de ThrillerAcademie geslaagd.’


    Meer weten? Neem dan een kijkje op ThrillerAcademie.nl, volg de Facebookpagina of lees een van mijn blogs over mijn schrijftrainingen bij Marelle.

  • Is dat boek nou nog niet af?

    Is dat boek nou nog niet af?

    Een jaar of twee geleden kreeg ik regelmatig de vraag hoe het met mijn boek was. Gevolgd door de vraag wanneer het te koop zou zijn. 

    ‘Hopelijk met de zomer,’ antwoordde ik in januari 2015, dat leek me namelijk wel een commercieel wenselijk tijdstip. Mijn verhaal Familiegeluk is tenslotte bij uitstek een vakantieboek. ‘Ik denk toch wel rond de feestdagen,’ was mijn reactie in september van dat jaar, het boek is namelijk ook zeer geschikt om cadeau te geven. Vanaf 2016 stopte ik met het noemen van een beschikbaarheidsdatum.

    Te kritisch of te weinig talent?

    Inmiddels vraagt ook niemand meer wanneer mijn boek er is. Ze vragen hooguit of ik er nog mee bezig ben. En onlangs vroeg een vriendin heel eerlijk waarom het zolang duurde. Haar stem had niet verwijtend of neerbuigend geklonken, ze was oprecht nieuwsgierig hoe het kon dat ik al drie jaar aan mijn manuscript aan het schrijven was en een andere vriendin van haar in drie maanden er een verhalenbundel had uitgepoept. Het antwoord moest ik haar schuldig blijven.

    Laat ik me te veel afleiden? Heb ik te weinig talent? Ik denk het niet. Ben ik te kritisch? Te perfectionistisch? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat ik de lat hoog leg en dat het schrijven van Familiegeluk ongemerkt mijn opleiding tot schrijver is geworden.

    Manuscriptbeoordeling

    Voor mijn boek heb ik honderden pagina’s geschreven en evenveel zijn ook weer in de prullenbak beland. Ik heb schrijfcursussen gevolgd, eindeloos research gedaan en uiteindelijk proeflezers om hun kritisch oordeel gevraagd. Dit alles heeft geleid tot een manuscript van een kleine 400 pagina’s, waarvan ik deze week de professionele beoordeling van Linda Jansma terugkreeg. Linda is een succesvolle thrillerschrijfster, haar boeken zijn vlot en goed geschreven en kenmerken zich door Spanning met een hoofdletter.

    Mijn werk nog beter maken

    Die Spanning in kwadraat voel ik als geen ander als de mail van Linda binnenkomt. Je verhaal laten lezen door weliswaar kritische, maar ook bekende mensen uit je omgeving is één ding, een beoordeling van iemand uit het vak iets heel anders. Ik hou mij braaf aan Linda’s advies eerst haar leesverslag te lezen en pas daarna mijn manuscript te bekijken (voor elke kleine wijzing wordt al een hele rode ballon aangemaakt, wat op het eerste gezicht nogal ontmoedigend kan overkomen). Ik hou mij vast aan haar woorden dat alles wat ze heeft aangestipt uitsluitend bedoeld is om mijn werk nog beter te maken dan het al is en dat ik al een hele prestatie heb geleverd. ‘Jouw verhaal verdient het om gelezen te worden.’ Waarschijnlijk geldt dit voor iedereen die zo ver gekomen is als ik, maar toch leest het als een bevestiging van mijn kunnen.

    Herkenning en handvatten

    Het leesverslag is een feest. Van herkenning, maar ook van concrete aanwijzingen. Herkenning vanwege de verbeterpunten die ik zelf al vermoedde, maar niet verder mee kwam of voor blind was geworden. Concrete aanwijzingen, omdat Familiegeluk mijn eerste boek is en Linda negen thrillers heeft geschreven. Natuurlijk dien je open te staan voor kritiek, maar wanneer deze zo constructief en helder verwoord wordt, kan ik alleen maar heel blij zijn dat iemand de tijd heeft genomen om met kennis en ervaring mijn hele manuscript door te nemen. Natuurlijk betaald, maar dubbel en dwars de investering waard.

    Serieus aan de bak

    Als de manuscriptbeoordeling mij één ding heeft geleerd dan is het wel dat ik er nog steeds niet ben. Van structuur verbeteringen tot verdieping van de hoofdpersoon en van taalhantering tot ingeslepen patronen, ik moet serieus aan de bak. En dan heb ik het nog niets eens over de mate van spanning in het verhaal; in hoeverre is die goed genoeg voor een thriller of moet ik tevreden zijn met de door mijzelf gekozen insteek van een spannende roman?

