wonen Archieven - barbarasevenstern.nl

barbarasevenstern.nl

Categorie: wonen

  • Mevrouw, u schrijft zo leuk

    Mevrouw, u schrijft zo leuk

    Het bericht was er een uit vele. Dat ik zo leuk schreef en of het me wat leek om een foto op canvas te testen en hierover een artikel te schrijven? Mijn antwoord op dit soort verzoeken is eigenlijk altijd ‘nee’. 

    ‘Nee’, omdat ik een grote achterdocht heb voor mensen die mijn blog ’toevallig tegenkomen’, daar dan lovend over spreken en me vervolgens direct vragen of ik ‘niet ook een blog wil schrijven over hun product’. Zeker als ze Peter of Rob heten, bluetooth headsets verkopen en van mening zijn dat hun doelgroep redelijk goed overeenkomt met die van mij.

    Relevantie

    Ik ben vrouw en blog over het schrijverschap, ouderschap en tijd voor jezelf. En ja, een headset is de uitkomst wanneer drie kinderen, in dezelfde ruimte, drie verschillende programma’s willen kijken (mits er ook drie schermpjes beschikbaar zijn), maar daar is dan ook alles mee gezegd.

    En toch ging ik onlangs overstag. Het betrof een bericht van Fotofabriek, en het geval wil, dat ik dol ben op foto’s. Op wat voor materiaal dan ook.

    Essentie

    ‘Van Ikea?’ vroeg vriendin A. bij het zien van mijn XL strandpalen op canvas boven de bank. Dat was acht jaar geleden en ik ben er nog steeds niet van bijgekomen. Want de essentie zit hem natuurlijk wel in een eigen foto en niet één van een woon- of kluswinkel.

    Denk trouwringen op hout in de wc, want zeethema.

    De kinderen op forex in het trapgat, want dat weegt niets en is dus makkelijk op te hangen.

    De reeds genoemde paalhoofden van mijn favoriete Zeeuwse strand op canvas boven de bank, omdat de ruwe textuur aansluit bij het onderwerp in kwestie.

    Truttig? Wellicht. Maar mij maakt het blij. Dus zei ik ‘ja’ tegen Fotofabriek en plaatste mijn bestelling.

    Toeval

    Enkele dagen later arriveerde mijn pakket. Kleiner in afmeting dan ik had verwacht, maar ik denk ook altijd dat mijn Mini vele male groter is dan de plek waarop ik hem parkeer. Met andere woorden, ik sloeg er geen acht op en het pakket belandde ongeopend op de stapel Sintcadeaus.

    ‘Nog post gehad?’ app’te vriendin J. die avond. Ze had me een verlaat verjaarscadeau gestuurd.

    ‘Nog niet,’ antwoordde ik. ‘Maar het schijnt ook chaos te zijn door Black Friday.’

    Ineens herinnerde ik me het ogenschijnlijk kleinere pakketje. Twee minuten later stond ik voor de stapel Sintcadeaus. Ja, daar stond het toch echt: Fotofabriek. Toeval bestaat niet. Zeggen ze.

    Herinnering

    Inmiddels zijn we een week verder en ben ik de gelukkige bezitster van niet één, maar twee nieuwe herinneringen aan de muur. Want dat is wat een eigen foto op welk materiaal dan ook, werkelijk is. Elke dag opnieuw.

    Geïnspireerd door mijn verhaal? Ga dan snel naar de website van Fotofabriek en maak gebruik van 25% feestdagenkorting op een muurdecoratie naar keus.

  • Marie Kondo: opruimen in theorie

    Marie Kondo: opruimen in theorie

    Mijn leven inrichten zoals ik dat zelf wil? Dat lijkt me wel wat. Volgens de Japanse opruimguru Marie Kondo is het ook mogelijk. Als je maar O P R U I M T. Het is precies dit woord waar ik op aansla, want opruimen is nou niet echt mijn ding. Zoals mijn echtgenoot regelmatig verzucht, ‘jij ruimt niet op, jij verplaatst.’ 

    Ken je dat? De uitpuilende kledingkast waar je echt een keer doorheen moet, de stapel knutselwerkjes van de kinderen of foto’s van jezelf, om nog maar te zwijgen over de zolder, garage, gangkast of elke plek waarvan je kunt doen alsof er niets achter zit. Uit het oog, uit het zicht. Of in de terminologie van Marie Kondo gesproken: het hart.

