netwerkcommunicatie Archieven - barbarasevenstern.nl

Categorie: netwerkcommunicatie

  • Klantgerichtheid

    Klantgerichtheid

    Klantgerichtheid is een gave. Je kunt er talloze boeken over lezen, opleidingen voor volgen, maar aan het eind van het dag moet het centraal kunnen stellen van wensen van een ander ook simpelweg in je zitten. Is dit niet het geval, wat doe je dan in godsnaam in een branche waarin alles om hospitality draait?

    We hadden het hotel gekozen op de ligging, maar met een vier sterren beoordeling, kwamen we er toch ook met een zekere verwachting.

    De eerste indruk was prima. Een oubollige inrichting, maar fijne bedden en genoeg ruimte op de kamer.

    Tot zover de goede indruk.

    Scène 1
    ‘U weet dat u voor de parkeerplaats moet betalen?’
    Nee, dat wisten we niet.
    ‘Dan weet u het nu.’

    Scène 2
    ‘Uw bittergarnituur. Niet correct? O, u had bitterballen?’

    Scène 3
    ‘De badkamer stroomt over? Tot in uw kamer? We laten er iemand naar kijken. Als u bij terugkomst u wilt melden bij de balie.’

    Scène 4
    ‘Een taxi bestelt om zes uur? Bij mijn collega? Nee, we weten van niets. Een taxi duurt ongeveer een kwartier. Of iemand u kan brengen? Nee helaas, daar hebben we het te druk voor.’

    Scène 5
    ‘Uw cadeau op ons terras laten liggen? Doordat u onverwacht lang op de taxi moest wachten? U bent toch dichtbij? Wij brengen het u wel even. Wat zegt u? Niet bij het bruidspaar van 1 kilometer verderop. Nee, dan gaat het helaas niet door. 3,5 kilometer is echt te ver om voor langs te komen. Ik kan wel een taxi voor u bestellen.’

    – ontploffing mijnerzijds –

    ‘Iemand is met een kwartier bij u.’

    Driekwartier en meerdere telefoontjes later (de bezorger van het cadeau had een foutieve locatie doorgekregen) stopt er een auto voor mijn neus. Een man die ik herken van het hotel stapt uit. Ik open mijn mond om hem te bedanken, maar hij is mij voor. ‘Succes ermee.’ Met die woorden duwt hij het cadeau in mijn handen, draait zich om en stapt weer in de auto. Hij rijdt nog net niet met piepende banden weg.

    Scène 6
    ‘Een overstroming in uw badkamer? Nee, ik weet van niets.’

    Gehoord worden

    Een fout bittergarnituur is niet iets waar ik normaal gesproken over val. Net zoals ik niet snel tegen iemand uit mijn dak zal gaan, uiteindelijk ben ik zelf verantwoordelijk voor het meenemen van mijn spullen. Waar het omgaat, is dat ik verwacht als klant gehoord te worden. Dat iemand zich in mijn situatie kan inleven en op gepaste wijze reageert.

    Dus niet zoals de gastvrouw van een zeker tweesterren restaurant in Antwerpen zei, toen wij druipend van de regen binnenkwamen en stelden dat het toch wel heel vies weer was, ‘Daar kan ik niets aan doen.’

    Ontzorgen

    Als klant wil ik mij graag begrepen en geholpen voelen. Ontzorgd. Zeker wanneer er iets goed te maken valt, maar stiekem ook als ik degene ben die het probleem heeft gecreëerd. Iemand die klantgericht is, snapt dat en zal op z’n minst de indruk wekken er alles aan te doen mijn probleem weg te nemen.

    Zoals de medewerker van het hotel op Ibiza, toen ik een foute boeking had gemaakt en we met z’n vieren een dag te vroeg arriveerden.

    Of de dames achter de balie op Schiphol, die begrepen dat we geen €400 extra wilden betalen voor het aanpassen van een omschrijving op ons vliegticket, simpelweg omdat het niet onze fout was dat die omschrijving niet klopte (hier geen link, ik wil de dames niet in problemen brengen).

    Loyale klant

    Begrip en medewerking maakt van mij een mak lammetje en waarschijnlijk zelfs een merkambassadeur.

    Het hotel op Ibiza, waarvan de medewerker alsnog een kamer wist te regelen, is nu mijn favoriete verblijfplaats en iedereen die een logeeradres op het eiland zoekt, verwijs ik er heen.

    Het restaurant in Antwerpen kom ik nooit meer terug. En ik niet alleen, ook mijn omgeving is gewaarschuwd.

    De dames van Schiphol die er voor zorgden dat we zonder extra kosten onze vlucht haalden, hebben we bij terugkomst een cadeautje gebracht.