    Vragen waar ik in de loop van de komende weken antwoorden op hoop te vinden. Tot het 30 september is en ik bij Marelle Boersma op Masterclass mijn aanpassingen onder de loep kan laten nemen.

    Nee, dat boek is voorlopig nog niet af!


    Mijn manuscriptbeoordeling door Linda is onderdeel van mijn deelname aan De Schrijf Compagnie Masterclass, een samenwerkingsverband tussen thrillerauteurs Marelle Boersma en Linda Jansma en hun uitgeverij De Crime Compagnie, met als doel van een manuscript een publicatie waardig verhaal te maken.

  • Schrijfweekend in de Betuwe (deel 2)

    Schrijfweekend in de Betuwe (deel 2)

    Aan tafel zitten drie van mijn mede-schrijfcursisten in diepe stilte te werken aan hun verhaal. Ikzelf zit op de bank om een begin te maken aan deze blog. Een beetje stiekem voelt het wel, ik ben hier immers voor mijn boek, maar op dit moment is het hoofd leeg.

    Of moet ik zeggen: juist te vol?

    Les van een pro
    Vier trainingen in twee dagen, inclusief nieuwe verhalen van andere (aspirant) schrijvers en niet te vergeten onze schrijfcoach Marelle Boersma zelf. Het is een hoop informatie om te verwerken. Gelukkig is Marelle niet alleen succesvol thrillerauteur, maar heeft ze tevens jarenlange ervaring als docente aan de Universiteit van Wageningen.

    Het is vooral de docente die gedurende het Schrijfweekend voor mij zit.

    Marelle mag dan een intuïtief schrijfster zijn, haar Schrijfweekend verloopt volgens een helder schema, waar ze als echte juf leiding aan geeft. Rustig, direct en met duidelijk plezier. En dat is prettig, want ik ben hier om te leren. Te leren hoe ik verder moet, nu mijn manuscript af is en het ‘strak-trekken’ kan beginnen.

    Saai type
    Direct na de kennismaking op vrijdag gaan we aan de slag om ons hoofdpersonage tot leven te brengen. En veel sneller dan verwacht, dient mijn eerste hindernis zich aan: mijn hoofdpersonage blijkt een behoorlijk saai type. Verward kijk ik naar de ingevulde profielschets die ik maanden geleden heb gemaakt; hoe kan dit? Ik duik terug in mijn verhaal en aan de hand van de door Marelle aangereikte theorie weet ik de vinger op de zere plek te leggen. Hier is duidelijk nog werk aan de winkel.

    Toepasbaar
    De theorie direct kunnen toepassen op ons schrijven is kenmerkend voor Marelle’s schrijfcoaching. De training van zaterdag is zelfs speciaal voor mij bedacht: schrijf op zes post-it notes je verhaal op. Mag ik het hele blokje?
    Ik schuif en streep door, wat is het werkelijke verhaal in mijn manuscript? Wat is het begin en wat is het eind? En welke stukken daar tussenin zijn essentieel om het een logisch en vooral ook spannend geheel te maken? Net op het moment dat een medecursist naast mij verzucht dat ze haar eerste twee hoofdstukken kan schrappen, vraag ik mijzelf af hoe relevant de eerste vijftig pagina´s van mijn verhaal werkelijk zijn?

    Met de billen bloot
    Die vraag komt tijdens het individuele coaching gesprek met Marelle ook aan bod.
    ‘Je schrijft mooi,’ zegt ze naar aanleiding van de vijf pagina’s tekst die ik haar van te voren heb mogen sturen. De bevestiging is fijn, maar daarna kunnen we ook direct door naar waar het werkelijk om gaat.

    Alleen mooi is niet genoeg om in een verhaal te staan.

    Zeker als ik een thriller schrijf, is het belangrijk de vaart erin te houden. Als ik probeer uit te leggen waar mijn verhaal over gaat, blijkt al snel dat zelfs ik verstrikt raak in het aantal personages en verhaallijnen dat ik heb gecreëerd. Zijn ze echt allemaal nodig? En vooral: is de lezer niet allang afgehaakt?

    Schrijven is schrappen
    Het goede nieuws is dat er met mijn 550 pagina’s manuscript genoeg vlees op de botten zit om te kunnen schrappen. Een manscriptbeoordelingsbureau had bij mij al aangegeven dat ik mijn verhaal tot de helft moest reduceren, wilde ik überhaupt door een uitgever gelezen worden. Dat had mij toen erg tegen de borst gestoten, het voelde als schrappen als een doel op zich. Nu had ik een inhoudelijk uitgangspunt: schrappen om het verhaal duidelijker te krijgen. Door kritisch naar personages te kijken en mij tot de essentie van het verhaal te beperken.

