Communicatie Archieven - barbarasevenstern.nl

Categorie: Communicatie

  • Mevrouw?

    Mevrouw?

    Stel je voor. Je staat te wachten bij de trein en scrolt door je smartphone. Een advertentie popt op, iets met bijzondere vakantieplekken tegen last minute prijzen. Voordat je verder mag, willen ze eerst nog wat van je weten, maar inloggen via Facebook of Instagram behoort ook tot de mogelijkheid. Nu ben je al weken lang nodeloos op zoek naar die éne locatie die wel leuk en betaalbaar is, dus klik je door.

    Op dat moment tikt er iemand op je schouder. Je schrikt op en kijkt recht in het verweerde gezicht van een onbekende man. De geur die van zijn lichaam komt, vertelt je dat het enige tijd geleden is dat hij onder een douche heeft gestaan. Nog voordat hij iets kan zeggen, schud je je hoofd.  Nee, je hebt geen geld voor hem. De man opent zijn mond en je doet ongewild een stap achteruit. Om je heen werpen mensen begripvolle blikken. ‘Mevrouw?’  Zijn stem klinkt hees, als van een verstokte roker. Weer schud je je hoofd, een verontschuldigende glimlach bevroren op je lippen. Het laatste waar je op zit te wachten, is dat deze man aanstoot neemt aan jouw afwijzing. Je draait je gedecideerd om en richt je blik weer op je scherm, waar inmiddels Mark van TravelSecrets aangeeft de sleutel tot jouw droomvakantie te hebben.

    ‘Mevrouw.’ De stem achter je klinkt dringender en je bent blij dat net op dat moment de trein komt binnenrijden. Terwijl je je laat meevoeren met de mensenmassa laat je Mark weten dat het gaat om een vakantie van drie weken in september, binnen Europa, maar wel in een land met een aangename temperatuur. En je houdt niet van grootschalige campings. Vanuit je ooghoeken zie je hoe de zwerver  – met zo’n uiterlijk moet het wel een zwerver zijn – achter je aankomt.  ‘Mevrouw!’ Negeren, nog even en je zit veilig in de trein. Op je scherm bedankt Mark je voor je zoekopdracht. Om tot een optimaal advies te komen, wil hij graag weten hoe oud je bent, of dit je enige vakantie van dit jaar is en hoeveel alles mag kosten. Snel tik je de gevraagde informatie in.

    In de coupé weet je een plek bij het raam te bemachtigen. Zo onopvallend mogelijk werp je een blik op het perron opzoek naar de zwerver. Je ziet hem vrijwel direct staan. Hij oogt verslagen, maar zijn blik leeft op als hij jou achter het raam ontwaart. Je kijkt snel weg, maar ziet nog net hoe hij iets in de lucht houdt. Het is een fel groene keycord, met daaraan een sleutelbos. Met een ruk draai je je hoofd terug naar het perron. En terwijl de trein langzaam het station uitrijdt, zie je nog net hoe de man zijn schouders ophaalt en jouw sleutels langzaam in zijn zak verdwijnen.


    Jouw recht op privacy

    Weten wat er met je gegevens gebeurt en niet in het minst: het daar mee eens zijn. Dat is wat de nieuwe privacywet (AVG) vanaf 25 mei 2018 beoogt te waarborgen. En daarom worden we de afgelopen weken bestookt met berichten over aangepast privacy beleid. Van multinational tot individuele blogger, iedereen is in de pen gekropen om duidelijk te maken dat zij jouw persoonlijke gegevens niet misbruiken. Juridische teksten zijn herschreven naar korte en begrijpbare uitleg, bedrijven blijken afdelingen of op z’n minst een functionaris voor gegevensbescherming te hebben –  waar ook nog eens direct contact mee gelegd kan worden – en wie budget over heeft, maakt een video. Slim, want de boodschap achter de nieuwe wetgeving is bij uitstek een kans om je te profileren als betrouwbare partner die het belang van zijn doelgroep voorop heeft staan.

