branding Archieven - barbarasevenstern.nl

Categorie: branding

  • ThrillerAcademie, opleiding tot auteur

    ThrillerAcademie, opleiding tot auteur

    Een beetje schrijver anno nu weet dat hij of zij er met het schrijven van een boek alleen niet komt.  Het verhaal moet gepromoot worden en dat niet alleen, de lezer wil ook graag weten wie jij als schrijver bent.

    Daar kan je natuurlijk van alles over vinden. Tenslotte verkochten de boeken van Dan Brown, Nicci French, JK Rowling, Mulisch of Reve ook vóórdat er sprake was van persoonlijke auteursblogs en video’s. En Stieg Larsson was al dood toen zijn boeken als zoete broodjes over de toonbank vlogen. Moet je dan je toch al zo kostbare schrijftijd ook nog eens besteden aan (online) zelfpromotie?

    Wij van wc-eend

    De recentelijk opgerichte ThrillerAcademie vindt van wel. En omdat ik de dames achter dit initiatief hoog in het vaandel heb zitten, besloot ik een van hun Thrillermiddagen te bezoeken. Dat riekt natuurlijk naar een ‘wij van wc-eend’ verslag, maar wees gerust. Wie hoog staat, kan ook diep vallen. Maken Antoinette Kalkman en Marelle Boersma met de presentatie van hun lesmateriaal en workshops mijn verwachtingen waar?

    Aan de locatie van de Thrillermiddag kan het in ieder geval niet liggen. Mijn reis leidt me door ‘oneindig laagland’ en eindbestemming Hoeve Rijlaarsdam is een voorbeeld van een “in de geweldige ruimte verzonken” boerderij, “verspreid door het land”. Met de zege van Marsman sta je toch met 1-0 voor, zou ik zo zeggen. 

    Theorie en praktijk

    De middag is opgedeeld in twee delen met in het midden een groepsactiviteit. Want Antoinette en Marelle zijn beiden van de praktijk: wat betekent de theorie voor jouw verhaal?

    De ThrillerAcademie biedt haar lessen dan ook aan in modules. Je kiest zelf welke onderdelen je online volgt, waarbij de afsluitende schrijfopdracht altijd gericht is op jouw eigen verhaal. Dat kan een thriller zijn, maar ook een spannend (kort) verhaal, een roman, een levensverhaal of een kinderboek. Alle boeken hebben tenslotte een zekere vorm van spanning nodig.

    “We brengen netwerken bij elkaar”

    De presentatie is persoonlijk en gedreven, zoals ik van Marelle en Antoinette gewend ben. Marelle is stellig, ‘Ik wil voorkomen dat jullie in een van die valkuilen vallen, waar ik ben ingedonderd.’ Als auteur van dertien – ‘Of is het veertien? Ik ben de tel inmiddels kwijt’– boeken, heeft ze recht van spreken. ‘En als je boek af is, laten we je nog niet los,’ gaat ze enthousiast verder. ‘We brengen netwerken bij elkaar. Uitgevers en schrijvers, maar ook schrijvers onderling en schrijvers en lezers. Dat laatste doet geen enkele schrijfschool.’

    De ThrillerAcademie positioneert zichzelf dan ook niet als schrijfopleiding, maar als opleiding tot auteur.  ‘Jij bent een bedrijf en de lezers zijn je klanten,’ zegt Marelle. ‘Je moet weten waarvoor je staat met je boeken.’ Als voorbeeld noemt ze haar eigen verhuizing naar Portugal. Het is de inspiratie geweest voor haar nieuwe ‘Ik vertrek’ serie. Zo versterkt haar eigen verhaal haar boeken en andersom.

    Een fan per dag is genoeg

    Zichtbaarheid zorgt voor verbinding, het laat de mens achter de schrijver zien. ‘Zoek wel iets wat bij je past,’ is hierbij het advies van Antoinette. ‘Wees onderscheidend en sta daarvoor.’ Als zakenvrouw en marketeer in de financiële dienstverlening kent ze het belang van personal branding als geen ander. Ook weet ze uit ervaring tot wat voor olievlek één interview kan leiden. En hoe dit drie jaar later nog steeds effect kan hebben. ‘Leg de lat zo hoog dat je er net bij kan,’ zegt ze. ‘Een fan per dag is genoeg, maar zorg wel dat je hem krijgt.’ Authenticiteit en relevantie staan daarbij hoog in het vaandel. ‘Laat de mens achter de schrijver zien, maar kies zelf wat je laat zien. En zorg voor een haakje naar je verhaal.’

