Marketing Archieven - barbarasevenstern.nl

barbarasevenstern.nl

Categorie: Marketing

  • Mevrouw, u schrijft zo leuk

    Mevrouw, u schrijft zo leuk

    Het bericht was er een uit vele. Dat ik zo leuk schreef en of het me wat leek om een foto op canvas te testen en hierover een artikel te schrijven? Mijn antwoord op dit soort verzoeken is eigenlijk altijd ‘nee’. 

    ‘Nee’, omdat ik een grote achterdocht heb voor mensen die mijn blog ’toevallig tegenkomen’, daar dan lovend over spreken en me vervolgens direct vragen of ik ‘niet ook een blog wil schrijven over hun product’. Zeker als ze Peter of Rob heten, bluetooth headsets verkopen en van mening zijn dat hun doelgroep redelijk goed overeenkomt met die van mij.

    Relevantie

    Ik ben vrouw en blog over het schrijverschap, ouderschap en tijd voor jezelf. En ja, een headset is de uitkomst wanneer drie kinderen, in dezelfde ruimte, drie verschillende programma’s willen kijken (mits er ook drie schermpjes beschikbaar zijn), maar daar is dan ook alles mee gezegd.

    En toch ging ik onlangs overstag. Het betrof een bericht van Fotofabriek, en het geval wil, dat ik dol ben op foto’s. Op wat voor materiaal dan ook.

    Essentie

    ‘Van Ikea?’ vroeg vriendin A. bij het zien van mijn XL strandpalen op canvas boven de bank. Dat was acht jaar geleden en ik ben er nog steeds niet van bijgekomen. Want de essentie zit hem natuurlijk wel in een eigen foto en niet één van een woon- of kluswinkel.

    Denk trouwringen op hout in de wc, want zeethema.

    De kinderen op forex in het trapgat, want dat weegt niets en is dus makkelijk op te hangen.

    De reeds genoemde paalhoofden van mijn favoriete Zeeuwse strand op canvas boven de bank, omdat de ruwe textuur aansluit bij het onderwerp in kwestie.

    Truttig? Wellicht. Maar mij maakt het blij. Dus zei ik ‘ja’ tegen Fotofabriek en plaatste mijn bestelling.

    Toeval

    Enkele dagen later arriveerde mijn pakket. Kleiner in afmeting dan ik had verwacht, maar ik denk ook altijd dat mijn Mini vele male groter is dan de plek waarop ik hem parkeer. Met andere woorden, ik sloeg er geen acht op en het pakket belandde ongeopend op de stapel Sintcadeaus.

    ‘Nog post gehad?’ app’te vriendin J. die avond. Ze had me een verlaat verjaarscadeau gestuurd.

    ‘Nog niet,’ antwoordde ik. ‘Maar het schijnt ook chaos te zijn door Black Friday.’

    Ineens herinnerde ik me het ogenschijnlijk kleinere pakketje. Twee minuten later stond ik voor de stapel Sintcadeaus. Ja, daar stond het toch echt: Fotofabriek. Toeval bestaat niet. Zeggen ze.

    Herinnering

    Inmiddels zijn we een week verder en ben ik de gelukkige bezitster van niet één, maar twee nieuwe herinneringen aan de muur. Want dat is wat een eigen foto op welk materiaal dan ook, werkelijk is. Elke dag opnieuw.

    Geïnspireerd door mijn verhaal? Ga dan snel naar de website van Fotofabriek en maak gebruik van 25% feestdagenkorting op een muurdecoratie naar keus.

  • ThrillerAcademie, opleiding tot auteur

    ThrillerAcademie, opleiding tot auteur

    Een beetje schrijver anno nu weet dat hij of zij er met het schrijven van een boek alleen niet komt.  Het verhaal moet gepromoot worden en dat niet alleen, de lezer wil ook graag weten wie jij als schrijver bent.

    Daar kan je natuurlijk van alles over vinden. Tenslotte verkochten de boeken van Dan Brown, Nicci French, JK Rowling, Mulisch of Reve ook vóórdat er sprake was van persoonlijke auteursblogs en video’s. En Stieg Larsson was al dood toen zijn boeken als zoete broodjes over de toonbank vlogen. Moet je dan je toch al zo kostbare schrijftijd ook nog eens besteden aan (online) zelfpromotie?

    Wij van wc-eend

    De recentelijk opgerichte ThrillerAcademie vindt van wel. En omdat ik de dames achter dit initiatief hoog in het vaandel heb zitten, besloot ik een van hun Thrillermiddagen te bezoeken. Dat riekt natuurlijk naar een ‘wij van wc-eend’ verslag, maar wees gerust. Wie hoog staat, kan ook diep vallen. Maken Antoinette Kalkman en Marelle Boersma met de presentatie van hun lesmateriaal en workshops mijn verwachtingen waar?