    Het touwtje uit de digitale brievenbus

    Daar waar we voorheen een touwtje uit onze digitale brievenbus lieten hangen, geven we nu heel bewust onze sleutel af. Dat is tenminste het idee. De vraag is of we al die vereenvoudigde teksten werkelijk kritisch doornemen en vanaf heden gaan bijhouden of onze gegevens na de vastgestelde termijn worden verwijderd. Of nemen we al die berichten rondom de AVG voor lief en gebruiken we het hoogstens voor het opschonen van onze eigen mailbox?

    Privacyverklaring

    Met de invoering van de AVG worden bedrijven, organisaties, bloggers en online bezoekers aangesproken op hun verantwoordelijkheid. Daarbij draait het om vertrouwen, bewustwording en integriteit. Ook ik heb als blogger vanaf heden een Privacyverklaring aan mijn website toegevoegd.

  • Klantgerichtheid

    Klantgerichtheid

    Klantgerichtheid is een gave. Je kunt er talloze boeken over lezen, opleidingen voor volgen, maar aan het eind van het dag moet het centraal kunnen stellen van wensen van een ander ook simpelweg in je zitten. Is dit niet het geval, wat doe je dan in godsnaam in een branche waarin alles om hospitality draait?

    We hadden het hotel gekozen op de ligging, maar met een vier sterren beoordeling, kwamen we er toch ook met een zekere verwachting.

    De eerste indruk was prima. Een oubollige inrichting, maar fijne bedden en genoeg ruimte op de kamer.

    Tot zover de goede indruk.

    Scène 1
    ‘U weet dat u voor de parkeerplaats moet betalen?’
    Nee, dat wisten we niet.
    ‘Dan weet u het nu.’

    Scène 2
    ‘Uw bittergarnituur. Niet correct? O, u had bitterballen?’

    Scène 3
    ‘De badkamer stroomt over? Tot in uw kamer? We laten er iemand naar kijken. Als u bij terugkomst u wilt melden bij de balie.’

    Scène 4
    ‘Een taxi bestelt om zes uur? Bij mijn collega? Nee, we weten van niets. Een taxi duurt ongeveer een kwartier. Of iemand u kan brengen? Nee helaas, daar hebben we het te druk voor.’

    Scène 5
    ‘Uw cadeau op ons terras laten liggen? Doordat u onverwacht lang op de taxi moest wachten? U bent toch dichtbij? Wij brengen het u wel even. Wat zegt u? Niet bij het bruidspaar van 1 kilometer verderop. Nee, dan gaat het helaas niet door. 3,5 kilometer is echt te ver om voor langs te komen. Ik kan wel een taxi voor u bestellen.’

    – ontploffing mijnerzijds –

    ‘Iemand is met een kwartier bij u.’

    Driekwartier en meerdere telefoontjes later (de bezorger van het cadeau had een foutieve locatie doorgekregen) stopt er een auto voor mijn neus. Een man die ik herken van het hotel stapt uit. Ik open mijn mond om hem te bedanken, maar hij is mij voor. ‘Succes ermee.’ Met die woorden duwt hij het cadeau in mijn handen, draait zich om en stapt weer in de auto. Hij rijdt nog net niet met piepende banden weg.

    Scène 6
    ‘Een overstroming in uw badkamer? Nee, ik weet van niets.’

    Gehoord worden

    Een fout bittergarnituur is niet iets waar ik normaal gesproken over val. Net zoals ik niet snel tegen iemand uit mijn dak zal gaan, uiteindelijk ben ik zelf verantwoordelijk voor het meenemen van mijn spullen. Waar het omgaat, is dat ik verwacht als klant gehoord te worden. Dat iemand zich in mijn situatie kan inleven en op gepaste wijze reageert.

    Dus niet zoals de gastvrouw van een zeker tweesterren restaurant in Antwerpen zei, toen wij druipend van de regen binnenkwamen en stelden dat het toch wel heel vies weer was, ‘Daar kan ik niets aan doen.’

