concepting Archieven - barbarasevenstern.nl

barbarasevenstern.nl

Categorie: concepting

Manschapslokalen en gorillas in the mist

Een zoektocht naar de meest comfortabele Wellness & Spa bracht mij bij Fort Resort Beemster. Dag één van een driedaags bezoek met zus en ’s moeders.

Bunker in het groen
Aankomst bij het Fort, na een kleine detour door zeer Hollands landschap, inclusief u-turn op een boerenerf. Het Resort heeft twee parkeerterreinen. Ondanks de drukte kiezen wij de eerste en ons optimisme wordt beloond; vlak bij de ingang kunnen we de auto kwijt.

Het Fort straalt ons tegemoet, een langwerpige bunker in het groen.

Een betegeld wandelpad leidt ons langs de fortgracht, waar hoge treurwilgen stemmig hun takken richting water laten hangen.

Bij de receptie worden wij welkom geheten door een geheel in het zwart geklede blonde dame. Na enkele minuten het typische geharrewar van familie-onder-elkaar aangehoord te hebben, stelt ze op vriendelijk, maar stellige toon voor de uitleg te geven, zodat ‘waarschijnlijk al veel duidelijk wordt‘.

Op appèl
En ze heeft gelijk, een kwartier later genieten wij van twee heerlijke boerentosti’s met Beemsterkaas en Amsterdamse Ossenworst in het Poterne Restaurant van het hotel. Dit restaurant is alleen gekleed toegankelijk en gelegen in het achterste gedeelte van het fort (een Poterne is oorspronkelijk een lange rechte gang, een appèl- en afwachtingsruimte en wasplaats).

Het lage gewelfde plafond roept associaties op van een wijnkelder, alleen dan zonder de bedomptheid en met zonlicht. Het is een sfeervolle en informele ruimte, die gebruik maakt van de oorspronkelijke bouwelementen, zonder geforceerd of over the top te worden. Het is ook de plek waar ’s ochtends het ontbijt wordt geserveerd en vroege Wellness gasten naar gelieve iets kunnen nuttigen. De kaart is beperkter dan die van het Wellness restaurant, maar we leren al snel dat desgewenst van beiden besteld kan worden.

Manschapslokalen
Na de lunch is het tijd voor onze kamers, gelegen in de voormalige manschapslokalen. Anno 2016 bestaan de manschappen slechts uit mijzelf en zus in lokaal 1 en ’s moeders in lokaal 2 en ik durf met zekerheid te stellen dat er in het verleden niet zal zijn gesproken van luxe.

Dat is nu wel anders. Een groot tweepersoonsbed met dikke kussens lonkt uitnodigend onze richting op en op een bijzet tafel vinden we in een branded glazen fles complimentary water met twee glazen. Ik ben zeer gevoelig voor dergelijke details.

Wederom wordt er op een mooie manier gebruik gemaakt van de oorspronkelijke stijl van het fort, zo komen de rondingen van de buitendeuren terug in de vorm van de douchecabine en het toilet. Deze opzet deelt tevens de kamer op natuurlijke wijze in tweeën, zodat er een sfeervolle slaapplek ontstaat. Alleen de dikke haken aan het plafond roepen direct de associatie van een strop op, maar dat zegt waarschijnlijk meer iets over ons dan de haken in kwestie.

Spa & Wellness
De Spa en Wellness van het Resort is te bereiken via een trap naar de gewelven van het Fort. Hier beneden bevinden zich de omkleedruimte met lockers en de Spa. Een glazen strook tussen het plafond en de dikke betonnen buitenmuur zorgt voor natuurlijk lichtinval, wat een opgesloten sfeer voorkomt.

Wie een behandeling heeft gereserveerd neemt plaats in één van de wit leren fauteuils die naast een ronde balie staan opgesteld. Wie alleen voor de wellness komt, neemt de trap omhoog naar de sauna’s, rustruimtes en het bijbehorende restaurant.