    Durven delen
    Die avond bespreken we elkaars verhalen en lezen enkelen voor uit eigen werk. Ik neem het risico en lees het mogelijke nieuwe begin van mijn verhaal voor. Het klinkt warrig en onduidelijk (het was tenslotte oorspronkelijk hoofdstuk 11) en ik realiseer mij opgelucht dat er in de voorgaande tien hoofdstukken informatie zit die ik nog steeds kan gebruiken.

    Kill your darlings (en ja, dat doet pijn)
    De laatste training van het weekend gaat over spanning en brengt alle theorie van de afgelopen twee dagen samen. Ik trek mij terug in de serre van onze knusse B&B. Het is er fris, maar dat heb ik nodig om mijn hoofd helder te houden. Na twee uur staat de rode draad van mijn verhaal op één A4, heb ik acht personages geëlimineerd en staan er nog eens vijf op de nominatielijst hen achterna te gaan. Als personages verdwijnen (doordat hun rol wegvalt of overgenomen wordt door een ander personage) betekent dat automatisch dat er ook scènes verdwijnen. Soms doet dat pijn (dit was net zo leuk geschreven) en soms voelt het als een opluchting (hier had ik zelf ook al mijn twijfels over).

    Antwoorden
    En dan is het half vier en gaan we afronden. We kijken terug op een zeer zinvol en gezellig weekend. De één omdat ze een begin met haar boek heeft gemaakt, de ander omdat ze eindelijk tijd had om weer eens te schrijven en weer een ander omdat er ineens een prachtige verhaallijn ligt. Ik kijk naar de lijst vragen die ik voor het weekend had opgesteld. Ze zijn totaal niet aan de orde gekomen. En toch ga ik terug naar huis met antwoorden. Antwoorden in de vorm van handvatten om van mijn manuscript een echte thriller te maken.


    Droom jij ook van het schrijven van een boek of ben je er zelfs al mee bezig?
    Schrijftraining van Marelle Boersma kan ik je zeker aanraden, meer over de mogelijkheden lees je op haar website.

     

  • Een boek schrijven: hoe lang duurt dat?

    Een boek schrijven: hoe lang duurt dat?

    Ik schrijf een boek. Het is een roman met een thriller insteek en de (werk)titel is Familiegeluk. Naast de veelgestelde vraag ‘wanneer is het af?’ krijg ik ook vaak te horen ‘hoe lang ben je daar al mee bezig?’

    Mijn eerste reactie is ‘een kleine 1,5 jaar’, maar eigenlijk is dat te makkelijk. Ja, het idee van Familiegeluk ontstond ergens in juni 2014, toen ik gelegen in een hangmat in de prachtige Oostenrijke bergen de eerste verhaallijn op papier zette. Maar om daartoe te komen had ik al vijf jaar afgelegd.

    Dromen realiseren
    Toen eind 2008 het tweede kind van echtgenoot en mijzelf werd geboren, was ik tot de conclusie gekomen dat ik niet meer alleen wilde rennen voor de baas. Ik wilde mijn dromen achterna en één daarvan was het schrijven van een boek. Met de inzet van ouderschapsverlof ging ik 27 uur werken, waarbij vrijdag mijn schrijfdag werd. Eén dag in de week is niet veel, zeker niet toen de oudste na een half jaar naar de lagere school ging en ik om kwart voor drie al mijn plekje achter de computer moest verlaten, maar het was een begin. Ik had bedacht dat ik een chicklit ging schrijven, omdat mij dit als vrouw-van-ergens-in-de-dertig een laagdrempelig debuut-genre leek. Ik kon zo uit mijn eigen verleden en heden putten en mijn leeservaring met schrijfsters als Marian Keyes, Jill Mansell en Hellen Fielding was meer dan voldoende om een goed idee van de betere chicklit te hebben.

    Droombaan
    Ik schreef een verhaallijn, synopsis, diverse karakteromschrijvingen en toen kwam kind nummer drie. En dat niet alleen, er deed zich een mogelijkheid voor van wat op dat moment mijn droombaan leek. Ik moest er alleen wel weer full-time voor gaan werken. Wat ik deed. Het boek-in-wording ging in de kast en twee jaar gingen voorbij.