    Een beetje mooier

    Na een middag met onverwacht veel inhoudelijke schrijftips (de dames weten waar ze over praten en delen graag) en inspirerende gesprekken met mededeelnemers, rij ik om half zes traag, maar tevreden door oneindig laagland naar huis. De dames hebben ze me zeker niet teleurgesteld. En de essentie van de ThrillerAcademie? Verbinden.

    In de woorden van Marelle: ‘Wij zijn we allemaal. Als we met elkaar de boekenwereld een beetje mooier kunnen maken, is de ThrillerAcademie geslaagd.’


    Meer weten? Neem dan een kijkje op ThrillerAcademie.nl, volg de Facebookpagina of lees een van mijn blogs over mijn schrijftrainingen bij Marelle.

  • Frites op een altaar

    Frites op een altaar

    Gingen enkele jaren geleden de sterrenkoks back-to-basic met hun restaurants, tegenwoordig gaan ze nog een stapje verder. Fast-food op niveau is hot, alleen de beste ingrediënten, zonder conserveringsmiddelen en in een instagram-waardig interieur.

    Sergio Herman spant hierbij de kroon. Bereikte informatie over de hot dogs van Ron Blaauw of de hamburgers van Robert Kranenborg mij nauwelijks en loop ik puur per toeval langs De Frietwinkel van twee voormalige medewerkers van Restaurant Niven, om het friet-initiatief van Sergio Herman kan ik niet heen.

    Marketing

    Deze sterrenkok uit Zeeland heeft zijn marketing goed voor elkaar, zodat wij al weken van te voren op de hoogte zijn van de opening van zijn Frites Atelier Amsterdam in de Venestraat te Den Haag. Dat Amsterdam in de naamgeving zorgt nog voor enige discussie en ook ik vraag mij af of het nou echt zo nodig is, ondanks de internationale ambities. Wat is er mis met Holland of Dutch? Ook de verwijzing naar ´we´ op de website roept bij mij verwarring op, ´we hebben sterrenchef Sergio Herman gevraagd onze frites te maken´. Het was toch het Atelier van Sergio Herman zelf? Wie zijn dan die ´we´?

    Tot zover de communicatie, het gaat uiteindelijk om het product zelf. Mijn verwachtingen zijn hoog gespannen, een sterkok kan zijn signatuur wel meegeven, maar wordt dit ter plaatse ook waargemaakt?

    Bistro

    De eerste keer loop ik zowat het Atelier voorbij, dat weinig opvallend tussen de mainstream winkelketens ligt verscholen. Een klein uithangbord en een donkerblauwe gevel, waarin met gouden hoofdetters de naam van het etablissement is gegraveerd. Twee houten bankjes aan weerszijde van de deur bieden beperkte zitgelegenheid. Piet Boon tekende voor deze gewenste uitstraling van een naar eigen zeggen ouderwetse Frans-Amsterdamse brasserie. Persoonlijk vind ik het Amsterdamse wederom onnodig, wie in België of Engeland is geweest, zal ook deze bistro-look herkennen. Om nog maar te zwijgen over Diagon Alley (wegisweg) uit Harry Potter.

    Frites Atelier Amsterdam

    Signatuur

    Wat niet wil zeggen dat ik er niet blij van word. In tegenstelling, de buitenkant van het Atelier nodigt uit tot nadere inspectie en wie daar aan toegeeft, wordt niet teleurgesteld. De zwart-wit mozaïek vloer werd speciaal in Italië  vervaardigd en let vooral op de houten vloer er omheen, de planken zijn afkomstig uit een kerk (zou het The Jane zijn?). Ik word ontvangen door een meer dan vriendelijke dame, die uitgebreid de tijd neemt om mij de kaart en achtergrond van het Frites Atelier toe te lichten. Na enig twijfelen, kies ik voor Sergio’s Premium met tomaat, parmezaan, limoen en basilicum. Ik ben tenslotte opzoek naar zijn signatuur en Vlaamse stoverij om elf uur in de ochtend voelt toch niet zo aantrekkelijk.

    Puur

    Terwijl de frites liggen te pruttelen in natuurlijk vet, legt mijn gastvrouw uit dat de aardappelen drie keer per week uit Zeeland worden aangeleverd. Deze keer is het de Agria aardappel, maar dat kan de volgende keer weer anders zijn. Net zoals de kleur van de frites (een jonge oogst geeft blekere aardappelen), die in tegenstelling tot fabrieksfrieten, ongemoeid wordt gelaten. Het gaat om puur eten, vandaar dat ook de schil van de aardappel nog terug is te vinden op de frites. Ik ben benieuwd, in mijn ervaring wil dit nog wel eens leiden tot een te grote smaak-associatie met gepofte aardappelen.