Gorilla´s in the mist
Wij beginnen onze wellness met een Al Sahari, het oudste Ottomaanse hammam ritueel dat tot nu toe bekend is. Het vindt plaats in de stoomcabine, waar we ons onder begeleiding van een enthousiaste saunameester scrubben met zeezout, honing, munt olie en eucalyptus lichaamspakkingen. Het is de ideale start van onze wellnessdag, na 25 minuten zijn we door en door opgewarmd én relaxed. Het ritueel wordt afgesloten met een kopje muntthee en een stukje zelfgemaakt pepermunt op één van de bankjes in de intieme rustruimte van Hammam.

The full monty
Fort Resort Beemster heeft genoeg sauna faciliteiten om ook zonder behandelingen prima een dag (of meer) door te komen. Wij zijn er evenwel gekomen voor de full monty, dus na een glas huisgemaakte ice tea en een bezoek aan de Panorama sauna (let op: uitzicht van het Beemsterpolderlandschap vanuit de ronde ramen bovenin) is het terug naar de Spa, deze keer voor een massage.

Nu werd het interessant,

want hoe vaak blijkt de Spa bij een Wellness niet meer te zijn dan een commerciële aanvulling van middelmatige behandelingen?

Ik kan je verzekeren, dat is het hier niet. 80 minuten gingen zelden zo snel voorbij, en ondanks enkele onverwachte knopen moest ik mijzelf menigmaal terug op aarde roepen (niets zo zonde als een massage terwijl je slaapt). Ook de sportmassage was volgens de ervaren mening van zus wat het moest zijn, het lichaam werd voelbaar aangepakt.

Balans in de sauna
Na een heerlijke blauwe bes smoothie (goed voor de ontgifting) is het tijd voor onze laatste Wellness activiteit van deze eerste dag: een yoga-sessie in de zoutsteengrotsauna (50 graden). Een milde vorm van rekken, strekken en balans houden, die ook door de niet yoga-beoefenaar prima is te volgen en je toch met het gevoel van een work-out achterlaat.

De innerlijke mens
‘ s Avonds eten we in het eerder genoemde Poterne Restaurant, waar het ondanks de dinsdag toch aardig volzet is. We storten ons op het zuurdesembrood met olijf/tomaattappenade en knoflook/basilicumboter.

De sparerib van het Iberico varken is reeds ontdaan van het bot en heerlijk knapperig, de boerderijkip salade een serieuze portie die ik desondanks geheel weet te verorberen. In het glas zit een droge zachte Chablis Vieille Vigne. De worteltaart die we met een extra vorkje bestellen, is te luchtig en valt daardoor helaas tegen.

Moe maar voldaan (zo’n middag wellness valt niet mee) duiken we om elf uur ons bed in. Morgen gelukkig nog een dag.

Deze blog is deel twee uit een vierdelig feuilleton:

Dag 0: Er hoognodig tussenuit!

Dag 1: Manschapslokalen en gorillas in the mist (deze blog)

Dag 2: Schuim, vleermuizen en verstilling

Dag 3: De kunst van het loslaten

Fort Resort Beemster ligt in de Noord-Hollandse Beemsterpolder, twintig minuten rijden van Amsterdam.

De Wellness & Spa zijn apart te bezoeken. Wie er echt helemaal uit wil, blijft slapen in één van de tien luxe kamers of twee suites in de voormalige manschapslokalen van het oude fort (ontwerp Osiris Hertman).

Niets missen? Abonneer je dan op [bs] door je email adres in te vullen in de rechterkolom rechtsboven; je ontvangt dan automatisch mijn blogs in je mailbox.

Foto’s op deze pagina (c) daanverhorst.com m.u.v. de eetfoto

16 februari 2016
O, O, die ode aan de Nederlandse mode

Je hebt nog maar tot en met 7 februari a.s. om naar de tentoonstelling Ode aan de Nederlandse mode in het Gemeentemuseum Den Haag te gaan. Dat zijn nog maar vijf dagen als je deze post op de dag van schrijven leest. Vijf dagen, waarin je vast al het één en ander gepland hebt. Of juist helemaal niets, wat meestal ook niet vanzelfsprekend is.

En toch zou ik je willen aansporen ergens vóór 8 februari de tijd te vinden om deze tentoonstelling te bezoeken.