    Ontzorgen

    Als klant wil ik mij graag begrepen en geholpen voelen. Ontzorgd. Zeker wanneer er iets goed te maken valt, maar stiekem ook als ik degene ben die het probleem heeft gecreëerd. Iemand die klantgericht is, snapt dat en zal op z’n minst de indruk wekken er alles aan te doen mijn probleem weg te nemen.

    Zoals de medewerker van het hotel op Ibiza, toen ik een foute boeking had gemaakt en we met z’n vieren een dag te vroeg arriveerden.

    Of de dames achter de balie op Schiphol, die begrepen dat we geen €400 extra wilden betalen voor het aanpassen van een omschrijving op ons vliegticket, simpelweg omdat het niet onze fout was dat die omschrijving niet klopte (hier geen link, ik wil de dames niet in problemen brengen).

    Loyale klant

    Begrip en medewerking maakt van mij een mak lammetje en waarschijnlijk zelfs een merkambassadeur.

    Het hotel op Ibiza, waarvan de medewerker alsnog een kamer wist te regelen, is nu mijn favoriete verblijfplaats en iedereen die een logeeradres op het eiland zoekt, verwijs ik er heen.

    Het restaurant in Antwerpen kom ik nooit meer terug. En ik niet alleen, ook mijn omgeving is gewaarschuwd.

    De dames van Schiphol die er voor zorgden dat we zonder extra kosten onze vlucht haalden, hebben we bij terugkomst een cadeautje gebracht.

    Word of mouth

    Hoeveel moeite was het geweest om echtgenoot en mij naar de feestlocatie 3,5 km verderop te brengen, toen bleek dat het misgegaan was met de taxireservering? Zeker als je weet dat we al te maken hadden gehad met een overstroomde badkamer.

    En zo’n medewerker die mijn vergeten cadeau komt brengen, zou hij zichzelf ook niet beter voelen als hij had gezegd ‘veel plezier met geven’ in plaats van zijn chagrijn over de extra klus zo overduidelijk te tonen?

    Klantgerichtheid had een positief verhaal opgeleverd, ‘Heel vervelend dat het mis ging met de taxi, maar ze hebben het direct goed opgepakt’. Nu is het een blog over misstappen en een negatieve beoordeling op internet.

  • Amerika heeft gekozen, nu wij nog

    Amerika heeft gekozen, nu wij nog

    Het is woensdag 9 november 2016, de dag dat Amerika een Brexit doet, de immigratie website van Canada plat gaat, maar de voorspelde daling op de beurs uitblijft.

    Tot het moment dat ik ‘s ochtends mijn mobiel pak om te checken wat Amerika de afgelopen nacht heeft gedaan, leef ik nog in de illusie dat Clinton zal hebben gewonnen. Niet omdat ze zo’n aansprekend persoon is, maar met Trump als alternatief, leek het mij toch een schoolvoorbeeld van het beste van een slechte situatie maken.

    Ware gezicht

    Ik zit er naast. Amerika heeft die nacht haar ware gezicht laten zien. Ik ben in shock en kan mijn blog van deze week dan ook over niets anders laten gaan dan deze uitslag.

    De meerderheid van de Amerikanen mag dan gestemd hebben op Clinton, door het systeem van kiesmannen gaat de uiteindelijke zege naar Trump, een narcist, wiens grootste kracht zelfpromotie is. En laten we eerlijk zijn, kiesmannen of niet, Amerika heeft laten zien dat een overgroot deel van het land klaar is met het door Clinton vertegenwoordigde establishment. Wie naar de cijfers kijkt, ziet dat Amerika een sociaal-economisch woestijnlandschap is en wie dat wil veranderen, zoekt verandering en dus een andere politiek wind. Dat deze wind ook gepaard gaat met een tsunami van extreem controversiële uitspraken neemt men blijkbaar op de koop toe.