    Aan de locatie van de Thrillermiddag kan het in ieder geval niet liggen. Mijn reis leidt me door ‘oneindig laagland’ en eindbestemming Hoeve Rijlaarsdam is een voorbeeld van een “in de geweldige ruimte verzonken” boerderij, “verspreid door het land”. Met de zege van Marsman sta je toch met 1-0 voor, zou ik zo zeggen. 

    Theorie en praktijk

    De middag is opgedeeld in twee delen met in het midden een groepsactiviteit. Want Antoinette en Marelle zijn beiden van de praktijk: wat betekent de theorie voor jouw verhaal?

    De ThrillerAcademie biedt haar lessen dan ook aan in modules. Je kiest zelf welke onderdelen je online volgt, waarbij de afsluitende schrijfopdracht altijd gericht is op jouw eigen verhaal. Dat kan een thriller zijn, maar ook een spannend (kort) verhaal, een roman, een levensverhaal of een kinderboek. Alle boeken hebben tenslotte een zekere vorm van spanning nodig.

    “We brengen netwerken bij elkaar”

    De presentatie is persoonlijk en gedreven, zoals ik van Marelle en Antoinette gewend ben. Marelle is stellig, ‘Ik wil voorkomen dat jullie in een van die valkuilen vallen, waar ik ben ingedonderd.’ Als auteur van dertien – ‘Of is het veertien? Ik ben de tel inmiddels kwijt’– boeken, heeft ze recht van spreken. ‘En als je boek af is, laten we je nog niet los,’ gaat ze enthousiast verder. ‘We brengen netwerken bij elkaar. Uitgevers en schrijvers, maar ook schrijvers onderling en schrijvers en lezers. Dat laatste doet geen enkele schrijfschool.’

    De ThrillerAcademie positioneert zichzelf dan ook niet als schrijfopleiding, maar als opleiding tot auteur.  ‘Jij bent een bedrijf en de lezers zijn je klanten,’ zegt Marelle. ‘Je moet weten waarvoor je staat met je boeken.’ Als voorbeeld noemt ze haar eigen verhuizing naar Portugal. Het is de inspiratie geweest voor haar nieuwe ‘Ik vertrek’ serie. Zo versterkt haar eigen verhaal haar boeken en andersom.

    Een fan per dag is genoeg

    Zichtbaarheid zorgt voor verbinding, het laat de mens achter de schrijver zien. ‘Zoek wel iets wat bij je past,’ is hierbij het advies van Antoinette. ‘Wees onderscheidend en sta daarvoor.’ Als zakenvrouw en marketeer in de financiële dienstverlening kent ze het belang van personal branding als geen ander. Ook weet ze uit ervaring tot wat voor olievlek één interview kan leiden. En hoe dit drie jaar later nog steeds effect kan hebben. ‘Leg de lat zo hoog dat je er net bij kan,’ zegt ze. ‘Een fan per dag is genoeg, maar zorg wel dat je hem krijgt.’ Authenticiteit en relevantie staan daarbij hoog in het vaandel. ‘Laat de mens achter de schrijver zien, maar kies zelf wat je laat zien. En zorg voor een haakje naar je verhaal.’

    Een beetje mooier

    Na een middag met onverwacht veel inhoudelijke schrijftips (de dames weten waar ze over praten en delen graag) en inspirerende gesprekken met mededeelnemers, rij ik om half zes traag, maar tevreden door oneindig laagland naar huis. De dames hebben ze me zeker niet teleurgesteld. En de essentie van de ThrillerAcademie? Verbinden.

    In de woorden van Marelle: ‘Wij zijn we allemaal. Als we met elkaar de boekenwereld een beetje mooier kunnen maken, is de ThrillerAcademie geslaagd.’

    Meer weten? Neem dan een kijkje op ThrillerAcademie.nl, volg de Facebookpagina of lees een van mijn blogs over mijn schrijftrainingen bij Marelle.

  • Schrijfweek in Portugal

    Schrijfweek in Portugal

    Iedereen die een boek schrijft, komt op het punt dat het manuscript af is. Je weet, het kan vast beter en over een aantal zaken twijfel je zelfs nog, maar er is niets wat jij vanuit jezelf als schrijver nu nog zou kunnen verzinnen dat het verhaal beter maakt.