    Mijn frites worden geserveerd in een kartonnen bakje met vetvrij papier en een door Kamagurka verfraaide papieren servet erbij. Met de parmezaan en basilicum de meest stijlvolle presentatie van een patatje die ik ooit heb ervaren. Maar zoals ze zeggen ’the proof of the pudding is in the eating’ en dus verplaats ik mij naar buiten om aan één van de twee sta-tafels dit te gaan doen.post_banner_710_270_fritesatelier_03

    post_banner_710_270_fritesatelier_02

    Frites-maaltijd

    Nog nooit heb ik een portie frites zo aandachtig bekeken en opgegeten. De frites zijn over het algemeen lekker lang en goed doorgebakken, zonder aangebrand te ogen. Omdat ik een hekel heb aan bleke en slappe exemplaren, is dit een goed teken. De vraag is of ze ook zo smaken.

    Dat doen ze. Krokant van buiten, met een aardappelsmaak van binnen zonder dat deze overheerst. Het woord ’taai’ komt in mij op, maar dan op een positieve manier. Ook de smaak van de schil is bijzaak, hier proef je echt friet. Niet vet, wel zout. De combinatie met limoen en basilicum is verrassend smakelijk, alleen de parmezaan had wat minder gekund. Sneller dan gewenst is mijn bakje leeg en lik ik, geheel tegen mijn gewoonte, de overgebleven saus met mijn vingers op. Ik heb het gevoel een frites-maaltijd te hebben gegeten in plaats van een bakje patat en dat verzadigde gevoel houdt de uren daarna stand.

    Is Frites Atelier Amsterdam de moeite van een bezoek waard? Absoluut! Niet alleen om te zeggen dat je bij Sergio hebt gegeten, maar vooral omdat het Atelier friet laat smaken naar friet. Gek eigenlijk, dat het daarvoor op een altaar moet worden gezet.

    post_banner_710_270_fritesatelier_04

  • #enzoknolvlog1000

    #enzoknolvlog1000

    Iedereen met kinderen vanaf een jaar of zes – zeker in het geval van zonen – heeft vast wel eens gehoord van Enzo Knol. Wellicht heb je zelfs meegekregen dat afgelopen dinsdag de 1000ste vlog van deze pas tweeëntwintig jarige jongeman online ging. Een hele prestatie, zeker als je je bedenkt dat hij pas drie jaar aan het vloggen is. Inmiddels twee vlogs per dag, ik ben blij als ik twee blogs per week haal.

    Bewerkelijk
    Een tijd geleden werd ik overigens gevraagd een video-dagboek bij te houden over mijn schrijfproces. Ofschoon er direct leuke ideeën in mij opkwamen, zakte de moed mij meer dan in de schoenen bij het idee die opnames ook nog eens te moeten editen. Om nog maar te zwijgen over het feit dat ik daar dan de hele tijd mijn eigen hoofd op terug zou zien. Ik zeg je, op mijn leeftijd is dat toch anders dan op je tweeëntwintigste. Tenzij je Daphne Deckers bent natuurlijk. 

    Marketing
    Wat is de houdbaarheidsdatum van Enzo Knol? Geen flauw idee en het maakt ook niet uit. Voorlopig geniet hij een ongekende populariteit met het simpelweg etaleren van zijn eigen dagelijks leven. Ruim een miljoen volgers op YouTube en meer dan veertig miljoen weergaven per maand. En daar komt nog eens de merchandise bij: caps, t-shirts, een giga rugzak, ook wij hebben ze allemaal in huis. 

    BFF
    Enzo Knol is een merk, nee, hij is meer dan dat. Enzo is één van de beste vrienden van mijn kinderen en ik zweer je, zelfs nu op onze meivakantie is hij erbij. Een bommetje in het zwembad is niet compleet zonder zo hard mogelijk KNOLPOWER te roepen en de vraag ‘is het al zeven uur?’ (lees: tijd voor een nieuwe vlog) klinkt ook hier weer door de kamer. Zelfs onze vakantiebestemming Spanje is bij voorbaat al goedgekeurd, omdat ‘Enzo en Dé er ook zijn geweest.’ 

    Supertof
    En nu dan de 1000ste vlog met in het kielzog daarvan een win-actie. Ik werd onmiddellijk door de oudste erbij gehaald. Samen bekeken we het filmpje, waarin Enzo de kijker opriep iets supertofs in te sturen met hemzelf als thema. Het hoefde niet super creatief te zijn, als het maar origineel was. 