    Stemmingmakerij

    ‘Hij spreekt de taal van de gewone mens’, ‘het is entertainment’ of ´hij zal zijn toon wel matigen´. Het zijn uitspraken die zowel voor als direct na de verkiezingsuitslag te horen waren. Onzin, zeg ik. Dit is geen gewone taal of entertainment, dit is pure stemmingmakerij. Het is inhaken op angst, frustratie en de behoefte aan vingerwijzing, want de geschiedenis heeft reeds aangetoond dat niets de massa meer verenigt als een zondebok. En dat alles op een inconsequente en haatdragende manier.

    Dat is wat mij (en heel veel anderen) zo shockt.

    Impact

    Ongeacht de kiezersmotivatie, vanaf 20 januari 2017 heeft Amerika een sexistische en xenofobe populist als president en de vraag is wat daarvan de impact op het land zelf en de wereld gaat zijn. Zijn de presidentiële plannen van Trump te groot om in de praktijk uit te voeren? En zo ja, wat zal een dealmaker als hij daar dan tegenoverstellen? Met een Congres dat hem vriendelijk gezind is, blijft er nog genoeg over wat hij wel in beweging kan zetten.

    Een toepasselijk woord overigens, want Trump spreekt zelf ook van een beweging (movement) en niet van een campagne. Het doet mij, ietwat verontrust, denken aan The Wave, een waargebeurd verhaal waarbij een Amerikaanse geschiedenis leraar een project begint om duidelijk te maken hoe het kan dat heel Duitsland Hitler steunde in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog.

    Wat is waar?

    De eerste speech na de overwinning is inmiddels achter de rug. ‘…I say it’s time to come together as one united people.´ Het lijkt een meer gematigde toon, maar Trump staat bekend om zijn tegenstrijdige uitspraken. ‘I pledge to every citizen of this land that I will be president for all Americans.´ Every citizen en all Americans; waarom moet ik direct denken aan George Orwell´s Animal Farm, ´All animals are equal, but some animals are more equal than others´?

    Ondertussen wrijft in ons land Geert Wilders zich in zijn handen. ‘Ook wij zullen ons land teruggeven aan de Nederlanders’, twitterde hij direct na de uitslag. De grote vraag is of wij dat laten gebeuren?

    Public opinion

    Want ook hier is Orwell van toepassing. Zoals hij schreef in zijn essay Freedom of the Park, ‘The point is that the relative freedom which we enjoy depends of public opinion. The law is no protection. Governments make laws, but whether they are carried out, and how the police behave, depends on the general temper in the country. ‘

    Amerika heeft afgelopen dinsdag laten zien in welke stemming zij is en dat is er duidelijk één van opstand. Over slechts vier maanden gaan ook wij in Nederland naar de stembus. Welk vakje ik daar in zal kleuren, weet ik oprecht nog niet. Wat ik wel weet, is dat mijn stem er één zal zijn vanuit inhoud, respect en realiteitsbesef. En zeker niet vanuit rancune.

    Deze blog is ook gepubliceerd bij de Mama Company

     

  • Angst

    Angst

    De angst is terug. Hij is even weggeweest of op z’n minst naar de achtergrond geschoven. Je kunt tenslotte niet de hele tijd bang zijn.
    Nu is hij er dus weer. Via Brussel is hij onverwacht de kamer binnengekomen.

    Onverwacht?
    Ja, toch wel.
    Natuurlijk lieten we ons na de aanslagen in Parijs emotioneel mobiliseren door de media en de mening van anderen, maar ondertussen ging het gewone leven door en daarmee al snel wij ook.

    Hoe werkt dat nou, met die angst?
    Angst is een natuurlijke menselijke emotie die ervoor zorgt dat je alert kunt reageren op situaties die gevaar met zich meebrengen. Handig dus.
    Dat vinden onze hersenen ook, ze maken er zelfs speciaal nieuwe cellen voor aan. Doet zich een angstige situatie voor, dan wordt deze ervaring hier opgeslagen. Gevolg: een relatief sterke herinnering. Immers, als je één boek in een lege boekenkast zet, valt hij ook meer op dan wanneer je hem in een overvolle kast plaatst.

