privé Archieven - barbarasevenstern.nl

Tag: privé

  • Mevrouw?

    Mevrouw?

    Stel je voor. Je staat te wachten bij de trein en scrolt door je smartphone. Een advertentie popt op, iets met bijzondere vakantieplekken tegen last minute prijzen. Voordat je verder mag, willen ze eerst nog wat van je weten, maar inloggen via Facebook of Instagram behoort ook tot de mogelijkheid. Nu ben je al weken lang nodeloos op zoek naar die éne locatie die wel leuk en betaalbaar is, dus klik je door.

    Op dat moment tikt er iemand op je schouder. Je schrikt op en kijkt recht in het verweerde gezicht van een onbekende man. De geur die van zijn lichaam komt, vertelt je dat het enige tijd geleden is dat hij onder een douche heeft gestaan. Nog voordat hij iets kan zeggen, schud je je hoofd.  Nee, je hebt geen geld voor hem. De man opent zijn mond en je doet ongewild een stap achteruit. Om je heen werpen mensen begripvolle blikken. ‘Mevrouw?’  Zijn stem klinkt hees, als van een verstokte roker. Weer schud je je hoofd, een verontschuldigende glimlach bevroren op je lippen. Het laatste waar je op zit te wachten, is dat deze man aanstoot neemt aan jouw afwijzing. Je draait je gedecideerd om en richt je blik weer op je scherm, waar inmiddels Mark van TravelSecrets aangeeft de sleutel tot jouw droomvakantie te hebben.

    ‘Mevrouw.’ De stem achter je klinkt dringender en je bent blij dat net op dat moment de trein komt binnenrijden. Terwijl je je laat meevoeren met de mensenmassa laat je Mark weten dat het gaat om een vakantie van drie weken in september, binnen Europa, maar wel in een land met een aangename temperatuur. En je houdt niet van grootschalige campings. Vanuit je ooghoeken zie je hoe de zwerver  – met zo’n uiterlijk moet het wel een zwerver zijn – achter je aankomt.  ‘Mevrouw!’ Negeren, nog even en je zit veilig in de trein. Op je scherm bedankt Mark je voor je zoekopdracht. Om tot een optimaal advies te komen, wil hij graag weten hoe oud je bent, of dit je enige vakantie van dit jaar is en hoeveel alles mag kosten. Snel tik je de gevraagde informatie in.

    In de coupé weet je een plek bij het raam te bemachtigen. Zo onopvallend mogelijk werp je een blik op het perron opzoek naar de zwerver. Je ziet hem vrijwel direct staan. Hij oogt verslagen, maar zijn blik leeft op als hij jou achter het raam ontwaart. Je kijkt snel weg, maar ziet nog net hoe hij iets in de lucht houdt. Het is een fel groene keycord, met daaraan een sleutelbos. Met een ruk draai je je hoofd terug naar het perron. En terwijl de trein langzaam het station uitrijdt, zie je nog net hoe de man zijn schouders ophaalt en jouw sleutels langzaam in zijn zak verdwijnen.


    Jouw recht op privacy

    Weten wat er met je gegevens gebeurt en niet in het minst: het daar mee eens zijn. Dat is wat de nieuwe privacywet (AVG) vanaf 25 mei 2018 beoogt te waarborgen. En daarom worden we de afgelopen weken bestookt met berichten over aangepast privacy beleid. Van multinational tot individuele blogger, iedereen is in de pen gekropen om duidelijk te maken dat zij jouw persoonlijke gegevens niet misbruiken. Juridische teksten zijn herschreven naar korte en begrijpbare uitleg, bedrijven blijken afdelingen of op z’n minst een functionaris voor gegevensbescherming te hebben –  waar ook nog eens direct contact mee gelegd kan worden – en wie budget over heeft, maakt een video. Slim, want de boodschap achter de nieuwe wetgeving is bij uitstek een kans om je te profileren als betrouwbare partner die het belang van zijn doelgroep voorop heeft staan.

    Het touwtje uit de digitale brievenbus

    Daar waar we voorheen een touwtje uit onze digitale brievenbus lieten hangen, geven we nu heel bewust onze sleutel af. Dat is tenminste het idee. De vraag is of we al die vereenvoudigde teksten werkelijk kritisch doornemen en vanaf heden gaan bijhouden of onze gegevens na de vastgestelde termijn worden verwijderd. Of nemen we al die berichten rondom de AVG voor lief en gebruiken we het hoogstens voor het opschonen van onze eigen mailbox?

    Privacyverklaring

    Met de invoering van de AVG worden bedrijven, organisaties, bloggers en online bezoekers aangesproken op hun verantwoordelijkheid. Daarbij draait het om vertrouwen, bewustwording en integriteit. Ook ik heb als blogger vanaf heden een Privacyverklaring aan mijn website toegevoegd.