Want o, o, wat een ode. Niet vanwege lovende en hoogdravende lofzang op tekstborden of in ondersteunende videobeelden. Nee, de ode is het tentoongestelde zelf. De verzameling creaties van modeontwerpers van Nederlandse bodem van de late 19de eeuw tot heden. De vormgeving van de tentoonstelling is hierbij cruciaal en heeft een optimale sfeer weten neer te zetten.

Kenmerken
Zoals gebruikelijk met grote tentoonstellingen in het Gemeentemuseum, is ook de Ode te vinden in de grote zalen op de eerste etage van het museum. Verwacht geen chronologische volgorde van de ontwikkeling van de vaderlandse mode. De creaties worden tentoongesteld aan de hand van een tiental opvallende kenmerken van het Nederlandse modeontwerp. En dat werkt.

Een warme deken van blauw
Neem nou de blauwe kamer, de eerste kamer na de introductiezaal. Direct een warm welkom, want deze kamer omarmt je in een deken van.., ja, blauw.
Blauw blijkt door de jaren heen een geliefde kleur in het Nederlandse modebeeld. De onvermijdelijke inhuldigingsjapon en –mantel van koningin Maxima tref je hier aan. Niet prominent op een voetstuk in het midden van de tentoonstelling dus, maar als onderdeel van de verzameling historische en nieuwe ontwerpen. Dat is prettig, want de tentoonstelling is zoveel meer dan deze geroemde japon (die wat mij betreft het meest tot zijn recht komt aan het lijf van onze koningin zelf).

Couture
Na de blauwe kamer kun je bijkomen bij de ogenschijnlijk ingetogen couture van Hirsch & Cie en Metz & Co, waarbij werk van Neerlands eerste couturier, Joan Praetorius, uiteraard niet ontbreekt.

Futuristisch en tijdloos
Ook specifieke aandacht voor innovatie en experiment, ofschoon dit van alle ontwerpen gezegd kan worden, wanneer je ze vanuit hun tijd bekijkt. Zo zijn zowel de huidige 3D creaties van Iris van Herpen als de metallic kunstleren pakken van Alice Edeling uit de zestiger jaren futuristisch te noemen. Wat dan ook opvalt is de tijdloosheid van het overgrote deel van de collectie.



Kleurbeleving
De klapper van de tentoonstelling zit wat mij betreft in de grootste zaal, die bij binnenkomst onmiddellijk de associatie van een caleidoscoop oproept. Het thema is kleur en dat is dan ook wat de bezoeker krijgt, mede door een optimale wisselwerking van het tentoongestelde met het inrichtingsontwerp.



Extravagant
Eenzelfde uitbundigheid is ook terug te vinden bij de excentrieke uitgaanskleding van ontwerpers als Bas Kosters, waar je je, al dan niet in combinatie met een silent disco, aan kunt vergapen. Humor is een begrip dat opkomt, maar ook de hoeveelheid pailletten doet terug denken aan het prachtige borduurwerk op de avondjurk van Frank Govers in de eerdere blauwe kamer. Extravagant wordt hiermee een breder begrip.

Klare lijnen en meer
Naast al deze uitgelatenheid is er ook ruimte voor rust. Zo komt de combinatie zwart en wit op meerdere plekken van de tentoonstelling terug en zijn er ontwerpen waarbij de nadruk ligt op geometrie en primaire kleuren.



Op de foto
Wie na dit alles betreurt niet zelf een Avelon, Taminiau, Van Benthum, Van Herpen of Iversen te bezitten, kan zijn hart ophalen in de laatste zaal, waar de bezoeker de mogelijkheid heeft zich te fotograferen achter een outfit van één van de genoemde ontwerpers.

Kijk en bewonder
Het moge duidelijk zijn, Ode aan de Nederlandse mode toont topstukken van ontwerpers als Max Heymans, Dick Holthaus, Frans Molenaar, Fong Leng, Frank Govers, Viktor & Rolf, Iris van Herpen en Jan Taminiau. Niet alleen een must-see voor de modeliefhebber, maar zeker ook de moeite waard als je van inrichting en beleving houdt.