    Identificeren
    De huidige aanslagen in Brussel zullen ons dus onmiddellijk terug doen denken aan die in Parijs. Ook zo dichtbij, niet alleen qua fysieke afstand, maar ook qua cultuur, ideologieën en ontwikkeling. We leven mee met de gebeurtenissen in het Midden-Oosten, maar kunnen ons gemakkelijker identificeren met de Fransen. En nu dus met de Belgen.

    Reactie
    Het gevaar was al die tijd dichtbij, maar is ineens weer voelbaar geworden. En als we gevaar voelen, dan ontstaat er angst. Hoe angstig wij ons voelen, wordt opvallend genoeg niet bepaald door de mate van gevaar, maar door de hoeveelheid stresshormonen die ons lichaam produceert als reactie op dat gevaar. Iemand met vliegangst ervaart turbulentie heel anders dan iemand zonder die angst.

    Hoe reëel is onze angst?
    Hoe reëel is onze angst dus? Dat is een belangrijke vraag, want onderzoek toont aan dat onbewuste angst, vooroordelen versterkt. Met alle gevolgen van dien. Het blijft dus cruciaal je bewust te zijn door welke media je laat voeden, naar welke vrienden en politici je luistert en vooral ook wat je zelf hierover de wereld in brengt. Ik schreef er naar aanleiding van de aanslagen in Parijs al een blog over.

    Uitlaatklep
    Ons angstgevoel wordt dus bepaald door de hoeveelheid stresshormonen in ons lichaam. Wie van dit gevoel af wil komen, dient te handelen. In sommige gevallen is vluchten of vechten de beste of enige mogelijkheid, heel vaak gaat het echter om het vinden van een uitlaatklep. Zo schrijf ik deze blog, plaatst een ander iets op Social Media en gaat weer een ander hardlopen. Door in actie te komen, worden de stresshormonen in je lichaam opgebruikt en omgezet in andere stoffen, waardoor je stress afneemt. Doe je dit niet, dan blijven deze hormonen in je lichaam actief, met als gevolg de vicieuze cirkel van piekeren-angst-stress-hormonen-piekeren-etc.

    Laten we ons leiden door angst?
    Afgelopen weekend liep ik onbekommerd met mijn dochtertje door Amsterdam. Na vandaag is die zorgeloosheid verdwenen als ik denk aan mijn zus en zwager die vrijdag aankomen op Zaventem, mijn aankomende vriendinnentrip naar Parijs met de TGV en over twee maanden mijn eigen vliegreis met het gezin.

    Eén van de kenmerken van terrorisme is angst zaaien door middel van het plegen van ernstig geweld.
    Je kunt niet de hele tijd bang zijn, maar ik wil het ook niet.


    Voor deze blog heb ik dankbaar gebruik gemaakt van onderstaande bronnen:

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De MamaCompany

  • Iedereen is van de wereld

    Iedereen is van de wereld

    Het is woensdag, de dag dat ik mijn blog voor de MamaCompany schrijf.
    Ik heb genoeg onderwerpen, maar wat kies je in het harde licht van de aanslagen in Parijs?

    Ja Jochem Meyer, ik ben het met je eens dat we het Sinterklaasfeest met onze kinderen moeten vieren, maar een blog hierover voelt voor mij op dit moment te frivool.

    Wat er momenteel gebeurt, is onbegrijpelijk, omdat het zo ver afstaat van mijn eigen normen en waarden. En toch probeer ik het te begrijpen, omdat de wereld aan het veranderen is en het belangrijk is te weten waar het echt om gaat.

    Hoe ga ik om met de media-overload?
    Dat is nog best lastig en niet alleen door de complexiteit van het onderwerp. We leven in een tijd waarin de media niet meer alleen beheerst wordt door een relatief kleine groep journalisten, maar ook door mensen zoals jij en ik. Mensen met een mening die ze uiten op social media en in blogs. Het is goed dat dit kan, maar soms ook verwarrend.