  • Ik moet helemaal niets!

    Ik moet helemaal niets!

    ‘Je gaat nu slapen.’

    Met drie grote stappen loop ik boos de kamer uit. Aan de andere kant van de hal hangt zoon nummer twee als een ramptoerist uit zijn bed om niets te missen van de discussie tussen mij en zijn oudere broer.

    ´Wil hij niet slapen, mamma?’

    Ik schud geërgerd mijn hoofd. ´Dat maakt niet uit, het is acht uur, hij moet nu slapen.’

    ‘Ja, maar wil hij niet slapen?’

    ‘Nee, maar hij moet het wel.´

    Nummer twee kijkt mij peinzend aan. ´Maar mamma, het gaat er toch om of hij wil?’

    Vijf jaar en dan al de wijsheid van een oude man.


    Wat is dat toch met dat moeten?
    Als ik het gevoel heb iets te moeten, voel ik onmiddellijk allerlei vormen van weerstand opkomen. ‘Ik moet niets!’ roep je echter wat makkelijker tegen je kinderen (die dat dan helaas direct overnemen) dan tegen een collega of kennis. Vaak is het woord ‘moeten’ niet eens gevallen, maar is het wel duidelijk dat je geacht wordt ergens gevolg aan te geven. Door de hiërarchische verhouding waarin je staat of een eerder gedane belofte.

    Iemand zei ooit tegen mij dat ik niets moet.
    ´Van moeten naar willen,´ zei ze, ´en daarna kijken we pas naar het kunnen.´
    Het is drie jaar geleden en ik lig uitgeput bij mijn nieuwe coach op de bank, opzoek naar het enige dat ik niet heb: rust.

    Ik wil niet meer geleefd worden.

    ´Je wordt niet geleefd,´ zegt de coach, ´je laat je leven.´

    Was dat zo? Liet ik mij leven? Ik, die er juist zo trots op was haar eigen keuzes te maken.

    ‘Wat heb je gisteren gedaan?’ vraagt ze.

    Ik som een lange lijst van activiteiten op. Mijn coach kijkt veelbetekenend, maar zegt niets.

    ‘Uiteindelijk lag ik er natuurlijk toch weer te laat in,’ eindig ik verontschuldigend.

    Het was niet eens dat al mijn activiteiten in de categorie ‘vervelende klusjes’ vielen. Ik had gezellig gelunched met een vriendin en het feit dat ik na het eten toch nog achter de computer was gekropen om een rapport af te schrijven voor werk, had mij een voldaan gevoel gegeven. Dat ik vervolgens door een te vol hoofd niet in slaap kon komen en mij de volgende dag gebroken voelde, gebeurde wel vaker.

    Verantwoordelijkheid en bewijsdrang
    Ik ben het type dat vooral heel veel van zichzelf moet. Ik denk dat de omgeving dingen van mij verwacht, maar eigenlijk ben ik zelf degene die mij daarvoor verantwoordelijk maakt.

    ‘Als ik het niet doe, wie doet het dan wel?’

    ‘Ik heb hier geen opleiding voor gehad, dus is het belangrijk te laten zien dat ik het wel kan.’

    ‘Ik kan deze klus het beste zelf doen, dat gaat het snelst.’

    Dodelijk vermoeiend.

    Bovenstaand wordt namelijk gevoed door irrationele gedachten. In mijn geval was dat de drang naar overdreven perfectionisme om mijzelf te bewijzen. En waarom? Het gaat immers om het eindresultaat, dat betekent niet dat je alles per se zelf hoeft te doen.

    Balans
    Een half jaar voordat ik op die bank van de coach belandde, had ik mijn leidinggevende functie omgewisseld voor een meer operationele rol binnen mijn eigen team. Een handvol collega’s begreep mijn beslissing niet, zij zagen het als een stap terug. Voor mij was het echter een stap voorruit, ik kreeg er een betere werk-privé balans voor terug.

    De functie van manager was een fulltime positie, op papier 36 uur per week en in mijn eigen praktijk zo´n 50 uur. In combinatie met drie jonge kinderen wilde ik dat niet meer.

    En daar zit het verschil. Ik wilde namelijk een functie van 32 uur, maar had de afgelopen twee jaar veel meer uren van mijzelf moeten werken. Omdat het nooit genoeg was, en hoe meer ik dat vond, hoe harder ik ging rennen.

    Gelukkig ben ik op tijd gestopt en niet over de kop geslagen. Want dat was zeker gebeurd, als ik niet van functie was gewisseld. En de reactie die ik hierop voornamelijk kreeg?

    ´Ik vroeg me al af hoe je het vol hield.´

     

    Deze post is ook gepubliceerd bij De Mama Company