    Een groot hart

    Volgens Kondo gaat het bij het opruimen niet om het functionele besef dat je iets nodig hebt of dat iets nog zo goed als nieuw is (en dus zonde om weg te doen). Nee, de vraag die je jezelf volgens haar moet stellen, is hoeveel je van je spullen houdt. Het komt neer op omdenken: kijken (voelen) wat je wilt houden in plaats van wat je wilt weggooien. De liefde voor je spullen bepaalt de uitkomst.

    Maar wat als ik nou eens een heel groot hart heb?

    Heft in eigen hand

    Volgens Marie Kondo biedt haar KonMari-methode uitkomst. Wie op deze manier opruimt, ontdekt waar hij of zij blij van wordt en dat effect geeft vertrouwen in het eigen vermogen om beslissingen te nemen. Als je kamer vervolgens schoon en netjes is, kun je niets anders dan naar binnen kijken. Het resultaat is dat je veel duidelijker ziet wat je nodig hebt in het leven en wat niet.

    Onkunde

    Het voorwoord van Kondo’s besteller Opgeruimd! vertelt me niet alleen wat de KonMari-methode voor me kan betekenen, het benadrukt vooral het enorme succes ervan. Deze “wij van wc-eend” houding maakt me nogal kregelig, maar met het vooruitzicht op een opgeruimd leven, geef ik het een kans.

    “Opruimen,” zo lees ik, “is een reeks simpele handelingen waarbij objecten van de ene plek naar de andere verplaatst worden”. Zou echtgenoot dan toch ongelijk krijgen? Nee, blijkt als snel, want waar het om gaat, is dat je de objecten terugzet waar ze thuishoren. En dat is precies waar het misgaat, aldus onze Japanse opruimgoeroe. De meeste mensen zijn hiertoe niet in staat, omdat ze simpelweg nooit hebben geleerd op te ruimen.

    Obsessie

    Gelukkig, ik ben een opruimsukkel, maar deze onkunde ligt niet aan mij. En vanaf nu biedt de KonMari-methode mij redding. Mijn kregeligheid gaat langzaam over in ergernis. Kondo’s obsessie met het opruimen van werkelijk alles om haar heen voelt anorectisch, waarbij elke hap wordt afgewogen op calorieën en er continue slimme manieren worden gevonden om nog meer af te vallen. Haar devotie tot het opruimen (en correct opvouwen!) van spullen roept associaties op met sektes, bepaalde geloofsovertuigingen of zelfverrijkingstromingen. Ze is enorm oordelend, wat pijnlijk schuurt op de momenten dat je je er niet in kunt vinden. Zoals haar mening over boeken. “Hun doel is dat ze gelezen worden…. Dat ze op de boekenplank staan, heeft geen nut.”

    Gelukkig

    En toch kruipt Kondo langzaam onder mijn huid. Het is haar eigen zoektocht naar een structureel opgeruimd bestaan dat me aanspreekt. Daarbij spaart ze zichzelf niet. De tegenslagen, de smoesjes, het uitstelgedrag, de neuroses en het opgeven. O zo herkenbaar en menselijk. En uiteindelijk legt ze de keus bij mij en mijn gevoel. Als ik gelukkig word van het boek, dan hoort het bij me en mag ik het houden.

    Alles verkeerd

    Dus lees ik door. Om tot de onomstotelijke conclusie te komen: ik doe werkelijk alles verkeerd. Van het denken dat ik die jas nog wel zal dragen tot het bolletjesdraaien van mijn sokken. Ik scoor bijzonder goed in de categorie Komono, Japans voor kleine dingen, verschillende spulletjes, accessoires, gadgets of kleine hulpmiddelen, onderdelen of gereedschappen. En ook ik val in de verleiding spullen te kopen die mij gaan helpen bij mijn opruimwens.

    De herkenning is te groot om nog langer te ontkennen. Het is tijd voor de KonMarie-methode!

    Wordt vervolgd…

  • Waarom ik geen trampoline wil (en hij er toch kwam)

    Waarom ik geen trampoline wil (en hij er toch kwam)

    Zomervakantie. En omdat we gaan verbouwen blijven we dit jaar thuis. Wanneer je drie kinderen onder de twaalf jaar hebt, zijn dat zes hele lange weken. Te lang, moet echtgenoot gedacht hebben toen er twee weken voorbij waren. 