    Ik ben op zo’n punt wanneer De Schrijf Compagnie Masterclass zich presenteert. Een samenwerkingsverband van thriller auteurs Marelle Boersma en Linda Jansma en hun uitgeverij De Crime Compagnie. Een prettig geprijsde masterclass voor gevorderde schrijvers wiens manuscript zo goed als af is. Het enige wat ik hoef te doen is mijn eerste 10.000 woorden in te sturen, zodat bepaald kan worden of ik gevorderd genoeg ben voor deelname.

    En dat ben ik! Mijn deelname wordt geaccepteerd en na zes weken ontvang ik een constructieve manuscriptbeoordeling door Linda. Enkele maanden later meld ik mij aan de poort van Casa Perspectiva in Portugal voor het vervolg: een schrijfweek bij Marelle.

    Ode aan Casa Perspectiva

    Casa Perspectiva

    Casa Perspectiva, ik had er al veel over gehoord en van gezien via social media. Een huis bovenop een berg en – tot schrik van mijn taxichauffeur – zonder adres. Een landgoed waar sinaasappels, vijgen, mispel, kweepeer, druiven en olijven voor het plukken hangen en de zoete aardappelen, uien, wortels en boontjes van eigen land komen. Waar de honden Boy en Lucky je elke dag enthousiast begroeten en soms tijdens het schrijven aan je voeten komen liggen, altijd waakzaam op de roep van de ander. En waar Bink de zwarte poes ongegeneerd op je schoot kruipt om luid smakkend zijn voorpootjes tegen je aan te drukken. Voor wie minder van de honden en katten is, de dieren worden op verzoek ook binnen gehouden.

    Het geheim van schrijven

    Een prachtige plek dus, maar bovenal een schrijfhaven. Want tussen al dit natuurschoon staan twee schrijfhuisjes en verspreid over het terrein zijn diverse schrijfplekken gecreëerd. Waar kan de creativiteit beter stromen dan onder de Mispelblom of tussen de sinaasappelbomen? Met de warmte van de zon op je huid en als enige geluid het ruisen van de wind door de bladeren boven me, kom ik tot rust. En rust is het grote geheim van schrijven.

    Schrijfhaven

    Gouden koppel

    Maar Casa Perspectiva is nog meer. Het is immers het landgoed van Marelle en haar vriend Jan. Een meer gouden combinatie is moeilijk te vinden. Met 13 boeken op haar naam, een achtergrond in lesgeven en een hartelijke en open manier van communiceren is Marelle voor mij de ideale schrijfdocent. Eerder volgde ik al een schrijfweekend bij haar in de Betuwe. Het feit dat ik ervoor gekozen heb nu voor een week bij haar in Portugal te komen schrijven, geeft wel aan dat ik fan ben. Jan is nieuw voor mij, maar aangezien hij de maaltijden verzorgt en luistert naar de naam Kostelijk, heb ik er alle vertrouwen in dat dit wel goed komt.

    Ik word niet teleurgesteld. Zowel Marelle als Jan laten de hele week zien waar ze goed in zijn. In een welkome sfeer het hoofd en de maag vullen, zodat inzichten worden geboren en de creativiteit gaat stromen.

    De moordlustige schrijver

    Of om het anders te stellen: dat ik mij realiseer dat er nog veel te weinig spanning in mijn verhaal zit en dat mijn hoofdpersonage nog steeds om meer diepgang vraagt. Had Linda in haar feedback dat ook al niet gezegd? Hier op de berg in Portugal leer ik waar precies de pijnpunten liggen en bovenal: hoe ik ervoor kan zorgen dat ze verdwijnen.

    Schrijfdokter Marelle

    Ik duik letterlijk in het personage van mijn hoofdpersoon en in gesprek met de rest van de groep, ervaar ik hoe perfect ze is. Veel te perfect. En dus saai. Ik zie waar de spanning in mijn verhaal ontbreekt en waar ik weliswaar mooi schrijf, maar verder dan amusant wordt het voor een groot deel niet. En een thriller moet schuren, er moeten conflicten zijn, verdenkingen en barrières. Focus is mijn nieuwe mantra. En Kill your darlings. Bovenop de berg van Marelle en Jan wordt het een bloederige boel.

    De chemie van de groep

    Naast docent, verzorging en locatie is een ander zeer belangrijk deel van het welslagen van een schrijfweek de groep. Die andere schrijvers die net als ik zo graag hun boek willen uitgeven dat ze bereid zijn thuis de boel de boel te laten en zich vreugdevol een week lang terugtrekken om te schrijven. Mijn ervaring is dat wanneer je gelijkgestemde mensen bij elkaar zet in een afgeschermde, veilige omgeving er mooie dingen ontstaan.