    En toen begon het weer te kriebelen. De droombaan bleek in combinatie met drie kleine kinderen toch meer een nachtmerrie en daarmee kwam de schrijfdroom weer terug. Ik las over een schrijfweek in de Oostenrijkse bergen en dacht maar één ding: daar moet ik naar toe.

    Gelijkgestemden
    Ik stofte de oude papieren van de chicklit af en dook letterlijk onder in de bijzondere wereld van De Berghut, een pension voor ontmoeten, inspiratie en bergbeleving. In de veilige omgeving van gelijkgestemden, kon ik mij weer helemaal richten op mijn verhaal. En ik realiseerde mij: dat hoofdpersonage uit mijn boek, dat ben ik. Hier was een meisje dat heel graag iets wilde bereiken, maar voor de veilige zijlijn koos. In plaats van haar nek uit te steken en het te doen.

    Niet lang daarna verliet ik mijn werkplek.

    Braindump
    Met nog geen nieuwe baan, had ik alle tijd om te schrijven, maar nee. De maanden van buffelen en over grenzen gaan, braken mij op. Ik kreeg ontstressingshoofdpijnen en het duurde zeker zes weken voordat ik weer een beetje normaal naar een beeldscherm kon kijken. De inspiratie bleef uit, maar ik wilde wel schrijven. Dus dat was wat ik deed; een braindump van alles wat er de afgelopen twee jaar had plaatsgevonden, met de kernvraag ‘is dat wat je doet, het ook waard? Want ik had gemerkt dat ik niet de enige was met te veel stress en hoofdpijn.

    Hoe beraak je de lezer?
    Met 120 pagina´s tekst trok ik voor de tweede keer de bergen in. Teksten die over mij gingen en gelezen zouden worden door schrijfcoaches. Best confronterend, vond ik. De schrijfcoaches waren unaniem in hun oordeel: het verhaal lag te veel aan de oppervlakte.

    Weg van de dagelijkse hectiek op het thuisfront en met de focus op het schrijven, begreep ik gelukkig precies wat ze bedoelden.

    Schrijven is het uitvergroten van emoties.

    Mijn pakket aan papier was weliswaar de resultante van heel veel persoonlijke emotie, maar op een afstandelijke manier gebracht. Waarom? Omdat het over mijzelf ging. Het was mijn verhaal.

    Welke vorm past bij mij?
    Daarmee had ik precies de vinger op de zere plek gekregen. Zolang het letterlijk mijn verhaal bleef, zou ik niet dieper tot de emotie kunnen doordringen. Het moest dus het verhaal van iemand anders worden, waarop ik mijn eigen emoties kon projecten.

    ‘Wat is het allerergste wat je zou kunnen overkomen?’ vroeg iemand mij. ‘Schrijf daar eens over.’
    Ik liet onmiddellijk een kind dood gaan.

    Tijdens diezelfde schrijfweek was er een schrijfoefening, waarbij je een stuk tekst vanuit verschillende genres moest benaderen. Afgezien de hilarische verhalen die het opleverde, gaf het mij het inzicht dat een thriller-insteek mij uitermate goed lag.

    Familiegeluk is nu voor zo’n 70% geschreven en de feedback tijdens mijn laatste Schrijfweek, deze keer op Mallorca, heeft mij gesterkt in het vertrouwen dat ik op de goede weg zit.

    Het belang van de lange adem
    En zo ontstond, 1,5 jaar geleden, het begin voor mijn eerste boek. De weg er naar toe duurde vijf jaar. Vijf jaar van beginnen, stoppen, oppakken, wegleggen, weggooien, weer opnieuw beginnen, feedback vragen, aanpassen. Een ontwikkeling die onlosmakelijk aan mijn eerste boek verbonden is, omdat ik zonder die zoektocht niet tot de insteek van Familiegeluk had kunnen komen.

    Dus, beginnend schrijver, mocht je je afvragen of je op de goede weg zit, schroom niet je werk met anderen te delen en sta open voor hun feedback. Doe eens mee aan een schrijfoefening, zodat je meer inzicht krijgt in de vorm die het best bij jou past. En durf opnieuw te beginnen, alles wat je hebt geschreven draagt uiteindelijk bij tot het eindresultaat: jouw boek.


    Volg de ontwikkeling van mijn eerste boek Familiegeluk via Facebook: https://www.facebook.com/familiegeluk

    Ook op schrijfweek of jezelf even terug trekken (klik op de tekst)?

     

    Een verkorte versie van deze blog is ook gepubliceerd op Schrijven Online