    ‘Mam, mag ik naar de indoor?’

    ‘Nee.’

    ‘Mam, mag ik op een schermpje?’

    ‘Nee.’

    ‘Mám, ik verveel me.’

    ‘Dat is goed voor je creativiteit.’

    Fataal moment van onoplettenheid

    Als het er op aankomt, kan ik mij zeer goed afschermen van het verveelde gehang van mijn kinderen. Daarnaast heb ik het de afgelopen weken druk. Er is een werkopdracht opgekomen en die kent een deadline. Ik ben, met andere woorden, de laatste tijd dan ook wat afgeleid. En het zijn dergelijke momenten van onoplettendheden, die later fataal blijken.

    Echtgenoot: ‘Ik ga die trampoline kopen.’

    Ik: ‘Ja, echt?’

    Dit laatste op ietwat meelevende, maar afwezige toon. Ik begrijp best dat echtgenoot gek wordt van de rol van politieagent, taxichauffeur en catering, maar hé, ik heb een betaalde opdracht. En daarnaast moeten de kinderen leren zichzelf te vermaken.

    Dat vindt echtgenoot dus ook. Met het verschil dat hij de oplossing ziet in een eigen trampoline. Lekker buiten in de eigen tuin.

    Leuk voor op de boerderij

    Ik zal eerlijk zijn, nog niet zo heel lang geleden heb ikzelf ook onderzoek gedaan naar de mogelijkheden van een dergelijk speeltuig. Om al snel tot de conclusie te komen dat het onmogelijk is om een geschikt exemplaar voor onze drie kinderen te vinden. Want het moet er wel eentje zijn waar meerdere salto’s en flips op gedaan kunnen worden. En vier man zonder problemen op gelanceerd. Met andere woorden: één van zeker drie meter, met dubbele vering, beschermrand en veiligheidsnet. Leuk voor op de boerderij, stukken minder realistisch in onze Vinex stadstuin.

    MIJN Vinex stadstuin.

    En dan heb ik het nog niet eens over:

    • de prijs van zo’n ding;
    • potentiële botbreuken, losse tanden en hersenschuddingen;
    • ruzies en huilpartijen;
    • gevraagde en ongevraagde aanloop van springfanaten;
    • en natuurlijk de gewenste catering rondom het hele springfeest.

    Nee, zo’n trampoline komt er bij mij niet in.

    Onder één hoedje

    Zo daadkrachtig als echtgenoot die bewuste ochtend was, zo weinig alert was ikzelf. Het directe bewijs hiervan is dat ik echtgenoot SAMEN MET oudste liet vertrekken. De oudste, die al weken lang zeurde om een eigen trampoline. Voor wie groot nooit groot genoeg is en alles altijd beter kan. En die meer dan wie dan ook in staat is om zijn vader met datgeen thuis te laten komen wat hij, oudste, zelf wil. En dat echtgenoot dan nog tegen mij beweert dat het zijn keus is.

    Niet blij

    ‘Mama gaat straks om twee dingen niet blij zijn,’ zei echtgenoot enkele uren later tegen oudste in de auto.

    Tot zover de realiteitszin van die dag.

    ‘Bekijk het van de positieve kant, mama. De trampoline is ideaal om op te zonnen.’

    Oudste kan daar wel eens gelijk in krijgen. Zoals het ding nu staat, blokkeert hij hoogstwaarschijnlijk vanaf drie uur s middags elke zonnestraal in mijn lounge hoek.

    ‘En je kunt er topless in liggen,’ vulde echtgenoot aan. ‘Ik span er zo een extra zeil overheen.’

    Panorama Mesdag

    Hier is schuldgevoel aan het woord. Echtgenoot vindt inmiddels ook de 3.30 meter van het gekochte exemplaar aan de te grote kant. Op de buitenplaats van het springparadijs had hij toch echt kleiner geleken.

    Tussen onze schutting en de schuur ziet de realiteit er beduidend anders uit. Het ding is zo groot, dat heel Panorama Mesdag aan de binnenkant niet zou misstaan. Het is een helikopterplatform, die het leefbare gedeelte van mijn tuin heeft gedegradeerd tot patio.

    In de woorden van onze oppas: ‘Jij hebt zeker wel een tas verdiend!’

    Hoe camoufleer ik een trampo?