    Elke dag heerlijk eten van Jan

    Wordt er in het begin nog wat afgetast, na twee dagen is iedereen geland en krijgen de gesprekken steeds meer diepgang. Verhalen worden gedeeld en reacties kunnen in alle openheid worden gegeven. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje en dat creëert begrip en oplossingen voor elkaars knelpunten, dilemma’s en blinde vlekken. En mooie gesprekken.

    Het meest opvallende van de groep is wel de gedrevenheid. Ben ik gewend dat er ’s avonds nog wordt doorgezakt met een fles wijn, vijf van de zes avonden trek ik al om acht uur de deur van mijn slaapkamer in de B&B achter mij dicht. En ik vind het prima. De eerste avond ben ik überhaupt gesloopt van de reis en alle indrukken en ook de avonden erna merk ik hoe inspannend een hele dag workshops, gesprekken en schrijven is. Ik wil en kom tot rust.

    Debuutjaar 2018

    Veel te snel is de schrijfweek voorbij. ‘Eigenlijk zouden we nu nog drie dagen schrijfretraite moeten hebben,’ is de algemene conclusie. Want we weten allemaal dat, eenmaal thuis, de waan van de dag ons leven weer gaat beheersen. Toch zijn we vol goede moed, hier staan mooie verhalen op papier. En we nemen met elkaar voor: 2018 wordt ons debuutjaar. Want in de woorden van Marelle, ‘je moet een doel hebben, dan hou je je eraan’.
    Debutanten 2018
    Ben je van de thrillers, dan volg je dus vanaf nu niet alleen mijn Facebook pagina van Familiegeluk, maar ook de blog van Antoinette Kalkman en straks de pagina’s van Ellis Souwerbren en Tamara Onos. De liefhebber van historische romans doet datzelfde voor Kristel Flinzner.

  • Frites op een altaar

    Frites op een altaar

    Gingen enkele jaren geleden de sterrenkoks back-to-basic met hun restaurants, tegenwoordig gaan ze nog een stapje verder. Fast-food op niveau is hot, alleen de beste ingrediënten, zonder conserveringsmiddelen en in een instagram-waardig interieur.

    Sergio Herman spant hierbij de kroon. Bereikte informatie over de hot dogs van Ron Blaauw of de hamburgers van Robert Kranenborg mij nauwelijks en loop ik puur per toeval langs De Frietwinkel van twee voormalige medewerkers van Restaurant Niven, om het friet-initiatief van Sergio Herman kan ik niet heen.

    Marketing

    Deze sterrenkok uit Zeeland heeft zijn marketing goed voor elkaar, zodat wij al weken van te voren op de hoogte zijn van de opening van zijn Frites Atelier Amsterdam in de Venestraat te Den Haag. Dat Amsterdam in de naamgeving zorgt nog voor enige discussie en ook ik vraag mij af of het nou echt zo nodig is, ondanks de internationale ambities. Wat is er mis met Holland of Dutch? Ook de verwijzing naar ´we´ op de website roept bij mij verwarring op, ´we hebben sterrenchef Sergio Herman gevraagd onze frites te maken´. Het was toch het Atelier van Sergio Herman zelf? Wie zijn dan die ´we´?

    Tot zover de communicatie, het gaat uiteindelijk om het product zelf. Mijn verwachtingen zijn hoog gespannen, een sterkok kan zijn signatuur wel meegeven, maar wordt dit ter plaatse ook waargemaakt?

    Bistro

    De eerste keer loop ik zowat het Atelier voorbij, dat weinig opvallend tussen de mainstream winkelketens ligt verscholen. Een klein uithangbord en een donkerblauwe gevel, waarin met gouden hoofdetters de naam van het etablissement is gegraveerd. Twee houten bankjes aan weerszijde van de deur bieden beperkte zitgelegenheid. Piet Boon tekende voor deze gewenste uitstraling van een naar eigen zeggen ouderwetse Frans-Amsterdamse brasserie. Persoonlijk vind ik het Amsterdamse wederom onnodig, wie in België of Engeland is geweest, zal ook deze bistro-look herkennen. Om nog maar te zwijgen over Diagon Alley (wegisweg) uit Harry Potter.