    Word of mouth

    Hoeveel moeite was het geweest om echtgenoot en mij naar de feestlocatie 3,5 km verderop te brengen, toen bleek dat het misgegaan was met de taxireservering? Zeker als je weet dat we al te maken hadden gehad met een overstroomde badkamer.

    En zo’n medewerker die mijn vergeten cadeau komt brengen, zou hij zichzelf ook niet beter voelen als hij had gezegd ‘veel plezier met geven’ in plaats van zijn chagrijn over de extra klus zo overduidelijk te tonen?

    Klantgerichtheid had een positief verhaal opgeleverd, ‘Heel vervelend dat het mis ging met de taxi, maar ze hebben het direct goed opgepakt’. Nu is het een blog over misstappen en een negatieve beoordeling op internet.

  • Niet storen, ik lees!

    Niet storen, ik lees!

    Het zal je niet verbazen dat ik vind dat iedereen zou moeten lezen. Lezen is verrijking en ontwikkeling, maar ook ontspanning en ontsnapping. Lezen kan je dichter bij jezelf brengen, maar ook dichter bij anderen.

    Dat wil niet zeggen dat ikzelf dagelijks lees, die tijden zijn helaas voorbij. Met drie kinderen op de basisschool en mijn eigen schrijven heb ik vaak niet de rust om met een boek op de bank te gaan zitten. Zelfs in de vakantie grijp ik sneller naar een tijdschrift of (bekentenis!) social media. Het vluchtige lezen, vaak zonder inhoud en veel plaatjes.

    Lezen is stom

    Mijn kinderen zijn wonderbaarlijk genoeg geen lezers. ´Lezen is leuk!´ roep ik regelmatig door het huis. ´Lezen is stom,´ roepen mijn twee oudsten dan in koor. Want zij vinden lezen moeilijk en dus niet leuk. ´Lezen is moeilijk, omdat je het nog niet goed kan,´ is mijn redenering dan, want voorlezen vinden ze allemaal prachtig. ´Je hebt gewoon nog niet jouw boek gevonden,´ is mijn andere motto, want ik geloof oprecht dat er voor iedereen een boek is dat van een niet-lezer een leesliefhebber maakt.

    De kracht van voorlezen

    Ik ben groot geworden met lezen. Toen ik vroeger thuis kwam van school om te lunchen, las mijn moeder altijd voor. Gezeten op een hoge, rode kruk in de keuken werden mijn zus en ik meegenomen naar de chocoladefabriek van Willy Wonka, huilden we bittere tranen om de eenzaamheid van Remi (en de dood van het aapje) en wilden we net als Minoes ook kunnen praten met poezen.

    Kruistochten, mannen en moordenaars

    Toen ik eenmaal zelf kon lezen, beleefde ik woeste avonturen met Tiuri uit de boeken van Tonke Dragt, wist ik alles van de honderd jarige oorlog en kruistochten dankzij Thea Beckman en wilde ik door Enid Blyton ook op kostschool. Ik huilde wederom bij Schoolidyllen en Onder moeder vleugels en las op mijn twaalfde stiekem alle boeken van Leni Saris. Om nog maar te zwijgen over de Bouquetreeks. Dit werd ietwat rechtgetrokken door de fantastische regency boeken van Georgette Heyer en de betere chicklits van schrijvers als Marian Keyes.

    Later ontdekte ik het detective genre en verslond ik alle boeken van Agatha Christie, Ellery Queen en Patrick Quentin en werd ik verliefd op Lord Peter Wimsey. Ook ik bleef tot diep in de nacht op voor de avonturen van Harry Potter, kon niet wachten op de meer praktische pocket uitgave van een nieuwe Nicci French of Robert Galbraith en over ´De waarheid achter de zaak Harry Quebert‘ schreef ik onlangs nog een blog.

    Pareltjes

    Tegenwoordig probeer ik ook buiten mijn favoriete genres te lezen, want als schrijver is dat heel leerzaam. In mijn geval betekent dat meer Nederlandse boeken en meer literatuur. Soms zitten daar onverwachte pareltjes tussen, zoals het aangrijpende Niets weerstaat de nacht van Delphine de Vigan, het bizarre, maar toch pakkende De consequenties van Niña Weijers en het geestige As in tas van Jelle Brandt Corstius .

    #NSPP2016

    Gisteren werd mijn aandacht getrokken door de volgende oproep:

    MELD JE AAN VOOR DE NS PUBLIEKSPRIJS KERNJURY!