    Ze heeft gelijk. Ik ben namelijk niet alleen niet-blij, ik ben woest! Het liefst stuur ik het hele gevaarte direct terug naar de winkel. Maar dat is iets wat in ons gezin wat gevoelig ligt.

    Dus ga ik opzoek naar het antwoord op de vraag “Hoe camoufleer ik een trampoline?” Zelfs Google heeft geen oplossing, Pinterest geeft wel suggesties voor alternatief gebruik.

    Zo is het hoge net ideaal voor het vertonen van films; een buitenbioscoop in je eigen achtertuin. Ook kun je er een basketbalnet in maken of de combinatie met water opzoeken. In dit laatste geval wordt wel gewaarschuwd voor de veiligheid van het springende kind in kwestie. En natuurlijk is het ding uitermate geschikt om eindelijk van mijn eigen overtollige kilo’s af te komen. Alsof je op mijn leeftijd en na drie bevallingen nog in staat bent langdurig rond te springen!

    Na lang zoeken, heb ik één potentiële ontsnappingsmogelijkheid gevonden. Een Amerikaanse dame liep tegen het feit aan dat haar verzekering verdubbelde door de aanschaf van een trampoline. Money talks!

    En als dat niet werkt, richt ik hem alsnog in als Bedoeïenentent, inclusief lichtjes en genoeg kussens om overdag comfortabel in te zonnen. Misschien zelfs topless.

  • Het geheim van een volwassen huis

    Het geheim van een volwassen huis

    Vanaf het moment dat ik haar leerde kennen, had mijn vriendin K. wat ik noem een ‘grote mensen inrichting’. Of het nou haar studentenkamer was of later een op zichzelf weinig aantrekkelijke jaren dertig flat, ze wist het altijd in te richten alsof ze die serieuze baan met dito salaris in the pocket had en daarmee dus ook haar volwassen interieur.

    Hoewel haar smaak niet die van mij was, had ik wel bewondering voor de mate van volmaaktheid van haar inrichting. Mijn huis is altijd in ontwikkeling en een voorkeur voor bij het grofvuil gevonden stoelen of vogelkooien klinkt wellicht zeer industrieel, maar heeft in de praktijk toch vaak ook iets te studentikoos.

    Grote mensen huis

    Toen kwam dat grote mensen huis. Dat eengezinshuis dat echtgenoot en ik alweer tien jaar geleden samen kochten, na 2,5 jaar vierhoog antikraak met kind te hebben gewoond. Met vier slaapkamers en een heuse zolder met werkkamer. Ik zou niet zoals vriendin N. de boel laten overnemen door mijn kinderen en eindigen tussen het ontplofte speelgoed en ik ging ook geen schommels ophangen midden in mijn woonkamer. Hier zou serieus gewoond worden!

    We kochten een bank en een vloerkleed, en aangezien de oudste de godganse dag met pannen in de weer was, ook maar een plastic keukentje voor in de kinderhoek. Kind twee kwam en daarmee de noodzaak van een box in de zitkamer. En een aparte kast voor het alsmaar groeiende kinderspeelgoed bleek ook handig. Weer twee jaar later diende kind drie zich aan en moest mijn kleding- en schoenenkamer plaats maken voor een derde kinderkamer. Kortom, naarmate het kinderaantal steeg, daalde de grote mensen factor van ons huis.

    Niet Scandinavisch wit, maar kaal wit

    In een poging tot styling, kreeg de oudste een behang met kleurrijke vissen, wat na drie dagen van de muur afrolde; het papier bleek te dun om te blijven kleven. ‘Dan maar een kleurtje’ riepen wij in koor. Echtgenoot verfde de muren in de jongenskamer donkerblauw en ik ging creatief aan de slag met een plaatje; onze oudste heeft trouwhartig tot zijn tiende tegen een Sharky’s piratenschip aangekeken. Daarna werd alles wit. Niet Scandinavisch wit, maar kaal wit, met her en der een zwarte veeg van kinderschoen of hand.

    Middelste kan geen afstand doen van dingen

    En daar waar ik ooit een beeld had van ouderwetse schoolplaten aan de muur, met een retro schoolbankje en bijpassende legerkist eronder, bestaan de kinderkamers voornamelijk uit kast en bed, met bij de oudste inmiddels een televisie en Xbox. De muren zijn nog steeds akelig kaal, ook al heeft de oudste mij onlangs verteld dat hij met zijn vader alle gebruikte onderdelen van zijn stuntstep carrière op gaat hangen. Ik wacht het rustig af en probeer ondertussen de middelste te overtuigen van het feit dat een steigerhouten hoogslaper in zijn kamer van zo’n 10 vierkante meter best krap is en dat een laag bed de mogelijkheid biedt tot een heus eigen bureau. Maar middelste kan geen afstand doen van dingen, en onder zijn huidige bed is dan wel geen ruimte voor een bureau, er is wel genoeg plek voor 35 knuffels.