    Frites Atelier Amsterdam

    Signatuur

    Wat niet wil zeggen dat ik er niet blij van word. In tegenstelling, de buitenkant van het Atelier nodigt uit tot nadere inspectie en wie daar aan toegeeft, wordt niet teleurgesteld. De zwart-wit mozaïek vloer werd speciaal in Italië  vervaardigd en let vooral op de houten vloer er omheen, de planken zijn afkomstig uit een kerk (zou het The Jane zijn?). Ik word ontvangen door een meer dan vriendelijke dame, die uitgebreid de tijd neemt om mij de kaart en achtergrond van het Frites Atelier toe te lichten. Na enig twijfelen, kies ik voor Sergio’s Premium met tomaat, parmezaan, limoen en basilicum. Ik ben tenslotte opzoek naar zijn signatuur en Vlaamse stoverij om elf uur in de ochtend voelt toch niet zo aantrekkelijk.

    Puur

    Terwijl de frites liggen te pruttelen in natuurlijk vet, legt mijn gastvrouw uit dat de aardappelen drie keer per week uit Zeeland worden aangeleverd. Deze keer is het de Agria aardappel, maar dat kan de volgende keer weer anders zijn. Net zoals de kleur van de frites (een jonge oogst geeft blekere aardappelen), die in tegenstelling tot fabrieksfrieten, ongemoeid wordt gelaten. Het gaat om puur eten, vandaar dat ook de schil van de aardappel nog terug is te vinden op de frites. Ik ben benieuwd, in mijn ervaring wil dit nog wel eens leiden tot een te grote smaak-associatie met gepofte aardappelen.

    Mijn frites worden geserveerd in een kartonnen bakje met vetvrij papier en een door Kamagurka verfraaide papieren servet erbij. Met de parmezaan en basilicum de meest stijlvolle presentatie van een patatje die ik ooit heb ervaren. Maar zoals ze zeggen ’the proof of the pudding is in the eating’ en dus verplaats ik mij naar buiten om aan één van de twee sta-tafels dit te gaan doen.post_banner_710_270_fritesatelier_03

    post_banner_710_270_fritesatelier_02

    Frites-maaltijd

    Nog nooit heb ik een portie frites zo aandachtig bekeken en opgegeten. De frites zijn over het algemeen lekker lang en goed doorgebakken, zonder aangebrand te ogen. Omdat ik een hekel heb aan bleke en slappe exemplaren, is dit een goed teken. De vraag is of ze ook zo smaken.

    Dat doen ze. Krokant van buiten, met een aardappelsmaak van binnen zonder dat deze overheerst. Het woord ’taai’ komt in mij op, maar dan op een positieve manier. Ook de smaak van de schil is bijzaak, hier proef je echt friet. Niet vet, wel zout. De combinatie met limoen en basilicum is verrassend smakelijk, alleen de parmezaan had wat minder gekund. Sneller dan gewenst is mijn bakje leeg en lik ik, geheel tegen mijn gewoonte, de overgebleven saus met mijn vingers op. Ik heb het gevoel een frites-maaltijd te hebben gegeten in plaats van een bakje patat en dat verzadigde gevoel houdt de uren daarna stand.

    Is Frites Atelier Amsterdam de moeite van een bezoek waard? Absoluut! Niet alleen om te zeggen dat je bij Sergio hebt gegeten, maar vooral omdat het Atelier friet laat smaken naar friet. Gek eigenlijk, dat het daarvoor op een altaar moet worden gezet.

    post_banner_710_270_fritesatelier_04

  • #enzoknolvlog1000

    #enzoknolvlog1000

    Iedereen met kinderen vanaf een jaar of zes – zeker in het geval van zonen – heeft vast wel eens gehoord van Enzo Knol. Wellicht heb je zelfs meegekregen dat afgelopen dinsdag de 1000ste vlog van deze pas tweeëntwintig jarige jongeman online ging. Een hele prestatie, zeker als je je bedenkt dat hij pas drie jaar aan het vloggen is. Inmiddels twee vlogs per dag, ik ben blij als ik twee blogs per week haal.

    Bewerkelijk
    Een tijd geleden werd ik overigens gevraagd een video-dagboek bij te houden over mijn schrijfproces. Ofschoon er direct leuke ideeën in mij opkwamen, zakte de moed mij meer dan in de schoenen bij het idee die opnames ook nog eens te moeten editen. Om nog maar te zwijgen over het feit dat ik daar dan de hele tijd mijn eigen hoofd op terug zou zien. Ik zeg je, op mijn leeftijd is dat toch anders dan op je tweeëntwintigste. Tenzij je Daphne Deckers bent natuurlijk. 

    Marketing
    Wat is de houdbaarheidsdatum van Enzo Knol? Geen flauw idee en het maakt ook niet uit. Voorlopig geniet hij een ongekende populariteit met het simpelweg etaleren van zijn eigen dagelijks leven. Ruim een miljoen volgers op YouTube en meer dan veertig miljoen weergaven per maand. En daar komt nog eens de merchandise bij: caps, t-shirts, een giga rugzak, ook wij hebben ze allemaal in huis. 