    Zo is er de verontwaardiging over de wereldwijde aandacht die Parijs nu krijgt, terwijl andere landen buiten Europa ook al jaren te maken hebben met aanslagen. Een tweet van Jack Jones hierover wordt meer dan 50.000 keer geretweet. Dan stuit ik op een verontwaardigd artikel van de Engelse journalist Martin Bellam. Hij schrijft dat er wel degelijk media aandacht naar deze aanslagen uitgaat, maar dat dit simpelweg veel minder gelezen wordt. Hopelijk is Parijs een wake-up call voor iedereen, denk ik.

    Wat is waar en wat is de waarheid?
    Wat mij echter het meest bijblijft uit zijn verhaal is dat de foto bij de populaire tweet van Jack Jones negen jaar oud blijkt te zijn. Ik besef mij hoe makkelijk beeldvorming werkt. In het geval van de Jack Jones tweet lijkt mij dit niet schadelijk. De foto is dan wel niet van de daadwerkelijke aanslag, het illustreert wel wat er vorige week gebeurd is. Maar wat als dit niet het geval is? We zien een beeld, scannen een tekst en trekken onze eigen conclusies, gebaseerd op onze kennis, vooroordelen, achtergrond en angsten. En als het ons aanspreekt, delen we het.

    Dat geldt niet alleen voor wat we uit de media halen, maar evengoed voor wat er om ons heen gebeurt. De net iets te drukke man in de tram, de wel heel grote tas van onze medereiziger, we zien het en vinden er iets van. Stigmatisering ligt hierbij dicht op de loer, zeker als angst, woede of haat onze grootste drijfveer wordt.

    Na de aanslagen in Parijs werd er een Egyptisch paspoort in Stade de France gevonden. Dat moest wel van één van de terroristen zijn. Niets blijkt minder waar, het paspoort is van een slachtoffer, die toevallig van voetbal houdt en met zijn moeder in Parijs is omdat zijn broer een medische ingreep moet ondergaan. Voor het hele verhaal hierover verwijs ik graag naar het artikel van Gert van Langendonck in het NRC.

    Wat moet ik geloven?
    Dat de aanslagen in Parijs minder heftig zouden zijn verlopen als de burgers zelf een pistool hadden gehad, zoals Donald Trump beweert, gaat er bij mij niet in.

    Dat de aanslagen in Parijs betekenen dat we onze grenzen moeten sluiten, zoals Geert Wilders twitterde, vind ik kortzichtig.

    De woorden van President Hollande worden vergeleken met die van George W. Bush, toen deze na 11 september de war on terror lanceerde. Frankrijk radicaliseert en ook onze eigen premier Rutte heeft IS de oorlog verklaard. We weten allemaal ook dat de oorlog in Afganistan en Irak niet het beloofde succes heeft gebracht.

    Waar doen we goed aan?
    Een artikel van antiterreurexpert Peter Knoope triggert mij.  ‘Een groot deel van de wereld haat ons,´zegt hij. ´Wat wij vooruitgang vinden, vinden zij neokoloniaal.’ En even verderop stelt hij ´…we wéten dat leiders afzetten strategisch niet zo verstandig is. Een terroristische organisatie is als een piramide. Als je de top eraf haalt, wordt hij vervangen door agressievere mensen….Het is strategisch verstandiger om het draagvlak weg te nemen.´ Niet alleen het fenomeen bestrijden, maar de bodem eruit slaan. Het is een intrigerend artikel, waarin Knoope de Westerse moderniseringsgedachte aan de kaak stelt.

    Het laatste woord over de huidige situatie is nog lang niet gezegd en ook een oplossing ligt voorlopig niet voor de hand. Wat we wel in de hand hebben, is hoe jij en ik er mee omgaan.