    Roze is veel te meisjesachtig

    Wellicht dat ik bij mijn dochter van zes meer kans maak. Zij is vaak genoeg druk bezig haar kamer ‘gezellig’ te maken, waarbij ze het uitgangspunt hanteert dat uit het zicht, opgeruimd is. En ze wil graag een nieuwe inrichting, want roze is veel te meisjesachtig. ‘Waar denk je dan aan?’ vroeg ik gisteren geïnteresseerd. ‘Ik wil een zwarte muur, mama. Met gele bliksemflitsen, oranje vuurballen en in 3D letters mijn naam met daarbij ‘super cool’ geschreven.’

    Het laatste woord is er nog niet over gezegd.

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company | uitgelichte afbeelding van Shutterstock.com 

  • Ik ♥ van wonen (inzending blogwedstrijd)

    Ik ♥ van wonen (inzending blogwedstrijd)

    Mijn ideale huis staat in een jaren dertig woonwijk achter de duinen. Het is gelegen op een hoek en heeft een grote tuin op het zuidwesten. Achterin deze tuin, verscholen tussen hoge hortensia’s, staat een boomhut. Het is de favoriete speelplek van mijn kinderen.

    De natuur in huis

    Ikzelf ben het liefst in onze serre, een grote glazen uitbouw midden in het groen. Als je goed luistert, hoor je in de verte het ruisen van de zee. Overdag zit ik hier achter het houten bureau, dat we tijdens een vakantie op een lokale markt in Zuid-Frankrijk op de kop hebben getikt. Ik werk dan in alle rust aan mijn roman en blogs. De zon schijnt door het glazen dak naar beneden en verwarmt mijn rug, de geur van vers gezette koffie houdt mij scherp.

    Centrale ontmoetingsplek

    ´s Avonds schuift iedereen aan de hoge, witte bar, die onze open keuken van het woongedeelte scheidt. Deze bar is de centrale ontmoetingsplek van ons huis; vele mooie gesprekken zijn hier al begonnen en geëindigd.

    Na het eten lig ik languit gestrekt op de rode bank voor de open haard. Of ik kijk met echtgenoot een filmpje in televisiehoek, terwijl de kinderen in de achterkamer hun eigen ding doen. Dat is het fijne van mijn ideale huis, er is ruimte genoeg om bij elkaar te zitten, zonder dat je elkaar in de weg zit.

    Tot zoverre de fantasie.

    Hoe het echt zit

    Mijn werkelijke huis staat in een niet zo hippe, maar wel gezellige buitenwijk van Den Haag. De eerste keer dat mijn echtgenoot de wijk bij mij onder de aandacht bracht, dacht ik dat hij gek geworden was. Ik kwam uit Amsterdam, wat moest ik in de Vinex? Nog niet dood wilde ik er gevonden worden.

    Inmiddels zijn we tien jaar verder en ben ik steeds meer gehecht geraakt aan de omgeving. Mijn huis mag dan wel geen visgraat parket hebben en ook de plafonds zijn angstvallig laag vergeleken met een authentiek dertiger jaren woning, de buurt is extreem kindvriendelijk en mijn stookkosten zijn betaalbaar. Het enige punt is de ruimte of eigenlijk het gebrek eraan.

    Relatieve ruimte

    Ruimte is een relatief begrip, er zijn genoeg mensen die met veel minder vierkante meters dan ik prima uitkomen. Zelfs met drie drukke kinderen die er ook niet kleiner op worden. En ik ken ook mensen die in veel grotere huizen wonen en nog steeds ruimtegebrek ervaren, ook zonder die kinderen. Toch zit ik dagelijks te broeden op een plan om mijn huis op z’n minst groter te doen lijken.