    BFF
    Enzo Knol is een merk, nee, hij is meer dan dat. Enzo is één van de beste vrienden van mijn kinderen en ik zweer je, zelfs nu op onze meivakantie is hij erbij. Een bommetje in het zwembad is niet compleet zonder zo hard mogelijk KNOLPOWER te roepen en de vraag ‘is het al zeven uur?’ (lees: tijd voor een nieuwe vlog) klinkt ook hier weer door de kamer. Zelfs onze vakantiebestemming Spanje is bij voorbaat al goedgekeurd, omdat ‘Enzo en Dé er ook zijn geweest.’ 

    Supertof
    En nu dan de 1000ste vlog met in het kielzog daarvan een win-actie. Ik werd onmiddellijk door de oudste erbij gehaald. Samen bekeken we het filmpje, waarin Enzo de kijker opriep iets supertofs in te sturen met hemzelf als thema. Het hoefde niet super creatief te zijn, als het maar origineel was. 

    Onze oudste is redelijk intens, dus moest er NU en ONMIDDELLIJK iets gefabriceerd worden.
    Of ik geen tekening kon maken namens hem?
    Nee, natuurlijk niet, legde ik verontwaardigd uit. Dat was vals-spelen en zou zeker door Enzo in één van zijn vlogs benoemd worden (van dat laatste ging ik gemakshalve maar even uit).  

    Winkansen
    Dus ging hij-van-tien, in eerste instantie wat onzeker, zelf aan de slag met het in het vakantiehuis gevonden potlood en papier. 

    ‘Wat kan je eigenlijk winnen?’ wilde ik weten. 

    Er volgde een enthousiast verhaal over alleen maar gave ooit van Enzo himself gewezen dingen, waarbij zijn allereerste vlog-camera mij het meest is bijgebleven. 

    ‘Als je ermee schudt, hoor je balletjes rinkelen en de lens gaat niet meer terug.’  

    ‘Dus hij is eigenlijk kapot?’ vroeg ik voorzichtig. 

    ‘Ja.’ Zoonlief keek erbij alsof het het mooiste ding op aarde was. 

     Je begrijpt, de foto van zijn tekening (‘zet er ook bij dat je tien jaar bent’) is Per Hoge Uitzondering onder mijn Facebook en Twitter accounts online gegaan. 

    Na een lange dag Spaanse zon, zwemmen en BBQ ligt hij moe maar voldaan in zijn bed. Zijn laatste bespiegeling op deze derde vakantiedag?
    ‘Ik hoop zo dat ik wat win, mamma.’

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company

  • K3 Magie

    K3 Magie

    Het idee was dat we én goed zicht én de ruimte zouden hebben.
    Als je het doet, moet je het tenslotte goed doen.

    Dansen en tikkertje spelen
    De kaartjes had ik een half jaar geleden kocht, ruim van te voren zou je denken, maar de beste plaatsen waren toen al vergeven. Het werden de één na beste, strategisch uitgekozen op het gangpad voor ons. Dat betekent immers niemand recht voor je neus om je uitzicht te ontnemen en genoeg vrijheid om los te gaan op de danspasjes.

    Waar ik geen rekening mee had gehouden was de hoeveel kleuters die na een half uur in de show dit gangpad innamen ten behoeve van het spelen van tikkertje. Terwijl dochter-van-vijf onverstoorbaar meebewoog met de dames op het podium, probeerde ik mij niet te storen aan het langs mij heen stuivende kleine grut dat allang geen aandacht meer had voor wat er vóór hen gebeurde.

    Uitgekiende show
    En dat was nogal wat. Een vaste groep van acht jonge danseressen in wisselende sexy outfits, diverse platforms, een trap en drie immens grote harten, waarbij het middelste hart als toegangsdeur en beeldscherm fungeerde. Het uitspreken van de woorden K3 magie bracht ons een terugblik op 17 jaar K3 succes middels filmfragmenten en live optredens van zowel de oude als de nieuwe K3 leden. Het zal geen toeval zijn geweest dat het allereerste K3 nummer Heyah mama nu werd gezongen door de nieuwe jonge dames. Evenals het feit dat de nieuwste single 10.000 luchtballonnen aan het eind van de show voor een tweede keer ten gehore werd gebracht.