    * ‘Iedereen is van de wereld’ is de titel van een lied van The Scene, de foto bovenaan dit artikel is afkomstig uit de Love has no labels campagne


    Wil je de huidige situatie ook beter begrijpen?

    Aan onderstaande artikelen heb ik zelf veel gehad:

    Deze blog is ook gepubliceerd op de website van De MamaCompany

  • Netwerkcommunicatie: slim of rete-irritant (2)

    Netwerkcommunicatie: slim of rete-irritant (2)

    Een tijdje geleden deed ik iets heel engs.
    Ik deelde mijn inzending voor een schrijfwedstrijd op social media.

    Hoezo eng? hoor ik je denken.
    Geloof me, voor menig (beginnend) schrijver is het delen van zijn eigen creatie zenuwslopend. Het is toch een beetje je kindje. En je wilt ook niet horen dat die lelijk is. Daarom zijn alle baby’s op z´n minst schattig. Van een verhaal kan je dat niet zeggen, in ieder geval niet als het geschreven is door iemand van boven de acht jaar.

    Enfin.
    Ik deelde dus mijn inzending en ik kreeg heel veel likes. Minder dan de foto van mij en mijn dochter in dezelfde bloemetjes jurk, maar toch. Genoeg om opgelucht adem te halen.
    Tot mij iets opviel.

    Barrière
    De verwonnen likes zijn op mijn eigen FB pagina. En niet op de pagina van de wedstrijd organisator. Op die pagina heb ik slechts één like (stem), en die is van mijzelf. Best triest.

    Hoe kan dat?
    Het antwoord is simpel: het publiek kan alleen op je verhaal stemmen wanneer ze een profiel hebben aangemaakt op de website van Heel Nederland Schrijft.
    Barrière! In ieder geval voor mijn virtuele achterban.

    Inhoud versus marketing
    Vanuit marketing begrijp ik de oproep heel goed. Een groot aantal deelnemers zal hetzelfde hebben gedaan als ik, waardoor Heel Nederland Schrijft eenvoudig en voor niets haar bereik, op z’n minst eenmalig, heeft vergroot.

    Vanuit de inhoud blijf ik daar toch wat sceptisch over. Gaan die likes van de eigen achterban nou echt mee bepalen welk verhaal het best geschreven is? En wat is dan doorslaggevend?

    De huidige fotowedstrijd van het NRC heeft dat in mijn ogen beter opgezet. Iedereen kan stemmen zonder in te loggen en aan het eind van de maand is er een publieks- en vakjury prijs. Op deze manier wordt én de moeite van de fanatieke eigen promotor beloond én de inzending apart beoordeeld op kwaliteit van inhoud.

    Voordat de verontwaardiging losbarst:
    Ik zeg niet dat het één niet samen kan gaan met het ander. Iemand kan fantastisch fotograferen of schrijven en ook nog eens zeer veel stemmen daarvoor werven. Good for you!
    En dat een platform zijn leden, deelnemers of andere vorm van volgers inzet om zijn eigen zichtbaarheid te vergroten juich ik alleen maar toe.
    Ik heb wel mijn twijfels over een verplichte inlog voor stemmen. En het vermengen van publiek- en jury opinie.

    En jij? Hoe denk jij hier over?

     

    P.S. De links naar mijn inzendingen vind je achter de vetgedrukte woorden:

     

  • Netwerkcommunicatie: slim of rete-irritant? (1)

    Netwerkcommunicatie: slim of rete-irritant? (1)

    Vanochtend vond ik een e-mail bericht van Debbie Bernasco in mijn mailbox. Debbie Bernasco is succesvol onderneemster en storytellingexpert.

    ‘Hallo Barbara’ begon haar mail. Ze bedankte mij dat ik haar gratis e-book had gedownload en hoopte dat ik er écht iets aan zou hebben. Vervolgens maakte ze een bruggetje van haar behoefte aan delen, naar mijn behoefte aan delen, wat ik waarschijnlijk onvoorwaardelijk had. Ik ken Debbie niet persoonlijk, dus dat was een listige aanname, maar omdat de mail wel lekker las, haakte ik nog niet af. Ze vroeg mij of ik haar e-book wilde delen, zodat andere ondernemers er ook wat aan hebben. De eerste gedachte die bij mij opkwam was: netwerkcommunicatie.