    275 leden, die een afspiegeling vormen van het Nederlandse lezerspubliek. Lezers die niet bang zijn om hun mening te geven en die ook bereid zijn om actief stemmen te werven. Zes boeken in diverse genres.

    Je begrijpt, ik heb mijzelf opgegeven!


    Ook kans maken tot de kernjury van de NS Publieksprijs te behoren?
    Iedere Nederlander van 18 jaar en ouder kan lid worden. Aanmelden kan nog t/m 25 september a.s.

  • De broodtrommel van Jelle

    De broodtrommel van Jelle

    Ik weet niet hoe het met jou zit, maar heb een zeer duale relatie met groeps-apps. En niet omdat ik geen WhatsApp heb en mij dus buitengesloten voel. Nee, mijn allergie komt voort uit de tsunami aan berichtgevingen die een groeps-app veelal tot gevolg heeft.

    ´Meld je dan af,´ zei echtgenoot, toen ik weer eens verzuchtte 34 berichten in een half uur te hebben ontvangen.

    Maar daar zit hem het probleem, dat is niet altijd handig. En meestal juist bij die tsunami-groepen.

    De groep verlaten

    Bij een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje is het geen probleem. Je laat weten dat je niet kunt en verlaat netjes de groep. Die dit dan ook onmiddellijk weet, maar goed, jij weet ook al dat Stijn ‘helaas een hockey feest heeft’ en Suzanne ‘moet kijken of het met de oppas lukt’.
    Dat je geen flauw idee hebt wie Stijn en Suzanne zijn, maakt bij zo’n groeps-app niet uit. Dat 0645395190 ´wel heel graag aanwezig is´, zegt je immers ook niets.

    Voor- en napret

    Betreft de groeps-app een avond- of weekend weg met een vriendenclub, dan is de gedeelde informatie veelal ook nog prima te verteren. Ze wordt immers verstuurd door een beperkt aantal vrienden en zo wordt de groeps-app onderdeel van de voor- en napret.

    Piraten en prinsessen

    Nu zal er een groot aantal mensen roepen dat dit ook het geval is bij de groeps-app van schoolreisjes, kampjes, sporttoernooien en meer van dit alles.

    Ik heb daar één woord voor: NEE!

    Ik heb drie kinderen en vind het heel leuk om een grappige foto van hen te ontvangen. Waar ik geen behoefte aan heb is een live verslag van hun schoolreis. 15 foto’s van kleuters op skelters of 20 verklede piraten en prinsessen op juffendag zijn mij echt teveel. Doe mij maar gewoon maximaal 5 foto’s als impressie van de dag of nog liever, een link naar een website waar ik zelf kan beslissen welke foto’s ik download. En dan heb ik het nog niet over de video’s van tegenwoordig.

    Met zichzelf bezig

    Ooit heb ik de moed bij elkaar geraapt om na 15 foto’s van een klas bij de kinderboerderij te opperen of het een idee was al het beeldmateriaal te verzamelen en via één mail te verspreiden. ‘Zodat we ze ook in de juiste afdrukkwaliteit hebben’, had ik er nog aan toegevoegd, om te benadrukken dat ik het initiatief zeer waardeerde, alleen de vorm wat inefficiënt vond. Je moet tenslotte ook nog eens enorm uitkijken niemand voor het hoofd te stoten, want die ouders zijn maar wel mee op zo’n school-uitstap en het delen van de foto’s is natuurlijk goed bedoeld.

    Het antwoord op mijn zo zorgvuldig geformuleerde bericht was heel duidelijk: ‘dat kan ook, maar het is leuk om ze nu al te hebben’ En hup, daar kwamen weer tien niet al te beste foto’s van over elkaar struikelende kinderen door. Dit soort mensen geven mij dan toch het gevoel erg met zichzelf bezig te zijn.

    Beterschap

    Een ander punt met groeps-apps is de menselijke neiging te reageren. Zoals gezegd, iemand stuurt uiteindelijk met de beste bedoelingen een bericht door en dan kan het uitblijven van reactie nogal bot overkomen. Zeker als je ziet dat de rest wel antwoord geeft.

    ‘Pieter is helaas ziek en zal niet bij de training aanwezig zijn.’
    ‘Arme Pieter, wens hem beterschap.’
    ‘Sterkte!’
    ‘Wat een pech!’
    ‘Volgende keer beter.’

    Of:

    ´Heeft iemand de groene broodtrommel van Jelle gevonden?’
    Het enige juist antwoord hierop is in mijn ogen ‘Ja, ik neem hem morgen voor je mee.’
    En niet:
    ‘Nee, wat vervelend voor je.’
    ‘Ik zal voor je zoeken.’
    ‘Nee, hij ligt hier niet, maar Anne is ook haar Frozen vriendenboekje kwijt.’
    Goed bedoelde, maar totaal overbodige informatie voor de rest van de ontvangers.