Afterthought
Een foto op het introductie bord van de tentoonstelling springt bij mij in het oog. Een jongen fiets over het strand, meisje achterop. Het is koud en de aanwezigheid van een geopende paraplu suggereert zelfs regen. De jongen en het meisje dragen kleurrijke breisels en ik herken het beeld van mijn verzameling oude modeplaatjes uit de jaren tachtig. Een dergelijk beeld komt nergens meer terug in de tentoonstelling, net zo min als ontwerpen van merken als Soap Studio, Mexx of Mac & Maggie. Terwijl het bij mij, tiener in de jaren tachtig, direct om meer roept.

Het Gemeentemuseum Den Haag organiseert jaarlijks een grote mode tentoonstelling. Wellicht dat het tijd is voor een overzicht van mode campagnes aan het grote publiek.

Het Gemeentemuseum Den Haag is geopend van dinsdag t/m zondag van 11:00 – 17:00 uur.
Iedere zondag is er tevens van 12:00 – 16:00 uur Open Kinderatelier, gratis te bezoeken voor jongens en meisjes vanaf 5 jaar (max. 45 minuten per kind). Handig, want dan kan jij als ouder of begeleider nog even rustig een rondje doen of iets nuttigen in het Grand Café van het museum.

Ode aan de Nederlandse Mode is nog te zien tot en met zondag 7 februari 2016.
Conservator Madelief Hohé, art direction Maarten Spruyt en Tsur Reshef.
De catalogus van de tentoonstelling is voor €22,50 te koop in de museumwinkel (niet goedkoop, wel de moeite waard).

De unieke fotoshoot van Sabrina Bongiovanni (fotografie) en Maarten Spruyt (art direction) is een vermelding waard. De geometrische lijnen van de typisch Hollandse landschappen en architectuur versterken de creaties, wat resulteert in een prachtig eindresultaat. Te bewonderen op de tentoonstelling en in de genoemde catalogus.

2 februari 2016
Herkenning en beleving in het Tropenmuseum

Wie mijn berichten rondom mijn boek-in-wording volgt, weet dat een deel van het verhaal zich afspeelt in jaren zestig. De huidige tentoonstelling The Sixties – A Worldwide Happening in het Tropenmuseum in Amsterdam is voor mij dan ook een must-go. Waar beter inspiratie opdoen (of op z’n minst feiten checken) dan tussen de mode van Thea Porter, de broek van Jimi Hendrix en de posters uit deze roerige tijd?

Gemengde gevoelens
Het is jaren geleden dat ik voor het laatst in het Tropenmuseum ben geweest. Sterker nog, ik heb een zeer slechte herinnering van een middag knutselen aan een pijl en boog, die ik vervolgens niet mee naar huis mocht nemen. Als je vijf bent is dat licht traumatisch. Je kunt dus veilig stellen dat ik met gemengde gevoelens naar binnen stap.

Enthousiasme
De baliemedewerker begroet mij als een verloren ziel en roept onmiddellijk dat ik toch zeker naar het kindermuseum moet gaan. Over tien minuten vertrekt het vliegtuig naar Marokko, dus als ik opschiet, red ik het nog net. Overweldigd door zijn oprechte enthousiasme pak ik mijn boardingpas en Marokkaans paspoort (‘die heeft u toch altijd al willen hebben‘) aan.

Markthal
Tropenmuseum Junior bevindt zich op de eerste verdieping aan één van de zijkanten van de monumentale Lichthal die het centrale hart van het museum vormt. Deze plek alleen al is indrukwekkend genoeg om even stil te staan en de immense afmeting ervan op je in te laten werken. Het heeft iets markthal-achtigs, de wijze waarop de tentoonstellingsobjecten en winkelmaterialen een deel van de enorme ruimte innemen.

Tropenmuseum Junior
Voor het Tropenmuseum Junior staat een incheckbalie, compleet met beeldscherm waarop de tijden van vertrek staan aangegeven. Ik toon mijn boardingpass aan de Marokaanse baliemedewerkster en krijg een stempel in mijn nieuw verworven paspoort. Als ik Yousef straks wil volgen, dan komt alles goed. Achter mij zitten twee jongens met een koptelefoon op hun hoofd naar iets over de tentoonstelling te luisteren. Een stukje verderop knutselt een meisje ijverig aan een ketting. Zelf stuur ik echtgenoot via een digitaal scherm een e-card met een Arabisch ‘I love you’.