    Onze oudste is redelijk intens, dus moest er NU en ONMIDDELLIJK iets gefabriceerd worden.
    Of ik geen tekening kon maken namens hem?
    Nee, natuurlijk niet, legde ik verontwaardigd uit. Dat was vals-spelen en zou zeker door Enzo in één van zijn vlogs benoemd worden (van dat laatste ging ik gemakshalve maar even uit).  

    Winkansen
    Dus ging hij-van-tien, in eerste instantie wat onzeker, zelf aan de slag met het in het vakantiehuis gevonden potlood en papier. 

    ‘Wat kan je eigenlijk winnen?’ wilde ik weten. 

    Er volgde een enthousiast verhaal over alleen maar gave ooit van Enzo himself gewezen dingen, waarbij zijn allereerste vlog-camera mij het meest is bijgebleven. 

    ‘Als je ermee schudt, hoor je balletjes rinkelen en de lens gaat niet meer terug.’  

    ‘Dus hij is eigenlijk kapot?’ vroeg ik voorzichtig. 

    ‘Ja.’ Zoonlief keek erbij alsof het het mooiste ding op aarde was. 

     Je begrijpt, de foto van zijn tekening (‘zet er ook bij dat je tien jaar bent’) is Per Hoge Uitzondering onder mijn Facebook en Twitter accounts online gegaan. 

    Na een lange dag Spaanse zon, zwemmen en BBQ ligt hij moe maar voldaan in zijn bed. Zijn laatste bespiegeling op deze derde vakantiedag?
    ‘Ik hoop zo dat ik wat win, mamma.’

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company

  • Manschapslokalen en gorillas in the mist

    Manschapslokalen en gorillas in the mist

    Een zoektocht naar de meest comfortabele Wellness & Spa bracht mij bij Fort Resort Beemster. Dag één van een driedaags bezoek met zus en ’s moeders.

    Bunker in het groen
    Aankomst bij het Fort, na een kleine detour door zeer Hollands landschap, inclusief u-turn op een boerenerf. Het Resort heeft twee parkeerterreinen. Ondanks de drukte kiezen wij de eerste en ons optimisme wordt beloond; vlak bij de ingang kunnen we de auto kwijt.

    Het Fort straalt ons tegemoet, een langwerpige bunker in het groen.

    Een betegeld wandelpad leidt ons langs de fortgracht, waar hoge treurwilgen stemmig hun takken richting water laten hangen.

    Bij de receptie worden wij welkom geheten door een geheel in het zwart geklede blonde dame. Na enkele minuten het typische geharrewar van familie-onder-elkaar aangehoord te hebben, stelt ze op vriendelijk, maar stellige toon voor de uitleg te geven, zodat ‘waarschijnlijk al veel duidelijk wordt‘.

    Op appèl
    En ze heeft gelijk, een kwartier later genieten wij van twee heerlijke boerentosti’s met Beemsterkaas en Amsterdamse Ossenworst in het Poterne Restaurant van het hotel. Dit restaurant is alleen gekleed toegankelijk en gelegen in het achterste gedeelte van het fort (een Poterne is oorspronkelijk een lange rechte gang, een appèl- en afwachtingsruimte en wasplaats).

    Fort Resort Beemster

    Het lage gewelfde plafond roept associaties op van een wijnkelder, alleen dan zonder de bedomptheid en met zonlicht. Het is een sfeervolle en informele ruimte, die gebruik maakt van de oorspronkelijke bouwelementen, zonder geforceerd of over the top te worden. Het is ook de plek waar ’s ochtends het ontbijt wordt geserveerd en vroege Wellness gasten naar gelieve iets kunnen nuttigen. De kaart is beperkter dan die van het Wellness restaurant, maar we leren al snel dat desgewenst van beiden besteld kan worden.

    Manschapslokalen
    Na de lunch is het tijd voor onze kamers, gelegen in de voormalige manschapslokalen. Anno 2016 bestaan de manschappen slechts uit mijzelf en zus in lokaal 1 en ’s moeders in lokaal 2 en ik durf met zekerheid te stellen dat er in het verleden niet zal zijn gesproken van luxe.

    Dat is nu wel anders. Een groot tweepersoonsbed met dikke kussens lonkt uitnodigend onze richting op en op een bijzet tafel vinden we in een branded glazen fles complimentary water met twee glazen. Ik ben zeer gevoelig voor dergelijke details.

    Fort Resort Beemster

    Wederom wordt er op een mooie manier gebruik gemaakt van de oorspronkelijke stijl van het fort, zo komen de rondingen van de buitendeuren terug in de vorm van de douchecabine en het toilet. Deze opzet deelt tevens de kamer op natuurlijke wijze in tweeën, zodat er een sfeervolle slaapplek ontstaat. Alleen de dikke haken aan het plafond roepen direct de associatie van een strop op, maar dat zegt waarschijnlijk meer iets over ons dan de haken in kwestie.