    Relevant

    Dat een groeps-app gebruikt wordt voor oproepen en uitwisseling van relevante informatie, snap ik.  Maar lieve ouders, houd jullie persoonlijk medeleven alsjeblieft uit de groep.

     

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company

  • #enzoknolvlog1000

    #enzoknolvlog1000

    Iedereen met kinderen vanaf een jaar of zes – zeker in het geval van zonen – heeft vast wel eens gehoord van Enzo Knol. Wellicht heb je zelfs meegekregen dat afgelopen dinsdag de 1000ste vlog van deze pas tweeëntwintig jarige jongeman online ging. Een hele prestatie, zeker als je je bedenkt dat hij pas drie jaar aan het vloggen is. Inmiddels twee vlogs per dag, ik ben blij als ik twee blogs per week haal.

    Bewerkelijk
    Een tijd geleden werd ik overigens gevraagd een video-dagboek bij te houden over mijn schrijfproces. Ofschoon er direct leuke ideeën in mij opkwamen, zakte de moed mij meer dan in de schoenen bij het idee die opnames ook nog eens te moeten editen. Om nog maar te zwijgen over het feit dat ik daar dan de hele tijd mijn eigen hoofd op terug zou zien. Ik zeg je, op mijn leeftijd is dat toch anders dan op je tweeëntwintigste. Tenzij je Daphne Deckers bent natuurlijk. 

    Marketing
    Wat is de houdbaarheidsdatum van Enzo Knol? Geen flauw idee en het maakt ook niet uit. Voorlopig geniet hij een ongekende populariteit met het simpelweg etaleren van zijn eigen dagelijks leven. Ruim een miljoen volgers op YouTube en meer dan veertig miljoen weergaven per maand. En daar komt nog eens de merchandise bij: caps, t-shirts, een giga rugzak, ook wij hebben ze allemaal in huis. 

    BFF
    Enzo Knol is een merk, nee, hij is meer dan dat. Enzo is één van de beste vrienden van mijn kinderen en ik zweer je, zelfs nu op onze meivakantie is hij erbij. Een bommetje in het zwembad is niet compleet zonder zo hard mogelijk KNOLPOWER te roepen en de vraag ‘is het al zeven uur?’ (lees: tijd voor een nieuwe vlog) klinkt ook hier weer door de kamer. Zelfs onze vakantiebestemming Spanje is bij voorbaat al goedgekeurd, omdat ‘Enzo en Dé er ook zijn geweest.’ 

    Supertof
    En nu dan de 1000ste vlog met in het kielzog daarvan een win-actie. Ik werd onmiddellijk door de oudste erbij gehaald. Samen bekeken we het filmpje, waarin Enzo de kijker opriep iets supertofs in te sturen met hemzelf als thema. Het hoefde niet super creatief te zijn, als het maar origineel was. 

    Onze oudste is redelijk intens, dus moest er NU en ONMIDDELLIJK iets gefabriceerd worden.
    Of ik geen tekening kon maken namens hem?
    Nee, natuurlijk niet, legde ik verontwaardigd uit. Dat was vals-spelen en zou zeker door Enzo in één van zijn vlogs benoemd worden (van dat laatste ging ik gemakshalve maar even uit).  

    Winkansen
    Dus ging hij-van-tien, in eerste instantie wat onzeker, zelf aan de slag met het in het vakantiehuis gevonden potlood en papier. 

    ‘Wat kan je eigenlijk winnen?’ wilde ik weten. 

    Er volgde een enthousiast verhaal over alleen maar gave ooit van Enzo himself gewezen dingen, waarbij zijn allereerste vlog-camera mij het meest is bijgebleven. 

    ‘Als je ermee schudt, hoor je balletjes rinkelen en de lens gaat niet meer terug.’  

    ‘Dus hij is eigenlijk kapot?’ vroeg ik voorzichtig. 

    ‘Ja.’ Zoonlief keek erbij alsof het het mooiste ding op aarde was. 

     Je begrijpt, de foto van zijn tekening (‘zet er ook bij dat je tien jaar bent’) is Per Hoge Uitzondering onder mijn Facebook en Twitter accounts online gegaan. 

    Na een lange dag Spaanse zon, zwemmen en BBQ ligt hij moe maar voldaan in zijn bed. Zijn laatste bespiegeling op deze derde vakantiedag?
    ‘Ik hoop zo dat ik wat win, mamma.’

    Deze blog is ook gepubliceerd bij De Mama Company