Op reis
En dan is het tijd om aan boord te gaan. Een dikke vliegtuigdeur opent zich en wij volgen de baliemedewerkster een smalle gang in, waar grote lichtgevende borden van het type Schiphol de richting aangeven. Eenmaal in het vliegtuig nemen we plaats op rechtopstaande koffers die als stoel dienen. De deur gaat dicht en beeldschermpjes klappen uit het plafond naar beneden. De reis gaat beginnen!

Onze Marokkaanse reisbegeleiding zingt in het gangpad een lied, waarna op de schermpjes een introductie film wordt getoond. Het is het verhaal van Esmaa, Fatima, Nasrdin en Yousef, die de bezoeker middels een speurtocht laten meemaken wat zij zelf ontdekt hebben in het land van hun ouders.

Beleving
Tegen de tijd dat ik het vliegtuig uitstap, waan ik mij werkelijk in Marokko. De medina, huizen en een heus plein, Nederland voelt ineens heel ver weg. We drinken mierzoete muntthee en luisteren naar het verhaal van Yousef, wat ik persoonlijk wat erg lang vind voor de allerkleinste onder ons. Daarna mogen we zelfstandig op speurtocht langs de blauwe nissen, op zoek naar woorden. Omdat ik elk audiofragment bij een nis dien af te luisteren voor het gewenste woord, kan ik niet smokkelen. Daarnaast heeft een achtjarig jongetje bepaald dat hij niet bij zijn moeder, maar ´bij mij´ hoort, en dus ga ik braaf alle items af. Als alle woorden zijn verzameld, ontstaat er een vraag. Mijn antwoord hierop schrijf ik op een eerder gekregen ansichtkaart, die ik in de daarvoor bestemde gele brievenbus gooi. Wellicht dat ik straks met het hele gezin een VIP reis door de tentoonstelling mag maken.

A worldwide happening
Dan is het twee uur en moet ik haast gaan maken voor waar ik werkelijk voor kwam, The Sixties. Na alle beleving in Marokko ervaar ik de tentoonstelling als een statische opstelling van diverse zaken uit de zestiger jaren. Ik wandel wat doelloos door de verschillende eilanden van onder meer affiches, ruimtevaart objecten, muziek, en kleding. Om mij heen wijzen bezoekers elkaar op items die zij zelf ook hebben gedragen of gedraaid. Ik lees een tekst van Martin Luther King ´Free at last´, een beroemde uitspraak waar ik zelf ook in mijn boek Familiegeluk aan refereer.

The Sixties laat zien hoe wereldwijde veranderingen zich vertaalden in mode, muziek, architectuur en fotografie. Het geeft een wereldwijde blik en terwijl ik rondloop, realiseer ik mij dat ik meer opzoek ben naar de Haagse kant van de beginjaren zestig. Tenslotte is dat waar mijn verhaal zich op richt. Mijn oog valt op een bijschriftbordje bij een zelfgehaakt vestje ‘….kocht ik één keer per jaar bij de Bonnetterie chique kleding van Corrège of van Mof.‘ Ik maak alsnog een aantekening.

In tegenstelling tot Ziezo Marokko verwonder ik mij minder over de objecten in The Sixties tentoonstelling. Ik ben met ze bekend of met een afgeleide ervan. Zoals het museum zelf op haar website aangeeft, zijn de jaren 60 nooit weggeweest. De wereld van nu bouwt voort op de iconen van toen.

Wereld café
Ik rond mijn bezoek aan het Tropenmuseum af met een cappuccino en een zeer verantwoord broodje zwarte bonen humus in Café De Tropen. Het is die dag de enige plek in het museum waar ik bij binnenkomst mijn kaartje moet scannen.

Het Tropenmuseum is zeker een bezoek waard.

Het museum is geopend van dinsdag tot en met zondag en gevestigd in het monumentale KIT (Koninklijk Instituut voor de Tropen) in Amsterdam.

The Sixties tentoonstelling is nog tot en met 13 maart 2016 te bezichtigen.

Ook naar ZieZo Marokko? Hou er dan rekening mee dat er alleen gevlogen wordt in het weekend en op alle dagen van de schoolvakanties. Reserveren is verplicht, maar kan, als je geluk hebt zoals ik, ook nog bij de kassa.

21 januari 2016