    K3 Magie

    Big business
    K3 is een marketing product met de kracht van zang, dans, looks en styling. En Studio 100 zou Studio 100 niet zijn als het niet uit elk nadeel een voordeel weet te behalen. Na het vertrek van de eerste blonde K3 zangeres, Kathleen, werd K2 in 2009 middels een televisieshow weer K3 en ook de zoektocht in 2015 naar de huidige nieuwe bezetting heeft studiobaas Gert Verhulst geen windeieren gelegd. Ruim 4 miljoen mensen in Nederland en Vlaanderen zaten aan de buis gekluisterd om te zien hoe uiteindelijk Klaasje, Hanne en Marthe uit zesduizend meisjes werden gekozen om de magie van K3 levend te houden.

    Gaat het ze lukken? Waarschijnlijk wel.

    Realiteitsbesef
    Ik, als ouder, zie tijdens het afscheidstournee K3 en drie meisjes die K3 nadoen, nog wat geforceerd en niet altijd even zuiver, maar wel met groot enthousiasme.

    Meisjes van tien jaar gaan naar de show om nog één keer hun eigen K3 te zien optreden. De K3 dames wiens stemmen duidelijk de ervaring hebben, wiens figuren niet onderdoen voor de jongere generatie, maar die bij het inzoomen van de camera ook geen twintig meer zijn. En laten we het ook eens omdraaien: hoe lang wil je na zoveel jaar nog in een kort glitterrokje zingen over je Tele-Romeo of Kusjes, ook al heb je nog de benen en de stem ervoor?

    Voor de aanwezige kleuters maakt het niet uit. Zij klappen en zingen even hard voor Karen, Kristel en Josje als voor Klaasje, Hanne en Marthe en op navraag antwoordt dochterlief vol overgave dat ze de nieuwe K3 toch net wat leuker vindt dat de oude.

    En dat is wat je noemt K3 magie.

    K3 Magie

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company

  • Netwerkcommunicatie: slim of rete-irritant (2)

    Netwerkcommunicatie: slim of rete-irritant (2)

    Een tijdje geleden deed ik iets heel engs.
    Ik deelde mijn inzending voor een schrijfwedstrijd op social media.

    Hoezo eng? hoor ik je denken.
    Geloof me, voor menig (beginnend) schrijver is het delen van zijn eigen creatie zenuwslopend. Het is toch een beetje je kindje. En je wilt ook niet horen dat die lelijk is. Daarom zijn alle baby’s op z´n minst schattig. Van een verhaal kan je dat niet zeggen, in ieder geval niet als het geschreven is door iemand van boven de acht jaar.

    Enfin.
    Ik deelde dus mijn inzending en ik kreeg heel veel likes. Minder dan de foto van mij en mijn dochter in dezelfde bloemetjes jurk, maar toch. Genoeg om opgelucht adem te halen.
    Tot mij iets opviel.

    Barrière
    De verwonnen likes zijn op mijn eigen FB pagina. En niet op de pagina van de wedstrijd organisator. Op die pagina heb ik slechts één like (stem), en die is van mijzelf. Best triest.

    Hoe kan dat?
    Het antwoord is simpel: het publiek kan alleen op je verhaal stemmen wanneer ze een profiel hebben aangemaakt op de website van Heel Nederland Schrijft.
    Barrière! In ieder geval voor mijn virtuele achterban.

    Inhoud versus marketing
    Vanuit marketing begrijp ik de oproep heel goed. Een groot aantal deelnemers zal hetzelfde hebben gedaan als ik, waardoor Heel Nederland Schrijft eenvoudig en voor niets haar bereik, op z’n minst eenmalig, heeft vergroot.

    Vanuit de inhoud blijf ik daar toch wat sceptisch over. Gaan die likes van de eigen achterban nou echt mee bepalen welk verhaal het best geschreven is? En wat is dan doorslaggevend?

    De huidige fotowedstrijd van het NRC heeft dat in mijn ogen beter opgezet. Iedereen kan stemmen zonder in te loggen en aan het eind van de maand is er een publieks- en vakjury prijs. Op deze manier wordt én de moeite van de fanatieke eigen promotor beloond én de inzending apart beoordeeld op kwaliteit van inhoud.

    Voordat de verontwaardiging losbarst:
    Ik zeg niet dat het één niet samen kan gaan met het ander. Iemand kan fantastisch fotograferen of schrijven en ook nog eens zeer veel stemmen daarvoor werven. Good for you!
    En dat een platform zijn leden, deelnemers of andere vorm van volgers inzet om zijn eigen zichtbaarheid te vergroten juich ik alleen maar toe.
    Ik heb wel mijn twijfels over een verplichte inlog voor stemmen. En het vermengen van publiek- en jury opinie.

    En jij? Hoe denk jij hier over?