    Netwerkcommunicatie is in de basis hetzelfde als netwerkmarketing (voorheen multi-level-marketing): het inzetten van je eigen netwerk en (indirect) dat van anderen om een doel te bereiken.
    Ik heb vier criteria gedefinieerd om tot een antwoord op mijn vraag te komen:

    1. Aanleiding: waarom komen ze bij mij?
    2. Relevantie: wie is degene die het verzoek doet?
    3. Doel: waarom zou ik delen?
    4. Tijd: hoeveel moeite moet ik er voor doen?

    Jeuk
    Persoonlijk bezorgt netwerkmarketing mij jeuk, omdat ik het associeer met vage kennissen die mij vaker dan mijn beste vrienden benaderen, in de overtuiging dat ik de betreffende crèmes of pillen echt nodig heb. En dat niet alleen: ik kan er nog wat aan verdienen ook! Luister goed: ik wil helemaal niets verdienen aan mijn eigen dagcrème. Het enige dat ik wil, is dat-ie mij er tien jaar jonger uit doet zien. Oké, vijf is ook goed. De gedachte achter dit dwangmatig gedrag van die kennissen, is dat zij een percentage ontvangen over mijn verdiensten. Let the money work for you!

    Liken
    Netwerkcommunicatie vind ik een stuk minder irritant, omdat het relevanter overkomt en weinig moeite kost. Niet voor niets liken we van alles op social media.

    In het geval van Debbie heb ik haar e-book gedownload, waarop zij (geautomatiseerd, ik weet het) reageert (check 1). Op haar website en in haar e-book heb ik kunnen lezen dat zij van het delen en netwerken is; haar verzoek komt dus niet zomaar uit de lucht vallen (check 2). Als ik in ga op haar verzoek geef ik andere ondernemers ook de kans om van haar e-book te leren. Dit is belangrijk, want leren was ook mijn motivatie achter het downloaden van haar boek. Dat is heel iets anders dan ´verkoop dit boek aan je vrienden en verdien daar zelf ook wat mee’. (check 3). Delen via social media kost mij minder dan vijf minuten, zeker als ik er geen blog aan wijd 😉 (check 4).

    Als extra maak ik kans op een Strategiesessie als ik haar laat weten dat ik haar boek gedeeld heb. Dit is voor mij geen must, en zelfs een klein beetje een barrière. Moet ik haar dat echt laten weten? Gaat ze daar dan wat van vinden? De communicatiespecialist in mij vindt het wel een slimme zet. Ik heb mij met het downloaden van het e-book immers getoond als geïnteresseerde en dus potentiële doelgroep voor wel-betaalde sessies. Hoe langer je contact met mij hebt, hoe beter. En in dit geval ook nog eens één-op-één. Daarom eindigt de mail met een p.s. waarin zij mij tipt voor haar andere e-book. ‘Dat zal dan wel betaald zijn,’ denkt de scepticus in mij, maar nieuwsgierigheid doet mij toch doorklikken. Ook dit boek blijkt gratis, in het kader van ‘giving back’ na 15 jaar succesvol ondernemerschap. Ik download hem niet, maar ben er wel positief door gestemd.

    Het moge duidelijk zijn dat ik de link naar Debbie’s boek zal delen. Het verzoek voldoet aan alle vier genoemde criteria en, niet geheel onbelangrijk, het e-boek is enthousiast en begrijpelijk geschreven. Verwacht geen duimendik verhaal, het zijn slechts 20 pagina’s om je op weg te helpen. Ook wel eens fijn.

    Debbie Bernasco: 16 tips die mij een succesvol ondernemer maakten

    Enoy!