    Spa & Wellness
    De Spa en Wellness van het Resort is te bereiken via een trap naar de gewelven van het Fort. Hier beneden bevinden zich de omkleedruimte met lockers en de Spa. Een glazen strook tussen het plafond en de dikke betonnen buitenmuur zorgt voor natuurlijk lichtinval, wat een opgesloten sfeer voorkomt.

    Fort Resort Beemster

    Wie een behandeling heeft gereserveerd neemt plaats in één van de wit leren fauteuils die naast een ronde balie staan opgesteld. Wie alleen voor de wellness komt, neemt de trap omhoog naar de sauna’s, rustruimtes en het bijbehorende restaurant.

    Gorilla´s in the mist 
    Wij beginnen onze wellness met een Al Sahari, het oudste Ottomaanse hammam ritueel dat tot nu toe bekend is. Het vindt plaats in de stoomcabine, waar we ons onder begeleiding van een enthousiaste saunameester scrubben met zeezout, honing, munt olie en eucalyptus lichaamspakkingen. Het is de ideale start van onze wellnessdag, na 25 minuten zijn we door en door opgewarmd én relaxed. Het ritueel wordt afgesloten met een kopje muntthee en een stukje zelfgemaakt pepermunt op één van de bankjes in de intieme rustruimte van Hammam.

    The full monty
    Fort Resort Beemster heeft genoeg sauna faciliteiten om ook zonder behandelingen prima een dag (of meer) door te komen. Wij zijn er evenwel gekomen voor de full monty, dus na een glas huisgemaakte ice tea en een bezoek aan de Panorama sauna (let op: uitzicht van het Beemsterpolderlandschap vanuit de ronde ramen bovenin) is het terug naar de Spa, deze keer voor een massage.

    Nu werd het interessant,

    want hoe vaak blijkt de Spa bij een Wellness niet meer te zijn dan een commerciële aanvulling van middelmatige behandelingen?

    Ik kan je verzekeren, dat is het hier niet. 80 minuten gingen zelden zo snel voorbij, en ondanks enkele onverwachte knopen moest ik mijzelf menigmaal terug op aarde roepen (niets zo zonde als een massage terwijl je slaapt). Ook de sportmassage was volgens de ervaren mening van zus wat het moest zijn, het lichaam werd voelbaar aangepakt.

    Balans in de sauna
    Na een heerlijke blauwe bes smoothie (goed voor de ontgifting) is het tijd voor onze laatste Wellness activiteit van deze eerste dag: een yoga-sessie in de zoutsteengrotsauna (50 graden). Een milde vorm van rekken, strekken en balans houden, die ook door de niet yoga-beoefenaar prima is te volgen en je toch met het gevoel van een work-out achterlaat.

    De innerlijke mens
    ‘ s Avonds eten we in het eerder genoemde Poterne Restaurant, waar het ondanks de dinsdag toch aardig volzet is. We storten ons op het zuurdesembrood met olijf/tomaattappenade en knoflook/basilicumboter.

    Fort Resort Beemster

    De sparerib van het Iberico varken is reeds ontdaan van het bot en heerlijk knapperig, de boerderijkip salade een serieuze portie die ik desondanks geheel weet te verorberen. In het glas zit een droge zachte Chablis Vieille Vigne. De worteltaart die we met een extra vorkje bestellen, is te luchtig en valt daardoor helaas tegen.

    Moe maar voldaan (zo’n middag wellness valt niet mee) duiken we om elf uur ons bed in. Morgen gelukkig nog een dag.


    Deze blog is deel twee uit een vierdelig feuilleton:

    Dag 0: Er hoognodig tussenuit!

    Dag 1: Manschapslokalen en gorillas in the mist (deze blog)

    Dag 2: Schuim, vleermuizen en verstilling 

    Dag 3: De kunst van het loslaten


    Fort Resort Beemster ligt in de Noord-Hollandse Beemsterpolder, twintig minuten rijden van Amsterdam.

    De Wellness & Spa zijn apart te bezoeken. Wie er echt helemaal uit wil, blijft slapen in één van de tien luxe kamers of twee suites in de voormalige manschapslokalen van het oude fort (ontwerp Osiris Hertman).

    Niets missen? Abonneer je dan op [bs] door je email adres in te vullen in de rechterkolom rechtsboven; je ontvangt dan automatisch mijn blogs in je mailbox.

    Foto’s op deze pagina (c) daanverhorst.com m.u.v. de eetfoto