    Onlangs dacht ik de oplossing gevonden te hebben: een glazen schuifpui aan de achterkant, zodat de zitkamer en tuin meer één geheel worden. ‘Ik dacht dat je met een goedkope oplossing zou komen,’ was de reactie van mijn echtgenoot hierop. Hij is van mening dat opruimen al een heleboel zou schelen. ‘De boekenkast eruit?’ was de hoopvolle suggestie van de oudste van elf, die onze inrichting hopeloos ouderwets vindt. Maar ik hou van mijn boeken en ik kan niet alle knutselwerkjes van de kinderen zomaar weggooien.

    Nee, ik broed op iets anders. Iets met veel glas en een hoge, witte bar en heel misschien zelfs een open haard.

    Deze blog is geschreven naar aanleiding van een oproep door VT Wonen voor nieuw blog talent. Het thema was ‘ik ♥ van wonen’. Ofschoon ik zeker niet een pur sang wonen blogger ben, vond ik het toch leuk om mee te doen.

  • vt wonen&design beurs

    vt wonen&design beurs

    De vt wonen&design beurs, you either love it or you hate it. Ik behoor tot de eerste categorie en toch was het alweer een paar jaar geleden dat ik dit groots opgezette woonevenement bezocht. Dit jaar lukte het met een strakke planning wel en zo bevond ik mij op de eerste beursdag om kwart voor tien voor de deuren van de RAI in Amsterdam.

    Die vijftien minuten voor opening boden mij de tijd om de bezoekers van de beurs eens goed te bestuderen. Een diversiteit aan voornamelijk moeders met dochters of vriendinnen, waarbij de jongere dames in clubjes komen en de dertigplus vooral met z’n tweeën. Een enkeling is met man, waarschijnlijk de partner en met het oog op verhuizen of verbouwen.

    vtwonen vrouw

    Ondanks de verschillen kom ik tot de conclusie dat er een vtwonen vrouw bestaat (net zoals er een Libelle of Margriet vrouw is). Als je haar zou willen personifiëren is ze midden dertig, heeft ze halflang blond haar en is hip-sportief gekleed in seizoenstinten, laagjes en gymschoenen. Ze heeft een goede relatie met haar moeder, een gezin en een vaste groep vriendinnen. Ze komt voor inspiratie en de aanschaf van enkele woonaccessoires.

    Stress en houtgeuren

    Iets voor tienen gaan de deuren van het beursgebouw open en direct hangt er een sfeer van stress. Iedereen wil zo snel mogelijk naar binnen; wellicht ben ik niet de enige die om drie uur weer bij een schoolplein moet staan.

    In de ontvangsthal hangt de geur van vers gezaagd hout. De hostesses, gekleed in een trendy variant van de zwart-witte blouse met rok, lijken nog niet helemaal te weten wat van hen verwacht wordt. Ze kijken wat onwennig naar de zee van dames die hen tegemoet stroomt, maar ik heb slechts één focus: koffie. Dat kan gelukkig direct na de kaartcontrole in de centrale hal bovenaan de roltrap. Ik maak de fout ook een flesje water aan te schaffen, wat het totaal direct op €8,50 brengt.

    XXL vtwonen huis

    Met slechts drie uur ter beschikking is efficiency het motto en dus start ik bij het XXL vtwonen huis, 672m2 inspiratie en in de woorden van vtwonen zelf ‘het bruisende hart op de beurs’.  Of dit werkelijk zo is, valt over te twisten; de beurs biedt nog veel meer inspiratievolle stands, maar hij is zeker de grootste en dat hij ook dit jaar weer heel fijn is, staat buiten kijf. Ik word direct mega hebberig van de hoge stalen deuren (niet geschikt voor mijn eigen lage nieuwbouw woning) en jaloers op de nostalgisch ingerichte kinderkamer (een groot contrast met mijn eigen overvolle ruimtes).

    vt wonen&design beurs
    Het XXL vtwonen huis met uitzicht op de keuken en eettafel.

    Droomkeuken

    Het hoogtepunt voor mij dit jaar is wel de keuken, een kolossaal u-vormige bar, waarop een overdaad aan broden, olies, pannen, potjes en ander kookgerei staat uitgestald. Aan de buitenkant zwart betegeld, wie de moeite neemt om te lopen (en dat doe je, meerdere malen), vindt houten laden en nisjes met nog meer kook-hebbedingen. Styling ten top, maar dat is vtwonen voor je.

    vt wonen&design beurs
    Ook de binnenkant van de keuken uit het vtwonen huis is fijn.