     

    P.S. De links naar mijn inzendingen vind je achter de vetgedrukte woorden:

     

  • Netwerkcommunicatie: slim of rete-irritant? (1)

    Netwerkcommunicatie: slim of rete-irritant? (1)

    Vanochtend vond ik een e-mail bericht van Debbie Bernasco in mijn mailbox. Debbie Bernasco is succesvol onderneemster en storytellingexpert.

    ‘Hallo Barbara’ begon haar mail. Ze bedankte mij dat ik haar gratis e-book had gedownload en hoopte dat ik er écht iets aan zou hebben. Vervolgens maakte ze een bruggetje van haar behoefte aan delen, naar mijn behoefte aan delen, wat ik waarschijnlijk onvoorwaardelijk had. Ik ken Debbie niet persoonlijk, dus dat was een listige aanname, maar omdat de mail wel lekker las, haakte ik nog niet af. Ze vroeg mij of ik haar e-book wilde delen, zodat andere ondernemers er ook wat aan hebben. De eerste gedachte die bij mij opkwam was: netwerkcommunicatie.

    Netwerkcommunicatie is in de basis hetzelfde als netwerkmarketing (voorheen multi-level-marketing): het inzetten van je eigen netwerk en (indirect) dat van anderen om een doel te bereiken.
    Ik heb vier criteria gedefinieerd om tot een antwoord op mijn vraag te komen:

    1. Aanleiding: waarom komen ze bij mij?
    2. Relevantie: wie is degene die het verzoek doet?
    3. Doel: waarom zou ik delen?
    4. Tijd: hoeveel moeite moet ik er voor doen?

    Jeuk
    Persoonlijk bezorgt netwerkmarketing mij jeuk, omdat ik het associeer met vage kennissen die mij vaker dan mijn beste vrienden benaderen, in de overtuiging dat ik de betreffende crèmes of pillen echt nodig heb. En dat niet alleen: ik kan er nog wat aan verdienen ook! Luister goed: ik wil helemaal niets verdienen aan mijn eigen dagcrème. Het enige dat ik wil, is dat-ie mij er tien jaar jonger uit doet zien. Oké, vijf is ook goed. De gedachte achter dit dwangmatig gedrag van die kennissen, is dat zij een percentage ontvangen over mijn verdiensten. Let the money work for you!

    Liken
    Netwerkcommunicatie vind ik een stuk minder irritant, omdat het relevanter overkomt en weinig moeite kost. Niet voor niets liken we van alles op social media.

    In het geval van Debbie heb ik haar e-book gedownload, waarop zij (geautomatiseerd, ik weet het) reageert (check 1). Op haar website en in haar e-book heb ik kunnen lezen dat zij van het delen en netwerken is; haar verzoek komt dus niet zomaar uit de lucht vallen (check 2). Als ik in ga op haar verzoek geef ik andere ondernemers ook de kans om van haar e-book te leren. Dit is belangrijk, want leren was ook mijn motivatie achter het downloaden van haar boek. Dat is heel iets anders dan ´verkoop dit boek aan je vrienden en verdien daar zelf ook wat mee’. (check 3). Delen via social media kost mij minder dan vijf minuten, zeker als ik er geen blog aan wijd 😉 (check 4).

    Als extra maak ik kans op een Strategiesessie als ik haar laat weten dat ik haar boek gedeeld heb. Dit is voor mij geen must, en zelfs een klein beetje een barrière. Moet ik haar dat echt laten weten? Gaat ze daar dan wat van vinden? De communicatiespecialist in mij vindt het wel een slimme zet. Ik heb mij met het downloaden van het e-book immers getoond als geïnteresseerde en dus potentiële doelgroep voor wel-betaalde sessies. Hoe langer je contact met mij hebt, hoe beter. En in dit geval ook nog eens één-op-één. Daarom eindigt de mail met een p.s. waarin zij mij tipt voor haar andere e-book. ‘Dat zal dan wel betaald zijn,’ denkt de scepticus in mij, maar nieuwsgierigheid doet mij toch doorklikken. Ook dit boek blijkt gratis, in het kader van ‘giving back’ na 15 jaar succesvol ondernemerschap. Ik download hem niet, maar ben er wel positief door gestemd.

    Het moge duidelijk zijn dat ik de link naar Debbie’s boek zal delen. Het verzoek voldoet aan alle vier genoemde criteria en, niet geheel onbelangrijk, het e-boek is enthousiast en begrijpelijk geschreven. Verwacht geen duimendik verhaal, het zijn slechts 20 pagina’s om je op weg te helpen. Ook wel eens fijn.

    Debbie Bernasco: 16 tips die mij een succesvol ondernemer maakten

    Enoy!