    Hergebruik

    Naast het huis is de tuinfeestproductie uit nr 9 van het blad nog eens dunnetjes over gedaan. Ik herken de uitnodigende feesttafel van Combitex en de bar van Marcus, beiden helaas zonder de happen uit de rapportage. Weerzien van producten doet mij evenwel altijd deugd, dus laat ik hier vooral ook de prachtige pauwenstoel uit hetzelfde nummer noemen; zou het een teken zijn?

    vt wonen&design beurs
    De uitnodigende tuintafel van Combitex uit vtwonen nr 9.

    Verkoop

    Want als er één ding is waar de bezoekers voor komen, is het de aanschaf van woonaccessoires; iets waar de beurs in mijn ogen steeds meer op inspeelt. Er mogen dan goede gesprekken worden gevoerd over nieuwe keukens, lichtplannen gemaakt en zelfs kunstadvies gegeven, het blijft een beurs en dat betekent verkoop. En wat gaat makkelijker over de toonbank dan vaasjes, kussens en fotolijstjes, zeker in een omgeving waar van alle kanten getoond wordt wat voor leuks je met een cactusvaasje en drie koperen bakjes kunt doen.

    vt wonen&design beurs
    Hebbedingetjes bij de stand van leef.com

    Styling

    Styling als uitgangspunt en niet alleen door de woontitels, ook bouwmarkten als Karwei tonen zich van hun meest creatieve kant (hun boutique hotel werd verkozen tot beste stand 2016). Ik zelf ga evenzeer voor de bijl met de aanschaf van zes placemats van het Israëlisch merk Beija Flor bij de fijne stand van Mulhouse en jawel, een cactusvaasje.

    vt wonen&design beurs
    Het boutique hotel van Karwei won de prijs voor beste stand 2016.

    Groen en vintage

    Die cactus is typerend voor het huidige woonbeeld, want o wat is er weer veel groen en vintage-look. Vooral ook erg aan de prijs, maar wie geen tijd of zin heeft om Marktplaats of Frankrijk af te struinen kan zijn hart op bij de stands van Basic Label en New Routz. Mijn eigen voorkeur gaat uit naar de eerder genoemde Combitex (stoer) en By Zenz (scandinavisch) en om de enorme vtwonen collectie kan niemand heen.

    Kooplustig

    Om één uur wandel ik het RAI gebouw weer uit, precies op tijd, want inmiddels lijkt half woon-minnend Nederland gearriveerd. En een woonbeurs mag voor sommige mensen sowieso als een nachtmerrie klinken, een woonbeurs met een overvloed aan kooplustige dames is zelfs mij te veel.

    vt wonen&design beurs
    Persoonlijk word ik altijd heel blij van de stoere uitstraling van Combitex.
    vt wonen&design beurs
    Ook de stand van Ariadne at home was in het teken van groen en industrieel vintage.
    vt wonen&design beurs
    Fijne ingelijste plankjes van Eijerkamp (en ja hoor, ook daar meerdere cactussen ;-)).
    vt wonen&design beurs
    Styling is everything in het XXL vtwonen huis.
    vt wonen&design beurs
    De stand van Basic Label deed niet onder aan vintage industriële huiselijkheid.
    vt wonen&design beurs
    Als schrijver kan ik deze leestafel aan het begin van het vtwonen huis natuurlijk zeer waarderen.
    vt wonen&design beurs
    Eigen Huis & Interieur kwam met een stijlvolle, klassiek aandoende inrichting; wel spijtig dat de bovenverdieping nog niet toegankelijk was vanwege een fotoshoot.
    vt wonen&design beurs
    Hoe simpel kan het zijn, de styling gaat door in de slaapkamer van het XXL vtwonen huis.
    vt wonen&design beurs
    Sfeervolle keuken van Casa Vivante.
    vt wonen&design beurs
    Ook aan de inwendige mens is gedacht, vroege vogels hadden geen probleem een plekje te bemachtigen.

    Ook een keer naar de vt wonen&design beurs?
    In 2017 vindt dit woonevenement plaats van 3 t/m 8 oktober in de RAI Amsterdam.
    Op de website van vtwonen kun je uitgebreid terugblikken op de editie van 2016, inclusief waar je de materialen en producten koopt uit het vtwonen huis. En je kunt er donder op zeggen dat er in de komende edities van het magazine uitgebreid teruggeblikt gaat worden, want ook dat doen ze uitermate slim bij vtwonen.